Zoeken

Vergif zoals het Westen dat maken kan

    Westen, ik klaag u aan gij hebt mij berekend betwetenduitgetekend gesmeten gemetengij wilt mij doen vergeten wij eten wij weten op de kap van wat het niet-blanke produceerde Blank, Jonk, Rijk en Vrouw de doorgewinterde dievegge misdadig, dom, schuldig, onderdanig dubbelspion bij uitstek onwetend weet ge gij blanke bange mens met uw fragiele ego gij moogtzoveel aanklagen als gij verachten kunt met uw neutrale logica uw heldere rationaliteit de juiste nationaliteit de onderdrukte kan zich niet permitteren heeft niet in haar bezit de luxe om de wisselwerking tussen inhoud en vorm de bron niet in vraag te stellen voelt ge voelt ge het verschil is macht man kracht de buur vriend voorbijganger collega moderator vader klant werkgever hulpverlener passagier dokter nonkel flik zij menen het goed de humanitair hij meent het goed schijnt de democratie nog is de liefdadigheid oprecht kan de schenker krijgen de ontvanger geven en weigeren steigeren gevangenissen verborgen want de solden schoolpoorten gesloten centra iedereen zot asielzoeker verstikt verloren stemmen smoren psychiatrie wie verblind de lotto het kind geschminkt slavernij aanwezig vluchteling vernederd mens zonder papieren ge-weren ontnomen want geschiedenis haalt ons in imperialisme ontkend kolonisatie pertinent verstedelijking slachthuizen van glas lachende koeien op uw verpakkingen schoon gras kunst vermarkt wolven schaapsverarmd zij blaten menswaardige rusthuizen diervriendelijk vlees de bijwerkingen van drugs die van de farma-industrie kanker zieker dan pesticiden malafide voort zullen we gaan nooit voldaan ballonnen, kermis, aspartaam kassa’s niet gevuld verslavingen gestild met het mes op de keel vogels mijdend schrijnend verpakkingen kosten meer dan de inhoud reclames, groener dan het product het planten van de eenzame schijnboom ter compensatie uw geweten zal het geweten hebben want schijnen doen we goed naar het schijnt iedereen hypocriet de ene al wat opmerkzamer dan de andere op een opportune manier met ethiek omgaan of van het opportunisme uw nieuwste principe maken absoluut, die waarheid de solipsist, postmodernist en nihilist zaten samen op café komt er een pragmaticus binnen van Syrië het kapitalisme zij doet goed ziet ge die verlichte illusies niet de straatversiering optisch optimistisch flikkeren licht voor de occasionele zwerver ziet u negeren zult ge rationeel zult ge genieten van overdaad schaad-t niet baat het niet de een zijn dood is de ander zijn voort zullen ze gaan het paternalisme zij is nodig want hiërarchie en dominantie loont alternatieven zijn er om tot complottheorieën gereduceerd te worden vertrappeldkrachtsverhoudingen zijn er om omvergeworpen te worden wacht maar idealen zijn er om verkracht te worden doe maarheb ik van horen zeggenonafgewerkt losse eindjes ontevredenheid is dat wat de toekomst voedt lang heb ik nagedacht over de toon van deze brief tergend heb ik overleefd geweerd gesleurd uitgeput gespeeld met dat wat er van mijn persoon verwacht werd bespeeld werd ik bewerkt het ultieme product conform aan de geïnstrumentaliseerde verandering die gij koos die uw belangen dient moordend laatst zag ik iemand lachen ik dacht bij mezelf yolo

Pseudoniem
0 0

Een stad is nooit verlaten

Zoals ook het voetbalveld achter mijn huis nooit verlaten is. De voetballers hebben het verlaten en uiteindelijk ook de kleedkamers, de douches en tribunes maar niet nadat hangjongeren er flessen drank en lege pakjes sigaretten hebben achterlaten en wij de daken van ons clubhuis. Maar niet nadat diezelfde hangjongeren en kleedkamers, douches en tribunes ons hebben achtergelaten met herinneringen aan avonturen en ontdekkingstochten.   Zoals de schapenwei achter mijn huis nooit verlaten is. De schapen hebben het verlaten, maar niet nadat ze ons hebben achtergelaten met herinneringen aan wilde achtervolgingen en verlegen toenaderingen.   Zoals ook mijn ziel nooit verlaten is. Jij hebt me verlaten, maar nu laat ik een deel van mezelf achter op het wijde veld achter mijn huis, waar houthakkers bomen dwars hebben laten liggen en ik heb mijn gedeelde gedachten erbij neergelegd. Waar de omheining na telkens teruggetrokken te worden in net niet dezelfde vorm uiteindelijk toch vaststaat door onze klauwende vingers en klauterende voeten. Waar de herinneringen aan jou zijn ontstaan en opgeslagen, toegankelijk en bereikbaar voor mijn ontoereikende geest. Waar alle organismen een plekje veroverd hebben en zich in mijn ziel begraven hebben.   In een stad zijn dit de straten, bedoeld om voertuigen door te laten als de omheining bedoeld om schapen binnen te houden, vertrappeld door de shoppende stappen. En in de stad ben ik de hangjongere die brandjes sticht.  

Liesa Vosch
0 0