Zoeken

Bekentenis

Het is niet zozeer een gevecht eerder een schaduw, voor het leven aan mij vastgehecht.   Ik heb het ondergrondse hoog geprezen, maar tussen de        _ _ _                               __ __ __                                 _ _ _   heb ik het nog tijdig kunnen lezen.   Zo danste ik met de duivel maar vond ik God.

Ovane
0 1

U

u neemt een bad en neemt mij mee onderwater probeert u mij een ridderlijke handkus te geven   mijn rug naar u toe gewassen mijn buik onder schuim en zweven u neemt de zeep tussen uw tanden   laat het landen ergens in mij bijt het stuk gulzig stuk  dieper in mij geef ik het terug   u dept mijn hele lichaam droog met een handdoek en kaarslicht muzikaal omlijst tot ik zwicht  

Ingrid Strobbe
0 0

Haiku: Nieuw gezinslid

Trouwe viervoeter met zijn kwispelende staart, likt gretig mijn hand.

Neru
11 0

de hoek

kom je me halen ik sta op de hoek van De Vorige en Jij

Ruth Van de steene
28 0

Elvine

Aline ziet je lopen en Juliette die lacht Oef, je vriendinnen hebben je opgewacht   Elvine, riep je ma - doe je schoenen aan.   Soldaten   Soldaten op het schoolplein , wie wijst hen de weg Jouw klas was vol en dan alleen, je begrijpt niet wat hij zegt   Je ligt en slaat, je enkels vastgeklemd wat doet er zo’n pijn   Niemand weet waar Aline en Juliette   Elvine, riep je ma   Ik sta aan de poort en houd de wacht Wanhoop reikt in je bevende hand, smeekt of je binnen mag   Het schoolplein is leeg, dat verscheurende van haar kleed gekerfd, nu over deze vloeren uitgespreid   Ik ben terug in mijn land.   Hier slaat het rammelen van de werkdag overheen jaren van zwijgen verborgen, achter de fluisterende schaduwen van die nacht   Als jouw stem klinkt, is het de alcohol die mij vertelt, voor even te vergeten het beven van jouw hand   (Rwanda '94-'14, Mijn weg terug)

Reginald Verhofstede
23 0

zo van

zo van hij glimt ik lach

Ruth Van de steene
21 3

Dali

Zoals Dali klokken smolt      met en blanke zon      zo zal ik ze splijten      met ijzeren wijzers          ik dood de tijd 

Lilith
0 0

Schaking

De geslepen klauwen van de Harpij  ontvoerden me uit een  verloren nachtmerrie    kale voeten uit warme lakens  bevroren in het tabernakel  Van de zandstorm    De dochter van Elektra  rook naar okergele boeken  en versleten pruiken      

Lilith
0 0

Kom mee, fluisterde de Schelde

Geboren in Antwerpenaan die prachtige, machtige stroomwaar hij van kindsbeen af een blik kon werpenop die verre, stille droom, hunkerend naar ’t onbekende.Kom mee, fluisterde de Schelde. Als vloed het water landinwaarts stuwdeen golven tegen de blauwe steen uitspuwdevol kolkende beloften van avontuur en onbekende oorden, stond hij daar en luisterde naar haar woorden.Kom mee, fluisterde de Schelde. Maar bij kerend tij voerde eb zijn verzuchtingweer mee, stroomafwaarts naar de oneindige zee.De jongen bleef staan, slechts zijn hart voer mee.Terug thuis, sloeg moeder een zucht van verluchting.Kom mee, fluisterde de Schelde. Ooit zou hij gaan varen, de Schelde af en dan op zee, de grote oceanen, hij zou ze allemaal bevarentot Afrika en Amerika, tot Australië en Patagonië.Hij zag avonturen, moeder slechts gevaren.Kom mee, fluisterde de Schelde. De jongen staat nu voor het raam, zijn haar is grijs,Hij leefde zijn leven, betaalde de prijs.Met een verrekijker in de hand kan hij ze gade slaan,daar in de Wielingen is ’t nog steeds komen en gaan.Kom mee, fluistert de Schelde.

Nadia Lang
15 0

Ik kom naar jou toe

Ook al ben ik hier niet meer,toch zal de zon weer schijnen,En telkens, telkens weer,Aan de horizon verdwijnen. Ook als ik hier niet meer ben,Wordt het weer lente in mijn tuin,Bloeien geurend de seringen,Zal de merel steeds weer zingen,Vol hartstocht zijn prachtig lied,Ook al ben ik hier niet. Ook als ik hier niet zal zijn,Komt de zomer vol zonneschijn.De rozen zullen blozend bloeien,Het groene gras zal geurend groeien. Ook als ik afscheid heb genomen,Zal de herfst weder komen.Telkens, telkens weer.En ben ik hier niet meer Leg dan geen bloemen voor mij neer fluister mijn naam, telkens, telkens weer Dan kom ik naar je toe,Ik kom zeker naar jou toe.

Nadia Lang
38 1

Ik ben de wind

Ik ben de wind Die met jou in de wolken klimt Om in een luchtkasteel te wonenGemeubeld met jouw dromen Je kan er bij me schuilenom te lachen en te huilen Geen mens die het stoort’t is slechts de wind die men hoort Heb je soms verdriet of pijnLaat mij dan jouw vleugels zijn Jouw zorgen draag ik meeOver de woelige zee Die men het leven noemtEn waar niet altijd blijdschap bloemt Ik blaas je tranen droogEn jaag donkere wolken op de loop Zodat meer vreugde dan smartMag leven in je hart Want ik ben de wind Die jou eindeloos bemint

Nadia Lang
11 0

Ongekende wegen.

               Ongekende wegen.                            Sonnet.    Nog nooit vond ik een mens die kon vertellen waarheen het noodlot ons nog voeren zal, de allerhoogste berg of 't diepste dal. Geluk of leed kon niemand ooit bestellen.   De toekomst is en blijft een vreemd geval. Ze laat haar eigen wegen niet voorspellen, heeft lak aan dat wat wij veronderstellen, zwicht niet voor 't macht- en centencarnaval.   Bezwaart ze ons of zal ze ons bevrijden, verveelt ze ons of blijkt ze vindingrijk? Zal zij ons naar de voorspoed begeleiden   of eerder naar een wazig schimmenrijk? Maar ongeacht waarlangs ze ons zal leiden, haar stopplaats is voor iedereen gelijk.  

A. Rivesta
18 0

FLEXIBEL

  Een gebroken vinger maakt de richting niet, flexibel als we zijn. De bochten baren zorgen, een vrouw het kind. Zo zijn we, zo is het altijd al geweest, in lenigheid geplooid, gevouwen weggelegd, als nieuws in een krant, gelaten.  

petra van den berghen
0 0

Opgekuist

Natuur was dik en warm geworden, net als voor ik toevertrouwd werd aan economie en me liet verzoenen met het ritme van mijn adem.   De welgekende roze vissen kusten me hun mededogen toeen ik vergat het knappen van mijn navel, voelde me plots deel uit maken van hun school.   Ze zwommen niet echt bij verrassing om me heen, ook al durf je dit niet te verwachten. Nood verleidt ons tot het achten van de eerste wet. We weten dat van elkaar. Herinner je je nog?   Of is je hoofd net als het mijne aan het fietsen langs het speeltuig van het Maximiliaanpark, waar de van hun bomen te ver weggewaaide bladeren worden opgekuist, zoals men zegt.      

RD
11 1

Het beweegt

  Ze zei, ik moest dat wel begrijpen, zie je. Alles draait, er wordt besloten.Uren worden uren die dan overtallig zijn en alles krijgt de kleur van virtueel.   Nu blijkt, ze hingen daar: m'n doelen, nagedachten, al m'n procédé's, ergens tussen neergeschreven nagalm van hun oude plannen en hun oude loyauteiten in.   Het is het seismisch golven van de dingen, zie je. Ratio, haar acoliet gevonden in het praktische besluit dat opgaat in een stroom van praktische besluiten, in een ongeboren organisme, navelloos.   Ik ben geen vluchteling vandaag.Ik ben bij mij, genesteld in de dingen die hier zijn, dus ik begrijp het, uit het ongerijmde toch dat ik net hier ben, in deze school en in dit denken.   Al zoekt de vraag haar weg: Hoe is het dat het beweegt? Een antwoord is nog steeds te hoog gegrepen. Dat was vroeger geen probleem.    

RD
14 1

Verstold

  Verstold     Groot en breed maar niet statig, grofgebekt bij wijlen, een hartje klein als een erwt, je kent haar.   Wat denk je er zelf van, probeer ik. Ineens vallen muren in scherven, haar mond akelig verwrongen   en met een woede die niet voor mij is, spuwt ze eruit: ‘Onze Pa!’ Ze zakt terug als een slappe zitzak.   Zout en bitter lopen langs voorgegroefde voren, wanhoop klauwt haar masker, bruine trouwe ogen, dat wel.   Verstold zie ik haar wringende handen, haar vastpakken durf ik niet. Ik ga maar, zegt ze.

zevenblad
31 0

man

als niet de man dan maar de muze

Ruth Van de steene
23 0

zelf

zij die me maar ontdekken als ik zelf het opgraven doe

Ruth Van de steene
21 0

resetten

eerlijk is een standaardinstelling misschien moet je eens resetten

Ruth Van de steene
21 1

waarom poëzie ook alweer tot de kunsten behoorde

waarom poëzie ook alweer tot de kunsten behoorde bedenk ik me: men staart boven dit gedicht als een tureluurs gefluit en doorwrochte arbeidershanden in neerwaarts slingerende ogen hun brandpunt even willekeurig als de woorden binnen dit gedicht verder verdrijven voelt het zich nog minder begrepen dan mezelf   waarom poëzie ook alweer tot de kunsten behoorde bedenk ik me: men hoort onder dit gedicht de weerslag van mijn orgel als een verveeld kind geduldig verwachtend mijn zegening toch preek ik minder dan men oordeelt   waarom poëzie ook alweer tot de kunsten behoorde bedenk ik me: mijn stotterende vingers als de schuchtere hand die een bewusteloze vergeefs wakker houdt geven reeds lang de maat niet meer aan toch biecht men meer dan ik schuldig ben   waarom schreeuw ik dan maar ook alweer bedenk ik me: heb ik werkelijk genoeg van dit gefluister of betreft het een oproep om gehoord te worden toch schrijf ik liever poëzie dan dit gedicht niet te delen

Robijn Bodijn
0 0
Laad meer ...