Zoeken

Bankencrisis

Onze majesteuze stoel leunt door, verzakt, en stort de goddeloosheid in.    Zeg maar 'nee'. 'Nee!' Het heeft geen zin.    Onze tafel en bed, gescheiden, gehuwd dus ooit, 't vliegt de container in!   Ons ja-woord.  'Nee!' Het had geen zin.  

Naamloos document
8 0

Koffiekringen

Waar twee koffie's ooit kringelden Waar twee cirkels verstrengelden  – Opzettelijk opzichtig! – tot trots symbool van trouw. Waar zij verraden– Verraad!– en staan wijzen– Niet goed wijs!– waarin die koffiekringen doordringen naar een plaats van ooit: ons bankje.   – Toen, wij twee wankele bakjes troost op die massieve bank van hout. Toen, hete druppels ter plaatse verdampten in lucht die smacht. Toen, nog voortdurend stromen en overstromen. en weet je nog toen ons binnenste zichzelf heruitvond in vloeiende stof? Toen. –   Ik zie je zitten op de rand van een druppel slappe koffie, die zich steeds verder terug en dan maar verder trekt. Vandaag geen kring, zelfs geen vuile vlek.   Het is de laatste druppel.  Ik zie je van ver al zitten op z'n rand en vervloek binnensmonds de band. Ik verslik me in m'n koffie en mijn keel verbrandt.   

Naamloos document
0 0

Spijt

Mijn generatie leeft op nostalgie,ik alleen op spijt.Allemaal verlangen we naar een lang vervlogen tijd.   Ik heb altijd iets nodigom spijt van te hebben.Als niets me spijt, dan is er een spijtdie nooit lijkt weg te ebben.    Spijt dat ik iets niet gedaan heb,spijt dat ik iets niet ken.Spijt dat ik iets gemist heb,dat er een plek is waar ik nu niet ben.   Daarom smeek ik jou: bezorg me spijt.Een spijt die nooit valt te wissen:spijt dat ik niet weet hoe erg het aanvoelt   om jou te moeten missen.

Felix Sandon
0 0

Kamer A04

Hoe wij kijken, lachen en neerslaan In stilte Een kaars wiegt mee met onze gedachten Bij ieder oogcontact zo schuchter Zo nakend is onze unificatie   Hoe wij verzonken kuieren en verenigen Wandelen naar wandel-weg Drie vlinders zullen blijven waar wij leren vliegen Wij ontkleden de ziel, zij ontpoppen Samen vormen wij een homogene cocon   Kamer A04 Waar wij versmelten wat niet te versmelten valt       (15/03/2017, over 08/03/2017)  

Huub Lefebvre
0 0

hoog

In een warrig web van onsamenhangende             details toornt een toornige toren tergend             traag                                                boven ons uit terwijl                                                wij, allesbehalve                                                            laag                                                de vraag met                                                gemiddelde snelheid                                                            wegslikken   (foto centrum voor beeldexpressie)

LL Rigby
0 0

drie vingers

Drie vingers die ik als blaadjes van madeliefjes een voor een voor een met onverschrokken genot verwijder van het bot en alzo de vrijheid verleen   Slechts drie vingers de rest mag je houden als je dan toch per sé met twee handen mij wil beschrijven zodat onze lijven niet onbegrepen zouden stranden

LL Rigby
8 0

baardbeeld

De baard van mijn kat, wit en Graag heen en weer gestreeld Het beeld van mijn geliefde, zwart en Glimmend van aangeboren vreugde   Zoetje zotje liefje   Je bent mijn grijswaarde, mijn Nuance voor de weergave van Mezelf en de baard die op Mijn tanden groeit

LL Rigby
3 0

Vergif

Ik breek mijn hoofd, met de kiezels in mijn schoenen. Door een leugen dat belooft, het gif der schorpioenen.   Serpenten zijn er genoeg maar de appel heb ik nog niet geproefd. Hoe hard ik er ook voor zwoeg, het paradijs is verloren en ik bedroefd.   Ik heb ondertussen elke stempel al gekregen, die er te verkrijgen is, ik mag elk feestje binnen. Maar niets heeft overstegen, de begrafenis, waar iedereen zit te bezinnen.   Over leven, paradijzen en de dood. Het gif is u al gegeven, het groeit in uwer schoot.

Ovane
0 0

In de hoek

In de hoek stond ik te kijken,naar twee kleine stukken muur.Ik kon niets anders dan verf vergelijken,tot het slagen van het uur.In die hoek stond ik te dromen,over regenbogen met potten goud.Ik hield avonturen om er te komen,voor zulke queesten bleef ik stout.In de hoek sta ik te bekvechten,want hier is van alles aan de hand.Ik redetwist over mensenrechten,ik doe een oproep aan het verstand.In de hoek sta ik weg te kwijnen,het moest er eens van komen.Dat de hoop ging verdwijnen,in het uitkomen van kinderdromen.In de hoek sta ik te vragen,of ik weer kind mag zijn.Ik wil weer op draken jagen,dat leven vond ik fijn.

Ovane
0 0

Geneugten van volwassenheid...

Geneugten van volwassenheid...    De wegen naar volwassenheid, of dat wat wijsheid wordt genoemd, die wou ik exploreren. Ik dacht dat ik op die manier de toekomst kon beheren.   De wegen naar volwassenheid, of dat wat wijsheid wordt genoemd, die ben ik echt gaan zoeken. Ik heb naar wijze raad gezocht in heel wat dikke boeken.   De wegen naar volwassenheid, of dat wat wijsheid wordt genoemd, die wou ik graag ontdekken. Ik stortte me vol overmoed op boeiende gesprekken.     De wegen naar volwassenheid, of dat wat wijsheid wordt genoemd, die heb ik nooit gevonden. Ik werd voortdurend afgeleid of weer teruggezonden.   Geneugten van volwassenheid, of dat wat wijsheid wordt genoemd, het blijven mooie dromen. Wie weet of op een dag misschien zij zelf naar mij toe komen....   

A. Rivesta
27 0

Leven

Het zal het merg uit uw beenderen zuigen. Alle stamcellen van de stamboom waarvan jij afstamt.   Die voortdurend in u, in conflict zijn. Genetische onenigheden, die het miezerig compromis sloten ergens tussen blond en bruin.   Maar het conflict van agressie en compassie is een levenslange strijd. Het vloeit in uw bloedbanen, het werkt in en op uw systeem.   Met de handen in uw blond bruin haar, wordt het leven uit uw beenmerg gezogen. Door het conflict tussen agressie en compassie, waarvan jij afstamt.

Ovane
0 0

Verrassingsmenu

Na een zaal vol maaltijdstillevens uit de Gouden Eeuw aten we later in Scheveningen visfilet met uitzicht op een meisjesrug, wat zo mooi in het verlengde lag van ’s-Gravenhage, dat we vergaten geld bij te steken.

Ingemar Spelmans
24 0

Liefdesgedicht

Ik wil een lange, diepe winter een tuin vol stille vogels een hazelaar.   Een scherpe lucht om onder te wachten in een steeds meer vervagend rood kleed. Een dat op mijn huid gaat lijken die er nat en koud onder leeft. En takken tot op mijn rug.   Kijk dan hoe ik streel mijn hals droogwrijf. Wurg. Je naroep met mijn stukgekuste mond.  

Katrin Van de Velde
7 0

Alles

Alles   Alles wat we liefhebben, alles wat we haten, alles wat we hopen. Het zal allemaal in de dood ontknopen.   Zelfs de kus, die voor u nu, vol met passie en liefde is. Zal u vroeg of laat verraden. Totdat de blik in uw ogen, die van wantrouwen is.   Want alles is vergankelijk, hoe hardnekkig uw verdriet of liefde ook is. Het ene zal in het andere keren en het valt niet uit uw hart te weren.   Laat ons daarom menselijk blijven, dat is wat we zijn. Laat het beest in u, uw menselijkheid niet verdrijven. Ook al is het in u, altijd levende geweest.   Hou het getemd. Het is net als u, voor de dood voorbestemd.    

Ovane
1 0

Mondays

De maandagochtend past me niet, zit me te strak, knijpt mijn ogen dicht, duwt me naar het koffiemasjien.   Ik sputter verder in een auto met aangevroren ruiten.   Een gekraakt waas ligt boven op de wereld en maakt het zo veel scherper.

Gitta VR
17 0

Nergens

EEN HART IN STILTE KOMT TOT INTUÏTIE. IK MOET GRETIG NAAR NERGENS        (zie afbeelding)

DOiNK
19 1

intuïtie

mijn zesde zintuig weet het al lang dat ik met al de andere naar je verlang

Ruth Van de steene
40 2

omeletjes en zo

ach maar ik ben een zachtgekookt eitje een tik met je blik en ik loop over

Ruth Van de steene
31 0

Malta on my mind

Maart: de vogels laten al een stukje Malta horen. Het helpt   om natte zadels een plaats te geven,   zolang de lente nog uitsluitend meteorologisch is.

Ingemar Spelmans
33 0
Tip

Misselijk

Weet ge nog dat wij daar alleen met twee waren en dat de ijsbloemen op de ruit onze stemmen deden dampen en wij ons verwarmden aan elkaars schoonste zinnen en stikten van het lachen om zoveel onzin, dat wij ook samen konden zwijgen en dan plots tegelijk de stilte doorbraken en dat toeschreven aan onze perfecte timing, dat wij uren konden rijden ingeblikt in geborgenheid en samen in het donker wachtten om in het licht te gaan staan van stoffige podia en dat we hand in hand handgeklap lieten golven en elkaar aankeken omdat we beiden wisten dat dit was wat we wilden omdat we eenvoudigweg niet anders konden, dat we daarna onze wereld verlieten en voortgingen met een andere en dat dat goed was en beangstigend tegelijk omdat ge nooit weet hoelang iets duurt en ik daarom soms vaak vergat te genieten van wat was. Weet ge dat ik het mis gelijk in misselijk nu ik alles of toch bijna alles verloren ben aan de vanzelfsprekendheid en dat heel mijn lijf de bloedende woorden schreeuwt laat dit alstublieft maar alstublieft terug zijn.

DqM
54 1
Laad meer ...