Zoeken

Een blad papier...

Een blad papier dat naar me lacht...   Voor mij ligt een blad papier, dat vrijmoedig naar me lacht, een onbeschreven vel papier, dat geduldig op me wacht. 't Blad lijkt me wel toe te spreken en het kijkt me helder aan, "Ga je gang", lijkt het te zeggen, "tijd nu om van start te gaan".   't Blad papier heeft dus het woord, en het babbelt lustig voort :   "Geef me maar je mooiste zinnen, laat de woorden nu maar stromen, schenk me nu maar je gedachten, vul mij met je zoetste dromen. Wees niet bang, het zal wel lukken, écht, nu mag je wel beginnen, schrijf maar heel erg warme woorden en beroer nu maar mijn zinnen.   Overwin nu toch je schroom en begin er alvast aan, wees niet bang, wees onverschrokken, laat je toch een keertje  gaan. Denk er niet te veel bij na, schrijf dat wat je zeggen zou, gooi er nu maar alles uit, al wat je ooit schrijven wou.   Schrijf maar heel erg onbezonnen, en heel vlug en vlot en vrij, 't is plezant, beschreven worden, 't maakt me ongelooflijk blij. 't Is toch zo onnoemelijk zalig, doe maar verder, doe maar voort, ga maar verder met je krabbels, ik geniet van ieder woord.   Schrijf maar vrolijk en vrijpostig, doe het zomaar voor de lol, voor je 't goed en wel beseft hebt, staat mijn hele blaadje vol. Dan is alles heel plezierig, ja, het valt ontzettend mee, jij bent blij en ik gelukkig, en wij allebei tevree.   Als papier ben ik tevreden, dat is toch wel vlot gegaan, maar voor mij is dit voldoende, voor vandaag is het gedaan. Wil je toch nog verder schrijven, wel oké, ik gun je dat, maar ik kan niet langer blijven, 'k stuur je wel een ander blad."  

A. Rivesta
57 2

Toekomstplanning

Liefst en ik, gij gezegd. Morgen de dag vandaag de nacht, gisteren vaag begrip, diep gedacht. Blijf je? blijfje? Zoekt en vindt. Zomer verdrongen, zingen van A tot Z werd zongen. Kersen nu paars tot groen en rood. Gij gezegd ik liefst blijfje tot blijf, later als we groot zijn.

MCJ
0 0

gemiste kans

Hij keert vaker terug dan niet. Dan draagt hij 25 woorden in een notendop voor zich uit, en laat ze één voor één, net als de stilte, vallen.   Het valt niet op. Ze vliegen tegen de grond, als vogels over een net. (een gemiste kans) Kom je terug? Ik vraag het na de oneindigheid van vijf minuten stilte. “Nee.”

MCJ
0 0

Haiku bij schilderij

foto : aquarel door Paula*   Landen lopen leeg Ogen missen hoop en licht Les Miserables     (*) Paula Aerts is aquarelliste - maak kennis met haar werken op paulaquarel blogspot.be   

Vic de Bourg
6 0

Haiku bij schilderij

foto : aquarel door Paula*   Vaart er een schip uit Zeelui hijsen hoog het zeil Vrouwen snikken droef   (*) Paula Aerts is aquarelliste - maak kennis met haar werken op paulaquarel blogspot.be   

Vic de Bourg
114 0

Drie koffers

ik ben gevallen voor haar lach zij brak teder en zonder het te weten bij mij in, haar ogen tastten mijn verhaal af, haar oren zwegen   ik ben gevallen in een wereld van verschil, op haar grond liggen andere wetten, haar taal heeft geen dubbele bodem, haar lichaam is een veld van sensoren   ik ben gevallen en opnieuw en opnieuw mijn stappen liepen stuk op alle kinken in de kabel, op al haar broze aarzelen zij kon mijn naderen niet dragen   mijn lief baggert door het leven met drie kleurrijke koffers

Johanna-Tara
0 0

Zand van altijd

  aan de gang lag het niet waar de achterhesp hing opgezette kop van Hamlet was een geitenbok met korte rok als een herinnering die zich niet verschuilen wil omdat het stuwmeer dreigde uit te drogen loog het wateroppervlak niet langer verscheen herrees het dorp de appelboom   daarenboven en onder het loof vloog een merel parelde honger om te proeven zonder vragen waar de wolken waren veel te droog je natte lippen smaakten niet meer naar een dode ex hij was verdwenen herboren ik had hem gekend die klootzak stierf toen ik hem aan een tak hing hij purper te blozen   onnozel wrang ik wierp een steen geluk dat ik de vrees alleen te zijn verslond en geen verstand had van parels weet ik dat ze op bodems in schelpen zich verbergen als larven dorst hebben dan wacht de regen met opzet koppig is de achterkant het vlees   ik riep nog schuwde niet de welpen lustten alles rauw verlangen bitter is de schil en ach   we sliepen er veel beter want de krekels alle sterren ze verstonden hoe   ik miste niets het was een druppel uit je oog die op   het zand van altijd was beland       uit de reeks  'Et n'oublie pas l'anniversaire de Nicolas'  

Bernd Vanderbilt
0 0
Tip

Zeester

Ze zitten op het strand de man, het kind en zij op een blauwe badhanddoek haar armen en haar benen wijd een zeester, zegt hij, heelt zichzelf als hij een stuk verloren is   zij bedenkt dat ze al lang niet meer is heel geweest dat er al sinds het baren van het kind een leegte in haar heerst waarin ze soms de zee hoort klotsen verder niets   ze neemt een spade, ze zegt, laten we een put graven, die dempen met alles wat ik al verloren heb een balletje, zeven puzzelstukken, de sleutel van het tuinhek dit gesprek      

Ulrike Burki
80 4

'K Zou zo graag eens willen schrijven...

'k Zou zo graag eens willen schrijven...    'k Zou zo graag eens willen schrijven, maar hoe moet ik dan beginnen? Waar vind ik de juiste letters, mooie woorden, vlotte zinnen? 'k Zal ze toch wel moeten zoeken, want ik zie ze niet meteen. Zeg eens letters, woorden, zinnen, waar zijn jullie nu weer heen?   Kom nu toch eens naar me toe, en help mij om wat te schrijven. 'k Ben het zoeken nu wel moe, zo kan ik wel bezig blijven. Wees nu toch niet zo weerbarstig en kom toch eens braafjes hier, 't Is wel hier dat jullie horen, hier bij mij op dit papier.   Letters, wees een beetje rustig, handel eens zoals het hoort. Ga eens netjes naast elkaar staan en schenk mij een prachtig woord. Goed, de woorden heb ik nu, maar hoe zit het met die zinnen? Woorden vlotjes combineren, hoe moet ik daaraan beginnen?   Schrijven is toch niet eenvoudig, tja, het is soms wel een last, om 't welluidend te doen klinken, en te zorgen dat het past. Maar al zijn die woorden koppig en ook soms wel wat gênant, al bij al geeft het voldoening, 't schrijven is toch wel plezant.   Beste woorden, stop met tollen, en ga jullie maar bezinnen,   ga nu netjes in de rij staan, en maak wondermooie zinnen. Blijf maar vrolijk fantaseren, speel maar verder met die taal, leer me maar hoe ik moet schrijven en geef mij een mooi verhaal.    

A. Rivesta
26 2

Een eindspel met een nieuw begin

Ons eindspel werd ontzettend hard en harteloos gespeeld. 't Heeft alles wat ooit eenheid was, gebroken en verdeeld. De samenwerking van weleer, zo bruut kapot gegaan, de vriendschap, de verbondenheid voorgoed tenietgedaan.   Ons eindspel werd te hard gespeeld, weg zijn de mooie jaren, die bovenal, besef ik nu, slechts een illusie waren. Een droom heel onverwacht verwoest, kil en meedogenloos, geluk dat slechts een leugen bleek, te breekbaar en te broos.   Nu gaan we onze eigen gang, de wegen zijn gescheiden, en dat wat onze vreugde leek, zal nimmer meer verblijden. Nu moet ik het alleen gaan doen, en nieuwe wegen vinden, opnieuw gaan zoeken wat ik wil, me niet laten verblinden.   't Verleden neem ik met me mee, het is wat is geweest, de toekomst stap ik tegemoet, vol hoop en onbevreesd. Maar vooral pluk ik nu de dag, genieten in het heden, want ongeacht wat je verlangt, je krijgt geen zekerheden.   Het beste maken van vandaag, daar wil ik nu voor gaan, 't geluk te zoeken in 't moment,  dat is mijn wens voortaan. Genieten elke dag opnieuw, vol levenslust en zwier, de schoonheid zoeken overal, met humor en plezier.    

A. Rivesta
28 2

Een nieuwe brug.

Een nieuwe brug.    Blijf niet roeren in de wanhoop, in al wat ellendig is, blijf de bitterheid niet voeden, 't doelloos hangen in 't gemis.   Neem de brokken uit 't verleden, alles wat werd stukgeslagen, voeg daarbij ook al het goede dat je ooit hebt meegedragen.   Leg dit alles dan tesamen, en begin met veel vertrouwen aan een nieuwe samenhang, aan een nieuwe brug te bouwen.   Wie weet zal er dan iets groeien, louterend voor hart en geest, en zal het veel mooier bloeien dan hetgeen ooit is geweest.   

A. Rivesta
13 2

godgeklaagd

jouw wegen zijn ondoorgrondelijk, zegt men maar dat voorval met die appel had je toch eleganter kunnen oplossen   als je haar nu bijvoorbeeld in een kikvors had veranderd toen ze die golden delicious beetnam   dan hadden we het paradijs tot leven kunnen kussen    en hier elkaar het hof gemaakt in plaats van op de Bahama's   te doen alsof

Ingemar Spelmans
40 0

Ode aan onze gesneuvelden

Ode aan onze gesneuvelden    Heel erg dapper waren zij, moedig strijdend, zij aan zij, voor ons kleine vaderland, in de tirannie gestrand.   Niet gaan vluchten, niet gaan lopen, maar steeds moedig blijven hopen, en gaan vechten, hand in hand voor een vrij een vredig land.   Ondanks al het zware lijden, toch die tirannie bestrijden, die de vrijheid zou ontwrichten en ons land ten gronde richten.   Ja, zij hebben veel gedaan voor ons hedendaags bestaan door toen dapper door te vechten en ons landje te onknechten.   Vrij te denken, vrij te leven, dat is wat ons is gegeven door die helden van weleer, stervend op het veld van eer...    

A. Rivesta
14 1

Vijftig jaar.

Vijftig jaar, da's toch wel raar.   Vijftig jaar, da's toch wel raar : al heb ik nog een knappe kop, er zit toch al wat storing op.   Vijftig jaar, da's toch wel raar : al heb ik nog een lenig lijf, het voelt toch nu en dan wat stijf.   Vijftig jaar, da's toch wel raar : al lijk ik nog vol levenslust, die lust is soms wat uitgeblust.   Vijftig jaar, da's toch wel raar : al kan ik het nog steeds goed zeggen, vraag me niet om 't uit te leggen.   Vijftig jaar, da's toch wel raar : al had ik ooit veel wilde dromen, veel is er niet uit gekomen.   Vijftig jaar, da's toch wel raar : ik lijk nog wel een jonge spruit, maar 't beste is er toch al uit.   Vijftig jaar, da's toch wel raar : al heb ik nog een scherp verstand, het heeft toch al een botte kant.   Vijftig jaar, da's toch wel raar : al ben ik nog een slimme bol, toch slaat mijn hoofd al eens op hol.   En ja, oprecht, het mag gezegd, vijftig jaar, da's wonderbaar, al is en blijft het toch wel raar...                       ***   Vijftig jaar, da's toch wel raar.      Vijftig jaar, da's toch wel raar : ik lijk dan wel geen dolle griet, maar pas op, vergis je niet.   Vijftig jaar, da's toch wel raar : al heb ik nog een leuke snoet, wat opsmuk doet me toch al goed.   Vijftig jaar, da's toch wel raar : al heb ik nog een mooi figuur, het onderhoud is toch al duur.   Vijftig jaar, da's toch wel raar : al ben ik nog een knappe meid, ik ben toch al wat pluimen kwijt.   Vijftig jaar, da's toch wel raar : al lijk ik nog een ranke zwaan, er zijn toch al wat kosten aan.   Vijftig jaar, da's toch wel raar : al heb ik nog een knap gezicht, bekijk het toch maar niet te dicht.   Vijftig jaar, da's toch wel raar : al lijk ik nog een topmodel, de cellulitis is er wel.     En ja, oprecht, het mag gezegd, vijftig jaar, da's wonderbaar, al is en blijft het toch wel raar...                        ***   Vijftig jaar, da's toch wel raar.   Vijftig jaar, da's toch wel raar : al ben ik nog een knappe man, toch is het beste uit de kan.   Vijftig jaar, da's toch wel raar : ik lijk nog steeds een supervent, vooral voor wie mij niet goed kent.   Vijftig jaar, da's toch wel raar : al is de jacht nog goed te doen, er zit wat sleet op mijn harpoen.    Vijftig jaar, da's toch wel raar : al ben ik nog een vlotte gast, toch loopt er nu en dan iets vast.   Vijftig jaar, da's toch wel raar : ik lijk nog wel een jonge snaak, maar schiet ik ook nog altijd raak?   Vijftig jaar, da's toch wel raar : al ben ik nog een knappe heer, mijn buik heeft wel een maatje meer.   Vijftig jaar, da's toch wel raar : ik lijk nog steeds een Don Juan maar bak ik er ook nog iets van?   En ja, oprecht, het mag gezegd, vijftig jaar, da's wonderbaar, al is en blijft het toch wel raar...  

A. Rivesta
21 1

Vrede in de grote stad...

Vrede in de grote stad...    Beste haardvuur-filosoof...   Zit je heel erg knus en lui in je lederen fauteuil? Is je buikje vol en rond? Is je geldbeugel gezond? Nestel je maar bij je vuurtje voor je filosofen-uurtje. "Vrede in de grote stad", is 't daarover dat je 't had? Voor veel rijken is 't woord "vrede" slechts een speeltje voor  rede.     Als je arm of eenzaam bent, al die regels niet goed kent, als je steeds opnieuw moet vechten voor je meest banale rechten, als je last hebt van je buren door de veel te dunne muren, als je 't stad niet kunt ontvluchten en alleen berustend zuchten, als je nergens schuilen kan, ja, waar is die "vrede" dan?     "Vrede" is een heel mooi woord, dansend op een heel dun koord.    

A. Rivesta
17 1

Als iedereen perfect zou zijn...

Als iedereen perfect zou zijn....   Niemand is perfect geboren, soms gaat er een vijs verloren, of valt er een hoekje af, we zijn soms wel een beetje maf, er zijn ook wel wat kosten aan, de geest kan soms aan 't wankelen gaan, we zijn al eens wat raar gestoord, en doen niet alles zoals 't hoort, en 'k geef het toe, het is wel waar, we doen soms écht een beetje raar.   Maar zeg nu zelf, mijn beste vriend, heb ik daarom die straf verdiend? Is 't vertrouwen nu vergaan, is de vriendschap heengegaan?   Als niemand nog een fout zou maken, als er nooit iets stuk zou raken, als er niets verloren gaat, als alles keurig netjes staat, als niemand zich nog zou vergissen, niemand ooit een kans zou missen, iedereen steeds doet wat moet, en niemand nog onnozel doet, wat valt er dan nog te beleven? Waar kun je dan nog naar streven?   Dus zeg ik U,  mijn beste vriend, dat is wat ik er zelf van vind: Als iedereen 'perfect' zou zijn, 't zou een héél saaie wereld zijn!    

A. Rivesta
29 2

Letters vloeien

Letters vloeien ...   Letters vloeien, woorden groeien. Woorden stromen, zinnen komen. Zinnen worden een verhaal. Oh, hoe heerlijk toch, die taal!  

A. Rivesta
25 1

Pleidooi voor vrije meningsuiting.

Pleidooi voor vrije meningsuiting    Als je praten gaat met mensen over 't leven dat ze wensen, over angsten, over dromen, over al wat nog zal komen, laat hen vrij en open spreken zonder hen te onderbreken, luister dan naar wat ze zeggen, vraag hen om het uit te leggen.   Ben je bang om het te horen, zijn er woorden die je storen? Heb je zin om 'stop!' te zeggen, om hen 't zwijgen op te leggen? Weet je dan ook wat je stoort in die anderen hun woord? Misschien wil je dat ze zwijgen omdat zij je rust bedreigen.   Als je naar jezelf gaat kijken zal daaruit misschien wel blijken dat je, als je eerlijk bent, zelf niet steeds je waarheid kent. Ben je zelf niet wat verdoofd, weet je wat je écht gelooft, niet te vlotjes accepteert wat men jou ooit heeft geleerd?   Maar als je toch zeker bent, en je eigen waarheid kent, handel dan zoals het hoort en neem dan ook zelf het woord. Spreek dan moedig en oprecht als je zelf je mening zegt. Doe het krachtig als het moet, maar wees eerlijk, doe het goed!   

A. Rivesta
26 1

Wie 't schoentje past...

                          Wie 't schoentje past...              een - hopelijk fictief - verhaaltje...   Welsprekend betoog door Dhr. Verneuken, self-made ijdeltuit, advocaat en vooraanstaand lid  van de "Orde van de Mediageile Maffiahoeren".   "Beste mensen, kom eens hier, beste mensen, luister even. Ik wil jullie iets vertellen en een beetje uitleg geven.   Wij hebben een nieuwe orde: "Mediageile Maffiahoeren". Onze meest geliefde sponsors, dat zijn cocaïne-boeren.    Och, ik weet het, 'k kan 't goed zeggen, ik krijg alles mooi verwoord. 'k Sta soms moord en brand te schreeuwen als er onschuld is vermoord.   Maar ik moet het toch bekennen: van de onschuld van een stakker, daar trek ik me niets van aan,   daarvan lig ik echt niet wakker.   Slachtoffers, die zijn bijkomstig - nevenschade, geen belang! 'k Zoek naar procedure-fouten, wees alvast beducht en bang!   Als ze óns kind niet drogeren, maar alleen die van de anderen, wat zou ons dat kunnen schelen, waarom zou dat iets veranderen?   Misdaad loont, dat is geweten, criminelen moeten vrij, en als wij ze kunnen helpen,  zijn we apetrots en blij.    Och, ik wil het eerlijk zeggen, wij doen af en toe alsof, en als jullie ons geloven, vinden wij dat nog zo tof.   Nee, wij hebben geen scrupules, dat kan je toch niet verbazen. Medeleven en ethiek, da's echt iets voor domme dwazen.   En Justitia, mooie vrouwe, wel, die dame die is blind. 't Is een horde advocaten die het spel toch heel vaak wint.   Jullie weten het toch wel: recht is geen rechtvaardigheid. Recht dat is een dolle strijd, vechten voor de aardigheid.   En voor 't grote geld natuurlijk, ja, daar doen we alles voor. Als we schreeuwen over onrecht, dan is dat komedie hoor.   Wees nu toch eens rustig zeg, wij verachten die ethiek. Da's voor ons maar stom geleuter, daarvan worden wij echt ziek.   Geef ons maar die misdaadcenten, geef ons maar het grote geld, geld verdienen, kassa, kassa, dat is waar ons hart voor smelt.   En natuurlijk ook de aandacht, onze naam die wordt genoemd. Goed of slecht, wij willen winnen, daardoor worden wij beroemd.   Of berucht, wat kan 't ons schelen? Winnen geeft ons heel veel macht, ook als misdaad dan beloond wordt, en rechtvaardigheid verkracht."    

A. Rivesta
37 0

gedicht : Dromen

Dagdromers zijn wakkere denkers die slapen wat er tussen zit weet ik niet maar het zijn allebij harde werkers , of zouden ze ook lui zijn ?

Ruud de Wijze
13 0
Laad meer ...