Zoeken

rimpels

Lelijkheid is de ware schoonheid van het leven De imperfectie, de plooien en kreuken Maken goed wat het rimpelloze oppervlak verborgen weet te houden

LL Rigby
16 0

droom

liefhebben zoals in mijn dromen is een droom ik hou van haar of tenminste ik hou van haar in mijn dromen houdt zij ook van mij in háár dromen?

LL Rigby
13 0

Op mijn brievenbus (huisnummer 22)

      22           twee tweeën          als zwanen          zwemmend      in origami vijver

Sascha Beernaert
43 0

IMPASSE

Wij woonden aan jouw sterfbed, hij en ikJij hoopte al dagenlang op nu, vandaagen nestelde je diep in mij, gestaaggeduldig wachtend op het ogenblik. En toen, ons bezig ziend in ons bedrijfkansen ziend die ik nooit hebben woubeseffend hoeveel ik van ons samen housmeekte mijn hart : nog even, toe, blijf. Plots kroop het front ook bij ons naar binnengereutel in de nachtelijke rustafscheid van onuitgesproken zinnen. Het beest gromde voor het wegzonkdan viel de oorlog stil en vertrokhet geleden leven met een vonk.

Ellen Bastiaensens
12 0

STIL

De stilte van mijn huid bevat een trilling ze wiegt als een blad in de wind onder het wit van mijn jurk   de stilte van mijn tong bevat een woord het klampt zich vast aan niets onder de klank van mijn stem   de stilte in mijn hart bevat een ritme het wikt en weent niet rechtop wanneer het kan gaan liggen   (in het kraakbeen een lied) de stilte neuriet met mijn stilte (in het weefsel een akkoord)   mijn stilte zingt en treurt in ruggenwervels            

Ingrid Strobbe
0 0

polsslag

hun gillen sloegen inals getijden op verlaten kusten   en men vraagt zich afof ze dan wel te horen warenals ze werkelijk zo monddoodde golfbrekers teisterdenhun handen beefdenbij onmeetbaar op de schaal van Richter   maar men vraagt zich afof dat wel te voelen isals het niet op de monitor verschijntwanneer ze zo rillen   hun monden zwegenin alle talen die ze hen nooit hadden geleerd   toch vraagt men zich afof ze dan wel echt muisstil warenen misschien dan net schreeuwdenin een taal die ze zelf niet kenden   hun ogenhun handenhun tranenhun gezichtenhun bebloede lijven   wil geen mens ontdekkenmaar toch worden zij gekoloniseerdaan de kar gespannenals werkpaarden vol verwaarloosde blikkenvoor het grotere goedzeggen mannen in pakken en verzorgd uitgedoste vrouwendie wat op hun moeders lijken(maar dat maakt niet uit want zij zijn geen moeders meer)en op hun vervreemde vaders(maar dat maakt niet uit want het zijn zij die vreemd zijn)   ik vraag mij afof dat het wel waard iskinderen laten sterven in het holst van de nachtom toch maar te kunnen zeggen   zie je welik had gelijk

Daan Janssens
0 1

Papa (wat telt)

Het zijn de jaren die ons dragen, de dagen die korter worden en de nachten langer. Toch blijven wij samen.   Het zijn de jaren die ons dragen, hoe wij ons schragen op één lijn. Wie we zijn, weten wij misschien alleen.   Het zijn de jaren die ons dragen, het bloed dat ons verbindt. Jij bent mijn vader, mijn voorbeeld, mijn vriend.   Het zijn de jaren die ons dragen, we tellen ze niet meer. Wij weten dat wat voor ons ligt datgene is wat telt.

Elfi Vandenabeele
7 1

het probleem

“Het probleem is de liefde,” zegt ze, terwijl ze een traan wegpinkt van het uien snijden.  

LL Rigby
16 0

gelukkig

Ik ben gelukkig Om het feit dat ik kan zeggen dat ik ongelukkig ben Wat als ik dat morgen niet meer kan? Wat als het me aan woorden ontbreekt Als ik plots gelukkig zal zijn?  

LL Rigby
0 0

geboorte bij het ontwaken

Ik ben stervende Ik voel het in mijn vingertoppen Ze lijken mij niet langer toe te behoren De afstand tussen mij en mijn lichaam is immens Mijn ledematen nemen afscheid van mij en belichamen mijn trage dood Mijn geest, hoewel verwonderd over dit transformatieproces blijft intact maar evolueert terzelfder tijd in quasi-symfonische harmonie met de resten van wat ik eerder was De nieuwe larve komt uit zijn omhulsel Millimeter per millimeter en met elk stuk huid dat zich losmaakt van mijn wezen voel ik dat de bevrijding zich van mij meester maakt als de warmte van een haardvuur Ik nader, voetje voor voetje en de warmte wordt tastbaarder Ze spoort me aan om de ogen te openen, de zon schijnt in mijn gezicht Ik word wakker, sta op Met minder moeite trek ik mijn kleren aan en ga op weg naar hetzelfde werk wandel langs dezelfde straten die niettemin nooit meer dezelfde zullen zijn.  

LL Rigby
0 0

Dans

Ik dans met jou de dans die niemand leren kon   een barkruk onder mijn gat een geslagen glas, jij kapot   op de vloer.   scherven overrompelen mij niet meer, schat Ik beeldde ons de dansvloer op.         Stalker, verzuip maar in je flutbier, met dat fluitje likkebaard je niet meer naar mij.

Alec Lamberts
6 0

Pakketje.

Ik zie je graag en dat druk ik graag uit in het versturen van ontelbaar veel pakketjes   Ik ben een stalker.   Maar deze keer is het raak, een pakketje mildheid voor mevrouw. Want dat kan mevrouw nu wel goed gebruiken in tijden van maand en oeverloos gezeik. Ging jagen omdat ‘t hart uit honger vergaat, zonder op te merken dat ze ‘t nodig had. Had, niet heeft, want deze keer is meteen de allerlaatste.   Voor ik mezelf het ophouden niet weet te vergeven.

Alec Lamberts
0 0

Steendorp in de wolken

De wolken passeren en wanneer ik dat denk vervlieg ik tot as, waan me een wolk klim over Kijkverdriet duik in de Schelde beland op een wang, jouw wang (maar dat is niet te kiezen) ik ben vluchtig en zo voel ik mij ook als vluchteling in eigen steen- dorp

Alec Lamberts
0 0

nonsensconsensussussen

de straten lopen leeg achter de scherven van vergeelde ramen en dim licht waar de hulzen huizen tussen al dat mens is mens wordt genoemd wordt geschapen vernield vernederd verloren tussen hun stemmen waar scherven mens flarden heel zijn als goden gebarsten verwrongen in hun godenlijf godverdomd godvergeten want de straten lopen leeg en wij lopen leeg in straten kussen stoepstenen tandeloos en goddeloos banen wij ons badend in het bloed kruipend waar wij niet gaan voorbij de grenzen van onze eigen ogen argeloos en ogenloos is Argus verdwaald als wij dolen blind als wij spreken   want de straten lopen leeg en wij leven als mensen ademen mensenmassa maskeren ademnood als epische heldendaad gaan nodeloos ten onder aan onszelf aan eenieder wie ons prijst omdat iedereen het verdomme doet omdat het ons zo geleerd is en ge uw handen afhoudt van wat ge kent maar geen weet hebt hoe ge onbekend omarmt ongewisse waarheden leest en predikt aan een mensenkind   wij zijn allen profeten p   r     o       f         e           t             e               n opeengestapelde nietszeggende door hemel getergde godslasterende prevelende verheerlijkte verheerlijkende eerlijke leugenachtige zwendelende bedelende goedbedeelde en onverveelde onverschrokken uit elkaar en onze schoten getrokken adjectieven aan elkaar gesmeten stukken mens en geen mens die ons heelhoudt  

Daan Janssens
0 2

Keurig in formaat

  op kousenvoeten omdat de eerste stap altijd het einde van gewenning is   gaat hij over de neergelaten brug: ingetogen, een verleden achter zich: een afgeworpen bolster   halverwege wist hij dat hij nu zou leren kijken naar het dansen van de dingen achter alledaagsheid.   Er komt geen einde meer aan intuïtie nu de draak weer vuur spuwt   in een vol archief waar lege bladen keurig in formaat Gestapeld zijn.  

RD
13 0

Weergave van een foute film.

Wijder wordende cirkels deinen uit de kringen omringen mij als halsbanden die verstikken de leiband nooit los gelaten in het gareel of uit de genade.   Het kleinste keitje met een vlinderslag een groots schuldcomplex ik kan het niet ik wil het niet ik was het.   Ik was het elke keer de cirkels zuigen me neer moe van het zwemmen vergeet ik te groeien te loyaal om los te laten uit angst op ijs te stuiten.   Het water blijft troebel bevriest niet verfrist niet het noodzakelijke laven gebeurt op verplaatsing.   De grens tussen verlossing en verloochening even vaag als de kringen van al die jaren lopen over het water vrank vrij en vrolijk een utopie voor later.

Dingen Die Fijn Zijn
0 0

Naakt tussen kleren

Staren naar schoenen en de grondhoofd loopt wispelturig in het rondOgen staren recht in de zielgedachtengang onsubtiel onstabielNaakt over de winkelstraatsilhouetten spuwen roddelpraatKil in een nauwe doorgangrillen & trillen , doodsbang Angsthanden klappertandennagels , ontbreken alle randenAutomutilatie als een strijdklamme vingers verraden onzekerheidDe longen lopen halfleeghyperventilatie , is de raadpleegAsfyxie-beest om de hoekWachtende , totale verstikkingsvloek

Schrikkentist
0 0

Behang

Als muren konden praten, zouden ze dan vertellen hoe ik mijn dromen kleefde achter het behang en hoe ik ze zou vergeten, tot ik jaren later hun huid afstroopte. Hoe ik bang en verwonderd staarde naar wat ooit... En hoe ik glimlachend een hoek omplooide: hier zou ik mezelf nooit meer verbergen.

Elfi Vandenabeele
0 2

Gelijk-waardig

mijn leven is een sprookje, zegt zij en schikt de rotte appels in de aarden schaal   Zijn vuisten herinnert zij zich niet zij int enkel de zachte streling van nadien blauw noch geel ziet zij zij int enkel de rode rozen die het uur opfleuren met de geur van spijt   de deur van haar thuis is dicht. zij trekt niet langer haar jurk aan, de motten hebben het kapot gevreten Zijn maatpak wringt nu om haar heen, met dasknoop strak en stevig.   Zo bewandelt Hij haar. en zij int nog steeds die hoop van de allerlaatste keer     © tekst Karen Willekens, 2016 , bron foto onbekend

Karen Willekens
0 0

De pientere klasgenoot

Omdat het bij het begin  goed was Zat ik graag naast je in de klas Omdat je mij snel ging vervelen Wou ik de bank met een ander delen   Omdat het met geen ander lukken wou Bleef ik ongewild gelinkt aan jou Omdat er in de sterren stond Dat niemand jou een toffe vond   Omdat met al jouw kennis en kunde Je anderen nooit een steuntje gunde Waren wij op de reünie van de klas Niet verbaasd dat je er niet was   Daar heeft ook niemand om geklaagd Buiten mezelf was slechts één iemand opgedaagd

Vic de Bourg
0 1
Laad meer ...