Zoeken

Berichtgeving

Sommige waarheden komen van zodiep dat je ze enkel kunt hoesten.Ver vanuit de bast, de holle put betraliestdoor ribben die bij de minste trilling breken.Dit is geen hart dat gelucht, dit is de ziel uitkotsen,dossiers en blauwdrukken, levenslopen verbondendoor aders en draden, convergerende verhalen.Geef me een lepel en ik schraap de nuance van hetachterste van mijn tong, daar waar smaak zich niet waagt,en katapulteer het in uw verbijsterde gezichten.Zit er nog iets tussen mijn tanden?Heb ik iets van u aan of heb ik mezelfzonet zomaar even averechts gebraakt?Zit mijn façade nu diep in mij verscholen, en kan enkeleen zielenknijper tot bij mijn uiterlijke schijn?Een flinke hoestbui en alweer wat betekenis gelekt.Als klokkenluider reis ik naar het middelpuntvan de waarheid, tot aan de nek in de lava,een strijd tegen draken, met de hoop om af te varenin de bloedsomloop, flarden op pad naar het brein,van een taal die verdwijnt, een schimmenspelvan visies en kanten en water en wijn.De dronken dans relativeert zichzelf te pletterin het aanzien van twijfels die knagen en vreten en bijten,een waarheid met diplomatie besmet, te beleefd en te bedeesdom de straten met kraters te slaan, een wereld die beeftop haar grondvesten, ontdaan van verklaringen, onwetend,in de war, met gewiste hersenlagen, als na een coma.Nee, niets daarvan. De diepgewortelde leugenheeft zich goed ingedekt, tot in het beenmerg verzekerdtegen doofpotten die overkoken, rook waar ook vuur is,complotten die ontpoppen tot feiten. Zot zijn doet geen zeer.Maar nog zo'n hoestbui en je wordt gehospitaliseerd.Dingen zien die er niet zijn, daar hebben ze pilletjes tegen.

Gert Vanlerberghe
0 1

paradijslijk

Moloch huilt nog steeds als titaan zijn onderdanen tanend onder glimmend brons glanzend in vlammendans draagt men zich over aan Moloch zoals die ooit huilde in de straten in de harten in de stegen opgestegen uit rookpluimen bedwelmd en beschonken schenken zij al wat aflaten afhandig maakt   Moloch schreeuwt als voorheen ook voortaan dient hij te worden gediend in de schittering van al wat schijn vertoont hoe niet al wat glimt en wij verder klimmen klauteren verbeten en uit marmer gehouden xanadu in onze levenloze harten het speelt ons parten hoe wij dartelend draven raven nachten gijzelen onze tanden bloot staren   ze sleuren u over straten uw lijf en leed tot in uw ledematen gezonken als afvallige als afgevaardigde van alledaagse sleur van hot naar haar naar hem naar het naar hoe wij allen met onze tanden bloot bloedend op de stoepstenen staan met fakkels in de hand heksenjacht op de verzopen kalveren in gedempte dokken waar de machiavel met schapenvel zijn huid duur zuur opgebroken opengebroken tandeloos radeloos en de longen uit de lucht schreeuwt   we huilen om elkaar schreeuwen onze huiden vol tot we geveld van het eindeloos vervellen neervallen wonden likken met opgeheven hoofd de hemel kussen ongenaakbaar zijn wij de gebarsten goden de halfhelden met nachten in onze ogen dauw op onze geslepen tanden als de ochtend onze ogen doet sluiten wij als nachten vervagen dagenlang tergend dragen wij onze lijven tot de nacht weer in ons ontwaakt wij in lichterlaaie de straten verlichten   huilend om elkaar huiden vol geschreeuwd geveld van dit eindeloos vervagen neergeslagen gezouten wonden met gebogen hoofd sterven ongenaakbaar eindig zijn

Daan Janssens
0 0

Natuurkrachten

stel dan geen vragen zei de wind toen hij de takken van de bomen rilde   stel dan geen vragen zei de zee toen zij met man en muis het schip begroef   stel dan geen vragen zei het heelal toen het de komeet de aarde liet verwoesten

Vic de Bourg
0 0

Zij, voor mij en later ik

  Ik ben ok ik ben ok   jij lacht als ik huil jij vliegt als ik val   ik ben ok   ik slaap wel alleen vannacht, morgen   ik ben ok   ik vergeet niet ik vergat nooit   ik was wie ik was ik ben wie ik ben   ik ben niet wat jij had gedacht ik ben niet wie jij had verwacht ik ben geboren als mijzelf   ik ben moeilijk om van te houden ik ben innig en oprecht   ik kan moeilijk van je houden   ik huil jij lacht   als ik val vlieg jij   ik ben je dochter al lijk ik niet   ik ben je dochter   ik vlieg ik ben ok ik ben ok.  

Dingen Die Fijn Zijn
6 0

existentieel axioma

Deel I – bewijsvorming Als:        geluk + weemoed = dualiteit Als:        dualiteit = identiteit x ∞ Dan:      dualiteit – liefde van anderen = zelfliefde   Deel II - woordvorming   Het leven is                  Zinloos                  Maar mooi Ik val daarom                 Ten prooi                 Aan de dualiteit Die ik                 In plaats van identiteit                 Verdoem tot  anonimiteit Achter maskers van                 Sociaal aanvaardbaar                 Gedrag Zodat de ander                 Maar vooral ikzelf                 Mij liever mag

LL Rigby
20 1
Tip

als geen een is

Als geen één Een tijd is Een  nu is Een wat is Dan Is de tijd Ook geen één Geen wat Geen nu

LL Rigby
24 0

haaiku 2016/017

zeven in totaal met het meisje assorti in krijtwit op blauw  

Erik De Sonville
14 0

Voorgoed

Nu het niet meer uitmaakt Dat ik je complimenteer Nu het vaststaat Dat de fruitboom dood is Geen bloesems meer bloeien Geen fruit meer Zal groeien.   Nu leg ik mij neer en wacht Ontdaan van verlangen Tot ook het laatste greintje Hoop en verwachting Gesnoeid wordt Voor de dodelijke winterkou Zijn intrede doet   Voorgoed

Vic de Bourg
0 0

hoe het is

het is hoe ge daar dan om vraagthoe ge daar dan zitmet uw ogenals degensdie kruisen met de mijneuw vuurrode lippendie langzaam mijn bevende handenvergruizenhoe ge dan met uw woorden spreektniet langer met uw lichaamhoe ge dan een ander mens zijt gewordeneen soort metamorfosewaarbij uw lichaam het onderspit delften ik bij het bergenenkel ruïnes terugvindvan alles wat ik mij nog herinner   hoe ge dit veldslagen en oorlogen noemtuw nagels als wapensin mijn huid planten zegt dat dat toch opwindend isdat ik dan maar zwijgmet mijn lichaam spreekwoorden achteloos achterwege laatterwijl uw lippenletters grijpenklanken weerklinkendvermorzelenhun lijken tussen ons in werpt    het is hoe ge daar dan om vraagtom liefdeom enig te zijn

Daan Janssens
0 0

in vijf bedrijven

hun ogen tollen gezwollen uit hun uitgeholde kassen - klievend gestaar   als asgrauw diamanten steengruis tussen de pareltranen - als dolken schitteren                                                                         robijnrood geslepen - ijzig wit geblonken                                                                                              in de groeven mensenhuid                                                                             als getatoeëerd - het lichaam guernica                                                                                                                       scar tissue week geworden mens macht verworven beest onwerkelijk weerbaar weerbarstig in ademnood en ochtendstond - hels lawaai gloren aan oorlogsfront - hemels gedonder                                                                                                      schemeren de nachten                                                                                                         als heer en meester                                                                                                              als godenzanger                                                                        hun ogen bloeden - robijnrood gedrenkt                                                                                hun tranen dwalen - in lege straten   hun magen verkrampen gezwollen van zweren en bezwering - de wederopstanding   als zeeuws kobalt ijsgeworden levenslucht tussen de lijken - van verafgoding

Daan Janssens
0 0

getuur

de ramen kerven hun glinster in de wangen van een oude man echoën hun licht in de groeven van zijn geleefde grimas het licht wordt geleefd krijgt gewicht zonder zich te verloochenen aan levensverhalen het vertalen van onwaarheden in zichzelf   de man keert zich aanschouwt zichzelf in een schabouwelijk stelsel waar zijn knoken rammelen in het gebeente van mahonie tussen ivoor en de vervlogen kusten op harde plaat een vinyl kraakt achter zijn suizende lippen de kusten kleuren rood scharlaken schakeringen krioelen van het negatief naar de hoeken van de uitdijende kamer zijn ogen rusten op de lippen van eenzelfde kleur   hij snakt naar stilte

Daan Janssens
0 0

titanomachie

de wereld brandt diezelfde onwerkelijke steden lijden als ooit tevoren mijn gelijke, mijn broeder de assen rijzen reizen reikend tot aan uw voeten zevenmijlslaarzenlangzaam verder dan uw eigen horizonten reiken   kinderen - huilend vrouwen - huilend dochters - huilend zonen - dat mag niet vaders - dat hoort niet moeders - zelfs zij   nog net niet gedementeerde zielen hunkerend naar adem in wurggreep waar uw handen zich tot kosmische proporties verheffen als Kronos die zijn eigen bloed verorbert - naar vaders voorbeeld - hen de helleputten doet verkennen met bang hart ten gronde richt in de krochten bestaan zij gedijen zij gedwee achter de afgunst wrang en verwrongen malend tussen hun kiezen laat gij hen geen keuze verzuipen of vergaan verdergaan dan waar geen mens ooit gereikt heeft doet geen mens   daar bereikt ge niets mee                                                                           onnozelaars   aan uw horizonten reiken echter de toppen van Olympoi                                                     ja ja, dat hoort ge goed een meervoud  als onwerkelijk weerbarstig kruipen zij kermend van onder uw zoden in de ogen van hun eigen dood slaan zij uw ketenen aan gruis nieuwe goden van het vrije woord barsten in uw harnas uit   nu de wereld langzaam verder sterft

Daan Janssens
0 1

Tout ce qu'on fait pour trouver

Op het bord tekent ze de krijtlijnen voor een betere toekomst. Ze somt de voordelen op in kolommen. Alles bij elkaar geteld is het hier niet slecht, zegt ze. Zo cijfert de tijd zich weg, beduimelde dromen onder stapels papier. Na veel vijven en zessenkrabbelt ze vanonder het gruis,armen op haar rug gekruist,om kleur te bekennen: L’ avenir, c’est tout ce qu’on fait pour trouver la solution.

Elfi Vandenabeele
0 0

Daar waar niet gesproken wordt

Daar waar niet gesproken wordt Bestaat geen woord Daar waar niet gesproken wordt Bestaat geen taal Daar waar niet gesproken wordt Heerst geen taal Daar waar niet gesproken wordt ... Overheerst de stilte

Robin
0 0

Proloog

De cava bijt zich een weg door onze tanden,omarm me, geef me nog zo'n tapenadezoen.Als eerste betreden we de dansvloer,de rest propt zich nog vol met excuses en kippenboutjes,maar ons lijf is al lang van de massa afgekolfd, afgestorven.Ben jij mijn ballerina, dan zal ik jouw dansende derwisj zijn.We wringen schaamte uit onze belegen botten, en de cava baart beloftendie ooit wel ergens in zullen worden gekerfd,in een heilige steen of in onze verdoemde zielen.Als jij stopt met Tinder, dan zal ik niet meer masturberenvoor een foto van Hitler. Fair enough, deze deal.Je maakt me uit voor randdebiel,ik zeg je kan vierkant mijn nazikloten kussen.Je baas gebaart ongeduldig, misschien weet hij weer een grap,of is hij zat genoeg om je een loonopslag voor te schotelen.Hopelijk is die dan pittiger dan zowat alle hapjes en grapjesdie vanavond de revue zijn gepasseerd.Ik heb trek in dat gebrek aan een slipje waar enkel ik,als ingewijde minnaar, weet van heb.Een voorschot op wat komen zal, de knellende ellendein mijn broek voor onbepaalde duur verlengd.Personeelsfeestjes als wachten op het perron,een trein met vertraging, maar eens hij komt,blijkt hij een buitenproportionele lading dynamiet te vervoeren,die niet enkel het station, maar gans het dorp wegvaagt.Achterin een taxidartelen en spartelen,grijpen en begrijpen:het zaad van de passagiers voor ons is nog lang niet opgedroogd.Stoom uit onze oren,een schurkend kruis,smeltende gletsjers,gruyère, stokstaartjes,rake klappen en slechte grappen,de kegelvormige moedervlek op de kont van je baas,en wat met kinderarmoede,en wat als de terreur ook ons op een dag zal treffen,een wilde staccato collage,messcherpe montage,preoccupatie met alles wat niets met jou heeft te maken.Focus.Focus.Focus.Stem je zender af op de bedenking:geen slipje. Géén slipje.Al heel de avond niet.En on repeat.Géén slipje.Al heel de avond niet.En on repeat.Géén slipje.Al heel de avond niet.Een kruisraket in positie gezet.Klaar voor lancering.Geen slipje.Een heldere hemel.Onbelemmerd door de nuance van textieldie tussen jouw graal en mijn queeste kleeft. En begin maar al te krommen.En begin maar al te trillen en te beven.Ik breng de zoden aan jouw dijk,haal je imago door mijn slijk,net als een zwijn met dat gewroet,jij de geul en ik de vloed.De taxi braakt ons uit op straat,een vuurbal stuitert, botst en kaatst.Een wildwaterbaan van aandacht en noodzakelijk kwaad.Want we schaden elkaars reputatiesneller dan we aan het praten geraken.Zie ons hier op de stoep,de goesting bevrijd uit de broek.Klauwen en kaken tot alles in staat,spraakmakend, tot op de tanden gewapend.Bloemen noch kransen noch confetti noch stomende lakensvoor hoe het verder gaat wanneer de voordeur dichtslaat.De sleutel in het slot is de enige vorm van penetratie.Alle cliffhangers en achtervolgingsscènes en ontknopingen en apotheosenzaten al in de proloog; in de feature film valt niets meer te rapen.We gaan slapen.

Gert Vanlerberghe
0 0

Zonder titel

In dit huis zijn er geen onschuldenaars, want iedereen doodt hier wel iets al is het de tijd van voorheen uit verveling.   Dit huis is een perron waar men geduldig wacht op een trein die al eerder kwam en nu stilstaat met technische problemen.   In dit huis hoor je kinderen nog schreeuwen voor moeders die hun vriendelijk negeren, met te veel make-up en korte rokken wachtend op onmoordzuchtige Canadezen.   Dit is de hemel...   Of is het gewoon een kankergezwel?   Of is het je hand op mijn schouder?   Of ...  

Malakh Ahavah
10 0

Magic

the chalkboard reads very well "tonight a magic snow" and Carrington hangs quite a while near the toilet door we all know well his magic spells so it all just seems a bore but than again it's always fun just to scream for more

Bluyke
0 0

Kabbeltaal

      kwaken Het              op de vijver had iets van mensen.   Ze ..............zwommen in een kabbeltaal aan mij voorbij..................   Eentje ging ten onder in de  e c h o  van het water   dat              uit de oever van mijn zicht.        verdronk    

Sascha Beernaert
0 1

over

over hoe ik tijdens jou te strelenmet mijn vingers vast kom te zitten in je krullenen je geen pijn wil doen, ook niet daarnaals het moment mijn hand gevolgd isen hoe jij mij niet erg vindt, en zelfs zegt "kom maar, wees jezelf in mij"en over hoe ik dat allemaalwil bijhouden tot ver voorbij ik er niet meer ben,en uiteindelijk, zoals veel te vaak, overniet te willen verliezen en toch verliezenen 's nachts zo rond een uur of driebang zijn, echt bangen over hoe lang de nacht kan duren als jij slaapt en ik samen met jou in bed enkel mezelf tegenkom

Hans Van Ham
13 1

Vaderland

Dit is ons vaderland; de ruïnes van de vaders zijn opgetooid tot massa-appartementen, kleine getto's waar zelfs joden niet langer welkom zijn.   “Hier zal de oorlog beginnen”, leg ik uit “Wat is oorlog?” vraagt de kleine generant aan mijn vingers, “oorlog is het spel der goden”, leg ik uit. Ik lieg, want de oorlog is allang begonnen, maar onder het mom van de fouten van onze vaders willen we het niet weten. De kleine generant weet het ook niet, zal hij opnieuw de ruïnes van de vaders moeten optooien tot kleurloze appartementen waar geen joden mogen wonen?   Hij weet zo weinig nog, de kleine generant, hij denkt dat een oorlog bestaat uit dode indianen die opstaan wanneer moeders met het eten het spel verbreken. Hij gelooft nog in glimlachende gezichten, eeuwige liefde en dat soort dingen, een ruzie die altijd wordt opgelost door de vaders, met elk jaar verdwijnt er een illusie uit zijn kinderhart. Zal de generant aan mijn vingers uiteindelijk nog enkel een ruïne hebben om op te spelen?

Malakh Ahavah
10 2
Laad meer ...