Zoeken

Vaderland

Dit is ons vaderland; de ruïnes van de vaders zijn opgetooid tot massa-appartementen, kleine getto's waar zelfs joden niet langer welkom zijn.   “Hier zal de oorlog beginnen”, leg ik uit “Wat is oorlog?” vraagt de kleine generant aan mijn vingers, “oorlog is het spel der goden”, leg ik uit. Ik lieg, want de oorlog is allang begonnen, maar onder het mom van de fouten van onze vaders willen we het niet weten. De kleine generant weet het ook niet, zal hij opnieuw de ruïnes van de vaders moeten optooien tot kleurloze appartementen waar geen joden mogen wonen?   Hij weet zo weinig nog, de kleine generant, hij denkt dat een oorlog bestaat uit dode indianen die opstaan wanneer moeders met het eten het spel verbreken. Hij gelooft nog in glimlachende gezichten, eeuwige liefde en dat soort dingen, een ruzie die altijd wordt opgelost door de vaders, met elk jaar verdwijnt er een illusie uit zijn kinderhart. Zal de generant aan mijn vingers uiteindelijk nog enkel een ruïne hebben om op te spelen?

Malakh Ahavah
10 2

Vangnet

Jij wordt groter elke dag. Ik zag het niet maar plots bots ik met mijn neus op de feiten.   Ik zou het willen stoppen,soms heel even de tijd in handen houden om jou een plaats te geven waar ik je veilig kan bewaren.   We scharen ons naast elkaar, jouw blik kruist de mijne en we weten   als er ooit een dag komt dat we dreigen te vergeten wat houden van betekent dan hoeven we slechts onze vingers te kruisen zoals nu onze blikken.   Ik kan de tijd niet strikken, ik wil jou niet schikken naar mijn maten en gewichten   maar geef me even, soms heel even tijd het te bevatten dat ik jou geen leven lang met heel mijn zijn omvatten kan.   Dan zal ik je vingergewijs lossen, wees maar niet bang - ik knoop een vangnet onder jou.

Elfi Vandenabeele
0 1

Swan Lake (bij foto Luc Ongena)

Zwarte nacht Mistige morgen Zeven bergen bergen zeven meren zeven meren dragen zeven zwanen zeven zwanen zweven op het meer mistige bergen mistige meren zon ! Weg mist ! Zeven witte  Reflecterende zwanen Geen zwarte.    

Vic de Bourg
28 0

Retourtje moederdag

In de trein achter glas brandende zon als zomergast van stilte naar hittecoupé   een droogboeket verschoten rood 'n hart als blanco kaartje   waarschijnlijk voor een vergeten moeder    

Inte Feelders
0 0

Sauzenmadame

Gij zit op de vensterbank, daar waar wintergeuren net nog geraken,dichter bij groen en relax   Weerbarstig pureer ik de soep met een staafmixer, niet toegevend aan uw vraag, ge weet toch lang wat doe je liever: sporten of koken?   De bel. De postbode vraagt na. Zouden wij dan toch de geadresseerden zijn van dit pakket? Gij twijfelt.   Brievenbusgeluk bij opening; het boek 'How to start a food truck business' verschijnt.   Ge roept haar nog na, ja! Zij is mijn keukenheldin, wilt ge ook een tasje groentesoep? broccoli met verse parmezaan.  

M A R T H E
0 0

mei

op de zee van tijd die mei met mondjesmaatnaar binnen blaast langs gouden raamkozijnenlaten zij luidkeelsdromen te water jongetjes voor het slapengaanluisteren de lente opmet oude geluiden   naar Herman Gorter    

Ingemar Spelmans
29 1
Tip

Wij van vele jaren

De reptilisering van de mens,met de jaren word je steeds meer leguaan.Koudbloedig zweren we zomerkleren af,wij hebben het namelijk altijd koud.Ook in juli. De illusie dat we vruchtbare levenshebben geleid werpen we van ons af,zo vervellen we uit comfort. Naakt als we zijnin onze angst, onze spijt, ons nooit genoeg,onze laatkomerij. Een winterslaap houdt onsgevangen tussen vier isolerende muren.Een terrarium waar kachels belachelijkhoge temperaturen uitademen en de koelkastvolgepropt met onvoldoende voedsel.Wij hebben geleerd om zonder oogledente slapen, waakzaam in onrustig dromen.Het is vaak lang wachten op bezoekvan ons gebroed, maar wij baden in geduld,met schubben als antennes, afgestemdop de golflengtes van een wagen die vertraagt,een vrouw die even draalt en zomaarwillekeurig voor de eenzame oprit blijft staan.Potentieel bezoek steeds om de hoek. Een koekjesdoosklaar voor gretig graaiende kinderhanden dieook vandaag niet zullen komen opdagen.Het eenzaamste huis in de eenzaamste straat.Een ommetje naar het park is niets meer danalleen zijn in het openbaar. De eens hongerigeeendensnavels zijn die droge kruimels beu.De jogger knikt zijn bezwete hoofd enkel noguit gewoonte. Even geroutineerd als de klokdie in de keuken tikt en onze harten die datvoorbeeld nauwgezet volgen. Synchroon.Een metronoom. De thuisverpleger lapt onsom de week beroepsmatig op. We krijgenpillen in alle kleuren, voor het hart en voor de kop.Onze staart groeit alsmaar langer met ervaringendie er geen zijn. Ze sterven af als dronken hersencellen,gebukt onder fantoompijn. Een ontspannen snaar,tot in de ziel versleten. Onaangeroerd door aandacht.Door iedereen vergeten.De tand des tijds hakt in op onze huiden, grauw en rauw.Kanonnenvlees van de willekeur, voor een frisse bries,de eerste vorst, of die nacht waarin onze afgerafelde ademafgesneden door een opeenstapeling van schrik,een verstikkend aura gevoed door de jaren.Een doodsangst zonder genade, enkel geëvenaarddoor de oorlogswonden van het leven, dat niets meerte bieden. Het is leven omdat er niets anders opzit.Shellshock. Posttraumatisch leven.Wij legionairs. Wij leguanen.Wij van vele jaren. Wij ouden van dagen.Ook de wijsheid die we in pacht zijn we vergeten.Wij bange slangen. Wij schildpadden zonder schild.Wij glijden in holen en spleten, kruipen weg onder een steen.En daar wachten we. Dat is alles wat we hebben.

Gert Vanlerberghe
10 2

Als

Als je blij bent En je vrij bent Kom dan naar mij toe Ik verwacht  je Wacht   Als je triest bent En huilen wil Geef ik je mijn schouder Verdriet gaat over Toe   Als  geluk komt Jouw armen om Mijn hart sluiten Raak je me intens Vanbinnen   Als niets meer kan Toch alles mag Zolang het aanhoudt Geen eind komt aan Begeren   Als wonden ongelikt Ondraaglijk stuwen Vernielen Onderhuids verdriet Bloeddiep   Als verdrongen hunker Herleven kon Zinsverbijsterend Kan toch nooit Tenzij als ?

Vic de Bourg
4 0

Analyse

wat is een soort?   de hokjesman hij wordt het vanzelf zorgvuldig   een man cave is een ruimte nog zonder onderdak   drijft verder af van stervende zwanen   conclusie   evolutie onder de stiff upperlip   kleine krabbelaar  

Tom
0 0

Pompidou en Danny

(twee bescheiden pogingen bij Beeldexpress april 2016)   Pompidou   Wat was er eerst ? De weg, de buis ? Bij aanleg van de nieuwe weg Werd d ’eerste pijplijn omgebogen Uit sympathie boog ook de weg De nieuwe pijplijn moet eronder De weg gaat voor Hij is belangrijk Hij leidt naar het einde van de pijplijn Toch glundert de nieuwe pijp Zij wint Bij aankomst delft de weg in tijd Immers het onderspit.         *    *    *    *   Danny (naar : “Danny boy” – Iers liefdeslied) Oh Danny, jong, de pijpen, pijpen lopen Van berg tot berg en over heuvels heen De wereld is op weg naar de verdoemenis Geen bloem die ’t uithoudt nu ook jij verdween   Maar komt de dag Dat ’t boeltje zal ontploffen En er geen pijp meer te bespeuren valt Dan oordeelt Hij hen die het hier verknoeiden En schept een nieuw en mooier tranendal    

Vic de Bourg
0 0

Grensland

...ik snijd mezelf tot niemandsland...           ...om de borderline te bereiken...                    ...tel ik littekens op golven...                           ...in weidse oceanen...                                  ... dobberend in angst...                                      ... om te verzanden...                                           ... verknip ik de oevers overzee...                                                ...uit verdronken zaailingen...                                                    ...kleef ik mezelf tot nieuwe aarde...                                                        ...tot het grensland opnieuw bloeit...                                             

Sascha Beernaert
31 1

Dagdroom

Je was niet groot, een wormpje veilig geborgen in mijn schoot. Ik zag je leven kloppend op een scherm en stelde me open armen voor die jij zou vullen.   Het nieuws vulde mij met leegte. Ze zeiden dat het beter was, natuurlijke selectie. Voor mij voelde het alleen maar onnatuurlijk. Onwerkelijk dat jij nu het scherm   in stilte hulde. Ik wilde schreeuwen, huilen met jouw longen die brulden in plaats van mij in steriele ruimte te omhullen met verdriet.   Ons afscheid was kort, ik zag niet hoe ze jou geslachtsloos opborgen. Misschien wilde ik liever niet weten… Mijn kind, ik zal je nooit vergeten, dagdroom die ik werkelijk heb bemind.

Elfi Vandenabeele
0 0

Verveling

De  O van verbazing           rond haar mond   als er iets gaapt   op zitafstand   het gat te groot voor een helpende hand   haar adem op de tocht          

Inte Feelders
0 0

Saucijzenbroodje

Met het saucijzenbroodje op een schoteltje schuift u aan in de rij bij de kassa van het koffiehoekje van het warenhuis in de Kleine Stad. Niemand ziet dat u straks etend hoopt dat het zware bruine vest binnenkomt en over de stoel naast u gaat hangen, daar wordt gelaten en vergeten. De hand erin hebben lukt niet. Aan het eind van de dag kijkt de jongeman met het opgeschoren hoofd vragend rond en gaat op de nog warme stoel naast het vest zitten met het oog op de grote ronde klok. Nu kunnen zijn gedachten met gemak terug naar de ochtend, toen hij de grijs-roze trui met het winkellogo aantrok, naar de vrouwen van ongeveer dezelfde leeftijd, naar het tafeltje waaraan ze gingen zitten dat hij met het vochtig geel doekje grondig schoonwreef. Ze besteedden geen aandacht aan zijn nauwkeurig werk, noch aan zijn Damascus-bruine ogen, zij spraken met elkaar. Beschermd door wat hij gelooft eet hij nooit saucijzenbroodjes.  

PP de Noorderman
0 0

het is een schoolmeisje

dit kind met krijt in de hand aarzelt ogenschijnlijk    verlegen bij het bord na de ontdekking van een som    nee zij aarzelt niet zij wacht het teken af    om door te gaan als een volleerde juf   een rekenmeester     gedicht bij de foto van Jackie Denis

Nellie
25 0

Het vertoon van de wereld

Het vertoon van de wereld loopt voorbij  mijn venster: een manke fanfare breekt  in tweekwartsmaat de klinkers uit de straat.    Na de majoretten laat de Juglans regia van hiernaast  disharmonisch zijn noten vallen. Een moeder  schermt haar kind af dat met veel theater schreit.   Het tafereel graveert een spoor van schrammen  op het gemoed en de trommel van mijn oor.    Schoonheid heeft geen buitenkant, zit niet binnenin.  Het is een onwaarneembaar ding dat onverhoeds  in je schaduw glijdt.

Frie J. Jacobs
0 0

Gezocht

   Gezocht: saaie doos. ‘Hartstochtelijk’ gezocht, comfortabele, praktische, bruine kartonnen doos.           L. 2012

Lightlives
39 0

Het leven

Word geboren in een warm gezin,zie het als een vanzelfsprekendheid. Doorloop je grillige schoolcarrièreleer er dat je ‘een rare jongen’ bent. Jaag je diepste dromen na,raak ongeveer halfweg. Ontmoet de liefde van je puberleven,kom tot de conclusie dat ‘het’ niet ‘het’ was. Experimenteer met alles,Leer je beperkingen kennen. Zie de wereld door een bijziende bril,wrijf de slapers uit je ogen in Guatemala. Word een paar keer hopeloos verliefd,En ook soms gewoon hopeloos. Maak een paar ongelukjes,voed ze op als mini-me’s. Steek je dromen in de ijskast.Leer je Ongelukjes appreciëren. Koop een woonhuis in een nieuwbouwwijk.Rijd je nieuwe auto een paar keer in de prak. Werk 2-3 baantjes, zeg gedagtegen je beruchte nachtleven. Begraaf je ouders liefdevol,met papfles en kind in de hand. Werk en leef, kijk TV en slaap,Leer appreciëren wat je over hebt. Geloof in je kinderdromen,Vecht er nog voor (of niet)? En dan? Val je dan in herhaling?Was dat het maar?

Lightlives
16 0

New year's eve

This New year’s eve, likely the last as a complete family we celebrated with a modest glass of red wine and watched the fireworks, bright, loud, fireworks… Mum and dad were standing outside on the balcony, cuddling. sister watched the fire-darts fly by and bright blasts lit the sky above the sea. I sat at the table, trying to console the dog, she was scared, shivering inconsolable Tail low between her legs, she ran to the back and jumped on mum’s bed. There, she emptied her bladder, soiling the sheets and the mattress. And I thought to myself… ‘So this is how childhood-memories will once end, with a pissing dog, in an appartment at the sea.’ And that actually made me smile.

Lightlives
13 0

Southern Sun

Most gentle sunshine,polish clean, desiccated bone.. Cherish, broken remains,redress scattered bone.Embolden, the hardiest of seedand make bloom bright new green.

Lightlives
18 0
Laad meer ...