Zoeken

Een vette kluif.

                   Een vette kluif.                             Sonnet   Een vette kluif voor dure advocaten; die voelen zich waarschijnlijk opperbest: corruptie in het Belgisch voetbalnest, ’t gegraai van frauduleuze onverlaten.   Veel rekeningen werden vetgemest; de fiscus, die werd buitenspel gelaten door oelewappers die al veel bezaten, maar die fairplay vermeden als de pest.   Dus mogen d' advocaatjes volop brullen; ze staan er alvast fel en hitsig bij. Nu ook zijzelf hun zakken kunnen vullen,   zijn zij weer heel gehaaid van de partij om boeven naar de vrijspraak te gaan lullen, als hoeren van de misdaadheerschappij...    

A. Rivesta
68 0

archeologie

een huis van takken waarin we opgevouwen wonen we leggen dekens op de wonden trekken lijnen op de vloer   archeologen leggen de tussenruimtes bloot schemergebied van gewoonten hier lopen onze lichamen over in elkaar   wij zijn nog louter leven waarin jij de honden voert en vogels in mijn handen rusten

Leen Verheyen
12 1

Alfabet

en toen zag ik jou Danny met een ‘e’, want met een ‘a’ zou je de mijne niet zijn. Je ene sok hoog, de andere laag de bril op je neus, die langzaam zichzelf overgaf aan de zwaartekracht.   Ik keek naar jou, jij keek naar mij jij keek naar mij, ik keek naar jou   jij keek naar mij, ik keek naar jou ik keek naar jou, jij keek naar mij en dat dan nog eens vier keer.   Ik ben Kaat met twee aa’s   want anders zou ik de jouwe niet zijn.  

Kaat
0 0

Schuin onder het raam

Met haar platinablonde kapotte haar schieten de wortels uit haar hoofd, elk bleekmiddel afwerend   haar stem die schelt zoals enkel de meeuwen dat konden in augustus na een lange zomer afval   haar ogen triest zoals enkel de schelde dat kan op een dag zoals in laat-november gebukt onder druk en regen en gammele bootjes   elke keuze nabij, badend in het zondagochtendlicht met de laatste croissantjes uit de supermarkt en een man op haar nieuwe tuinmeubilair -status onbekend-   en terwijl we blijven doorgaan en denken en huilen en leren   zit zij   - genietend, voldaan?-   op haar terras van twee op vier   te kijken naar de nacht   terwijl ze de zware lucht   van sigaret nummer negen   uitblaast

Kaat
0 0

Kijkt.

  Ik sta ernaar te kijken, Hoe het daar en niet hier Tot stof verwordt Vanuit de asse van het leven Weerkeert naar een staat van zijn Die ik niet kan plaatsen Binnen dit bestel Van gouden randen Waar het teken des tijds En de steen des aanstoots Mijn hart omklemmen In moeilijk bij te benen stapcadans Waar waart ge, Toen de sterren vielen Het God belieft Het te zeggen dat mijn verdriet Niet het uwe was En de smet op je handen Van ’t stille aaien Niet dat van mij was Ik stond ernaar te kijken Hoe je steeds weer de mannenmuil opzocht Om je te verliezen in onfatsoen Tussen lakens niet de mijne Tussen benen van week vel En woorden van geen tel Maar daden En de naden van je vlees Zich kromden over pezen Gespannen Geloofd Geprezen Was hij die het kon breken Op een ochtend in de knop Ik kreeg er kop noch staart aan Een eind is een eind Op is op.

Adelin Perdu
0 0

Excel-cursus

vandaag tijdens mijn Excel-cursus geleerd dat ik al 11.509 dagen rondloop, hier. oh en verticaal zoeken heb ik ook geleerd. daar was ik niet zo goed in. ik zoek al heel mijn leven horizontaal.

Ruth Van de steene
33 0

trilling

Gapend met de hand voor de mond barricaderen ze het beest waaruit de mens ontsprong uit het dromen van een krater op de maan de dieren bergen ze in de slaap er valt een trilling een kleurige deining valt in de lucht de vlakte vouwt open de horizon schuift uit elkaar met wiggen van ochtendlicht een dauwdruppel valt op de neus van de bloem, haar mond valt lillend open De poëzie ontwaakt    

Manuel Van den Fonteyne
1 0

nobel

in het noorden hangt een prijs in de lucht voor velen hoog gegrepen    je zal je leven lang en toegegeven je mag bijtijds de deur uit uien snijden, tafel ruimen en restafval sorteren voor de lieve vrede je plaats kennen in de zetel    van een manvriendelijke boetiek tijdens haar pasbeurten de krant dan openslaan je uitleven in het weekendmagazine  een cruiseschip van glanspapier sleept je naar de fjorden je klimt op naar het bovendek terwijl zij haar lippen in een twijfel wringt in een hokje voor een spiegel een medaille zomaar in je handen valt

B Simson
0 1

Langspeelplaat

Ik weet intuïtief  zijn woorden geloven is naïef. Ik ben verliefd maar vastbesloten los te laten  van vermomde legen gaten. Ik doe het niet om hem te kloten. Heb gewoon genoeg van idioten.   Ik recht mijn ruggengraat. Heb geen zin in zijn langspeelplaat.     

Muskaatnoot
0 0

Meisjes met noden

Meisjes met noden En vruchten die zijn verboden   Een gevaarlijke combinatie   Is het vrouwelijke emancipatie of toch discriminatie ?    

Muskaatnoot
0 0

Malle mannen

Malle mannen meten hun liefde meetkundig af. Wat is dat voor laf geblaf, elk van hun graaft hun eigen graf.   Liefde kan je niet meten, een algemeen geweten op elk van de planeten - maar hij is Godvergeten.   Liefde vraagt niet, maakt geen eis. Werkt niet steekproefgewijs. Omarmt geen troostprijs.    

Muskaatnoot
12 0

weet niet

ik weet niet hoe jij liefde spreekt hoe je ogen het spellen je handen het spreken je woorden het camoufleren

Ruth Van de steene
17 1

schoolpoortplichtplegingen

van ’t geduld word ik zienderogen ouder van andere ouders die me staan ouder worden uit aanblik 'krijg ik de gnuivende knipogen ze doet alsof ze mijn zon is draait me een paar miljard lichtjaar om haar vinger ze zet een dansje in draallalaa draallalaa, draal en draalt tot het zadel van mijn bakfiets afzakt lankmoedig raakt bekneld in mijn schoenen ze gooit er haar boekentas tegen tegen mijn schenen laura is te zorro zeg ik haar vruchteloos al was het maar ter zelfbestendiging ze steekt haar vinger in de lucht door de regenkap gat er in met geweld ze schrijft in hiërogliefen op de wolken flippo’s moet je afspelen schatert ze nog na ik was eerder schamel en schamper plachtende  

Manuel Van den Fonteyne
2 0

oneven

de stoelen wachten verwachting ontvouwt tot podium licht breekt open uit staketsels met ijzeren poten instrumenten worden uitgeschoven figuranten steken over hoofdrolspelers breken schrijlings de hoofden ondersteboven spinnen vechten om een harp geluidloos hard snerpend de soundscape uitgetrokken tot een ijle lijn handen klappen om averechtse perspectieven stoelen klappen dicht vrouwen huilen om zoveel nabijheid mannen frommelen verveeld in hun zakken  

Manuel Van den Fonteyne
1 0

staar

de middagzon wikkelt zich af met een verholen lichtstreep alles er onder verkeert in een verdoken geheim alles buigt zich in de schaduw naar het vallende gras de noen heeft een middenrif dat afzakt naar de avond mijn handen als kleppen op hoogte van mijn wenkbrauwen zakken richting de knoop van het middenrif de staar is voorbij het begin naar het einde ingezet de staar de pijl van tijd uit mijn verleden de mijmer de enige tastbare constante en voor al wat rest weet ik dat ik niets weet    

Manuel Van den Fonteyne
2 0

Zonder papieren

Hoe ver ik ook vlieg je reist altijd mee,  mijn schaduw, zonder papieren   Ik ga op reis en  ik neem mee, tandpasta en een tandenborstel en  babiekleertjes.     De terugreis in de taxi, jij op mijn schoot ik laat je nooit meer gaan   Plumpuddingbuik, tas met pampers voor ons allebei      

Margaretha Juta
16 0

microgestalt

     De wereld lijkt steeds kleiner te worden, alvorens enig ander mijn vingers druppelen naar de einder ik trek een lijn om de tafel om het beletselteken, het zet zich ontspoort oneindig, het kluwen kluwt tot een vierendeel, waarvan mezelf ik schoffel door mijn schrijfsels noch betrek ik de druilende muren het is is geen hetgeen dat is het schraapt de gemeenplaatsen af heeft nergens weg van tot de regen het onbestaande kan verwezen het kàn, met één handveeg over tafel    

Manuel Van den Fonteyne
10 0

Banaal

te banaal                                                zeiden ze en ik zocht een plek in alle hoeken van het huis   te letterlijk                                               zeiden ze en ik joeg op metaforen   te pathetisch                                               zeiden ze en ik brak mijn potloden in twee   te emotioneel                                               zeiden ze en ik trok al mijn haren uit   rijp voor het gesticht                                               zeiden ze en ik pakte mijn koffer    doe normaal                                               zeiden ze en ik rukte hun tong uit    Ze applaudisseerden

Vanessa Daniëls
10 1

groeten van 't harnas

groeten van ’t harnas ik heb nog nooit gehoord van moralen geef me meer herfst kippenvel meverkil mijn kin slaap in mijn vlees word warm met donker deken dat netpast we zitten onder schilderijen van de hele wereldonze hoofden een millennium freestyleik voel me opgeleefd + onsterfelijk + afgedwongenin minder dan twee weken ondergegaan nu ben ik herboren zoals Zephyros ik schrijd westwaarts nooit tragisch nu bestorm ikwat straffe tanden en parelen maskers warenop venus ontmasker ik jemijn mond is een telefoonspeekseldraad en ik zal je morgen bellen   mijn geheugen is in twee volumes uiteen gevallen en ik zal nooit vergeten hoewe dieper in mijn matras zaktenneergelaten in het schuimtwee bruisende lijken een hap uit elke voetwondkorsten in een flesje om iets anders later te genezen ik ben op alles aan hetbesparen nu gewoon voor de zekerheid heb ik mijn plan bneergeploegd: kapitalist saxofonist co-producer nudist ster   terugkeer naar een uitgesleten ikheb een paar strijkkwartetten naar mijn verleden-zelf gestuurd en een paar gedichten en een paar geweien andik in een zwart-witte droom nog eens het controleerbare herlevendik smaak de zeep lippen + ogen naar binnen gekeerd + vinger geweer gerichtvizier op mezelfik geur naar wilde bloemen van je rug geplukt een wandelingeen gevolg op mijn spieren getatoeëerd   ik sluipbuig mijn been een beetjedruk mijn fronton achterwaarts ik drink meer lucht vaartuigbegrensdde keel smerenddood metaal   ik wil dat je mijn kamer binnengaatjezelf uitleeft/overleeft dat je danbuiten gaat op middelmatige vlaktes dat je danalle ledemaat-toppen vergeet en sterft + weer ontstaat + je kneedtjezelf in de ochtend beklim jezelf bestijg jezelfcasual klifen voor mijn voetenhang je aan een draadje

Camilla Peeters
0 0

Erkenning

Held ambitie Rivaal ontmoeting Vechten jeugdvrienden, nieuwe visie Win respecteer

deku
8 0
Laad meer ...