Zoeken

onzichtbare lichtgolven

Ik heb een leven als een luifel zonder dwarsregels  ik zwelg in de zon ik verzuip in een zee van ruimte   En al het licht dat me tegemoet komt door het raam in de kamer de stoel waarop ik zit scherp afgelijnd ook van licht gemaakt   Ik verdrink in de lege kamer want ik ben zelf van licht maar ook zonder licht scherp afgelijnd vlak voor de ogen is de kamer leeg      

Manuel Van den Fonteyne
1 0

Jaaroverzicht 2017 in dichtvorm :: wij vergaten onze namen

Wij vergaten onze namen toen de kogels gingen zingen en de storm niet eens bij machte bleek de stilte te verdringen   Of bij het kiezen van een leider die het volk niet tegensprak, tenzij op plaatsen waar de helft het liefst zijn land in tweeën brak Wij vergaten onze namen in dat oeverloze praten en we goten onze angst in nog wat blokken op de straten Meer beton. Nog meer beton. Brussel brandt uit vele gaten. Meer beton. veel meer beton. Stop. Wie zal er vullen wat wij achterlaten? Wij vergaten onze namen bij het winnen buiten zinnen, rode leeuwen, rode panters Grand finale, opnieuw beginnen Ook toen bleek dat kleine David tweemaal Goliath versloeg Game, set & match alsof de mythe daarom vroeg (werd ook de vrouw van zeven kampen werelds beste in ’t gezwoeg) Wij vergaten onze namenbij het zoeken naar De Bende,die, als punt bij paal kwam kijken,menig mens al jaren kende Of bij het ruiken hoe de machtmet te veel lust, te losse handen,stinkend, badend in het zweetnu toch zichzelf wist op te branden.(Zelfs de pauw verloor zijn pluimen) Wij vergaten onze namen,bij het lezen hoe de rijkendaar, ver weg in ’t paradijs,wat naar hun centen staan te kijken(en we hopen ooit in hun fictieve brievenbus te zeiken) En wijzelf, eens uitgeteld,kozen eieren voor ons gelden nog wat vlees, liefst niet te duur,dan maar geslacht met wat geweld. “Mag het iets meer zijn, alstublieft?” Maar al die woorden doen ons weinig,het gedoe zit in de mensenen het doen doet er niet toe.“Gelukkig jaar, en beste wensen”.

Jürgen NaKielski
20 1

Chemo

‘s Morgens kamt ze woorden uit haar lange haren, vlecht zinnen  tot dromen die ze bewaart voor wanneer nu naar later verlangt.     Elke zevende lettergreep legt ze opzij, om een knot van te maken die de werkelijkheid vervangt, als dat nodig mocht zijn.   Het laatste woord steekt ze op zak, weet ze straks wat te zeggen  aan die vreemde vrouw die een voor een haar haren verliest.

Frie J. Jacobs
6 1

Cereus (zin)

Candela.cutis.mea.in.labiis.liquescit   Vertaling: als een kaars smelt mijn huid op jouw lippen  

Amaryllis
8 0

liefdesnest 4

geen mens die passeert weet hoe gelukkig wij zijn

rhea
7 0
Tip

Meisje, 24 - olieverf op doek

Ik ben een schilderij Mensen stoppen - staren -  Strijken zacht over het oppervlak: is de verf al droog? Nee.   Er wordt gepreveld Over harde lijnen en vreemde perspectieven Ze schudden met hun hoofd, Wandelen verder - ogen dwalen Van tl-lamp naar vergulde lijst En terug   Ik hang Aan de muur En wens me Meester  

Anke Vandoolaeghe
38 2

Lavendel

Een omhelzingZo zoet als lavendelVeegt al mijn zorgen wegAls smeltend ijs in warme regenZo koud als ijzer, verkoel je mijOp dagen, warm, als de brandendeKersen van sigarettenZo heet als vers geschonken theeZo pittig als gember voor mijn keelAls brandnetel aan mijn voetenZetelt jouw hand zich knusOp de bodem van mijn hartEn onze lippen zwegenAls een kamer, zonder radio of klokZo verzegelden we stukjes onsTussen onze knieënSlechts voelbaar als ze zich plooienNaar de vormen, van onze huid

Anna Borodikhina
3 0

Maenaden

  Bereid je voorVanavond zijn alle vrouwenBlinder dan passionele moordDansen weg in het wilde weg,Gestoord maar onverstoordOgenblikkelijk oorverdovend,Ongelofelijk ongecontroleerdGeen waarden meer, geen normenGeen juist meer, geen verkeerdUit verbazing in extaseVerbanning uit het normaleVersnelling door vertraging Tragisch in herhalingOp vrijheid hoeft geen stop opEen volta in de kosmosGrenzeloze offersVoor een trance in sparagmos

Anna Borodikhina
0 0

Dienstregeling

Aangekomen in het station vinden we de vertrektijden niet meteen. We zoeken op de tabellen maar nergens een uur te bespeuren.   Misschien kan ik het even aan de balie vragen, denk ik bijdehand en moet vervolgens luidop lachen. Hoe kon ik immers vergeten, ook alle loketten zijn gesloten sinds de afwachting is afgeschaft.

Nicolas Van Herck
26 0

Beeldbuis

Onze grijze haren vormen anekdotes tegen de leuning van de zetel.   Ik krab op je rug en jij geeft de richting aan: iets naar boven en dan nog een beetje onder links.   Het zijn gesprekken die je voor de televisie voert maar die er zelden tot nooit op verschijnen.

Nicolas Van Herck
19 0

Dans!

op armafstand van de barre gekleed in veren en lappen huid riep zij luid de dieren samen   dans, mens! dans, dier! dans!   waar hielden de dieren zich schuil in mens, in hartslag, bewegend water op een wolvlok, in het woord Amen   dans, mens! dans, dier! dans!   zij leefde van het rijk haar lenigheid fladderende veren in de balzaal de polka van tijgers en ander kabaal   dans, mens! dans, dier! dans!   zij plaatste het lichaam naar voren vanachter een boom doken ze op gekleed in strepen en hun gegrom voorop

Ingrid Strobbe
0 0

zo dood

zo jong zo mooi zo definitief dood   het land dept tranen, de weduwnaar stoot met zijn hart en hoofd hard tegen het zacht van zijn verlangen naar haar   iedereen is daar, niemand is klaar met de dader, zijn daad van het kwaad   moet hij niet hier zijn en lijden in de ogen kijken van dit grote verdriet door de knieën gaan, huilen als een jongen van drie, van schuld naar adem vragen   die lucht krijgt hij niet, dat licht vangt hij niet   of moet het land vergeven zoals het heeft geleerd als de dader dat verzoek tweeduizend keer formuleert?

Ingrid Strobbe
0 0

Verjaren. Zonder meer.

Somber weer.   “Verjaren. Je le déteste,” zeg jij. “Verjaren en de feesten.”   —- “Ik niets. Of toch. Honger, koude, eenzaamheid. Voìla ce que moi, je déteste,”  mompel ik. “En nu zal je zeggen dat ik dat niet ken…”   Jij: “Je ne dit rien.”   We laten de boel verjaren en snijden de taart. We verjaren. Morgen gaan we voort. Zonder meer.

Aline
37 0

zeester

En hij kleedde mij uit tot Ik niet meer was dan een junk Voor eeuwig verslaafd aan het genotVan seks op het ritme van Daft PunkWat waren ze plots toch ver De beloftes die ik hem maakteIk lag op zijn matras als een zeesterDie een arm kwijtraakteIk kon niet meer bewegenKreeg niets meer gezegdIk heb mij daar dan, weinig verlegenEn zeer onelegant, bij neergelegd   Hallo. Ik ben Lieselot en ik begin mijn teksten altijd met ‘hallo’.Ik gebruik ook nooit moeilijke woorden.Dan zeg ik dat ‘dat mijn stijl is’ .En zo laat ik in het middenOf ik die woorden zelfs ken   Hallo, ik ben nog altijd Lieselot en ik ga zo meteen een tekst brengen die gericht is aan iemand die niet mijn lief is – en ik heb er een – iemand die biologisch gezien perfect mijn vader kan zijn en waarvan ik sinds kort hoop dat hij dat in de verste verte niet is.  Ik heb al zoveel geschrevenEn niks pas bij elkaarHet lijkt wat op mijn levenOp de knopen in mijn haar   Ik weet niet of ge het zietMaar: ik ben ‘t kwijtWat gij ziet zie ik nietEn, de laatste tijd   Ben ik vergeten hoe ik moet lopenHoe ik moet pratenAdemen en hopen   Wat ik was, wie ik benWat ik worden wilWaar ik van houd, wie ik kenMan. Da’s hier stil   Ik was toch van het geschreeuwDat ik zelfstandig wasNu het zielig welopverschot van de leeuwDat laatste, meest breekbare ras   Het lijkt alsof ik nog snelDrieeëntwintig jaren zonder stukkenMoest vullen met relEn kei veel ongelukken   Sadistisch van genotenEn nu soms nogAlsof ik hou van verklotenEn geil word van bedrog   Toeval is wat ik vraagAls alternatief voor de rampDie zegt dat ik gewoon graagAlles kapot stamp   Neem me meeStop me onder je jasBreek me in tweeZodat ik in je binnenzak pas   Draag me als een kind En draag me danAlsof elk zuchtje windMe breken kan   Pak mij vast zo ruw Tot witte plekken na het loslatenMe vertellen dat uwHanden daar zaten Kwil da ge me dingen leertFysica, chemie, veel seks en wat taalEn dat ge me zuigend markeertOngeacht hoe fucking puberaal Zorg dat ik alle hoeken vanUw kamer zo hard voeldeDat ik geen idee heb wat een manOoit met een cirkel bedoelde Dat elk risico dat bestaatOp besmetting door contactVerdubbeld wordt in ‘t kwadraatWegens allesbehalve mis – paktOntleed me als een dierZoals vroeger in de klasMaar dan voor het plezierIn 't midden van uw matras Geef mij overal rustBehalve in bedLaat mij daar gekustEn tegen de muur gezet   En kleed mij nietTot op de huidMaar nog net ietsVerder uit. Mijn hoofd is de chaos van een tijd geledenJarenlang geordend, en plots: tevreden. En dan gij. Gij schudt alles door elkaar. Godverdomse klootzak, schud nog eens? Ja, DAAR.

Lot
6 0

Vermist: één paar Espardrilles

Hallo, ik ben Lieselot en al mijn teksten gaan over mijn lief. Al mijn teksten gaan trouwens over een ander lief. Of een niet-lief waarvan ik graag wou dat het mijn wel-lief was. Of andersom.   Ik heb ook een tekst waarin ik zeg dat ik eens graag een jood omver zou willen stampen. Gewoon voor de lol.   Maar dat is de uitzondering tussen mijn teksten. Vandaag schrijf ik over Bram. Bram is mijn nieuw lief. Nu ja, ‘nieuw’: ik heb hem intussen al wel gebruikt. Maar als hij een schoolboek zou geweest zijn, zou ik hem gegarandeerd nog kunnen verkopen als ‘amper gebruikt, niet in gemarkeerd’. Wel in geschreven. Mijn handtekening staat op zijn bovenbeen getatoeëerd. Kwou met zijn paraf mijn BFF choqueren Maar haar reactie verwachtte ik niet “Allez, Lieselot wie laat nu een penis tatoeëren” Vlak naast haar rechtertiet En inderdaad, een B met erdoor Een soort langwerpige krul Is perfect te verwarren voor Twee ballen en een lul   Kijk, ik kan ‘t best schrijven Over seks, rampen Hoe ik zonder te overdrijven Alles kapot kan stampen Maar vandaag ben ik minder grofgebekt En nog op zoek naar mijn draai “Hallo ik ben Lieselot en mijn nieuw lief is perfect” Klinkt toch extreem saai? Maar goed: het is niet anders. Daar zat ik dan weer Daar zat ik dan, zat En om vijf uur zorgde de zon elke keer Voor een zielig zwart gat Te dronken voor mijn bed En ook te boos op het licht ‘K doe de gordijnen toe met Mijn hoofd en ogen dicht   Het helpt geen kloten De gordijnen hebben me niet gered Alle bars zijn gesloten De wereld ligt in bed   Mijn iTunes shuffle’de Beyonce All the single ladies   Ik had het plots door Alle single ladies zitten op Tinder En scheren hun poes voor De eerlijke vinder   ‘K heb toen ge-sms’t naar naar Een kerel die jaren niks tegen me had gezegd Dat zegt mogelijk heel veel over waar Ik mijn lat intussen had gelegd   ‘K had mijn tong zo’n vijf jaar Geleden in zijn mond gestoken Hij opteerde voor een ander exemplaar En is vervolgens ondergedoken Na verloop van smsende tijd verplichte ik hem tot een afspraak De date waarop ik hem een verwijt Over zijn lelijke Espadrilles maak De date waarop ik kei Ongeïnteresseerd leek waarop ik hoopte dat hij mij als ik opstond achterna keek Kwam thuis en ‘k zette 99 Luftballons op terwijl Ik graag met hem wou trouwen Kvroeg me al zingend af in welke stijl Hij een huis zou willen bouwen ‘K was heel even aan ’t hopen Dat er echt vlinders begonnen te leven Maar eens naar ‘t wc gelopen Moest ik toch gewoon overgeven`     Twee maand na die dag Was de seks zich aant opbouwen Tot er een doosje tussen mijn tieten lag Lotje, wilt ge met mij trouwen Mijn poes, voorheen kletsnat Kreeg geen tijd om op te drogen Het vocht dat eerst beneden zat Kwam plots uit mijn ogen Of dat romantisch was daar Ik nog niet helemaal uit Ik op bed, verloofd, helfgaar Hij met een semi stijve fluit Khad in mijn leven al vaak spijt Van de keuze voor een antwoord Soms lijk ik slim, van tijd tot tijd Pleeg ik sociale zelfmoord Ik reageer op iedereen die ooit Een verjaardagswens voor me had Niet met dank, maar met een verstrooid Ah, voor u ook proficiat Maar op zijn vraag- Vond ik mijn antwoord gewoon: ‘goe’ Ik zei simpelweg ja, Is ‘t oké als ik kleren aandoe En even naar buiten ga?                                                       

Lot
0 0

Stel, een stel (het is maar een stelling)

Hallo, ik ben Lieselot en ik begin al mijn teksten met hallo. Daarna vertel ik iets over een lief. Ik heb nog nooit een relatie gehad die - zoals het hoort - begon met een seksdate op Tinder, verder ging naar een date op een plaats waar seks geen legale optie was, evolueerde naar een nog meer seksloze date met de schoonouders en eindigde met twee kinderen en alimentatiegeld. Mijn nieuw lief leerde ik vijf jaar geleden kennen. Mijn zus stelde hem aan me voor met ‘Testelmans, dit is mijn zusje, daar blijft ge met uw poten vanaf’. Dat zei ze – zo bleek - omdat hij nooit ergens van af bleef.  Hij is met zijn poten van mij afgebleven en heeft dan zijn tong gebruikt. Vijf jaar geleden dacht ik dat hij mijn lief zou worden. Dat heb ik één week gedacht En daarna vijf jaar niet meer. Ik kon ook niet meer goed denken, want ik heb in die vijf jaar samengewoond met iemand die het huis vulde met cannabisrook. Verder heb ik hem ook gewoon niet meer gezien. Maar dat kan door de rook geweest zijn. Mijn ogen prikte op een gegeven moment te hard. Ik heb de cannabisjongen gedumpt. Ik wou zeggen ‘op straat gezet’, maar omdat het huis van hem was, wou hij liever binnen blijven.  Eens op straat, kwam ik de man van de tong tegen. Zijn tong was alleen. Dus we gingen op date. En toen op meerdere dates. "Ik heb gesolliciteerd voor een job in Spanje. Ik heb de job. Ik zou daar twee jaar mogen werken als animator. "  Zei de man van mijn dromen. Hallo, ik ben Lieselot en ik heb een tekst geschreven in die vijf dagen waarop ik dacht dat de liefde van mijn leven een seksloze LAT-relatie ging voorstellen.   Man. Wat wou ik Dat mijn hersenmassa niet bestond Dan maakte ik een valstrik Die ons voor altijd verbond   Dan stopte ik met de pil En beet ik op mijn lip Kortgerokt en verleidelijk stil Veel meer sluier dan tip   Van uw zorgeloos bestaan Waren de laatste uren geteld Ik liet u in de waan Tot aan het alimentatiegeld   Dan ontbrak ik alle hoeken Kzou gewoon, onbekwaam Vragen of ge mee wilt zoeken Naar een goede naam   Kzou hem 'Ongelukje' dopen Terwijl ik hem had gepland Samen met u kleertjes kopen U bellen om elke losse tand   Stel, stel, stel: gisterenavond Puur hypothetisch gesteld Dat de stem uit uw mond Minder rampen had verteld   Stel dat wij een akkoord konden bekomen Over elke dag op elkaars kap Stel, hypothetisch genomen Ik als uw overtreffende trap   Stel dat ge mij zou kunnen verdragen Elke ochtend in uw bed Stel dat ge u zonder zou afvragen Hoe het toch zou zijn mét   Stel dat de gedachte u zot Zou maken tot op een punt Dat ge tot door uw huid en op het bot Nooit meer zonder mij kunt   Stel dat ik in u al het leven Blies als een kind in een ballon Stel dat geen adem u kon geven Wat de mijne u geven kon   Stel dat ik het ritme in u wals Zoals iemand die hartfalen lijdt Met pleisters op uw borst en hals Aan mij verbonden zijt   Stel dat gij allergisch zou reageren Op elk ander lijf dan het mijn Stel dat ge het niet meer zou kunnen keren Van de jeuk, afkeer en de pijn   Stel dat ik als behandeling bestond Een wandelend doktersrecept En dat gij driemaal daags mijn mond Medisch gezien nodig hebt   Stel u voor Dat ik Bij u hoor  

Lot
0 0

Jaargetijden

mijn jurk ruikt nog naar zomer met heimwee in het hart heb ik hem opgeborgen herfst heeft het overgenomen   in het roest en goud gekleurde bos verzamel je hout het wordt koud   koning winter maakt zich klaar krabt straks sneeuw uit zijn baard   de winter kruipt bijna onder de wol weldra komt de lente ons verblijden gaat de zon terug heerlijk schijnen   winterkleren verdwijnen      

Arlette Breynaert Delvoy
7 0

doodsqueeste

      Met de loop der jaren had ze een muur van ongeneigdheid gedrongen een cursieve villa met doodlopende gangen gebrouwd en ik liep hopeloos verloren in haar heikel decor rologend van tafel naar kast blievend naar houvast haar hondse blik plensde als zuilen van regen de klankkast   zo klinkt het [  ] zo botst het ]  [ falsetto als een kalebas met rotbui viel in doorweekte vellen voor mijn voeten en ik stouwde het voor me uit tot alles zich aan het zicht onttrok aanwezigheid dimde tot een prop in het oor mijn verzet dook onder de radar [  ] gedempt als  ]  [ twintig vadem diep als een wassen schildering gevangen in haar gekloofde landschap slechts onderbroken door twee glanzende zeeën van doodsverachting        

Manuel Van den Fonteyne
17 0

Haiku I

je blikte me aan onder het zachte schijnsel van sterren en maan  

Brooklien Bauwens
0 0

Ik wil alleen maar zwemmen

Liefde is een buitenlands woord ik weet dat het betekenis heeft maar ik heb ze nog niet vaak genoeg gehoord.   Er zijn vrouwen die naar warme landen emigreren waar jongens niet kunnen komen en meisjes in elkaars lichamen wonen   misschien ligt daar de ware betekenis van liefde, dat vreemde woord maar ik ben nog niet op zoek gegaan heb hier altijd al gewoond   en al heb ik nog niet veel gezien de ware betekenis misschien nog niet gehoord ik ben blij dat ik hier ben met jou in ons vertrouwde oord.

Dingen Die Fijn Zijn
9 0
Laad meer ...