Zoeken

Een dure vogel.

               Een dure vogel.                        Sonnet.     Zie daar die dure vogel weer aan ‘t pleiten opdat de crimineel zijn straf ontloopt, en hoe hij vlot zijn eerbaarheid verkoopt aan hen die met de misdaadcenten smijten.   ‘t Gehoon voor wie op faire straffen hoopt, ‘t gegoochel met excuses en verwijten, zijn poging om de hoop uiteen te rijten dat recht ook in rechtvaardigheid verloopt.   Gewiekst de onschuld van de dader veinzen, geen aandacht meer voor slachtoffers en pijn. Misschien is hij alweer aan 't te overpeinzen   hoe vrijspraak steeds weer leidt tot een festijn. Maar zou hij ook hooghartig blijven grijnzen als ‘t slachtoffer zijn eigen kind zou zijn?  

A. Rivesta
52 0

Bloemetjesfauteuils

Ik heb nooit helemaal geweten hoe het kwam dat mijn grootvader zijn tenen verloren was. Op de plaats waar zijn voet had moeten overgaan in vijf aparte delen, flapte de neus van de kous naar beneden zoals de mouwen van een te warm gestreken overhemd. Als hij stapte, schoven zijn schoenen ongemakkelijk heen en weer. Ik heb hem eens gezegd dat hij beter een kleine maat kocht.   Het is niet zo dat hij ermee geboren was. Dat gebeurt, dat de menselijke ontwikkeling soms lichaamsdelen vergeet, maar op foto’s van de gidsen zag ik hem op een omgevallen boom, een blonde jongen met een glimlach, een coltrui en een beige broek, en in elke sandaal een voet met vijf bemodderde tenen.   Als volwassene werkte hij in de mijn, dus ik geloof dat ik wel eens gedacht zal hebben dat er een rotsblok op zijn voet gevallen was. En dat zijn makkers hem dan in een schacht naar boven sleurden tot er licht kwam en ze teneergeslagen achter zijn rug gebaarden: hopeloos.   Nee, schudde mijn grootvader* op het voorstel van de kleinere schoen, dan zou hij kinderlaarzen moeten dragen. Zijn trots was hij nooit verloren. Ik paste mijn voeten naast de zijne om na te gaan hoe hard ze van grootte verschilden. Dat was de eerste keer dat ik besefte dat tenen een aanzienlijk deel van je voet innemen.   *Hij was daar heel goed in, in nee schudden. Hij deed het langzaam omdat de spieren van zijn nek moeilijk van de ene naar de andere kant rekten. Een nee-schudding kon daardoor soms twee minuten duren, en dan was het wel duidelijk dat hij niet akkoord was.   De tweede keer dat ik dat besefte, was in het vijfde leerjaar, toen ik van een springkasteel viel, vier voetwortelbeentjes brak en zes weken een loopgips kreeg.   Ik kan me niet herinneren dat mijn grootvaders gebrek aan tenen echt een onderwerp was. Het was er gewoon, zoals de bloemen op de fauteuils waarin we naar Te land, Ter zee en In de Lucht keken, of de stukken appelvlaai waar niemand ooit nog plaats voor had.   Ik heb de voeten van mijn grootvader nooit zonder kousen gezien. Als hij pantoffels nodig had om naar de badkamer te schuifelen, moest ik die met gesloten ogen aangeven. Het was een belofte dat ik de littekens mocht zien als ik twaalf werd, maar toen was hij al dood en ik heb lang spijt gevoeld dat ik nooit stiekem heb gekeken.

Kristien Spooren
0 0

In Schotland

Toen ik in de paasvakantie alleen op reis ging en aankwam in Schotland, wandelde ik door het grootste treinstation van Glasgow. Midden in de centrale hal stond een grote, houten balk met aan vier kanten dezelfde analoge klok. Als de secondenaald de twaalf raakte, versprong de lange wijzer een minuut, alsof het leven altijd op hetzelfde ritme wegtikt. Aan de voet liepen de mensen de tijd voorbij.   Veertig minuten van Glasgow lag Hamilton park. Ik zag er een eekhoorn, schapen, bruine runderen en een oude vrouw met blauwe oogschaduw die dansjes deed omdat ze nog nooit een toerist had ontmoet. Rond de middag klom ik in een eikenboom met dikke knoesten om rozijnenboterhammen te eten en er was niemand die zag hoe gelukkig ik was.   De volgende dag zat ik op de bus naar Loch Lomond, een meer dat geboren was tussen de vlaktes en de hooglanden waardoor niemand echt zeker wist waar het thuis hoorde. Ik had horen zeggen dat de avonden hier het mooist waren. Het water rimpelde op het oppervlak en weerspiegelde de zon die langzaam verdween, alsof ze in de verte werd ingeslikt.   Onderweg naar het meer passeerde de bus langs Levendale, een dorp dat zo hard heuvelde dat het leek of we in een achtbaan zaten. Onder de bibliotheek was een autoparking. Er stond een bord van de gemeente met een schuifbalk en twee vakjes, vrij en vol. Het was nog niet digitaal en ik vroeg me af of er dan iemand was die bij de laatste auto naar dat bord loopt om het balkje te verschuiven.   Op maandag haastte een man zich naar het werk. Hij droeg een zwart kostuum, een grijze stropdas, geklede schoenen en een hoed die aan de rechterkant een beetje deukte omdat hij tegen het raam in slaap gevallen was. Terwijl hij bedrukt door de straten beende, dronk hij geen koffie, maar caprisone met een rietje.   In Dundee dronk ik thee met een vrouw uit Japan. Op straat vond ik een stuk van zes centiemen. Dat hebben de Schotten ooit uitgevonden om kleine meisjes geluk te wensen. Je kreeg dan zo’n munt met het geboortejaar van je moeder op. Het is lang geleden dat ze mijn talisman werd.   De tweede week stapte ik het begin van de West Highland Way. Dat is een hele lange weg die start in Milngavie, een stadje dat op een sprookje lijkt omdat er nog lantaarnpalen zijn en de mensen zich schuifelend van de ene naar de andere plaats bewegen. Toen ik op de terugweg een stuk van de kaart wilde snijden, klom ik door een modderpoel over een hek met horizontale stangen. Het was stil in het landschap. Vanachter een heuvel naderde een kudde wilde hooglanders. Ze kwamen loeiend dichterbij, tot een van hen het geluid van mijn hartslag hoorde en we elkaar voorzichtig in de ogen keken. Er had nog nooit een koe aan mijn voeten gegrazen.   Op het einde van de reis hielp ik zwangere schapen bevallen. Een tweeling stierf, een lam lag weerloos op een heuveltop. Het was koud die nacht. De zon viel neer, de lucht kleurde marineblauw met witte sterren. In mijn armen klonk het oorverdovend gemis van een jong verstoten door haar moeder. Het rilde, bijna in morsecode, alsof het alleen maar kon zeggen: sommige dingen gaan niet goed. Zomaar, zonder dat je er iets uit kan leren.

Kristien Spooren
21 0

Woorden

Ik heb het altijd gevreesd: het moment waarop een reis een verhaal wordt. Je was daar en deed al die dingen: proeven, ruiken, zien, voelen, horen. Tot woorden. Woorden stoppen; reis gedaan.   Probeerde vanochtend de droom van vannacht terug te vinden.   Liever niet dan in woorden, riep die, liep heen en liet zich niet meer zien.  

Luc Vanhelmont
27 1

(niet zonder titel)

Ik kom niet waar jij mij verwachtrond je zwevend en paardans schuddendik zal je niet meer zien, noch jouw brievenlezen. De zee voert geen schelpen uiten jonge honden vangen bot in zand.Ik zie je kijken om niets te zien, om mijniet te zien. En je wilt dat ze jenegeren, want altijd zijn er anderen.Ze jutten strand en verzamelen. Jemoet het leren vanuit een ooghoekvinden dat ik je zag toenje niet naar mij keek. Ik lagin duinen op niets te wachtenvoor jou.  

Tucson
11 0

Afgebeeld

'k ben een man, met een baard. Toch ben ik, onbehaard. 'k ben een vlam, sta amper lam.   M'n hoofd staat recht, m'n borst staat stijf. Mijn avatar, dat is mijn lijf. Onbetwist, en onberispt, ik ben een, finalist.   Ik deel foto's, van mijn maten, allemaal, met zonnenbril. Ik zit met tanden, vol met gaten. maar dat zie je daar, toch niet in.   Grote kas, brede arm Six-pack, aan m'n darm. Steroïde, hart alarm.   Ik ben gespierd, onvertierd. Mijn leven lang, afgevierd. Strak en sterk, mijn bijnaam is de berk.   Converseren noem ik praten, wat ik zeg, zal toch niet baten.   Ik was een man, noch met haren. Zo ben ik toch, onervaren.   

Kakofoon
15 0

Orgaan ademt wolken

Geef me liefde, geef me verdriet. Geef me hoop en een beetje niet.    Hou me vast, maak plezier. Laat me los, slechts een dier.   Slaap of half wakker. Een wandeltocht, zo fier.   Is het de schemering?   of staat de hemel op een kier?

Kakofoon
16 0

Waakvlam

  Een    vuur    in    rust   ,    zit    vol   met    lust   .          

Kakofoon
24 0

troost

Die morgen zocht ze vertroosting in voedsel en bakte een ijsje        

Manuel Van den Fonteyne
21 1

Onzeker & Wanhopig

    Een droge bek staat machteloos.    

Kakofoon
28 0

Bibberzuur

    Leven om-het-even = liefde zonder beven.    

Kakofoon
24 0

Wij kaarsen

            Vet       mijn lont      jouw vlam   onze zuurstof      

Kakofoon
40 0

Voorbijgangers

Toevallige passanten de dagelijkse klanten ze komen, ze gaan   (Waarheen, waarvandaan?)   In die eindeloze stoet toch iemand die mij groet

M. Peters
11 1

Jagers en prooien.

                     Jagers en prooien.                                Sonnet.   Als wantoestanden in het daglicht komen, en 't recht van zwakken wordt gegarandeerd, wie weet of dan misschien het tij ooit keert, en 't lukt om verder onheil te voorkomen.   Een machtsmisbruik, dat is en blijft verkeerd, hoera dus voor zij die het in gaan tomen, en vallen er daarbij soms hoge bomen, als dat terecht is, wordt het wel verteerd.   Maar als de klagers zelf het daglicht mijden, niet vrijuit durven zeggen waar 't op staat, zijzelf slechts met een masker willen strijden,   dan voeden zij misschien een ander kwaad, wanneer verholen klachten ertoe leiden dat er een kafkaiaans proces ontstaat...  

A. Rivesta
24 0

Finish

Of de finish de voorbestemming was.

Bart Van de Peer
40 0

Het aanraken van de wastafel

Ik hou ervan hoe heerlijk koel de nacht Hoe mijn gordijnen dan zachtjes deinen De passen volgen van de bries   De glazen fles op de vensterbank speelt verstoppertje Het zwart katoenen gordijn krult om haar hals Mijn zomernacht is een stilstaand beeld     Kijkend naar mijn onaangeroerde bezigheden wacht ik Ik wacht Omdat ik mij tijdens zomernachten de illusie maak dat wachten gelijk is aan pauzeren Nachten waarop sirenes je op kiep staande raam inwalsen zoals ze dat horente doen: ze laten niets dan onverschilligheid na   Een nachtelijke zomerbries raakt - zoals ook de dood van een verlopen kennis dat kan - het venster, de bloempotten op de vensterbank en de wastafel, maar niets méér   

Heleen Linssen
24 0

de oude magiër

Wind waait nietde drift uit het zijn   zie hoe de zon de rug van de zee duwten zilveren draden uit haar ziel trekthoe ze steunt en de aarde wasthaar vertoornde hart lucht geeft   de zon de oeroude magierzijn levensgezelwoont hier niet meer   zie hoe de bezoeking met gramschapverzwaardbuitenissigheid baartde adem zich vermenigvuldigt   zie hoe hij de lucht beslaat in zijn goudgele vingershaar gestorven gelaatpleistert met een wit wolkendek      

Manuel Van den Fonteyne
25 1

morgenstond

    Ik draai me om ze slaapt op haar kussen haar kussen slaapt ook, haar knie heeft een gat in mijn rug geslapen Slaap jij nog? vraag ik haar uitgestrekt wijl ik het gat in mijn rug demp ik stouw een belemmering tussen holte en knie met haar laken ik verwijt haar het slapen achter mijn rug Ik gaap een valse opening in de dag trompe-l'oeil, ga beslist nog even op mijn zij liggen vouw mijn deken onder mijn rechteroor als om een vodje in de mond, de lapsusprop trek de deur weer dicht handen tussen de knieën schud mijn kussen wakker en kom opnieuw binnen langs d' achterdeur  

Manuel Van den Fonteyne
22 1

Rijkelijk bedeeld

zoethout steekt als een rookloze sigaar tussen mijn getuite lippen straks gaan ze likken   misschien had ik beter kruidnagel gekozen om mijn kaken te laten blozen   rozemarijn dan maar ter nagedachtenis van overleden vrienden en hun gekregen liefde   nee, geef mij, toch maar kaneel zoals koningen eeuwen geleden er rijkelijk van werden bedeeld      

Arlette Breynaert Delvoy
20 0
Tip

Schrijfjeuk

Bomen genadeloos geveld Woorden schieten wortel   Beklijvend schrijver rijpt over met tijd Gedachten spelen als marionet met zijn voeten   Hoe zwijgen, gebeten door schrijfjeuk?   Losse feiten drijven in volle zee, verzoeten in ongezouten verbeelding.   Herinnering is muziek voor verhaal Behoeftig kneedt hij beelden tot taal Massaal eten en drinken tezamen Buiten de lijntjes schrijven zaait geluk.

Fatiha Berrazi
68 1
Laad meer ...