Zoeken

Leegte

In het zwembad is er een grote en een kleine diepte. Een kleine diepte zou beter smalte heten.   Toen het kind in de smalte verdronk, werd de smalte zo smal dat er finaal   niets meer dan leegte restte.

Elfi Vandenabeele
3 0

Winternacht

Winternacht, wikkel je als een mantel om me heen, verberg zo alle dingen die het zonlicht niet kan zien.   Winternacht, betover me en alles om me heen, strooi je witte slaapstof uit en laat de wereld dromen.   En niemand die kan wijzen waarheen je bent gevlucht, als straks de vroegste zon je sporen laat verdwijnen.

Felix Sandon
0 0

Als de tijd rijp is

Ik schrijf alles op mijn tijd - vroeg of laat - dat maakt niet uit. Verdriet slijt met de jaren, net als de klok die de druppels weg tikt als het regent en het gras dat nat wordt van de dauw die elke ochtend een nieuwe dag versmelt met het vallen van de avond. Ik kijk en zie een open hemel, tussen de sterren staat geschreven dat wie hopen blijft op een dag de top van de berg bereikt en alles bijeen geraapt de moed vindt om af te dalen naar het diepst van de aarde. Of ik er nog iets van waarde vind is twijfelachtig. Maar de tijd rijpt er trager zoals fruit dat zich in de schaduw verstopt niet opgegeten wordt. Als ik lang genoeg op mijn honger blijf zitten, valt er misschien iets uit de lucht. Dan kan ik het plukken. Of in stukken snijden voor later. Een rantsoen zorgvuldig bewaard geluk voor als het voorbij is op een dag.   Als de tijd rijp is.

Elfi Vandenabeele
7 1

Titaan

de maan glimt boven de zeeënals het zweet dat op je lip wat zout afzetwe zeilen tot de mondingen de diepzee zuigt ons aanpoëzie is van geen betekenis   we vallenwe vallen in oneindigheid,jouw handen   we zoenen - beneem je met een kus en houd je in mijn handenopdat je opnieuwademen zou   om ons bewegen alle zeeënin ons beweegt het leven nogen we wentelen we wentelen in de mondingtot we vallen we vallen in oneindigheid   de Titaan staatjouw handen snakkenpoëzie is van geen betekenis, jouw handen   de maan glimt boven de zeeënals het zweet dat op je lip wat zout afzet

Robijn Bodijn
14 0

Mens toch

  'Mens toch, waar zijn we mee bezig?'   Uiteraard krijg ik geen antwoord. Niet van de soldaat, niet van de president. De multimiljonair houdt wijselijk zijn mond, de doorsnee mens knikt zonder betekenis.   Ik ben gefrustreerd. De mensheid faalt (zo lijkt het toch). We lopen in cirkeltjes en zeggen 'aaah' als dat moet en 'oeeeeh' als dat moet.   Wat niet gekend is, wordt onthaald met een principieel onbegrip. Waar is het respect? Medeleven? 'Begrip', zegt u dat nog iets? Verdraagzaamheid (maar wie luistert nog).   Het is tijd voor een ommezwaai, zou ik zo zeggen. Maar misschien is het waar en kunnen we geen kant meer uit. (Of overdrijf ik nu?)   Niemand heeft hierom gevraagd. We hebben het enkel zelf gezocht.   Dat u mijn gebrabbel niet snapt, is iets wat ik wél begrijp.  - Ik had het over de scheiding tussen de mensheid en de menselijkheid.-     'Mens toch, waar zijn we mee bezig?'   Nog steeds niets. Misschien is er gewoon niemand die nog het antwoord weet.

Jane
0 0

Depuis longtemps

Depuis longtemps le vent qui vole vole les feuilles autour de toi.   Une mise-en-scène chorégraphie et inconnue au mond’ de moi.   Je te volerai un vol en fuite le vent qui vole nous rattrape pas.   De l’air au ciel en or capté rayon brillant au toi volé.   Une goutte d’lumière couleurs fermées un geste de toi encouronné.   Le temps qui vole te volera pas une seule parole et tu seras là.

Tyche
0 1

208 maanden

  Ik kan je koningin zijn en dan ben jij mijn koning   we kunnen wonen waar we willen in de wolken, tussen de bomen hoog aan de hemel, diep in de zee   hand in hand tussen de sterren met een kroon van zelfgespannen goud en we zweven en we dansen en we blijven glimlachend ten onder gaan.   Ik ben je koningin, jij mijn koning En we geven niet op.

Dingen Die Fijn Zijn
5 0

Interludium

Ik ben steeds minder fan van mijn vrienden. Zij zijn moeizame optimisten. Ik neem slechts aan: de verschrikkelijke vooruitgang. Hij is er, jij en ik ertussen.   

Nils Geylen
12 1

Is het mét souffleur?

Hey, gij.Ik weet niet of ge het zietMaar ik ben het helemaal kwijt.Wat? Dat weet ik niet.Maar, de laatste tijd Ben ik vergeten hoe ik moet lopenHoe ik moet praten, ademen en hopen. Wat ik was, wie ik benWat ik worden wilWaar ik van houd, wie ik kenMan. Da’s hier stil Vroeger was ik die van het geschreeuwDat ik zelfstandig wasDe zielige welpoverschot van de leeuwHet laatste, meest breekbare ras Het gaat niet over koken, wassen of strijkenHet gaat – al weet ik het natuurlijk niet – overVastklampen, een muurtje metsen, niet bezwijken Ik ben niet meer wie ik ooit wasMaar een ‘bedankt voor de herinnering’ krijg je nietIk zie het niet, wat gij ziet, ik zie het niet Ik draag al veel te lang andere klerenIk heb mijn biografie al lang geleden aangepastDa’s mijn boekje, mijn handleidingMijn eeuwige houvast. En gij maar peuteren aan mijn handenKom los kom los en valZonder dat ik weet waar ik ga landenMisschien in een heel diep dal Laat mij godverdomme toch gewoon hangenIk hang hier toch goed?Al wil ik soms wetenWat de val met me doet Mijn hoofd is de chaos van een tijd geledenJaren heb ik geordendEn plots was ik tevreden En dan gij.Gij schudt alles door mekaarGodverdomse klootzak, schudt nog eens? Ja, daar!

Lot
0 0
Tip

Bezemfeest

De wind tuurt door het raam en wil naar binnen waar muren stevig rond de meubels staan en deuren achteloos zijn dichtgedaan.     Hij wil erin en moet een list verzinnen.   Er kiert een kelderraampje waar hij nu zijn felle vlagen tegenaan laat blazen. Hij laat het venster klapperen en kraken, en rust niet totdat het hem binnen laat.   Hij slaat een gat en dan begint de jacht op glazen die hij op de vloer laat spatten. De viltjes op de tafel laat hij vliegen en de gordijnen klappen op de maat.   De staartklok en het borstbeeld waaien om. De tafel windt hij in een pirouette waardoor de kom gaat dansen en de soep  met slierten kletsend in de rondte slaat.   Zo wint de wind van een gesloten geest. Genade kent hij niet, zijn scepter zwaait. Al wat vertrouwd lijkt, wordt omver gemaaid en weggeblazen in zijn bezemfeest.

Hanneke van Almelo
43 3

Hilda

Ik heb vandaag een boom gekust, m’n armen om zijn bast geslagen. Ik voelde hoe het bange jagen door stille kalmte werd gesust.   Als kind zocht ik op zomerdagen na al het robbedoezen rust. Ik wist, al was het onbewust, de plek te vinden, zonder vragen.   Ik heb vandaag mijn zus gekust, m’n armen om haar heen geslagen Ik voelde me, als toen, gedragen door haar aanwezigheid en rust.

Hanneke van Almelo
1 2

Hard

Met twee woorden - een afgebeten zin - maakt ze haar punt.   Ze klinkt zoals ze botst: hard.

Elfi Vandenabeele
21 0

Kleur bekennen

Ik kleur vreemde kronkels in strak uitgeschreven lijnen, hard en zacht vloeiend door elkaarde vervaging niet langer uitgommendontdek ik mijn wereldzonder nog langer plaats te geven aan ondoordachte maatschappelijke kaders ooit opgelegd doorhet houten Kruis van kuis en Goden met lak aan zwart – witte gedachtevaak doordrongen van misplaatst inzichtdat loeit uit de grote monden van omstaanders die,ongetwijfeld zonder zonden, oprecht verder kliederenaan waarde en fatsoen binnen hun eigen verstikte grenzenmeng ik steeds verder mijn eigen blad vol fouten en tekortkomingen aanschouwendlaat ik chaos met helderheid orde overtroevenwant elk blad heeft kanten enmeerdere kleuren zorgen voor groei.   ©tekst Karen Willekens, 2016 free download Seductive Art

Karen Willekens
0 0

Bioscoop (dat meisje op de eerste rij)

je hangt als een vage schets om mijn zetel en het nat dat om je wangen bolt je leunt op mijn penseel alsof je mij iets zeggen wil en het vet dat op je wangen stolt houdt je pijn niet tegen of hoe je lijdzaam toekijkt hoe je huilt   ik kan dat ik piets met mijn potlood in je oog en veeg nog snel … de lijnen uit ik kan dat ik teken en jij bent mijn model   je hebt het koud je bemint “schoonheid als een lappendeken” je wil “een kussen als mijn hoofd omdat de nacht je naaktheid niet bedekken kan” en “ik houd van je” …   laat ik je zeggen … alsof je weet van wat ik houd en ik dek je toe als dat een film was en jij mijn model konden we dan samen huilen en doen alsóf je toneelkust

Robijn Bodijn
0 0

laat me

laat me toe, laat me nog één keer winter zijn laat me genieten van ondergaande glorie verloren leven gebroken zonneschijn   nee hoor de koude doet geen pijn ze is de stempel op een machtig mooi jaar laat me mijmeren over wat was en wat komen zal 'k voel me nog niet klaar   laat me nog één keer winter zijn alleen dan vind ik de moed de wijsheid, de kracht om er weer te staan als alles wacht in zacht geurend licht gesmolten zorgen een nieuw verhaal   leuk vooruitzicht.  

Evita
0 0

Nieuwjaar met Marlies

-Voor de eerste keer-  Ik een kleedje, zij de broek. Zegt ze: 'Ondertussen wil ik ook wel eens een lief', zegt ze. (Denk ik: 'Zo ene als dat van mij? Dat waarschijnlijk niet', denk ik.) Mijn echte antwoord kan je zelf wel opvullen. Gelanterolifanter uit een romantische komedie. (Dat de echte liefde nog wel haar kant op komt en geeuw, geeuw.)   Maar bon, ondertussen staat hij daar weer bezoooop.. Te zuiiiip.. Gatver. Al mijn preken staan in mijn hoofd genoteerd en gerangschikt per scenario, maar die kuffel 's ochtends doet 't 'em. -daar had ik nog niets voor bedacht- 'Schat..' Mooi begin, doorzetten. Waar is de harde bitch in mij? 'Schat, sorry, maar ik..' Niet stillvallen nu.. 'Ik moet echt dringend pipi.'   Probeer maar eens uw boodschap over te laten brengen door wc papier. Lijkt op een message zonder bottle.   (Dat Marlies met mij wil wisselen en ik wil ook wel.)

Jane
18 0

Mamie?

' Ah, 't is mijn hoofd weer.' Maar mama wist dat ik loog en dat mijn hart weer misselijkmakend van de hak op de tak sprong.

Jane
0 0

Tegenbericht

ze had standaardantwoorden klaar als halve zinnen die in elkaar klikken naargelang de gelegenheid en haar gemoed een feilloos systeem waarvan ik de werking pas na lange tijd kon of wilde doorzien   eerst de begroeting, immer warm en vriendelijk dan zachtjes opbouwend naar de nee een zwarte vlek op doek die op je netvlies blijft hangen een slotakkoord dat nog even op je trommelvlies blijft nagalmen als badwater dat op een bepaald moment ook opeens te koud is om in te blijven liggen

Felix Sandon
0 0

Oxidationeel

Je bent er maar niet meer   Je bent er als dat restje cola dat vertroebelde grondje in mijn gedeukte blikje   Ik zie je langs de straat en in het station furieus wordt je van voet tot voet geschopt alsof iedereen doelbewust de oxidatie van het blikje wil tegengaan   maar nooit kom ik het juiste blikje tegen want de inhoud blijkt een variabele   Je bent er maar ik vind je niet   Jij blijft voor altijd het bodempje van mijn hart  

Huub Lefebvre
0 0

Golfbreker

Wanneer water de aarde draagt ende maan de zon verlichtdan, ja pas dan zal ik brekenonder de golven van onpersoonlijke woedevloeiend tussen eb en vloed blijf ik, nog steedshelder kiezend ©tekst Karen Willekens, 2016, foto: Peter Maris

Karen Willekens
14 0
Laad meer ...