Zoeken

Haiku 025

grauwig ochtendgrijs waterige zon breekt door in volle herfstkleur  

Wibboo Jozefs
14 0

Uitwisbare misstap

Hij liet zich betrappen op een schrijffout Overspelling heet dat

Sascha Beernaert
20 0

Papieren boefjes

In een wereld vol Van Dale is elk woord een beetje crimineel

Sascha Beernaert
21 0

Literaire deelgemeente

Toen hij Rijmenam waren de gedichten weg

Sascha Beernaert
35 0

Merel

op dat moment zie ik de merel valt een druif springt de kat op de muur van zijn natuur   de druif is rijp voor de snavel de mond voor friet   op dat moment valt de honger in huis met de deur gastvrij open    

Ingrid Strobbe
0 2

Schoonselhof

Bij gebrek aan volk Ben ik de stoet De eerste en de laatste rij En alles wat daartussen is   Wij lopen langzaam Over harde paden   Waar we stil houden Is geen kuil meer Geen rozen geen aarde Om erin te gooien   Klimop omarmt jouw steen Aan de blaadjes tellen we de jaren  

Christine Van den Hove
38 1
Tip

Hopsasa & tralala

Als ik kiezen mocht dan was jij nu de mijne en ik een heel klein beetje van jou. Jij bent iets meer en ik iets minder de zinder in het nutteloze hier.   Twijfel je nu, ik twijfel niet. Ik zing voor jou een lied dat gaat van hopsasa en tralala van overal en nergens heen nooit meer alleen op reis te hoeven gaan en staan dat doen we al zittend op ieder bankje in ons bos waarin de wandel van alledag abrupt verloren gaat al schuddend aan de tak van onze lievelingsboom.   Het lijkt een droom om ons te kennen op de ongebaande paden waarop wij wagen ons te begeven samen stap voor stap met de handen in elkaar gekruist over het natte bladerpak dat krakend twijgjes telt en dauw doet vallen drup na drup op alle vijf mijn tenen van iedere voet en jouw benen weerklinkt hopsasa en tralala een muzikale regenboog hoog en droog aan't wolkendek.   De hemel blauw 'ik hou van jou' met mijn blote hand gekerfd in de stam van alle bomen die nog moeten komen.   Ik twijfel nu, jij twijfelt niet. Jij neemt het lied woord voor woord zoals het hoort en ik blijf zitten op een bankje alleen met al mijn dromen hopsasa en tralala in een traneneenzaamwoud.

Sascha Beernaert
54 0

Hoerarij (deel2)

Hoe verder... (bij donna)   Hij in zwarte BMW Zij in rode lingerie (alleen) Hij met donna: neuriënd (maybe too good to be true maybe too shy when the locals are coming by) Si... Hij draait aan zijn stuur (bijna een voetganger geraakt) Zij draait stuurs haar decollté tevoorschijn De man op het zebrapad valt voor haar ...oen! (maybe too crafty to bruise and I'm floating away) De bui hergroepeert zich boven eenieder zonder regenscherm Trio van lege hoofden vol nattigheid De lederen kuip in de zit kan zijn rug op Geen duit meer in het zakje (leeg) Ook geen residu meer op overschot Mocht een alcoholcontrole van toepassing zijn dan niet vandaag bij hem Hij is in de ether Volumeknop op tien (of wat meer) Hij schept verse lucht bij open raam Opgehitst geeft hij haar het nakijken Tweehonderd pk meer of wat Maybe too... Donna is dat

Sascha Beernaert
0 0

Origami

Jij was ergens tussen de plooien van mijn gedachten geraakt,verkreukeld.   Tot ik je achteloos openvouwdeen je met een glimlach - ken je me nog?de plooien glad streek.

Elfi Vandenabeele
20 2

Hoerarij (deel1)

Hoeveel $ (bij de hoer)     Hij houdt hem hoog Zij houdt hem laag (met de rug op het bed zij op hem) Het bordeel als intieme plek   Zij kent hem van vroegere bezoekjes (een vijftig eurobiljet in de hand) Hij consumeert haar alsof elke keer de eerste is (het bosje schaam op de achtergrond)   Bij bed en erectie houdt hij zijn kinderlijke naïviteit staande Geveinsde tirade volgens haar (zij houdt hem laag)   Moederlijk gespreid tussen armen en benen   Als niet gelogen uit een kindermond spreekt hij de waarheid: “Jij bent een hoer” “A?” (zij) (hij): “Rij!” Zij berijdt hem (van paardenmetafoor tot op zijn hondjes) Hij neemt intussen het kussen waar (een doek van zwart satijn) Ontneemt haar de lust met zijn blik Zij ondergaat het machtsspel Verliest haar decorum voor maar even Torenluw staat hij op wacht Doorheen kantelen speurt hij de horizont af Sensueel doch zonder dralen haar intiem toilet Verademing der geslachten Ze lachen (hij en zij) Om lust die was Om afstandelijkheid en paardenmetafoor Om aan- en uitgekleed Om woorden zonder betekenis Om verdronken en weggespoelde zwemmers Om vijf minuten tijd Hij nijpt op bepaalde hoogten (in hoven zonder bloemen) Zij laat het toe voor een biljet extra Helder water besprenkelt haar tuintje Bloemlezing voor de volgende pluk: “Il fait moche aujourd’hui” Hij vertrekt (sleutels portefeuille gsm) Wolken achter glasgordijnen Een kus (nat op beide wangen) Regendruppelsurogaat voor onbeschermd vleselijk contact Schuldig aan wandelen op het troitoir: Hij Onschuldig aan vrouw-zijn: Zij

Sascha Beernaert
73 0

Hard

Het lopen sloopt een liter zweet van mij. M’n hart rept zich naar buiten zo gejaagd, geplaagd door pompend heen-en-weer vertraagt het niet. Verzwikking hoort er eenmaal bij.   Dat lopen struikelt over mijn gemoed. Ik straal van stijfheid, pleeg een kilomeet met voorbedachten rade. Maar ik weet dat pijn verzacht als ‘t razend in mij woedt.   Voor wie verdwaal ik kilometers lang? Geen haan die daar naar kraait. Waarom vergooi ik mijn gezucht in openbaar gezang?   Ik ben pion in menig schaaktoernooi. Een loper zonder kop of stand of rang. Een die de koningin vertrapt als prooi.

Pascale Wouters
6 0

De hoofdpijn sluimert

De hoofdpijn sluimert De koude verdraag ik niet De enige uitweg die ik zie Is mij afsluiten, opsluiten Ook als je mij roept Ook als ik je ontzettend mis Weg Pijn Gemis Volhouden Ik kom immers terug Lach Blij Ik zie jou Jij ziet mij  

Kantuta
0 0

puntdicht 18/10

             met een scherp oog maken we een ronde van het huis              alles wat we doen heeft een inslag, zelfs ons blindstaren    

Leen Pil
25 1

versgetijden

I.  ontredderd afgestompt ongekend dagelijks rumoer raast ergens nergens heen ik voel onmenselijk veel immense gevoelens immens veel im-mens Im Mensch Glauben Sie?   nee excuseer ik geloof niet en wij kopen niet aan de deur   maar ondertussen sta ik al jaren te pacht te pas en te onpas weeldig tierend tussen al dat volk die tirade aan stemmen waarvan er geen een geen enkel lijkt te wankelen rotsvast en onverbiddelijk slaan ze mij te niet de kleine profeet een nietige Ezra die in dit barre land zoekt naar zijn verlies vervlogen rijkdom allegaar.   ik zou u kunnen kussen, liefste lotgenoot al waar het dan dat ik u zou verdoemen tot een eeuwigheid in mijn armen   omarmd met al mijn mankracht ontmanteld in al mijn armoede   II.  ‘t zijn de kinderen van de desertie zonen en dochters van een april reeds vervlogen de grond is dor hun ogen tranen puur stoffelijk overschot de resten van hun onschuld in materie hun moeders voelen zich niet langer gehecht machinaal verwijderd ergens tussen nageboorte en nageslacht losgerukt van identiteit   men zou u maar al te graag definiëren u willen neerpennen gelijk ik nu doe ongeacht mijn intenties is mijn inkt niets niets meer of niets minder dan een ijdel wapen   kijk, ik zou u dragen als goddelijke profeten u doen neerdalen jef jef jef mijn Hindenburg uw Al-Djoedie en een onvergeeflijk einde aan al uw zonden als bannelingen als godvergeten volk   maar gepreek en gepalaver later strijkt ge nog steeds neer in goten en koterijen als beesten beesten gestrand aan de voeten van de rattenkoning als een gepolijste troon een troon met doornen, gelakt met uw kristallen tranen     III. gebarsten mannen staan met versplinterde tanden in bloederige rijen aan stukken gereten en paraat   hun klapperende gebit scheurt hun kaken aan flarden hun handen beven ratelende knoken als een slangendans vervellen hun sidderende lichamen versteend tussen de jaren barsten zij in tranen uit rollen over rauwe kaken en kussen zilte lippen de comateuze streling van hun bevroren huid   en mijn gedoornde armen als een christuskroon getooid in bloed rood bloed omdat het zo zeldzaam is omarmen lijven versleten geruïneerde restanten van waarheid en vervlogen leugens die als vleugels te pletter storten in het zilt     IV.   Ezra – Azra’il gevederd herrezen uit de tandeloze zee doods zolang er gegil te horen is uit de golven als dolle hellehonden de striemen van hun riemen grafzerken in het vlees vurige tongen vlammen hun gal geladen klanken als ijzeren engelen donderen zij verwoesten zij hunkeren zij huilen zij net als gij en ik   want ook wij zijn niet opgewassen tegen de wassende zee

Daan Janssens
0 0

Het lament van mijn odyssee

Mijn verdord Ithaka geërodeerd in haar bestaansdrang ontdaan van haar mystiek, haar erotiek onherbergzaam en erbarmelijk geen ziel, geen hart dat er gedijt   Mijn verdoemd Ithaka hoe keer ik ooit weer naar die onbestaande helleput ontlast en ontleed ligt ze daar gieren plukken reeds haar karkas   Mijn verbouwereerd Ithaka draagt de lasten en krampen in tongen van eloquentie en vuilbekkerij gekerm en tristesse vullen ieder hoogmis in een goddeloos gebed   Ge moogt van geluk spreken   Ge danst in uw eigen vuil   Strooit zout in uw eigen wonden tot ge nog net niet niets meer zijt ge snakt naar bewaring naar herinnering, ge klauwt u vast in geheugen en daar slaat ge mij kreupel tot bloedens toe en zonder verpinken zo’n banaliteit is u reeds vergaan ge wilt mij daar in die oneindigheid daar bij u bij uw laatste snakkende adem om te zien of het mij deert   Moeders smeken om regen verlossing van uw woestenij het grimmigste april in jaren zij wachten op een zondvloed, het einde waarin alles zal vervagen verloren en verzopen als een kind op de kust   Uw naam zindert nog een laatste keer na en deint vervolgens uit tot het net nog niet niets meer is   Mijn verloren Ithaka ik zal u nooit werkelijk zien sterven

Daan Janssens
2 0

Het leven

Al wandelend  leven we ons leven. Al wandelend naar de horizon. Al wandelend merken we dat er meer problemen zijn, dat de wereld niet plat is. Al wandelend merken we dat we niet kunnen stoppen, dat de wereld blijft doordraaien. Al wandelend merken we dat er regen is, dat er erna geen zonneschijn komt. Al wandelend merken we dat we er zonder bescherming niet komen, dat een paraplu nodig is. Al wandelend merken we dat het leuker is om gezelschap te hebben, dat we iemand nodig hebben om mee te schuilen. Al wandelend merken we dat er afgronden zijn, dat we elk moment kunnen vallen. Al wandelend merken we dat de horizon nog ver is, dat we er beter van kunnen genieten nu we nog steeds wandelen.

jade
0 0

Ars Vivendi

Jij tekende mijn leven   met verkoolde spaanders die mijn naam droegen uitgestrooid en verloren op een volgzame weg   door jouw hand gekoesterd tot een portret van iemand die ik eindelijk weer kon zijn.

Analyse
0 0

muur

we zitten op lichaamswarmte van elkaar, je leest luistert niet naar de muur naast je die gemetseld wordt, slaat een blad om af en toe leg je je haar terug waar het hoort   het water wrijft de oever, de zwaan schraapt haar keel, je legt het boek neer, hoort de trein reizen en dwarrelt je lippen op mijn kus   koel verdampt de zon de wolken   buiten ons is het stad

Stefan Heulot
3 1

Haiku 024

de trein raast maar door sporen vloeien in elkaar maar ik ben 't spoor kwijt

Wibboo Jozefs
17 0

Een wijs man

Een wijs man drinkt niet mild. Integendeel, hij kan niet zonder. En als jij, mijn vriend, het wilt Dan zal ik, het grote dichtwonder, ook met drinken stoppen, als ik geen wijs man meer ben.

00021x000
2 0
Laad meer ...