Zoeken

Kilte

Bliksem in de duisternis Noodkreet Hortende adem Koude warmte   Lauwe kilte in je hoofd Duister Stokkende glimlach Onzichtbaar leed   Eeuwig schaduw doorheen de Hemel Nooit meer een sprankel Levende hoop

Katariina
0 0

Dag voorbijganger

Dag voorbijganger Zoals alles gaat u waanzinnig snel voorbij Ik houd u  vast een paar woorden langer laat u dan weer vogelvrij

DqM
27 1

Antwoord?

Waarom vechten tegen de dood terwijl  ik toch niemend boei ?!?!?

ABYlief
10 0

Puur

in het kuiltje van de schaterlach  schuilt het puurste van de dag

M A R T H E
41 0

Resten

Telkens als je langskwam, liet je iets achter.   De eerste keer waren het je littekens. Je waste ze van je af toen je in bad zat, en ik even niet mocht kijken. En je veegde ze af aan de handdoek, die je liet liggen op het kastje naast de voordeur voor het geval dat je ze ooit nog zou willen komen ophalen.   De tweede keer, je wilde haren. Je wilde ze kwijt, zei je, je had ze lang genoeg gespaard. De schaar erin, zei je, niet beseffend dat ik ze dan zou moeten opruimen, de schaar erin, tot enkel je trouwe haren zouden overblijven.   De derde keer liet je enkel plekken achter. Plekken waar je zwijgend je veters knoopte zittend op de rand van het bed en een vinger op mijn lippen legde. Plekken waar je het achterste van je tong net niet liet zien.   Alleen je hart ben je hier nooit verloren.

Felix Sandon
0 0

Egied Van Broeckhoven

  Waar kan ik je vinden Gied?   In de straten van de grootstad schuift de schaduw van je voetstap mijn herinnering voorbij.   Je vrienden spreken nog. En je naam leeft voort in boeken: je deelde in de stroom, je was de stroom, of men nu zegt: een arbeider, of men nu zegt: een ziener of een heilige, dat laatste wel pas na de heilloze tragiek.   Je fluisterde een woord. Dat dra een weg doorheen de spleten en de kieren sloop, een traag woord dat zich opkrult als een vraag wanneer wij het vergeten te vermijden.   Zij luisterden en zij vroegen: deze nieuwe lichting, hier gekomen toen hun hier-zijn onze zaken vereenvoudigde.   En jij luisterde en jij vroeg, hiermee aan hun verhaal voorlopig een begin en einde schenkend in de warmte van de huiselijke kring.   Waar zal ik je vinden, Gied?   Jij voor mij voor eeuwig in het niet-zijn in een hoekje? in een kamer? in een ergens in een taal die ons niet aangaat die ook nooit van ons zal zijn, misschien ooit wij van haar?   Je noemde dienaangaande God. In Anderlecht, in de Wayezstraat, bij 't bewerken van het staal, herkenden zij Hem in het niet-zijn hoe jij was. Maar daarover wil ik zwijgen in de taal die mij gegeven is.   Waar kan ik je vinden, Gied?   In de monding van mijn zelfbesef wil ik je herkennen in het voortgaan van erosie. Wat verdwenen is blijft langer dan het was.            

RD
23 0

Haantjes en spierballen.

           Haantjes en spierballen.                         Sonnet.   De spierballen zijn weer eens aan het rollen,de leiders steken woest de borst vooruit,begluren elkaars opgeblazen snuit,en doen hun best om heel gemeen te grollen.   Zo nu en dan wat met de mensheid sollen,wat maakt het voor een president ook uit?In ’t vuur stuurt hij de anderen vooruitom zelf naar een beveiligd nest te hollen.   Als iemand nu die haantjes eens kon vangenhen dwingen tot een waardig tweegevecht,totdat onder ’t gebrul van krijgsgezangen   hun dikkenekkenoorlog is beslecht,om hen vervolgens beiden te vervangen,nadat hen ’t recht op weerwraak werd ontzegd.  

A. Rivesta
17 0

Die zomeravond...

Stapvoets van de regen in de drop Kwam ik je tegemoet die druilerige  zomeravond Geen mens te bespeuren in ons stadje van weleer Je keek door het raam van je muren van beton Ik kwam voor je hart nog voor het regenen begon...

Marge
0 0

Pyongyang 10-08-2017

Laat je nog eens opschrikken door Bijbels taalgebruik, het is zo lang geleden dat de tijden daarmee dweepten.   Rumoer en razernij bevolken het onderschedelse van pafferige mannen, gevat in strakke pakken.   Het heeft met credibiliteit te maken dat men dreigt miljoenen over het hoofd te zien wanneer men aanbelandt bij het adequate antwoord.   Alles ketst nu nog in taal: het opbod van de adjectieven is de poëzie der naties. Gedijend werkt ze zelden naar een einde toe:   zolang de dichter in het woord zijn meester kent gebeurt alles en voltrekt zich niets.   Welaan, welaan, sta op dan, meester- dichter, leer ons nergens heen te willen gaan.   En voed de wijze vorst op die de duizend zielen geeft wat zij verdienen: ooit zonder naties onder wijsheid zelf te leven.  

RD
5 0

Kippenvel

Het is wat we opbergen, wat we zwijgen. Tussen de regels laten vallen en hopen om te vinden. Gevonden te worden.   Het is wat we verbergen binnenskamers, achter gordijnen verscholen. Hoe we gluren tussen kieren glimpen opvangen en vlug terug wegkijken.   Het is hoe we met handen voor ogen tegen muren oplopen. Vingertoppen vooruit, armen gestrekt. Voelsprieten voor stilgezwegen woorden.   Hoe we met kippenvel op onze huid niet langer ontkennen kunnen hier moeten we zijn.

Elfi Vandenabeele
13 1

Je legt je vinger op mijn wimper

  Je legt je vinger op mijn wimper streelt mijn ooglid toe en doet dat nog eens.   Je fluistert zoekertjes mijn linkeroor in, sluit mijn rechteroor voor al te grote zorgen van de wereld.   Je wroet je vingertoppen in mijn borsthaar vast en neuriet melodietjes uit mijn kinderjaren.   Je heft mijn boycots op en ziet me minzaam knipogen naar het waggelend voorbij gaan, daarna dankbaar tellend wat bleef kleven aan mijn haren.   Je trekt me weer de baan op, helpt me er-zijn als het langzaam dalend laken dat ik uitwierp.   Je leert me weer te geeuwen. Je vindt de balsem voor mijn suizend, tollend hart uit.  

RD
16 1

rijg me

rijg me huid aan binnenste hart aan jou

Ruth Van de steene
35 0

vrij

hoe kan ik je dan binden als het vrijen heet

Ruth Van de steene
30 0

mensen vragen hoe het met me gaat

mensen vragen hoe het met me gaat.   ik vind dat altijd zo stresserend.   dan krijg ik het gevoel dat ik een samenvatting moet geven en weet ik niet of ik moet beginnen met wat wel gaat of wat niet of wat een beetje   en dus maar alles door elkaar vertel en de persoon die gevraagd had hoe het ging niet weet of hij of zij nu moet besluiten of het dan wel of niet goed met me gaat.   en als ik dan uiteindelijk zeg dat het zo of zo gaat   vergeet ik soms iets of voel ik een seconde later al iets helemaal anders en heb ik spijt dat ik niet verteld heb dat het toch ook zo gaat   en wil ik dat ik de vraag opnieuw mag beantwoorden omdat ik me niet onbegrepen wil voelen door de persoon die gevraagd had hoe het met me ging.   maar daar is meestal de tijd niet voor.  

Kristien Spooren
3 0

vlinders

een kind zegt dat er vlinders in mijn buik zitten. hoe weet je dat, vraag ik. ik zie het, zegt de jongen. ik kijk naar beneden om na te gaan of er een voelspriet door mijn navel prikt. twaalf opgevouwen vleugels slapen als een middenrif tussen mijn borst- en buikholte. hun achterlijven trillen bij elke uitademing.   doet het pijn, vraagt hij. ik denk het niet, zeg ik. er hebben nog nooit vlinders in mijn buik gewoond. ik denk dat het kriebelt als ze wakker worden. we fluisteren. ik vraag me af of ze aan me vast zitten, en of we dan samen oud zullen worden, hun latente schubben verfrommeld als rimpels in een gedateerde huid. de antennes van insecten dragen gevoelige receptoren die dienen om een geschikte partner te signaleren.   toen ik vannacht in spiegelbeeld naast haar lag, kropen ze comfortabel tussen ons in. ik denk aan hoe het was, met z’n vijven, hoe haar lach, en mijn ogen, hoe haar handen mijn lichaam stroomlijnden zoals chloorwater in een zwembad bij vlinderslag, en hoe we dan in zandlopervorm in slaap vielen, mijn vingers gekruld in de golven van haar haren.   god, ik mis u.   ik zei dat ik mijn ribben voelde lachen. de jongen zegt dat dat niet kan, en dat sommige vlinders vensters in hun vleugels hebben. ze lijken dan hun leven lang op fladderende herfstbladeren. ik hoop dat ze nooit per vergissing in herbaria belanden, naast vergankelijk gedroogde bloemen, hun pootjes wriemelend op dubbelzijdige kleefband onder een kader met naam en toenaam.   wij houden niet van hokjes, vul ik aan. gewoon van elkaar.   het kind vraagt of ik stuifmeel heb. ik denk het niet, zeg ik. ik heb vanmorgen wel aardbeien gegeten. ik heb de pitten uit de frambozen geplukt en ze naar het licht gehouden. er straalden roze stukken zon door. dat vonden we een warme gedachte.

Kristien Spooren
18 1

gurfa

(gurfa: Ar., "de hoeveelheid water die je in een handpalm kan houden")       sommige dingen zijn zo mooi dat ze altijd door je vingers glippen. we stonden op blote voeten aan de beek en schepten water met onze handen om te voelen dat we leefden.   hoe als we blaasden het zachtjes kabbelde, een klein meer in de vorm van een handpalm, en we dan dachten dat we de wereld vasthielden.   je zei dat ik bijzonder was. dat je mijn ogen in het water kon zien omdat de zon ze reflecteerde. ik lachte rimpels in het oppervlak.   later bleken zomers toch vergankelijk, toen we wilden dat we de centiliters zoals momenten neer konden leggen.  hoe ze dan zonder contouren zouden bestaan  op een vensterbank naast rododendrons, twee afgietsels regen om samen naar te kijken.    alleen in de winter kan je de tijd bevriezen.   we leerden onze handen om los te laten. het water viel langs onze vingers op de grond en tekende kringen in de aarde.    ik was zo bang dat ik je kwijtraakte.        

Kristien Spooren
0 0

het zou een boek kunnen worden II

aapje,   toen ik vanmorgen wakker werd lag jij nog te slapen. ik weet niet hoe je het deed, maar je zag eruit alsof je dacht aan geometrische figuren, want je lag met je ene been gestrekt en het andere in driehoek zodat je een vlaggetje vormde. je armen kartelden horizontaal langs je hoofd. ik sloop zorgvuldig de kamer uit om ontbijt te maken.   je werd altijd bijzonder gelukkig van fruit. ik vroeg je ooit wat je lievelingsfruit was en je zei dat je dat een oneerlijke vraag vond omdat het hebben van lievelingsdingen bij definitie bevooroordeeld is.   soms hield je van de veelzijdigheid van nectarines, hoe je gulzig de pit uit de vrucht kon bijten en wedstrijdjes kon houden wie om ter snelst de laatste gele draadjes van de steen knabbelde. soms sneed je een ananas in kubieke stukken of pelde je bananen alsof het dromen waren.   ik zette rozenthee voor je. de dampen kringelden richting slaapkamer want toen ik ermee naar boven kwam hadden ze jouw ogen geopend.   je zag er zo doorzichtig uit.   achter jou waaiden de gordijnen op het ritme van de regen. de wolken hingen netjes gestreken in de lucht.   op de vraag wat je voelde zei je vervolgens:   weet je wat ik het meeste mis aan kind zijn? dat ik nog slaappitjes in mijn ogen had. ze bewezen dat ik een tijd niet bewust had bestaan en iedere ochtend wreef ik ze naar mijn ooghoeken alsof ik daardoor weer in werking kon treden. toen ik de pitjes op mijn vingers zag, vond ik dat ze op fossielen leken.   we zwegen. we dachten aan versteende verledens en of iemand ooit onze botten zou vinden. het kan ook zijn dat we dat niet dachten want stilte is altijd zo veelzeggend.   er zijn momenten die zich ongevraagd ergens tussen wringen. toen wij de ochtend van die eerste dag op bed lagen, nadat jij kapot was gegaan en voor we verder moesten, nam ik je favoriete boeken van het nachtkastje. ik legde ze horizontaal aan beide kanten van het bed.   zo voelde het om gedachtestreepjes in een zin te zijn, een onderbreking die los van alles staat.

Kristien Spooren
0 0

het zou een boek kunnen worden I

en zo ging ik dan kapot, zei je. de lavendelstruik achter ons ritselde. ik moest denken aan hoe de wind ooit stormde en jij met je jas open gilde dat je een zeearend was. geen gewone, had je geroepen, de grootste van Europa. je nam mijn hand en we dansten door het onweer alsof dat was wat we deden.   kapot.   je keek me aan met het soort bruine ogen die verwachtten dat ik een antwoord had. ik wilde je alleen maar opvouwen en als een pakketje in mijn armen nemen.   de enige waarheid is dat ik nog nooit iemand gekend heb die op zo'n mooie manier kapot is gegaan. het was bijna iets om jaloers op te worden. de zon straalde voorzichtig door jouw barsten. je verbleekte, jij en alle stukken waaruit je bestond. je was beschaamd en ik hield nog meer van je.   ik zag de kreuken in je voorhoofd en vroeg me af hoe lang je al bezorgd was. fronsen ontstaan niet van de ene op de andere dag. had ik de plooien glad kunnen strijken voor ze zich eeuwig in je huid tekenden?   en toch stond broosheid jou wonderschoon.   weet je nog hoe we 's nachts rillend een rivier in sprongen? ik voelde er eigenlijk niet veel voor, maar jij was zo aandoenlijk onbezonnen dat ik niet anders kon dan je achterna rennen, bloot, mijn badpak achterlatend als een vergeten accessoire. onze lichamen braken het maanlicht dat op het water een heldere streep achterliet.   wist je dat ze daar in het Zweeds een woord voor hebben? mångata. ik kwam het tegen toen ik op pinterest inspiratie zocht om gedichten te schrijven. ik wou dat ik het zelf had uitgevonden, zoals "ijsbergsla" of "ochtendnevel".   je huilde omdat de schoonheid van dat woord niet genoeg was. de zenuwen brulden door je lijf en je beet op je nagels. aapje, er was niemand die beter op haar nagels kon bijten dan jij. je deed het zorgvuldig, met kleine hapjes en in een boogje, zodat de mensen dachten dat je een schaartje had gebruikt. hoeveel keer wilde je eigenlijk die witte randen verscheuren?   je hebt me nooit in vertrouwen genomen wanneer de dijken achter jouw ogen braken en je zei dat het een kattenallergie was.   de dag dat we elkaar leerden kennen droeg je regenlaarzen, een jeans van je broer, donkergroene oorwarmers en een baksteenrode trui. ik wist niet eens dat dat een kleur was, baksteenrood, tot jij besloot dat we er zeker van moesten zijn en we het verhaal van een schilder vonden die alle bestaande kleuren op een doek naast elkaar had gestreept.   je rilde. ik vouwde mijn lichaam als een bolster rond het jouwe. voorlopig was dat het enige wat ik kon bedenken. je sliep en ik wou dat ik wist hoe het voelde om bang te zijn van de wereld terwijl je er radslagen op turnde.

Kristien Spooren
0 0

lieve mier

Kijk, ik weet dat ge dat niet leuk vindt   Kijken en bekeken worden   Te kijk lopen met waar ge u handen vuil aan kunt maken   Maar gij bent eigenlijk een mier/die tien keer zijn eigen gewicht kan dragen   Gij wordt gespot door alles dat kan zien en ge wordt graag gezien   Dus volgende keer dat ge door mijn raam piept/zwaait dan is terug, lieve mier

Camilla Peeters
0 0

Vogel

Vogel boven strand, poetsvrouw die de veger uitklopt in vertraagd, danser die voordoet hoe eenvoudig deze pas altijd hetzelfde iets van niks op en neer.   Ik leer het nooit, denk jaloers : makkelijk om van zo weinig te leven met die zee onder je. Alsof je het over het heimwee naar ascese hebt met een Porsche onder je kont.   Vogel zijn boven Cadzand.

Luc Vanhelmont
25 0
Laad meer ...