Zoeken

...maal

zij leven niet langer... ... voeden zich aalmoezend een onherkenbaar maal tikken de tijd met honger weg... ...de klok van morgen hangt over huizen langs herinneringen... ... in straten zonder begin

24 0

Damals 1914, und jetzt?

When will we ever learn?Spel van schaduw, van zonSpel van mens, van aardeSpel van zaaien, van oogst Papavers bloeienGrond, oergrond, ijzergrondGrond aan de IJzer SlachtingenNog immerIn niet erkende slachthuizen Schreeuwen schapenKermen kerelsKrijsen vrouw en kind KroostRijke oogst, teveel, overvloedKostMislukte oogst, te karig, tekortKrepeer Sag bitte nicht wo die Blumen sind

19 2

Probeirsel

Poezieke bilingue in den trant van ’t klaain Ketje en de gruute Jacques * Les richards bruxellois se promènent les dimanches matin au Marché du Sablon pour y retrouver les objets que leurs grand’mères à l’époque ont du vendre de misère au brocanteur, devenu antiquaire et qui les revend comme de l’époque et non comme du « brol », car le « brol », ça ne se vend pas au Sablon, mais un quartier plus loin à la place du Jeu de Balle Aux Marolles Da rake brusseleirs wandelen hun agen sondags merregens oep de Met van de Zoevel om d’affères weir te vinnen die hun Boemaas in den taad van miserie moeste verkuupen on ne kajoubereir dei alles oepkuptege en dei antikeir gewurre is en dei ze nei verkupt as "de lepok“ moar nie as “brol” want “brol” verkupe ze nie oep de Zoevel moar a bikke vedder op de puces van ’t Vosseplaain bij de Marolliens * Brel, bien sûr

47 1

Diluvium.02

(Bij een vroegere Beeldexpress foto) De hemel valt op aarde stuk Wie heeft er wel, wie geen geluk Is er een drijfveer, is dit een vloek Of is de redelijkheid zoek Van d ’Allerhoogste zogenaamd Welk plan heeft hij dit keer beraamd Die blauwe bol alweer of wat ‘t Heelal heeft toch planeten zat

Nooit te nimmer

Nooit te nimmer van te voren zal ik een ander bekoren zoals ik u deed. Nooit te nimmer van der morgen weet ik nog wat liefde is. Nooit te nimmer nog niet anders, is leven zonder, een ondraaglijk gemis. Nooit te nimmer, nimmer ooit. Te nooit nimmer. Nimmer nooit. Ooit ?

LittlemissSwann

Prokofiev

sprookjes vertalen zich in filmmuziek vingers kruisen zich in noten we kijken verbijsterd hoeveel linken muziek kan tellen Boris Giltburg tovert hier met brille

Tom Veys

22 0

Het Lonkerke –

(naar een Beeldexpress foto maar er waren meer dan 16 lijntjes....dank zij Guido Gezelle) O Krinklende winklende waterding gij hebt geen kabotseken aan, wat zien ik toch geren uw kopke flink met dotje in ‘t waterke gaan! Gij leeft maar gij roert en beweegt niet snel, al zie ‘k u toch arrem toch been; gij wendt en gij weet uwen weg zo wel, al zie ‘k u twee ooge, geen één. Wat waart, of wat zijt, of wat zult gij zijn? Verklaar het en zeg het mij, toe! Wat zijt gij toch, blinkende dotje fijn, dat nimmer van lonken zijt moe? Gij kijkt over ’t spegelend water klaar, en ‘t water nog meer en verroert dan of het een gladdige windtje waar, dat stille over ‘t waterke voert. O lonkerke, lonkerke zegt mij dan, net twintig of zijt gij al meer, en is er geen een die ‘t mij zeggen kan: wat lonkt en wat kijkt gij zo zeer? Gij kijkt, en ‘t en staat in het water niet, gij lonkt, en ‘t is uit en ‘t is weg; niemand en weet er wat dat bediedt: och, lonkerke, zeg het mij, zeg! Zijn ‘t visselkes daar ge naar kijken moet? Zijn ‘t plantjes daar ge naar kijkt? Zijn ‘t keikes of bladtjes of blomkes zoet, of ‘t water, waarin dat gij zijt? Zijn ‘t vogelkes, kwietlende klachtgepiep, of is ‘et het blauwe gewelf, dat onder en boven u blinkt, zoo diep, of is het u, lonkerke zelf? En t krinklende winklende waterding, met ’t zwarte dotje in ‘t haar, het stelde en het rechtte zijne oorkes flink, en ‘t bleef nog een stondeke maar: Ik kijk," zoo sprak het, “al krinklen af het gene mijn Meester, weleer, mij makend en leerend, te lezen gaf, één lesse, niet min nochte meer; ik kijk, en kunt gij die lesse toch niet lezen, en zijt gij zo bot? Ik kijk , herkijk en lonk er nog, naar Guido Gezelle, mijn God!"

10 1

als ik moe ben

Als ik moe ben en verdrietig Laat me heel dicht bij je slapen Laat me het kind zijn dat je nog niet hebt gebaard Wees mijn moeder want ik kan niet meer Ik heb alleen nog warmte nodig Streel mijn hoofd bedek mijn dromen met je haar Laat me verre reizen maken Tegen je aan onder het laken Laat me rusten aan de kusten van je huid Ik zal zachtjes voor je spinnen En stilzwijgend voor je zingen Ik kleur voor jou een oase in de nacht Waar je rustig kan verpozen Op een bed geurende rozen Terwijl je wacht tot ik weer wakker word… Als ik moe ben en verdrietig Laat me heel dicht bij je slapen En ik zal morgen niet meer weten waarom

wimpel

Staking, deel zoveel...

Ik fiets ik fiets mijzelf voorbij op deze dijk op deze dijk raak ik mijn grenzen kwijt mijn hoofd is helder mijn ogen kijken fel maar diep vanbinnen vanbinnen is er stilte alles zwijgt. Ik fiets ik fiets mijzelf voorbij de angst te groot mijn cortisol te hoog alles vliegt aan mij voorbij de wereld maar ook mijn eigen pijn ik verlies mijzelf in paniekaanval elf en nog wat… Ik fiets mijn grenzen voorbij al zal mijn wereld altijd kleiner zijn.

Dingen Die Fijn Zijn

6 0

De andere kant

ik ben naar de andere kant gelopen op stiletto's en kort gerokt door straten waar vroeger niemand naar me keek tussen madeliefjes over betonnen tegel fluit ik naar een man die was er blikken ogen achter vensters ze tikken vingers tegen raam de vrouwentongen aan deze kant staan niet in potgrond ik stift de lippen en loop terug

32 0

Melancholia

Wachten op een barst. Breken voor de schade opgemeten.Een celdeling.Bevrijd en in angstzweet bevroren.Fantoompijn. Agorafobie.L'union fait la force. Bloedarmoede. Leeg en belegen.Een uitgewerkte pil. Waar is de calcium.Waar is de nooduitgang.Slapen in jouw afdruk.Melancholia kijken met een glas, dan de hele fles wijn,en 's nachts hetzelfde dromen over Mars,die opgedoken van achter de zon ons met een kopstootreduceert tot de eindeloze slierten van irrelevantiedie we al lang in vaste vorm waren.De vaas breekt, valt in exact dezelfde scherven uiteen als de vorige keer.En de lijm is op.En de winkel is gesloten, nee verhuisd, nee opgedoekt, nee failliet.Elke ochtend een langere rij bij de voedselbedeling.Kansloze kinderen.Kansloze kleinkinderen.Kansloze achterkleinkinderen.Een credo: Wij zijn niet kapot te krijgen.Toch niet van buiten uit.Er kruipen termieten over onze geslachtsdelen.Wij weven twijfels in het zonlicht. Vakmanschap.Kijk ons roepen.Hoor ons denken.Niets is nog van porselein. Gehard als alles is in het vallen.Wij verkopen ons koninkrijk voor een paard.Een taxi die met gierende banden een remspoor achterlaat.Wij zijn elkaars slijmspoor. Wij kotsen replica's van de ander.Wij hebben ons de huid te hard aangespannen.Fluit eens op mijn wang.Onze tongen zijn larven op hun rug geworpen.Gal lekt waar het niet spuiten kan.Dikke zwarte druppels. Als pek.Een aderlating. Een nieuwe mens. Wij zijn veel van elkaar maar spreken af:geen voetnoten, geen biddende valken boven speeltuinen,geen alligators op golfterreinen.We zijn geen wonden, hoogstens gehalveerde hagedissen.We zijn het spartelen verleerd. Ook dat hoort erbij.Het is nu voluit inhaleren,verdampte boodschappen uitblazen in het gezicht.Rooksignalen. Schouderklopjes. Een pillamp in de ogen. Ontkurk de fles. Blaas de illusies eruit.Hier wordt geleefd.Hier scheiden wegen.Hier borrelt iets.

Gert Vanlerberghe

18 1

Lente

Gele bloesems in een waas van grijs, de hemel draagt een sjaal vol kleuren. Druppels tikken, schoolbellen luiden de lente. Nesten ontluiken aan kale bomen, vogels fluiten - kriebels in mijn buik. Ik haast me door de poort voor het te laat is en de zomer niet meer dan een gemiste kans.

Elfi Vandenabeele

13 1

Winter

het is herfst en alles ik harkde geschreven bladerenbijeen wie dient het?vaal compost er komt winterer komt honger ik schep ijs

Bluyke

demoon

een man is oud verbolgen om zijn jaren die hij leefde de muren schilferen stof ademt uit zijn poriën leven was niet aan hem besteed het bracht ergernis met zich mee verzwegen liefdes verloren bekommernis vervlogen dagen vergeten om vergeten om vergeten om… besef wat het betekent een man te zijn die oud is grimmig gekenmerkt met die eeuwenoude clichés vergeelde tanden kloppende zweren grauwe nagels aszilveren haren een bevende grip op een bijna onbegrijpelijke werkelijkheid de kamer holt de dagen verder uit tot zij hulzen van uren zijn het zand hun beenderen bloot schaaft ze voeren een strijd reeds verloren nog voor ze werd beslecht de dagen hollen de man strompelt schijnbaar achter hen aan verschrompeld vergrijsd ongehoord en ongezien trots in al zijn stomgeslagen zintuigen zou ge niet zeggen dat hij oud is zijn ogen slaan eenieder weerbarstig neer alsof geen jaar van hem werkelijk een einde kende ze zijn als demonen die als het ware eeuwig zijn mythisch oneindig nooit werkelijk getoond wat compassie betekent met hun grimmige klauwen graven zij het zand in de dorre kamer tot een graf een graf voor de jaren verbolgen om een man die oud is de kamer huilt haar dorre tranen

Daan Janssens

Tranen in de mist

wat zal zij doen wanneer er tranen in parachute vallen achter de wolken niemand nog houdt van de zon de regenbogen vervagen zal zij zich laven in de kleurloosheid van de mist mij haten en de dag overslaan

35 0

Houten schoenen

huist. waar eenzaamheid naar de zolder op weg er kraken treden naakte huid kamt zij van haren in de bast van het bos de houten schoenen eelt de vloer Langs eiken trappen

26 0

De symphonie van de zee

Zij zingt voor ons haar lied, de zee Een symphonie van wel en wee Met zoetgevooisde klanken Om de schepper te bedanken Gedirigeert door de hijgende wind Die nergens een rustplaats vindt Witschuimende golven Als huilende wolven tuimelend op het strand Vloeiend over ’t zilte zand Komen en gaan Op het ritme van de maan De meeuwen schreeuwen neem ons mee Gij machtige zee En de zee zingt eeuwig door Als een kreunend slavenkoor

Nadia Lang

Weemoed uit de prille lente

Ik weet nog mijn liefste, hoe in mijn prille lentedagen ik openbloeide als een bloesem bij het horen van jouw stem. De lentewind fluisterde een liefdeslied toen jij me met je ogen riep. Je lippen smaakten zoet als wijn, ‘k werd dronken van jouw eerste kus. Met woordeloze tederheid Streelden jouw handen mijn huid, En onder het licht van de zilveren maan Prevelde ik verliefd je naam. Ik weet nog mijn liefste, dat het zomer werd En ik je zeggen wou Dat ik met eindeloze trouw voor altijd van je hou. Ik weet nog mijn liefste toen de herst kwam, vallende bladeren blusten langzaam het vuur. Nu ons de kille winter wacht, wou ik zo graag Een woordeke van liefde horen In jouw armen wil ik wonen, me warmen aan jouw lieve lach, en weten dat je me nog gaarne zag.

Nadia Lang