Zoeken

Eigenliefde

Ook wel eens komt die vraag door de mens vurig verzonnen. Een ander kan zichzelf niet genieten de mens zijn eerste noodzaak, het ergste wat ons bezoeken kan, binnen te laten in het huis dat dienaren beveelt en eveneens veel te weinig tot zich neemt. Die bron is voor mij kostbaarder dan dat waarover ik nu aan het schrijven ben.   Ook wel eens komt die vraag zoals een vogel hunkert naar vertrek, zo drijft dit probleem naar de oever, plaats van spijt en dat onterecht. Daar wacht een eeuwige vorm die elke andere overtreft. Ook al neem je geen ander waar en blijft die oever stil en leeg totdat eigen voeten de grond betreden. Toch wil ik geloven dat dit een belangrijke liefde is.

00021x000
0 0

voor mama

  geboren in de stad heel het leven één groot gat iedere keer opnieuw nieuwe dag nieuwe start elke dag stoned elke avond zat ik wou dat ik gewoon een normaal leven had geen gevoel, geen emotie, geen besef dat ik leef het is die gedachte waar ik nu om beef maar de fouten zijn geheim, ik zet mijn masker op ik moet het voorbeeld geven, opgezette pop   ik leef ik zweef sta op uit deze droom leef in de werkelijkheid gewoon ik doe mijn best om beter te zijn voor jou en voor mij en ik weet het doet pijn om te denken aan het verleden en hoe het zou moeten zijn maar ik beloof jou nu de toekomst staat klaar dit hoofdstuk is nu voorbij   proberen te leven, te nemen, te geven dat wordt vandaag mijn nieuwe streven iedereen maakt fouten, dat is normaal maar leer eruit, herpak je, het komt goed allemaal het leven is zo kort en we hebben er maar één dus sta op en ga ergens anders heen maar de fouten zijn geheim, ik zet mijn masker op ik moet het voorbeeld geven, opgezette pop   ik leef ik zweef sta op uit deze droom leef in de werkelijkheid gewoon ik doe mijn best om beter te zijn voor jou en voor mij en ik weet het doet pijn om te denken aan het verleden en hoe het zou moeten zijn maar ik beloof jou nu de toekomst staat klaar dit hoofdstuk is nu voorbij   zoveel fouten, zoveel kansen, niet gegrepen zoveel tranen, zoveel pijn gebroken harten, iedereen vergeef me, ik heb spijt   ik leef ik zweef sta op uit deze droom leef in de werkelijkheid gewoon ik doe mijn best om beter te zijn voor jou en voor mij en ik weet het doet pijn om te denken aan het verleden en hoe het zou moeten zijn maar ik beloof jou nu de toekomst staat klaar dit hoofdstuk is nu voorbij

Mia
1 0
Tip

De stad groeit toe

we stoppen de stad in de binnenzak van een jas die nog niet werd betaald en toch is er niemand die roept of hapt dat wij terug moeten komen naar het recht er te wonen   de stad groeit toe als een open wonde   of is ons luisteren te lui de verzonnen zon op het dak een mens die uitkijkt naar een nieuw land met steden en meren om volbloed de trek te keren naar veilig en constant   waar daklozen blijven bloeden na de val   we stelen de straat van een buur maken kabaal als duizend werken  en lopen in een jas van onschuld weg in een steeg zonder einde waar honden met handen   ons niet in de boeien slaan

Ingrid Strobbe
24 1

Tijden....

Zal ik eens iets schrijven, over reeds lang vervlogen tijden waarin ik mijn adem nog laafde aan mooie woorden, die stroomden uit je volle mond, geplooid tot een glimlach schaakte je mijn hart, in lang vervlogen tijden   Zal ik eens iets schrijven, over ooit betere tijden waarin de bomen bloeiden en wij samen stoeiden, onder en boven, onze kronkelende lijven verstrengeld, ja in betere tijden   Zal ik eens iets schrijven over geworstel in komende tijden waarin Stilte onze beste vriend is in de uren, die duren en duren achter hoog opgetrokken muren stuurloos, in komende tijden   Zal ik eens iets schrijven over weerkerende mijmerende tijden waarin inzien van jou missen en ons vergissen, steeds meer in aparte kamers, verslapen onze levens samen, in mijmerende tijden

Karen Willekens
3 0

Voorbij de plaats waar we uitslapen

Ik zeg ‘Geen twee mensen zijn aan elkaar gelijk – en toch stemmen we gelijkluidend in om kop en steel te wisselen bij gebrek aan ruimte. We snijden, rapen delen op, iemand maakt een foto met beschadigd licht.’ Zij zegt ‘Zou jij het kunnen, een maand op de rug liggen? Sta ons toe daaraan te twijfelen, beweeglijk als we zijn laten we de benen los, schrapen de botten schoon, vullen ons licht en bestendig tegen het breken in onszelf voor we muurvast in cement verdwijnen.’  

Leen Pil
24 0

Haiku 021

sprookjes leven hier achter bomen en het mos hier voel je de rust

Wibboo Jozefs
28 0

Spaar voor gratis messen

Tenslotte is ze thuis en heeft de was, die haar dochter vanmorgen vroeg heeft gedraaid, in de bijkamer op het rek gehangen. Ze overweegt de kleine aardappelen alvast te koken en vanavond op te bakken. Onbespied staat ze voor het keukenraam en kijkt meditatief naar de tuin, naar de hoog opgeschoten stengels van de aardperen, de tegenstelling die de grote frisgroene bladeren vormen met het vergrijzende rood-roze van de hortensia. In de plataan is een enkel blad al vergeeld.   De trein van 08.49 reed een onbetekenend betonnen station binnen waar een groep jonge mensen instapte, druk pratend en wijzend op hun smartphones. Dat zijn studenten, dacht ze, en het volgende station is dat van de eeuwenoude universiteitsstad. Daar zullen ze uiteenwaaierend naar de collegebanken gaan. Een bijzondere stad met boulevards en achterafstraatjes waar zij heimelijke pleziertjes beleven en niet naar de uitgestrekte velden omzien die zij zullen moeten ontginnen; dat zal wel spelenderwijs gaan.   Dat ze in de stiltecoupé was gaan zitten viel haar pas op toen ze uit het raam keek en haar ergernis voelde groeien door de pratende vrouwen. Natuurlijk, dit is onze onbedwingbare behoefte, dacht ze. Zo probeerde ze de oplaaiende ergernis te dempen en verweet zichzelf niet in de stemming te kunnen komen de vrouwen terecht te wijzen. Ze voelde haar maag krimpen, het was de angstige misselijkheid die naar de bleke verlammende woede schoof.   Toen de trein wegreed las ze op een reclamezuil: spaar voor gratis messen.          

PP de Noorderman
2 0

Samen verankerd

Twee cirkels krachtige liefde   Denkend Kijkend Twijfelend   Samen hebben ze een onmetelijke impact Zo sijpel je binnen in mij   Jouw ziel, mijn anker        

Kantuta
3 0

Haiku van de maand oktober

  -------------------------------------------------   een herfstblad laat los   heel even blijft het zweven   volmaakt stilleven   -------------------------------------------------   jeer

jeer
45 0

Thuis

Hoop houdt me vast omdat de onzekerheid nog knaagt gesteund tussen hoop en verwachting meegesleurd nu eens links dan weer rechts   hoop houdt me vast in dit huis vol verwachting.

Dingen Die Fijn Zijn
5 0

Kordaat

soms ben je zo kordaat dat je stem meters vooruit vliegt als een prop die niet wil verwonden maar duidelijk een prop wil zijn   soms ben je zo kordaat dat er een glas in twee breekt precies in het midden ligt de scherf van wat de boodschap is   soms ben je zo kordaat dat de ander hapt naar leven een wurggreep naar de hemel zij is op aarde maakbaar  

Ingrid Strobbe
0 1

Is alles liefde ?

Alles is LIEFDE!. Nooit heb ik dat begrepen Net zoals "heeft een zebra witte of zwarte strepen?" Net zoals"wat was er eerst de kip of het ei?" Alleen de zin LIEFDE is alles klopt wel volgens mij ...

Yorik Pauwels
8 0

Zoeken

Zittend en wachtend, op een woord of op een zin Twijfelend en zoekend naar een eind of een begin De vraag van liefdevol, triest of boos? Ach ja... Gewoon even inspiratieloos!

Yorik Pauwels
5 0

Geen woorden

Woorden Botsen Raken  Vast in webben van verlangen om dicht te zijn en  Houden en er is geen ruimte voor een vlieg in een spinnenweb enkel wriemelplek Er is geen spin  maar hoe meer ik wriemel hoe vaster ik verstrik in jouw gewriemel ons plek ons net Dicht De ogen uit elkaar gericht

Ioulia Stepanova
13 0

Missen is menselijk

Ze zal je blijven zoeken in het gat in haar hart. Diep wroeten in het zwart tot ze weer ziet dat missen menselijk is maar jij niet.  

a little bit of soap
44 1

NAH*

Wie ben ik, nu de inslag splijt in mij… in jou… in ons …   Barsten in mijn voegen Barsten uit mijn voegen Ik kan niet voegen! Ik wil niet voegen… Kun jij, bij mij voegen? Kun jij…?   Stukken in mijn hoofd Stukken in mijn hart Ik zoek mij Ik roep mij Ik herschik mij, ooit… eens Kun jij, mij, ooit….eens? Kun jij,…?   De inslag splijt…     *Niet aangeboren hersenletsel

Karen Willekens
10 0

Opa

Opa,   Je vertrekt nu op een reis, Misschien een beetje van de wijs, Niet wetende waar je bestemming ligt, Maar wel met een lach op je gezicht. Voor een lieve opa en een goed mens, Is dit mijn laatste wens:   Moge God je vleugels geven, Om te vliegen door de tijd. Op weg naar een periode Van rust en eeuwigheid.

Finity
1 0

Cruel love

I’m slowly dying Invisible, inside I feel like I’m lying Because I’m trying to hide   Why does it makes things so hard? That something we can’t get hold of It’s tearing me apart That crazy, little thing called love

Finity
1 0

Cold

I’ve become as cold as ice No more feeling anything It's you who made me pay that price   As you were always lying Lying about everything And now you've left me dying   You ripped me apart And scattered my heart Into a thousand pieces   And now there's only emptiness Instead of the promised happiness Nothing left to feel anymore

Finity
0 0

Verstrooid

Een web tussen de hoofden weven En bij iedere kruin wat achterlaten Een huidschilfer, een afgebeten nagel En aan de andere kant, bij een andere hoofd Een lang haar, een wimper En nog bij een andere kruin een vuile lens, een oorring De hoofden verstrooid met al hun schatten En zo blijven ze veilig ver van elkaar.

Ioulia Stepanova
5 1
Laad meer ...