Zoeken

The winnerS take it all

Dobbelstenen rollen Het spel heeft een verliezer De weddenschap getrouw Wordt Centurion Calvin ontbloot Hij voelt zich klein Bij het bestijgen van de hoogte In de schaamte van de nederlaag Wordt de fiere helm een zotskap De carnavalsgroep koos Olympus als thema Boven op de berg wachten de verklede goden Na zijn val wordt de vernederde dienaar beloond Na zijn klim gaat de nectar rijkelijk vloeien

Vic de Bourg

13 0

JC

Zo nu en dan maakt het beest ons het hof. Of zou dat niet mogen? Ik zie het in je wijdgesperde ogen In je heenkijken, hoor het in de stem die van je wegholt. Op jou bouw ik mijn school. Jij bent beest genoeg om als het hard gaat waaien op me toe te stappen Er te zijn Iedereen herkent. Je bent gekend.

RD

11 1

Als de mist in zijn hoofd is verdwenen blijkt daar juist hier

Hoe zijn lippen zich verbijten In de schaduw van zijn leven snoeren kogels in zijn rechterzij en linkerflank Hij wil niet meer wachten op afgewezen woorden in talloze brieven het vuur in zijn hoofd moet dood. Een brandblusser stopt haar adem na negen maal slaan vertellen ze hem later. "Niet mijn handen sloegen" zegt hij, "mijn hart klopte juist voor haar" "Niet ik was op de plaats delict mijn hoofd was juist mijlen ver van haar."

Elisa Driever

13 0

Brokkelende muur

Onverwachts is er iemand in je leven Langzaam breekt de muur om je heen Er komt ruimte om te geven Emoties, liefde, avontuur om te beleven. De brokkelende muur voor zolang het duurt De brokkelende muur wat een avontuur Het koste moeite om je over te geven. Vertrouwen geschonden in een vroeg stadium van je leven Het accepteren duurt even Het was hard werken maar toch rust gekregen Onbewust ben je onzeker Vind je me leuk, of moet het beter Je doet je best om je open te stellen Stap voor stap het kan niet sneller Je kreeg de ruimte en de tijd Toch kwam mijn gevoel niet over En raakte je kwijt De brokkelende muur het was kort van duur De brokkelende muur was een avontuur Gevangen in het gevoel voor jou Je zag en wilde het niet Een gebroken hart was, hoe je me achterliet De brokkelende muur is gerenoveerd Blijvend, krachtig alleen en ongedeerd.

monoor

0 0

Stel een stel ('t is maar een stelling)

Het deed mijn oren pijnZijn wensen en zijn dromenWaar ik op lange termijnNiet in leek voor te komenHet was niet gewoon zondeGing door al mijn nerven Zout op de gapende wondenIk was aan het stervenMan. Wat wou ikDat mijn hersenmassa niet bestondDan maakte ik een valstrikDie ons voor altijd verbondDan stopte ik met de pilEn beet ik op mijn lipKortgerokt en verleidelijk stilEerder de sluier dan de tipVan uw zorgeloos bestaan Waren uw laatste uren geteldIk liet u in de waanTot aan het alimentatiegeldDan ontbrak ik alle hoekenKzou dan gewoon onbekwaamVragen of ge mee wilt zoeken Naar een goede naamKzou hem 'Ongelukje' dopenTerwijl ik hem had geplandKzou samen met u kleertjes kopenU bellen om elke losse tand Liefst als het kanDat het op u lijktDat ge daardoor danNooit meer van mijn zijde wijktDat ik u simpelweg susEn gij mij blindelings gelooftDat ik u louter professioneel kusVan geen vrijheid heb beroofdIk hoop dat ons levend resultaatWegblijft van mijn doelenU in elke mogelijk staatZoveel mogelijk op mij te voelenDat uw lach een slechte poging isEn ik dat onbeschaamd weetUw levenslust totaal niet misAl badend in uw zweetDat uw leven een slechte regieHeeft gekend door mijn schuldTerwijl ik alleen nog zieHoe gij al mijn admiraties vervuldStel, stel, stel: gisterenavondPuur hypothetisch gesteldDat de stem uit uw mondGewoon iets moois had verteldStel dat gij het belang zietIn mijn adem en mijn hartslagStel dat het nu eens écht niet'aan mij lag'Stel dat wij een akkoord konden bekomenOver elke dag op elkaars kapStel, hypothetisch genomenIk als uw overtreffende trapStel dat ge mij zou kunnen verdragenElke ochtend in uw bedStel dat ge u zonder zou afvragenHoe het toch zou zijn métStel dat de gedachte u zotZou maken tot op een puntDat ge tot door uw huid en op het botNooit meer zonder mij kuntStel dat mijn dodelijk accidentU levend zou vermoorden Dat ineens iedereen u kentAls de man zonder woorden Stel dat ik in u al het leven Blies als een kind in een ballonStel dat geen adem u kon gevenWat de mijne u geven konStel dat ik het ritme in u walsZoals iemand die hartfalen lijdtMet pleisters op uw borst en halsAan mij verbonden zijtStel dat gij allergisch zou reageren Op elk ander lijf dan het mijn Stel dat ge het niet meer zou kunnen keerVan de jeuk, afkeer en de pijnStel dat ik als behandeling bestondEen wandelend doktersreceptEn dat hij driemaal daags mijn mondEindeloos chronisch nodig hebt't is maar hypothetisch hoormaar, stel mij alstublieftoch maar nooit voor aan uw lief(ik bedoel: stel u voor)(stel u voor dat ik die op haar gezicht sla) (haha) (stel u voor) (nee serieus. doe maar niet) (echt)

Lot

0 0

Zeester

En hij kleedde mij uit tot Ik niet meer was dan een junk Voor eeuwig verslaafd aan het genotVan seks op het ritme van Daft PunkWat waren ze plots toch ver De beloftes die ik hem maakteIk lag op zijn matras als een zeesterDie een arm kwijtraakteIk kon niet meer bewegenKreeg niets meer gezegdIk heb mij daar dan, weinig verlegenEn zeer onelegant, bij neergelegd Hallo. Ik ben Lieselot en ik begin mijn teksten altijd met ‘hallo’.Ik gebruik ook nooit moeilijke woorden.Dan zeg ik dat ‘dat mijn stijl is’ .En zo laat ik in het middenOf ik die woorden zelfs ken Hallo, ik ben nog altijd Lieselot en ik ga zo meteen een tekst brengen die gericht is aan iemand die niet mijn lief is – en ik heb er een – iemand die biologisch gezien perfect mijn vader kan zijn en waarvan ik sinds kort hoop dat hij dat in de verste verte niet is. Ik heb al zoveel geschrevenEn niks pas bij elkaarHet lijkt wat op mijn levenOp de knopen in mijn haar Ik weet niet of ge het zietMaar: ik ben ‘t kwijtWat gij ziet zie ik nietEn, de laatste tijd Ben ik vergeten hoe ik moet lopenHoe ik moet pratenAdemen en hopen Wat ik was, wie ik benWat ik worden wilWaar ik van houd, wie ik kenMan. Da’s hier stil Ik was toch van het geschreeuwDat ik zelfstandig wasNu het zielig welopverschot van de leeuwDat laatste, meest breekbare ras Het lijkt alsof ik nog snelDrieeëntwintig jaren zonder stukkenMoest vullen met relEn kei veel ongelukken Sadistisch van genotenEn nu soms nogAlsof ik hou van verklotenEn geil word van bedrog Toeval is wat ik vraagAls alternatief voor de rampDie zegt dat ik gewoon graagAlles kapot stamp Neem me meeStop me onder je jasBreek me in tweeZodat ik in je binnenzak pas Draag me als een kind En draag me danAlsof elk zuchtje windMe breken kan Pak mij vast zo ruw Tot witte plekken na het loslatenMe vertellen dat uwHanden daar zaten Kwil da ge me dingen leertFysica, chemie, veel seks en wat taalEn dat ge me zuigend markeertOngeacht hoe fucking puberaal Zorg dat ik alle hoeken vanUw kamer zo hard voeldeDat ik geen idee heb wat een manOoit met een cirkel bedoelde Dat elk risico dat bestaatOp besmetting door contactVerdubbeld wordt in ‘t kwadraatWegens allesbehalve mis – paktOntleed me als een dierZoals vroeger in de klasMaar dan voor het plezierIn 't midden van uw matras Geef mij overal rustBehalve in bedLaat mij daar gekustEn tegen de muur gezet En kleed mij nietTot op de huidMaar nog net ietsVerder uit. Mijn hoofd is de chaos van een tijd geledenJarenlang geordend, en plots: tevreden. En dan gij. Gij schudt alles door elkaar. Godverdomse klootzak, schud nog eens? Ja, DAAR.Da wast.Hallo, ik ben Lieselot en ik eindig mijn teksten altijd met 'da wast'. Dat is dan volledig niet volgens plan, maar gebeurt gewoon. Soms roept er dan iemand in het publiek 'een wasmachine!'. Want: ik zeg 'da wast' en dan is het grappig om te doen alsof ik hiermee een quizvraag stel. Een quizvraag waarbij alle intonatie die van een stelling een vraag maakt, volledig verdwenen is. En dan lach ik. Ik vind dat niet grappig en wil de stand-up comedian in het publiek pijn doen, maar ik lach. Daar ben ik fier op.

Lot

0 1

Als Peter Hanssen-Holvoet gedichten à la Paul van Ostayen schrijft, ga ik Rhea van der Vloet dat ook proberen.

ARM HART Pompompom Pomperepom Pom pomperiepom Pompompom verdom Harstlag van slag, van slag Van slag,… stag? staggen Staggen van boten. Witte zeilen, reilen. Overstag. Fokkenmast, grootzeil Wind, wind, in de staggen, wind in de zeilen De wind rond mijn hart Van slag, van slag Waait, waait, wind Windstil! Fanfare Bom, toet, bom toet, teteritoet, tettertoet het doet-er-niet-toe enkel de schittering van de zon in het koper Bomtararara Oempapa, fanfara De schittering muziek, poëm deze schittering dierbaarst kleinood Nood aan liefde? nood aan erkenning? omarming een kus, zachte lippen enkel een hug Keep it cool Houdt toch Je smoel. HET! Je kunt het enkel voelen likkend aan het zijdelingse glijdende in elkaar in onverholen extatie en oorverdovende suizingen krinkelend liggen te glinsteren sperma KANKER Floke, Floke, iel en dunnetjes met haar lang rood haar lag ze daar uitgestrekt de sofa te groot . MOEDER Moederke moederke alleen moederke moe moederke alleen moederke moedeloos Zij weent haar kroost is ze kwijt vandaar verdriet en spijt. en gespletenheid haar hopeloze vrijheid OPTREDEN Wist je, talentvol gitarisje je kunt spelen, spelen dat kunt! toehoorders, de billen niet verstillen, en op het ritme naar boven en naar onder willen Zee Nu niet memmen vlug gaan zwemmen zal ze er geraken? Vijandige zee met schittering van zon op het water zon, de zon, de zon pon, pon, pon, vlinderslag, ach ach ach, vechten door glinsterende harnas Vijandige zee, dicht en hard illusie, wat had ze verwacht, immers vechten tegen bierkaai Saai! Geef haar een glaasje rosé dik water geeft nooit mee. ZOMAAR EEN DUIF Grijze duif torent op een hoofd op een hoofd van een generaal besmeurd, bescheten grijze duif torent op een hoofd van Rubens, schilder BEROEMD grijze duif torent , heerser van monumententaal en flatgebouw

Rhea van der Vloet

0 0

Zelfs het duister ziet er anders uit in ’t daglicht

Die dag stopte ik met alles. Met drinken, met vloeken,met eten, met zoeken,met opgeven, met uitstellen,met dromen, met vertellen,met kniezen, met smachten,met hopen, met verwachten. Ik kocht zelfs voor ’t eerst sigarettenom ze op te steken en onmiddellijk weer uit te dovenen ook daarmee te stoppen. Ik sloot mijn ogen om te stoppen met kijken,duwde mijn oren dicht om niet meer te hoeven luisterenen hield mijn adem in om niet meer te zijn, te worden, te blijven. En toen stopte ik daarmee en opende opnieuw mijn ogen, mijn oren, mijn mond. Die dag begon ik opnieuw.

Felix Sandon

0 0

uit zon

ik rijd op een rotonde er staat een gedicht op een bord over stilte over hoe aanwezig bomen vragen en narcissen buigen in tussentijd bestaan we

Tom Veys

18 0

Vergeten

Vergeet mij maar.Vergeet dat ik op je rekenvergeet wat ik betekenneem wat je wilde hebben meemaar krab mijn naam van de herinneringlaat mij verdwijnen op de achtergrondVervaag mij tot een gevoel van licht gemisdat na verloop van tijd verbleken zaltot zelfs dat verdwenen isverban me uit jouw levenlaat geen spaander van me heelhoud enkel de gedachten aan wat je hebt gedeeldmet iemand anderslaat mij enkel nog bestaanin verleden tijdraak mij in jouw melancholielangzaamaan volledig kwijtvergeet mij maarzodra ik ophoud te bestaanals ik jou niet kan onthoudenwat heb jij er dan nog aan?

Rinke R.

4 0

In Ilias tempore

Zo lang de weg naar Sparta, zo ver onze heldendaden, vergeten de zwaarden en dat ze ons Troje van donkerzeese vloed vrijwaarden Wijhielden stand bij wit krijsend waterwaagden het leven in golvend gevechtverzetten bergen vanop hun toppen vlogen wijzand ving ons buitelende bloed, blies wonden schoon, likte blessuresToen Op een terrasje, de wereld een ander speelveld nuvan al te echte slagen en verwondingensprankelen doet alleen de wijnmaar ooit een dag heel gauw beloven we zullen wijweer helmgraswuivende goden zijn

Femke D

25 0

Op het dak van de wereld.

Zo ver we kunnen kijken, zo dichtbij is alleen het onbereikbare. "We zijn op het dak van de wereld", zeg je, en plots weet ik hoe samen alleen zijn voelt.

Roosmarie

0 0

Meeloper

Hij treedt het spoor plat Zoals anderen voor hem Wat moet hij anders doen?

Michael J. Steeper

0 0

Scheur

de woorden stollen in mijn keelik braak ze uit als een geheeler zwenkt een lichaamin het midden van het moraalrifhet voorgeborchte van een kreetnieuwe bergen parasiterenals dwergen op mijn luchtwegenkraters in mijn klankkastgeslagen, elke adem astmaromatischen een nasmaak van zwavelhet is diep graven voorwat sporen van verontwaardigingeen geologisch palimpsesten elke geladen groeiringooit de slotsom van een toren + vrije valversteende razernijstilleven in het ondergrondsecryptische kringen waaropbreinen als walnoten brekeneen aangedampt raam enhaar schaamte gauw schoon vegenstilleven in het onderlongstestil leven om ter langstetot monden brekenin een onleesbare schreeuw

Gert Vanlerberghe

0 0

verappeld

lichtvlekken zijn wit naast groen in kleur gebrachte vlakken verzinnen kleuren stapelen zich op ik word appel wanneer ik schilder

Tom Veys

22 0

Laat het op een kier

Blijkt dat ze sneden heeft in haar handen En haar ziel Die zich elke ochtend opent maar Door mensen wordt verstoord Telkens de bel gaat Sluit ze zich weer in donker water Met alle ogen zachtjes dicht Dus jij gaat weg in plaats van haar Laat de deur wat kirren Voor de schijn.

Han Hartmoed

0 0

Philippides

De wind krast woorden in mijn huid Vuur bruist door mijn spieren De slag gewonnen, roep het uit! Maar zal ik zegevieren? Mijn tenen koud, de weg zo lang Ik weiger te bezwijken Mijn boodschap moet, met groot belang 't Atheense volk bereiken. Helaas, bij aankomst gaat het fout Ik lig plots aan hun voeten De bode ijlend, zo benauwd Kan hen niet eens begroeten. Toch lezen zij in mijn gezicht Nog voor 't eind van mijn leven Uit Marathon het winstbericht Daar door de wind geschreven. (Geïnspireerd door de wedstrijd van Beeld Express in april 2017.)

Minerva Cerridwen

0 0

Recept voor een zonsopgang

de onbegane grond een moord misschien met mayonaise lagen laat zijn eerst frietjes eten meten of de put groot genoeg is de kist voor het leven van zeven kabouters kruipen doen ze op mijn prinses slaapwel kwart voor zes de wekker wil mij vertellen dat het tijd is voor een nachtverhaal koffie beschrijving van een droom ik krijg ze wel die snoodaards hop door onbespoten velden probeer ik het op een paard met hoefijzergeluk te rijden door zalf ze schuilen achter de horizon vijf bergen vingertoppen jij liggend in een krul ik weet het dat ik van je houden kan als de stralen ongeboren van een landschap als de kilte van de zon uit de reeks 'Majnun, het gebrabbel van een gek'

Bernd Vanderbilt

2 0

Maas

Onder ons door de Maas en wij slechts wij aten dronken werden wij steeds meer steeds wij.

RD

7 0

lied van de klim

beneden heerst onrust. antwoorden knikken als slaven, roestige vragen. leven dat tot schim verkilt, onbehagen. omhoog kruipt het pad. in dwarrelende tranen, door engelen gelaten, herkent mijn verre hart het ongedwongen bonzen. de schouders van de aarde schragen stoer de hemel, tot hoger, duizelend, mijn adem mij ontbreekt en ik, als stof, mijn onvoltooide eeuwigheid omarm. de top. waar wazig alles niets wordt, verlaat ik het verleden, groeit in mijn ziel genadig uit stille waanzin vrede.

bart e. g. vinck

0 0