Zoeken

Vroeg dag

  De koffie te heet, de melk te zuurDe suikerpot leeg, geen kruimel te vretenDe winkel is dicht, mijn ramen gesloten Geen tijd om te lappen, de muur moet gewit Een knorrende maag, een lekkende kraanAanhoudend geklaag, een giftig serpentMoeder de vrouw, het gras staat te hoog De tijd tikt gestaag, de was is niet droog Het licht is kapot, de auto in panneHet bad overstroomt, de eieren rotDe spiegel gebroken, het spek wordt niet gaarHet gas uitgevallen, onuitgesproken   Daar Opa staat te staren naar de ganzen die vertrekken  

RVP
0 0

Als ik mag

Daar langs de kadewaar schepen branden en huizen woesten in puinomringt door vuur en aswacht ik in de schaduw van engel en demonsteeds weeraanschouw ik de worstelingvol bloed en gapende wonden,wijl eenzame kogels jouw hoofd doorborenverdoofd en helder gilt mijn stilte: ik ben bij je…   als ik mag       ©tekst Karen Willekens

Karen Willekens
0 0

Homeopathos

Wij als elkaars tijdverdrijf densiteit brokkelt af, ontrafelt steeds kleiner. Rimpels groeien in een plooi een uitroepteken dat niet meer te negeren halsreikend happend naar de waan van onontkoombaar onverwoestbaar. In rook opgaan signalen kringelen een trein die nu een stip een lege kamer waarin niet meer gewacht. De herinnering van een lichtbron op je netvlies wanneer het donker hart verdunnen met hoofd of hoofd met hart. De winterjas die een slang net nog afgeworpen nu alweer vergruisd een echo de buitenste ring na een  duik in het water volslagen conform een ongeschreven norm vermomd als een onweer dat ons overal zal brengen behalve thuis ons nest van scherven ons knellende geluk en het is er koud zonder jou. Wij groeien niet dijen enkel uit rekbaar verzwakken tot wij als massa geen aanspraak meer op ruimte kunnen maken.  

Gert Vanlerberghe
0 1

De nacht

De nacht is gekrompen licht. Het hemd van de dag  dat te warm gewassen is.   Het hangt te drogen in halve duisternis. Hoe meer het droogt hoe meer het krimpt. Heel de wereld is nu gehuld in lichtgemis. Alleen, heel ver weg een laatste punt verlicht.   Hoop dat je klaar bent met dat nieuw te maken hemd voordat de nacht beëindigd is.

Frie J. Jacobs
0 0

Damocles

Het zwaard zweeft in de lucht tussen de wolken.   Anna ligt tussen draadjes en buisjes in haar ziekenhuisbed. Al een week of drie sinds ze nog wolken zag. Ook het zwaard aan de hemel, ziet ze niet. De machines dromen de dagen tot kraak en piep.   Bas slaapt alsof het nacht is in het bed bij het raam. Hij kijkt niet naar buiten. Hij!   Anna steunt op haar infuusstaanders en piept dichterbij. Ze trekt wat draadjes los. De zon schijnt voor het eerst sinds lang op haar huid, al is het door een dicht raam.   Bas blaast zijn laatste adem uit.

loopvogel
0 0

Letterkus

ik lees haar  als een boek eerste druk tot de laatste paragraaf...   maak vingers nat om geen bladzijde te missen   draai inkt op tong proef literair orgasme   maak bladzijdes nat om geen vinger te missen   herlees haar  als een boek tweede druk vanaf de eerste paragraaf...

Sascha Beernaert
274 0

Kattebelletjes

Mijn hond blaft iedere ochtend kattebelletjes naar de krant iets in de aard van W*F, GR*M, WO*F Ik hang ze met magneten op een A4'tje in de lucht miauw de koppen van de dag schrijft SH*T, STR*NT, M*RDE op de ijskast en laat mezelf uit

Sascha Beernaert
0 1

Normaal

Dé norm waar velen naar strevenof denken naar te levenzonder ooit te overwegenwaar inhoud begint ja, laat onsenkel afgaan op wat vastligt enonder bergen stof begraven daarrust de onderdrukking van vooral niet nadenkenwat is ‘normaal’?kom, laat onsoordelen over vreemd en andersstop het in hokkenwaar labels op plakkengoedgekeurd door sommigen van onsrest enkel eens na te denkenwat is ‘normaal’?   © tekst Karen Willekens,2016, rechtenvrije foto Anthony Delanoix

Karen Willekens
0 1

Pantoffels

Weet je nog dat jij mij voor het eerst zag en je dacht: als ik nou eens?   En ik dacht wel dat jij me had gezien maar wilde het spel misschien nog even meespelen.   We gingen uiteen, die avond, nooit meer als voorheen. Want ik wist dat jij was voor mij wat je zei dat ik voor jou kon zijn.   En ik geloofde dat het waar was, dat voelde ik meteen. Dat ik niet langer maar alleen ik was, maar ook wij.   Samen gingen we op weg. Waar jij ging, daar was mijn schaduw. Of soms was ik de zon en jij mijn parasol.   We vulden elkaar aan als water bij de wijn. Jij zette de punten op mijn i's en ik de vraagtekens bij jouw zinnen.   Weet je nog hoe jij me voor het eerst zag en wat je dacht of ben je het vergeten?   En zijn we nu geworden wat we altijd vreesden: elkaars pantoffels, vertrouwd maar versleten?

Elfi Vandenabeele
0 0

Picasso

Picasso in het groot op een onbekend schilderij Lijnen lijken geuren aangebracht met strakke penselen Getrokken door aliens met een niet nader genoemd doel Krommend door de dorheid van het land de weg zoekend naar thuis Naar een onbekend heelal of misschien de weg naar een parallel universum Misschien is het gewoon de tekening van een wonderkind Met de titel van ingenieur die lijkt te spelen met legoblokjes om origineel te zijn Het irreële reëel gemaakt maar dan in het echt met veel geld Gekregen om te kunnen in de naam van het functionele voortbestaan van ons allemaal

Meskens Geert
0 0

Naturistrie

buig de pijpen voor het weg is krab de grond uit smelt het grijs schraap het gras af met de schop.   trein tram - vlieg erdoor hak sla - bouw een spoor   ondergronds in de garage kleine handen binnenshuis   schift de wereld die we kennen tot wat grauwer grut dan gruis          

Han Hartmoed
0 0

zinderend beeld

op een tekening zie ik een wimpel in drie kleuren    ondanks de woorden en het wit ertussen verbinden kleuren gedachten   de zon is nabij

Tom Veys
30 0

To kweet

als je tolkt, kweet de stille letters van kastelen schreeuwt   met een krul in je hoeken hinkt  achter de fouten in je hoofd  grammatica kapot schopt in het mijnenene verwacht dat ik ertussen lees de regels die je muteert   dan kijk ik naar de tulp in je haren je gevangen blik je genagelde vingers  je meeltjeshemd   vergeet ik voorzichtig wat je vertelt                  

Han Hartmoed
0 0

Memmen (ww.)

vinger in de lucht voelen waar ze komen rozewater rimpelzink man in koor in memmenspoor geilen op de rozeschijn      

Han Hartmoed
17 0

De liefdesboerderij

ik heb aan jou geen krekel ik schaap je niet voor mij doe je nooit iets specht ook al doe je soms wat olifant maar waarom ben je nu zo een tijger? zeg me wat er op je bever ligt is de vogel door de kerk? je doet me beer ik word het stilaan koe zou naar je willen leeuwen dat ik van je kauw mijn kippen tegen de jouwe drukken en je kussen op je hond maar jij blijft aap op mij ben ik wat te mug? heb je het liever zalm? ik vis je! je blik en de manier waarop je altijd naar me paard niet meer en niet vlinder geit komt na de zonde ik wil niet meer dat je eend duif naar me met je zakdoek opdat ik weet dat er tussen ons nog iets aan de slang is

Sascha Beernaert
23 0

Sterrenstof

  Een vrieskoud novemberavond, plots, uit het niets, duiken gedachtes op. Nevelwolkjes fluisteren jou naam het goudgeel maanlicht gelijk feniks uit de as.   Herinneringen aan meer dan helft van mijn leven, de belachelijkheid van lengte en diepte van het zwijgen dat tussen ons zweeft, langer en definitiever dan de nevelwolkjes rond de maan.   Ik ga het breken, kan het niet langer aan, heb je toch al honderd keer vergeven, mis je zo enorm in mijn leven.   Ontzettend leuk, de blijdschap in jou stem te mogen horen. Jou stem, die in mijn oren als een mooie melodie klonk, één licht in het donker dat helderder en krachtiger straalde dan de volle maan.   Een kort gesprek, dat de kracht had eventjes de nevel en de wolken te verdrijven en terug wat sterrenstof in het verscheurde hart te wrijven.

Maike Bretschneider
0 0

S.O.S.

Mijn lichtheid is eventjes weg, verdwenen zoals jij. Het licht verdoofd door onzichtbare muren van zwijgen.   Het hart verdronken in het duistere donker van jouw zielenzee drijft liefde net niet meer op de golven mee.  

Maike Bretschneider
0 0

die plek

die plek waar geen hier is en geen daar geen toen geen als geen ik geen jij   en ook geen wij   die plek die ze vergeten noemen   gaan we daar voor heel even maar naartoe?    

joke
7 1

Verloren tijd

Hoe je je lippen zacht uiteen ademt met een zucht, zo licht dat zelfs een zomerbries jaloers op je zou zijn.   Hoe je je blik neder vlijt zoals een bij een bloem bestrijkt - luchtig lichtgeraakt - de nectar binnenzuigt.   Hoe je je vingers toetsendhuppelt over mijn wang, mijn mond besluipt die voor jou open wijkt.   Hoe je zwijgend kreten slaakt, mijn hart bewoont als een eiland dat jij toevallig hebt ontdekt - de wereld een verloren tijd.

Elfi Vandenabeele
17 2

Paren

hoewel zij toch niet willen scheiden van tafel of laken, van vrijen doen zij iets dat daar op lijkt   zij sluiten het hart van de benen die ze nemen om te wijden aan werk, slaap, zwijg   ze vechten niet uit hun bek stelpen het bloed van woorden door niets te doen, zij koken   voor de ander, denken in het eigen hoofd verander! verander! ik vrij jij vrij van opvattingen, zij   liggen voor de zoveelste keer verankerd, in bed, in het diepe waar zelfs in het donker vissen paren

Ingrid Strobbe
0 4
Laad meer ...