Zoeken

Je koffie

1.Als de vogels       donker boven je hoofd  vliegenen de kastanjesnaast je open barstenvallen de deuren op slotperst de geur van schimmeldoor het nieuwe plafonden sta je                            stilje beseft als een zweepslagin een mierennestdat je onderwegde ‘route du soleil’kwijt speelde- tijd voor koffie - zwart en bitterdie je voor de zoveelste keernaar binnen gietmokkend ergens op een                                          Hoog VerdiepIn een stadbadend in de echovan wat boegeroepterwijl de spiegel weigertje nog langer aan te kijkende vogels grijs boven je hoofd dreigen aan te vallenzolang het nat nietvan je gelaat glijdtals een masker van“ik ben niet hier”   2. Totje daarje koffietot je neemtals een oude hoer die niets meer doet                                dan oude klanten afwerken- buiten dromen de spiegelbeelden -alles raast voorbij vanachter de glazen straatomdat je niet vooruit wilen je de shotgun neemtnetjes verborgen onder een versleten boxeren knalt die godverdomse grijze vogelsuit die verdomde versleten luchttot, het valt,              jij valt,                         zij valt de koffieis op, de motorstoptdoor het vensterraam vang je nog een glimpvan een stad die daaltzie je daken zoals je ze nog nooit zagje glimlachtje schuift je stoel naar achterenlaat de vogels vrij en de koffie koud - zo daar ga je dan -het is al laatrust numaar.

Bart Vermeer
29 0

eerste rimpel

De eerste rimpel   De klokwijzer Trekt ’n lijn In m’n gezicht Tegen wijzer zin Bewerk ik De eerste rimpels Rond m’n ogen En mond Fijn gerafeld Diep gegroefd Met zalven Verzacht ik De lijnen Van m’n gezicht Door t’ leven beproefd   Lutwine de cocker  

Lutwine de Cocker
27 1

Aan de Geliefden

Op deze 'scroll' die ik 'Het Mannekesblad' noem, schreef ik de tekst 'Aan de Geliefden'. Aangezien ik maar één foto kan opladen, vindt u de rest op mijn blog: http://gertvanlerberghe.blogspot.be/2016/11/het-mannekesblad-aan-de-geliefden.html

Gert Vanlerberghe
33 0

reliëf

terwijl de herfst zich naar de regen rimpelt   onder straatlantaarns krijgt het jaar reliëf

Ingemar Spelmans
33 0

het huis van wantrouwen

hij recht zich iets hoger om haar wezen vast te nemen de rug tegen het bed, zij langs hem    het huis van wantrouwen tijdens een intiem weerzien matras dat kleeft onder geconsumeerde liefde   biljetten die zij in haar schoot legt, schudden zijn hand hij kent haar van vroegere bezoekjes, verkleedt zich   in de bosjes schaamrood op geveinsde achtergrond -het gordijn waarachter kinderlijke naïviteit standhoudt-   recht hij zich nog een keer hoger, rond haar gespreide lippen tussen moederlijke benen uit een kindermond:   klinken zijn woorden onverstaanbaar: ‘jij bent de verraadster.” van paardenmetafoor tot op z’n hondjes, het kussen van   katoensatijnen machtsspel, alsof hij diegene is die elke keer zijn blik verliest in haar decorum, sensueel doch zonder dralen het   intiem toilet, verademing van geslachten, lachen ze samen (hij en zij) lust is paardenmetafoor, afstandelijkheid van weer aankleden   in onuitgesproken woorden zonder betekenis, duiken zwemmers  in vijf minuten tijd (achter een boeket zonder bloemen) tussen   tuinen voor een paar biljetten extra, het water dat ze weggiet bij vertrek (sleutels, portefeuille, iPhone) achter glasgordijn van wolken in een kus   (nat op beide wangen) voor een volgend weerzien recht hij de rug iets hoger dan de liefde tegen het bed, zij langs hem  

Sascha Beernaert
1 0

Einde van de reis

Sleurwa Sleur Sleurwagen   Sneeuwwe Sneeuw Sneeuwweide   Sparre Spar Sparrebossen   Winterla Winter Winterlandschap   Seizoenen keren weer De caravan niet meer

Vic de Bourg
50 0

Belaagd 2.0

Laag per laag stippen water stapelen damp uit het zand, de horizon horizon. De zee spoelt eindeloos vlakte over.  Ik stapel lagen, zo lijkt het alsof we met meer zijn. Silhouetten op het zeil. Enkel de lucht kan me zien, ik tel golven, in mijn cocon, een luchtkasteel, ik tel golven, laat me niet vangen niet vangen.   Pigmenten rode vezeldraad drukken een wormendeken ruitjes in mijn rug ruitjes in mijn rug. Het zilt neemt mijn adem over. Zout korrelt water slijm vallen in mijn neus. Een bries zonlicht streelt mijn silhouette. Wind zeilt over haartjes wiegen op mijn arm. Nee, raak me niet aan.   Raak. Me. Niet. Aan.    Silhouetten op het zeil silhouetten op het zeil sst het is windstil (ik heb ruimte) enkel de lucht kan me zien (ik tel golven) enkel de lucht kan me zien (ik ben veilig).   Juist net iets over de grens: De buitenstaander legt me vast. Autoflash fragment. Laag 2.0.   (originele foto van Nancy Weytens)

Jessica
0 0

Spaarplan

De kraan stottert dikke druppels.De suiker is op.Je schoenen zijn versleten.Dode muizen in je kop.Je werkt aan een puzzel,maar de puzzel, die is stuk.Rode cijfers op de deurmat.Maar er is altijd geld voor drugs.Er is altijd geld voor drugs.Alle monden onverzadigd.Wanneer worden ze gevuld?Buren wijzen naar de deurmaten ze zeggen eigen schuld.Onze magen krimpen samen,tot de grootte van een mug.Wat met de deurwaarder op het gangpad.Maar er is altijd geld voor drugs.Er is altijd geld voor drugs.De televisie wordt niet meer gemaakt,en de wijn is op en de koffie is open de gin is op en de raki is open de rum is op en de wodka is op,de confituur is op en het brood is op,en ontbijtgranen hebben we zelfs nooit gehad.En naar feestjes sturen we onze kat.De euro's groeien niet op onze rug.Van de belastingen krijgen we niets terug.Geen rode duit voor een fiets of voor de bus.En vader komt niet over de brug.De centen vallen hier niet uit de lucht.Toch is er altijd geld voor drugs.Er is altijd geld voor drugs.

Gert Vanlerberghe
32 0

wachten zie je niet

jij ligt                 licht te wachten met je ogen                           open in het                     donker zie je niet meer dan met je ogen                                 dicht licht -- donker open -- dicht                            licht jij ligt je ogen open ogen dicht                           licht                                            donker donker ligt te wachten met je ogen                           dicht meer dan met je ogen                                           open zie je met je ogen                                    dicht wachten zie je  niet

sarakoekepara
0 3

Diesel-tempo

Nieuwe school, avontuur - Ge wet wel - grote mond. Rondhangen me de vrienden, smore van lampbestuurde grond. Ontgrond, waar ik stond, met tanden van mijn mond, niet gedacht dat het bestond, nog voor dat alles echt begon.    Ik moest er nog mee starten, mee aan de slag, “Hallo - ik ben nieuw hier - ja - eerste dag”. Denkte echt dat da mijn woorden werden? Niks wereld-derde, elke dag die fucking Merde, Sorry dak ff hardop lach.   Vergelijk me met een beest als een tijger, een vechter, een krijger,  altijd eerst op startblokken, de steun van de steiger, Mensen vragen mijn mening, shit - really - ge moogt is raden waarom ik weiger.    “Hallo Mevrouw, goeiemorgen, ik zoek het toilet”, Ook zij had mij weer snel met de mond vol tanden gezet,  ik zeg ‘halloww.. da’s toch ni zo moeilijk he, zeg me gewoon de weg" Die vrouw bleek dus doof te zijn, en niemand da't da efkes zegt?!   Stunt nummer 1, en ik ben een man van vele, zou men stommiteit af en toe moeten kunnen verdelen, lokaal lokaliseren door te transporteren en te transformeren, zodat ik ’t me enkel moet verbeelden.    Dromen is erg maar vaak snel over, een soort manier waardoor ik mij naar een universe tover. Daar is het proper, rein en ongelogen, zonder te betogen, zonder ne moskee of synagoge.   Helemaal niet, waarom voelt gij u nu aangesproken? Ineens - ver uit het niks - komde gij hier aangekropen, ff kloppe, telefonneke, nee niks late wete, en dan nog verwachte da ge hier ’s avonds me ons mee kunt eten?!   Shit weg - die fucking vanzelfsprekendheid, Respect voor mekaar -neje- het volk van vandaag krijgt het schijt, in alle tegenstrijd, niemand is nog toegewijd, ge weet da gij de toekomst zijt, ge hebt zelfs nog geen beetje spijt.    Uw ouders - zo hard gewerkt om er voor u te zijn, centjes op de bank gezet voor uw succesje, groot of klein, Gij moet het wete, gij liever dan de mijn want - de mijn doe ik geen pijn, Gij zult het kruisje van het huisje zijn.   Sorry mama - ik lust da ni - ik wil alleen echte cola, meende gij da nu - men kind - shit verwende Lola. En Lola krijgt alweer haar zin,  dus tegen beter weten in,  klop ik vandaag weer op m’n kin omdat’k niet graag van m’n zusje win.   Ooit moeten we leren, doen we allemaal, en ’t is gewoon een feit, vandaag elk in ons eigen taal.  Fysiek of mentaal, introvert of asociaal. we moeten best massaal, organiseer nogmaals het laatste avondmaal.   Ma da's moeilijk want de tafel is te klein, of misschien hebbe we gewoon te weinig plek. Zijn weer maar eens verhuist, alles behalve fijn, weinig ander keus want den Immo ging op z'n bek.    Neenee, da's ni wa da'k zeg,  hoe wilde da'k het uitleg? Zo da gij mij verstaat, Immo en ik waren beginnen vechten op de straat.   

Flashlab
1 0

Verwacht en onbekend

  Mijn hand streelt de jouwe onder mijn gespannen huid.   Duwend, trekkend. Onbekend verlangen, je eerste kreet in deze wereld, kort, in mijn oren zo ontzettend luid.   Je eerste reis, helemaal verwrongen. Daar lag je zwoegend, gerimpeld, klein wezen.   Een fractie, een seconde, klopten onze harten tegelijkertijd.   De eerste blik die de mijne ving, hou ik vast voor de eeuwigheid.

Jasmien
0 0

Herinnering

Een herinnering is geen uitgebeiteld, onuitwisbaar woord in steen.   Een gevoel van gedeelde verlangens, een echo van een diepe stem, de warmte van een lang vervlogen glimlach.   Geen gezicht op een foto eerder een glinstering in bekende ogen.   We zeggen wat als we vergeten?   Vergeten doen we niet want vergeten is een herinnering aan wat we gewoon niet meer weten.  

Jasmien
0 0

Melancholie, mijn eeuwige vriendin

Ergens in het duister van mijn hoofd kwam jij door een vonk tot leven Stil in een hoek wachtend tot je nodig was   De regen viel Donkergrijs en wolken Angst en troost zocht ik diep vanbinnen Mijn hoofd en tranen op je schouder Wachtend  op de terugkeer van het licht   Een tipje van de sluier een waakzame blik om de hoek   Onverbiddelijke melancholie duwde me weer naar buiten om groot te worden zo zonder haar in mijn eenzaam - zijn Wachtend tot ze weer nodig was.   Niet meer, niet minder en toch veel te lang liet ik je wachten tot ik niet meer zonder kon Verlammende stormen in mijn ziel jouw hand nam de mijne op weg naar de oorverdovende stilte. Een blik in het ongewisse waarvan ik het bestaan niet ken.   Lieve Melancholie, als een schaduw aan mijn zijde samen in een doolhof dat het leven zou moeten zijn. Verdwaald en toch niet verloren ergens in het midden een heel klein licht.   Melancholie, mijn echte vriendin. je liet me los, liet me gaan. Je zag het verdriet maar ook de vreugde woekeren in mijn ziel   Op een afstand zag je hoe ik groeide, hoe ik opnieuw leerde staan.   Eindeloze stormen Donder, donker en lang Zonder duister hoekje om te schuilen Heel klein en zo ontzettend bang. Het zwarte onkruid in mijn ziel brak me in duizend kleine stukken. en nooit meer helemaal heel.   Fladderend, kloppend klein hart naast het mijne. Melancholie, mijn duistere vriendin, schaduw aan mijn zijde Een warme glimlach en ik toon je de mijne.   Melancholie, mijn eeuwige vriendin Wees mijn duister kantje dat niemand echt kan zien. Geef me vreugde en de liefde en dat beetje gezond verdriet. Zonder dat kan niemand leven zonder dat kan een ziel een mens nooit echt overleven.  

Jasmien
0 0

Gedumpt

Dit was mijn huis, Gedumpt voor een mooier, Achtergelaten voor een beter leven.  Ik had het mooiste uitzicht, Mijn eigen gigantische tuin.  In de zomer een paradijs, In de winter een prachtig plaatje.  Maar nu ik kijk vanop een afstand, Besef ik meer en meer, De eenheid is verstoord. Het dumpen was verkeerd. 

Bjorn Vermeulen
0 0

Beeld Express (titelloos)

Eindelijk, hoor ik mezelf denken Geïsoleerd door witte wat Een gasbrander en warme sokken Geïnspireerd diep in de nacht. De wanden van de caravan Een veilige cocon Geritsel slechts verbeelding – Sst! Nog even deze zin Dan pas de echte wereld Vol afleiding – gegrom? Een klauw doorheen het plastic Mijn pen valt op de grond Een ongehoorde schreeuw Dan zwart – Ochtendrood besmeurt de sneeuw Als uitgelopen inkt.   [Geïnspireerd door http://azertyfactor.be/kans-detail/207/beeld-express-november-2016]

Minerva Cerridwen
0 0

de poppendokter

hij maakt hen heel, met zijn handen haalt hij hun verloren zieltjes, uit de donkerste kinderkamers als kleine wezentjes, waarvan stukjes iets ontbreekt houdt hij onschuld ondersteboven, bij de benen trekt de vloer langs porseleinen voetjes, zijden kleedjes uit frêle lijfjes over ruggen heen, het medicijn in menselijke tubes met onvoorwaardelijke liefde, voor wat eens is geweest kleeft de poppendokter, kinderlijke verwondering weer tot leven   (uit de reeks: 'Porseleinen Waanzin')  

Sascha Beernaert
12 0

De trein

De trein, een plek vol gedachten.   De één piekert, de ander lacht. De vreemde man kijkt op, de vrouw troost haar kind. De jongen met de valies, het meisje met de tas.   En ik.

Lidewei
0 1

Schrijver

Verloren achter het toetsenbord, zit ik te typen. Waarom herinner ik me niet.   De tijd enkel een roes die langs mijn oren ruist en me even doet opschrikken als de eerste strepen zonlicht door mijn raam naar binnen gluren.   Dan kijk ik op, verstoord uit mijn gedachten. Een nieuwe dag begint.

Lidewei
0 0

Rekbaar

Mensen vragen hoe het gaat.Soms gaat het niet, maar kruipenminuten tergend traag voorbij. Dan weer vliegt de tijd en kijk,bijna drie maanden verder schommelen wij tussen angst en hoop. Ergens tussen de lijnen op zoek naar het geloof dat alles altijd goedkomt. Soms tellen we de dagen - verstomddat elke dag vierentwintig uren heeft. Dat is het dus wat ze bedoelen mettijd is een rekbaar begrip.

Elfi Vandenabeele
32 0

Ozymandias

Say goodbye to everyone Goodbye to everyone   Laat je wandelstok achter naast de deur van je nieuwe verblijf. Leg je hoed op de kapstok en je moegestreden lijf te rusten. Hier is niemand die je kent, het verleden ligt begraven onder kilo’s woestijnzand, leeft nog enkele dagen in homeopathische dosis verder in verschrompelde hersencellen. En daarna is er niets meer. Bijna niets. Je werd ouder dan de gemiddelde farao. Een leven opgestapeld als bij een onhandig partijtje Tetris. Leven alsof er nooit een dageraad komt, dat kon je als geen ander. En gelijk had je. Beeld je een podium in waaruit twee benen groeien, de ene wat gekromd want iets langer dan de andere. Een pose die even goed dictators als gegoten stond. Je hoefde nooit een masker op. Dat had je niet nodig. Je was altijd demonstratief jezelf, charmant in je onhebbelijkheid, vervelend in je oprechtheid. Je had een microfoon en voerde legers aan, annexeerde nieuwe harten, die je schopte of streelde. Je mag nu stoppen met schreeuwen, zelfs de maan is reeds vergruisd. Wanneer alles weer stof en stront leven enkel je woorden nog voort, geschramd en geschroeid in onze huid.   Say goodbye to everyone Goodbye to everyone

Gert Vanlerberghe
2 0
Laad meer ...