Zoeken

Denken

Denk je weleens aan me?   Ja hoor, Als ik opsta Voeten uit het bed Dan denk ik aan je mond Ogen, je rinkelende oren   Ik trek naar beneden Over een krakende trap Dan denk ik aan je, Lichtvoetig, hoe jij De trap (niet krakend) Afstapt   Over mijn koffie heen Kijk ik naar je afwezigheid Luister naar je woorden Een boterham, warm nog Deel ik met je geur Naar het nieuwe huis   Dan sta ik op, verzamel Mijn rondslingerende zaken  (Die ik heus niet nodig heb) Stap in de wagen, Kom naar je toe   Ik moet je zien

Simon Sileghem
7 0

Niets

vreemd toch, die zekerheid dat het Niets bestaat hoewel geen van ons het al heeft meegemaakt

Ruth Van de steene
18 0

verdichtlingen

  Wij zijn van die verdichtte dingen open de haakjes en maak een opzettelijk gebaar[trek er een lijntje om achteraf] rond het gesprek af met een belofte en zet de deur op een kier het licht gedimd tot het weerzien[hoe waarom het zo gaat hoort] sluit de haakjes wikkel het af de handen gevouwen als om de woorden nadrukkelijk[als een toegift het brood uit je zakken gespaard] onderstreep met perceptie vul je geen buiken[niet alles van waarde gaat de mond rond] tot het eb wordt en de kering gaat gaan teren incluis en sluit het in zet dan nauwgezet je beletselteken de melancholie zet de poort naar het goddelijke[wagewijd] open omcirkel wat draagkracht in de sponde van poëzie    

Manuel Van den Fonteyne
2 0
Tip

en nog andere brieven die ik je niet kon sturen

ik weiger ik weiger en zelfs Allen Ginsberg negeert me vannacht: “ik huil mijn echtgenoot is weg mijn vriendje is voor altijd genomen mijn poëzie werd geweigerd kom je niet langs voor geld en alsjeblieft schrijf je geen stukje bullshit Hoe gaat het met je lieveling kan je naar Easthampton komen we zijn hier allemaal aan het baden in de oceaan we zijn allemaal zo eenzaam” ik ben weeral een sigaret en ik weet niet eens meer wat huppelen is ik ben aan het stampen door het leven en het leven is door mij aan het stampen we hebben een soort van haat liefde relatie weet je in het salon van het leven sta ik op een kruispunt van bekenden en ik hijg hier zit ik met al mijn tandpasta verdomme er zijn allemaal jonge knechten die denken dat ze mij kunnen behandelen; eufemismen voor ik die mezelf behandel er is iets met mensen die geheugens zijn die handelen ik steek in mezelf over en rook veel (ik raak onze odyssee aan en droom van de supermarkt, Allen Ginsberg, ik weet niet meer waar ik naartoe moet gaan)

Camilla Peeters
33 0

Tussentijd

Schemer gluurt tussen de gordijnen. Zachtjes tikt de dag langzaam binnen. Bloed sluimert verlangen. Vingers zoeken langs het laken. Even blijven hangen.   Hier.   Donkere wolken verlaten mijn oren. Met mijn ogen dicht. Luisteren naar het lied in mijn hoofd. Dat ik nu eens niet met mijn gedachte verstoor.   Het is zo stil als ik mijn ogen open doe. Zachtjes zoemen woorden zonder actie. Ze drijven door mijn lichaam. Gemoedelijk naast elkaar.   Zweven tussen twee tijden. Wakker of toch nog niet. Zonder beseffen aanwezig zijn.   C: Hanneke van de Kerkhof www.missbluesky.be                    

Miss Blue Sky.
0 0

Realiteit

Alsof het leven weer van mij is kan ik weer met opgeheven hoofd doorgaan, Niets vermoedend van wat komen gaat noch van wat zou worden geschreven alvorens  de daggeraad. Elke keer weer gewekt worden door de sluwe harde realiteit die de doorn des tijds overleeft, als zijnde een steen die ergens ligt en enkel door een mensenhand of een beving zou worden verplaatst. Het geklets en geschreeuw dat we dagelijks horen word getemperd door de muziek die ons het asociale oplegt  en nog nauwelijks oog heeft voor de mensen om ons heen. De sleur waarin we leven je kan er bijna niet omheen dan het te moeten toegeven dat we worden geleefd door de huidige maatschappij. Helden superieuren anti helden acteurs en nog vele anderen bepalen de die sleur die we volgen zoals het water van zijn bron tot monding gaat waar het dan nog steeds de onzekerheid heeft van zen stroming die ook wij leven. De ervaringen en herinneringen die we uiteindelijk over houden als wanneer we  onze liefhebbende mensen vergeten zijn, als stof dat word weggeblazen door de wind niet wetend waar het ooit terecht komt. We zijn individuen die soms niet denken aan iemand zelfs uren, dagen, maanden, jaren wetende dat het menselijk in onszelf een plaats heeft gegeven voor diegene  “Het Hart”. Ik durf zelfs te stellen dat ik niet de perfectie zelf ben maar dat velen denken de perfectie zelf te zijn, mijn eigenheid en mijn persoonlijkheid zorgen voor men dromen en fantasieën die sommigen hun verbeelding tarten maar ik ben mezelf. De muur die velen om zich heen bouwen is soms noodgedwongen een schutsel dat door de jaren heen zijn sterkte verliest, en waar het gevoel van waarheid zal overwinnen door de seizoenen heen. Tal van gevoelens en emoties  levenservaringen die we beleefd hebben zullen onze weg tekenen op onze landkaart van het geheugen zonder te weten dat we noodgedwongen omleidingen zullen moeten volgen. Het belangrijkste dat één ieder van ons zou moeten weten mezelf inclusief,  fouten en onwaarheden die we beleefd hebben zaken die we nooit hadden mogen doen enzovoort, we hebben maar één leven waarin we kunnen vergeven. En vergeet niet van het concert des levens heeft niemand en program.     DVE

DVE
0 0

ONS LEVEN

De eenvoud van onze persoonlijkheid in al zijn opportuniteiten word geleefd als waren we op de eeuwige jachtvelden op zoek naar overleving.  De bittere ernst die we steken in ons dagelijkse leven maakt dat we onszelf meermaals voorbijlopen in één dag die maar vierentwintig uur duurt en die wij vullen met het dubbele.  Het idealistische dat we proberen na te leven dag na dag en ons denkbeeldig hoger te stellen dan anderen maakt dat het realistische zijn overwinning nakomt en ons met beide voeten terug brengt naar de wereld van vandaag.  Het digitale dat ons in beslag neemt zodat we het geschreven woord bijna zouden vergeten, waardoor het sociale in ons een deuk krijgt en het asociale gesterkt word  door de steeds groter wordende luxe. De zogenoemde opvoeding die we onze kinderen willen bijbrengen maakt dat het robot achtige leven achter elke hoek gluurt klaar om toe te slaan, alleen de sterksten zullen overwinteren in de seizoens regen van het bestaan. Het theatrale waarvan we denken de regisserende acteurs te zijn komt vaak bedrogen over, de vele kortfilms die we zelf spelen hebben elk hun eigenwaarde met maar één karakter dat de hoofdrol speelt. Menig gevoel of advies zelfs kritiek word gegeven door hen die achten de wonderen der wereld te hebben uitgevonden, het zijn diegene die het hand op het hoofd dienen te leggen en kijken wie er onder staat en alvorens zich te uiten in een woorden zee die vaak het verkeerde teweeg brengt.Het blijven doorlopen en rennen tijdens ons leven heeft zo zijn gevolgen voor iedere van ons door de maatschappelijk druk en de te leveren prestaties lopen we zomaar ons zelf voorbij en dus ook ons leven.   DVE

DVE
11 1
Tip

Donor

je vertelt over de leenmoeder over hoe ze vroeger namen  in haar donorregister van plaats wisselde, het zaad dat ze bewaarde in glazen buisjes en het verlangen naar een kind dat niemand kende je zegt dat ze je toevertrouwde hoe niets te verwachten van een vacuüm geboren iets, maar te leven met het miljoen keer proberen zonder eind –   bestemming heeft soms meer weg van de zwemmer die vanonder een stolp zit te kijken naar een God die kunstmatig de ongeboren wereld begroet soms vraagt ze of ik misschien de man ben die het zaad wil zaaien,  in Gods ogen het kind van niemand durft te zijn

Sascha Beernaert
11 1

Gezag

Mag ik je vragen Niet op het perron  Te fietsen?   Je zou maar eens De controle over  Het stuur verliezen   Aanrijding door plooifiets Met de dood als gevolg

Simon Sileghem
23 0

Letters gaan op reis in gedachten

Als ik schrijf is het alsof ik reis,Naar een wereld hier ver vandaanWaar puur geluk nog kan bestaan,verwarring verbeelding vormt En schichtig niet kan zijnin de heimelijkheid van woorden.Vluchtigheid die voor altijd blijft,Snelheid die structuur aanbrengt. De letters wachten in keurige rijtjesom woorden te vormen,Werkelijker dan de tastbare wereld,Vrijer dan de vreemde vormelijkheidZe dringen niet, ze drammen nietZe steken korte woorden niet voorwant ook zij hebben een punt en recht om een zin te vinden,te bestaan in een boek

Liesa Vosch
20 0

Tijd

De tijd kijkt op de klok,rekt zich uit, draait zich nog eens om.De tijd neemt zijn tijd. Voorlopig, voor korte tijd, wil hij nog niet lopen,maar even blijven liggen. De seconden tikken op zijn hielen, ze worden ongeduldig, hun tijd raakt op, te laat voor hun tel. Ze weten niet wat eerst is,of ze hun volgorde volgenwanneer die niet wordt beslist. Onbepaalde tijd later (ver)strijken de langzamere minuten neeren begint het aftellen naar hetonbestaande tijdsbesef weer. 

Liesa Vosch
14 0

Toekomst

We denken de toekomst te wetenof op z’n minst enkele opties  uit te kunnen sluitendoor plausibele aannemelijkheden  voor zeker te nemenen blind te zijn  voor het onzinnig ogende,maar dat onmogelijke is zulks zeker niet wanneer het ter sprake kwam  in een gesprek dat  misschien gevoerd is tussen gekkenmaar het blijft nog altijd  een mogelijkheid als onzin in hun zinnen  zin heeft gevonden.We verwachten bijna het onverwachtebinnen het interval van wat valttussen de mazen van het te fijne netdat onze gedachten geworden zijn,de onacceptabele optie wordt dan toch aangedurfdwant voor sommigen lag het net anders geschakeerden waren de mazen volslagen omgekeerd. We vallen uiteindelijk allemaal in de valkuilvan wat de wereld geworden is:fout, in mijn ogen die afgeschermd wordenvoor wat mijn gedachten niet willen zienfout, in mijn gedachten die afschermen wat mijn blik opvangt en mij doet denken,die ronddwalen maar nooit verdwaald zijn,die een nieuwe weg ontdekken, maar de weg nooit kwijt zijn.Mijn voeten zullen me naar de valkuil leidenen dan zal een net mij opvangen,het net waardoor we kijken en gedachten gefilterd worden,als het geruis langs de randen van mijn gehoor.Het zal dat net zijn dat mij opsluitin de valkuil die ik zelf gegraven heb. 

Liesa Vosch
3 0

Kamer

dat je de wolken zag (roze ook) een blad op de koepel (hoepelkoepel) het blad al rot en jij bang om op te rotten (nee!) dat je een kind baarde (Jack) op een bed in een lege kamer op een lege maag (eitje, eitje) de koekjes kon je je herinneren (oma zoet) en de hond die hulp zocht (gebroken poot?) de hond met agenda (hidden) geheimen had je veel geheimen was je elke dag de koepel en de code (uitzicht code, toekomst code) dat je in bad met het kind speelde of ernaar keek de oude man kon binnen in de kamer (kamer van baardhaar) in je navel zijn viezigheid in je mond zijn viezigheid dat je ook de wolken riep in de kast  waar je kind sliep tot het kind iets zag (iets groot)            

Ingrid Strobbe
0 0

Twee zijden ... of meer?

zo blij, alsof je de wereld aankan zo droevig, dat je denkt: waarom leef ik nog? zo boos omdat je veel te veel geld hebt uitgegeven zonder het te beseffen maar om iedereen te helpen   opname, op zoek naar rust in je hoofd op de ene plek al beter dan de andere...   medicatie , aanrader of gevaar? 

Evelyn
0 0

Straks

straks lopen we sappig door de regen de hoofden onder automatische geopende daken ons geduld springt als een deugniet in plassen   ergens komen we de knelpunten vanzelf weer tegen maar dragen elkaar voorlopig als een rugzak mee we stoppen er light gedachten in en flessen water   om te wedijveren met wat uit de hemel valt

Ingrid Strobbe
0 0

Wij, de meisjes

ONGETEMD   Naamloos neergegooid, als een niemandsjurk oneindig wit, bedekt met rode rozen   Een gouden ketting en één titel: meisje De prangende letters losgewrikt, gewikt en   gewogen, de ijzeren hand, de stalen tong Ze zong: ladylike is alles wat we vragen   In ruil een hoekje van de damesruimte waarin je groeien mag, het rag omheen dit lichaam    De sluipstem, ze zei: ik hou erg van je ik hou van jou zolang ik je mag kleden   Mooi, die pastijd is al eeuwenlang verleden tijd en rafels liggen roemloos op een hoop   Dit leven wou al zo lang blootsvoets door de wilde koude regen Niemand   nee niemand houdt ons nu nog tegen     DIER   De palm rond het hart kust ons haperen-   de lucht wordt viervoetig Ze klauwt   het wijde oog van de avond waarin een man, hij zegt   schuif even op, dan maak ik uw vuren los We schragen ons   ontmantelen de nacht, breed als vloeiwater dat langs de muren valt   We wieken samen   Het is een flank aan flank steeds verder  zeilen door een mist van warm   Spinnend lossen we op- laaiend in een meer   vanbinnen       KOESTERBLAUW     Aan de boezem troost- verhalen voorbij het slapen-   gaan we schikken, plekken om te nestelen, twee bij twee   als een verborgen kroost Langzaam ontkleden we de nacht   beneden een wereld waarin geen sprookjes   maar warmer ingestopt   een bloter spreken         WIJ,  DE MEISJES    (bij „Moesseion”, Alexandra Cool)   Vannacht leggen wij een maanbed aan van zacht en steen en stalen tijd, een voetlicht   dat ons kleedt met rechte ruggen Wij gooien sterren in de strijd, het hekst   de dans die nu nog kiemen moet herkneedt de adem uit een ver verleden   Stout trekken wij een lente aan een woud van aardse geuren   wat onze stille wortels groeien doet  is uit een wilder hout gesneden   Neen, wij zijn niet doordeweeks wij, de meisjes   bereiden hier een waadgrond voor Wij beitelen ons   als schalkse feeks         BLADSTEEN   Als de dag breekt plukken we ons van de bomen licht wordt een habijt   Hier sluipen we zachter, stiller onze gouden huiden uit   Wij bruisend brons wij kruisen     wij kerven ons als nerven in een oeroud   buigen over de blanke ribben in uw stem Hoor ons tierelieren   naar uw maan van glas We brevieren er op los, samen leggen we de diepte aan   een wad dat brandt als bloed orgelend onder de eerste zon Roder vloeien we door de lucht   hangen lof en zingen aan de takken van een wilg sterk en buigzaam    als bladsteen     ALS GEGOTEN   Spelend ruisen wij de ramen door verbaasd om zoveel klanken   Zomerzang die ritselt in een zijden avondbries Het houdt de adem gaande   Het lome donker stemt zich af op tast- baar lommeren luidop   sprookjes We geloven ze zo graag   Hoor ons bladeren in elkaar op zoek naar een tekst   die ons past     SPACE   Zo zijn we bezig door te breken in de spiegel van ons luchtkasteel   dwarrelen schaduwbedden stofjes in een manestraal   Rond de wensput codes, we kraken de waarden in ons vel, we kopen   de letters voor een blijfschat Alle muren wijken voor de open zinnen   Een steen schrijft zijn ligging neer Waar wij verwijlen wordt het wijde wijd   en open     VEDERLICHT   Wanneer de aarde stijgt boven de laatste zon kantelt een heuveling, ze splitst zich in de hoogte Het is een open veld waarin wij ons ontgraven   Het trekt een spoor van vuur en strekt zich uit- dagend licht en vlammend duister. Luister hoe wij gensteren, hemelhoog de nachten in   Arm in arm ons wentelen we kunnen het niet laten, branden- de bron te zijn waarin de bedelman verdwijnt   flakkerend is ons vederlicht   HUID VAN GLAS   zo ziet men ons altijd spreekklaar   Maar daarin zijn wij breekbaar licht gezwachteld als een kijkkristal   scherp en transparant We zijn een onversneden spiegelen   een schervend tasten een gloeipit in een amper donker   Voorzichtig houden we de lamp     LANG ZULLEN WE LEVEN    Over water gelopen, bergen beklommen om het groen te meten   aan de andere kant van een luidruchtige lente glanzend en fris   in ademlijsten gekropen ze houden ons samen   op een levende plek waarin lijnen   uitgezet in de groei van een hand die altijd jong zou, en toch   rimpelen de spiegels ja, het kijken houdt ons arm   maar bij elkaar trekken we het rillen uit, strekken    de warmte tot ver onder de kin, her- inneren ons ooit, die bergen tijd   naakter glijden we eromheen vinden loopwater waarop wij, twee tellen   nog steeds verwonderd om zijn sprankels       SKYHIGH   Tussen romp en tenen ligt een schaduwflank resterend grondgebied, diep en wijd, we meten het   en vragen ons verwonderd af hoe ver we reiken wij iele lichten, ontstaan uit zingen, zie   hoe onze vleugels uit hun hoeken wieken onze stemmen plooien tot plezier   Kijk, wij zijn vliegers, gevouwen zweefkunst lichter dan papier

ilse van eepoel
22 0

Elfje: Moederdag

Lievelingsbloem Symbool voor jouw onvoorwaardelijke liefde die wij dagelijks missen Dankbaar  

Neru
38 0

Sterfoefeningen (6)

  houd me recht lucht verdwalen wil een lach jij daglicht weet waarom die berm de bloemen kleuren hebben niet mijn losse vel het ligt in lagen als kalenderblaadjes lam geweekt in chloor ze tellen af en ik de bellen van gevangen zeep   hemeltje ik ruik de madeliefjes alles wil gezuiverd en het vuil van levens dobbert doodt de oesters nullen zwellen zuurstof schuilt kan mij niet redden kom vooral niet zeggen dat het anders kan de zwammen zullen zich niet schamen weelderig en willoos mag het tieren hunkeren doe ik naar rust de restjes mag je houden voor de lijmpap meng ze met wat kwijl of mooie mensenpraat een uitleg zullen ze wel braken   houd toch van me lauwe bries til me op waai met me mee zonlicht wil me beter leren kennen tonen waarom warmte mij nu zoekt verbranden moet     uit de reeks 'Schrijfoefeningen voor de dood'  

Bernd Vanderbilt
0 0

Floating Island*

Dit eiland laat me niet onbewogen. Ik lig in de touwen en loop op wolkjes tegelijk.   Ik verdrijf de tijd aan het water, dat met de minne in verbinding staat.   * Naar de gelijknamige installatie op Triënnale Brugge 2018

Ingemar Spelmans
27 0

Wazen

#gijgedichten

M A R T H E
52 1
Laad meer ...