Zoeken

Haiku 011

donkere wolken de regen spat op mijn raam zo voel ik me ook

Wibboo Jozefs
9 0

Gesprek over lineaire vs circulaire tijd

Wat te denken?   Het woord retromingent ken je niet, het bestaat niet eens.   Achterwaarts plassen, als man? Met een boogje over je schouder, Door de knieen gezakt, tussen de benen door, Steunend op één hand en twee voeten, zorgvuldig, Van op paard of fiets, met een behoorlijke snelheid, Of doen alsof, en je omdraaien?   Zij lacht een druppel in haar slipje. Wasbeer, zegt ze, is een voorbeeld. Een neushoorn kan het ook. Jij niet. Alle vrouwen kunnen het, Maar wij kunnen dan ook meer.   Een aanfluiting, weerleg je, Ik ben toch je washand en je eenhoorn? En elke waarheid die uit je lekt Vang en vat ik Stilstaand en aandachtig, steunend op mijn andere hand, Zonder te kijken over mijn schouder of Diep door de knieën te gaan.   Wat te doen?   Tussen het geroezemoes van roes en roede stroopt het bloed zich op Ze kronkelt cirkels in rood krijt op mijn borst. Het gaat alleen maar voorwaarts, jouw leven, houdt ze vol, Een kwestie van tijdigheid en tijdelijkheid Niet van eb en vloed en maan en zon.   Belachelijk, spreek je tegen, Sterren en planeten bepalen jouw koers Net zo min als de mijne, wij zijn gelijk Maar niet hetzelfde, ook jij streeft naar de strepen Die kometen nalaten, en ik verlang naar zwarte gaten Om me op te slorpen, hier onder de rode kornoelje.   Wanneer, heeft ze het laatste woord, en niet zozeer waar We stil zijn en zwijgen, en met het hart op de tong, Ik jou een zoen offer, en jij Mij de oorsprong van het leven verklaart, Alleen dan weten we,   Wat te voelen.     meer op www.bijgekleurd.wordpress.com  

Dirk Van Boxem
23 0

Zwerfdroom

En weer één héél universum van wonderbaarlijke mogelijkheden in eens en zonder waarschuwing vernietigt.   Binnen seconden geïmplodeerd tot vrij vliegend stof in een andere galaxie geworden.   Ongelooflijk kleine partikels van een groot droom zwerven door de ruimte.   In een andere wereld,   ver weg van ons bestaan wij misschien toch.

Maike Bretschneider
8 0

Bellenverf en oogbollen

     een wondere indianenzomer sprakeloze vlinders die hun leven niet vertelden kleurige verhalen droegen   misschien liepen er krijgers langs de dijken om daar op het einde van een etmaal wespen die hen te moordzuchtig leken langzaam te verdrinken in een colaglas   wij keken niet wij zaten op hetzelfde stille stoeltje waar men liever eerst zichzelf en dan het evenwicht verliest   wij wisten geen van beiden waar die omtrek nu begon zij het van het ronde bijzettafeltje of van de mond   wij zwegen niemand die het vroeg in welke bergen ik ze dan gevonden had die arendsveren blikken vol met ongebroken boontjes in een notendopje   voeren mieren toen voorbij zeven op een wereldreis ze zongen liederen uit volle borst over krekels zoete ijver en genot in teamverband   ik heb me sinds die dag ook nooit meer afgevraagd of het goed was en waarom bepaalde ogen nooit weg zullen rollen als bange knikkers in een speelgoedwinkelbrand   wij voelden ons kinderen van mindere goden onwerkelijke wezentjes op een vergeten planeet voor goed met rust gelaten voor wie we waren   onschrikbarende dagen lagen voor ons en we lachten wezen naar die ene dolle donderwolk die met een opgetrokken rokje nog wat zonlicht op ons schijnen liet   wij zagen dieren op de oever vissen in de vijver mensenstreken kende men hier niet geen norse mannen met een geitenbaard hoogstens ezels met een paardenstaart geen eksterwijven laat staan chique kitsch geen diamanten dure ringen niersteentjes die kan men aan een koordje hangen heel voorzichtig rond een broze nek   hier konden we zelfs kiezen tussen appelsap en bier van gistende verlangens tussen knipogen en bessen zoeken   wij vonden twee verloren knuffelberen spraken zelfs uitvoerig tegen eendagsvliegen die nog volop over morgen wilden fantaseren   wij hadden tijd en konden later wel proberen of het puntje van de tong nog altijd zo verlegen was   we streken vóór de nacht het weer vergat elkander in met zalf met rust in halfvergane tinten zacht gevoel melancholie   de duisternis zou ons wel naar de juiste kamer leiden en we dachten dat er geen seconde was die twijfelde dat wij elkander nooit zouden verliezen   we hadden blijkbaar te veel tijd ja er is nog altijd bellenverf die vele overschotten die kadertjes eerst ophangen en haakjes zijn er voor het fijn begin voor een uitgesponnen dialoog tussen beide helften die ook in de lucht gelukkig verschillen   nu? nu het kan nu de wijze klok het tikken laat de eenzaamheid misschien een levenslengte overslaat       uit de reeks  'Majnun, het gebrabbel van een gek' 

Bernd Vanderbilt
3 0

Wemelen

Overal in huis hangen zeer kleine spinnen. Als die niet worden gedood zal het over een maand wemelen van de woest tandenknarsende dieren. Kastdeuren moeten met zorg worden geopend om de gesponnen draad niet te breken.   Maanden is hier op gewacht...   En er bestaat een dier dat onder de huid van anderen eieren legt. De bult, zo groot als een steenpuist, is dan het nest. Als de gezwollen puist op het hoofd opengaat zoeken de jonge dieren tussen de haren een uitweg. In de tuin slaat de merel aan. Die waarschuwt de jongen voor de poes. Op spinnen, fruitvliegen en muizen na, worden in huis geen dieren verzorgd en opgejaagd.   Wemelen is een fijn woord als weerwil, Wim en waarachtig.

PP de Noorderman
0 0

Sporen

Sporen in de sneeuw verraden de richting die men durft nemen.   In die sporen leest men de tijd, wie of wat deze richting insloeg.   Dankzij die sporen telt men hoeveel er zijn voorgegaan.   Laat een mensenleven dezelfde sporen na bij anderen?

Wibboo Jozefs
2 0

De blauwe specht

de leegte dientvoor de oneindigheid ik houd me nogvoor even vastaan het tijdelijkeverliesde hoopdat ik je straks zal zien dat ik horen kanhet koppige getokvan de spechthij kent die schrik niet die insekten voelenhet is   vandaag te warm om aan verlies te denken dat ietsmet de zomer straksverdwijnen zouin de putvan de oase wachten kuit drie kikkervisjes opde overstroming die niet komen wilschat jij kenthet overleven weetde stengels groeien die niet plooien willenvoor het pemanent verlies   eerstwil ik nogTibetaansevlaggetjes planten op de toppen van gelukik wilweemoedfado haperendeplaatjes liefs met je verzamelenniet bang zijn van het stofde resten in de toekomstwant ik heb nogmaïszetmeelvoor de smeltende minuten morgen maandagkoop ik in de apotheek watbloedverdunners voor het zwijgenvoor die blauwe lippen         uit de reeks  'Waanhoop'

Bernd Vanderbilt
32 0

Gak Gak

Gak gak   Twee duiven op een tak gak gak   twee merels op een rij daaronder wij   zij aan zij   samen op pad naar wat vandaag niet had.

Dingen Die Fijn Zijn
15 0

ALS

Als ik niet meer lopen kan en ongewenst moet blijven. Als ik niets meer zeggen kan en ongewild zal zwijgen. Als ik niets meer horen kan en schreeuw in doodse stilte. Als ik niets meer voelen kan dan pijn en ijle kilte…   Dan

Grand Foulard
4 0

gepermitteerd

Vooralsnog voorzie hetzeuren zonder zorgen, zingmet u ogen dicht, laat mijzien wat gij niet zietzaag voort, kijk om en laatnooit het zagen varen.

M A R T H E
2 0

WTF gelijkheid

breng me gemakzucht, uitgestrekte armen en benen verleid me tot luie eindeloze dagen vol niks verzet mijn zinnen zodat ik oplossingen mijd instinctief zal leven met de tijd   naar het schijnt schijnt schijn wel eens te bedriegen

M A R T H E
13 0

De storm fluistert

    in het droge binnenland maken mensen soep van ingewanden moeiteloos leverpastei van eendjes die men lelijk vond snoep voor kinderen die zoet moeten zijn   aan de rand heb ik slechts wat panicum raaigras papaver gezaaid wacht de zee liggen wier er groeien passievruchten klein plezier voorzichtig zijn de zwarte zaden   die we proeven straks dan bruist de horizon hij snijdt het uitzicht wild in twee de grijze wolken willen nu niet zwemmen zullen wij   straks want lippen moeten nog vervellen hunkeren naar een lachje citrusdruppels regen die zich laaft aan tranen en die ogen zijn van haar   ze is misschien wel een godin die hoedt over de storm de einder vol melancholie zonnebloemolie wrijf ik zacht over die milde wangen   het verlangen naar die zee het zwemmen het gefluister dat de oren kriebelt met een liedje hou van me toe smelt me dood minstens twee keer   vandaag en nog een keertje gisteren toen kreeg ik koude tenen waar is morgen zijn de vingers die verdwalen zullen tintelen raken die ons voelen willen         uit de reeks  'Waanhoop'

Bernd Vanderbilt
2 0
Tip

Halftijdse pauze

Door een gat in de folie voor het raam kon je de toekomst zien. Mensen schoven in drommen aan om te ontdekken wat er van hen zou terechtkomen. Wij verkochten tabak en ijsjes langs de rij.   Eén van hen zag een dikke wollen kat. Een ander een zinkende motorboot. Een meisje zag een ijsschots in een tropische haven, met vlaggen en zonnebril. Ze voelden zich bedrogen, een herrieschopper kwam de wachtenden vertellen dat je je toekomst ook kon zien door het gaatje van een langspeelplaat. Die met rode sticker rond het gat werkten het best. Maar wie had er nog langspeelplaten in huis? Dan maak je beter een opening in een lucifer of een stuk zeep.   En zo ging de zomer voorbij. De rij werd elke dag kleiner. Eens je toekomst gezien was de lol eraf. Na dertig dagen stopten we met de verkoop. Van het geld kochten we papieren vliegtuigjes. En wolken. Samen gingen we naar het meer. Iemand had gezegd dat je daar op de oevers kon drijven.

Felix Sandon
13 0

Troep

Als wij willen Eten we de troep der eenzaten op. Het laatste restje Van hun zogenaamde waardigheid Die in blik noch hart zijn grenzen kent.   Als de houdbaarheid zijn grenzen niet meer kent, Schrapen zij onze harten leeg met hun hoofd dat eigenlijk Hun hart is. Slechts tijdelijk.   Als zij niet meer zweven Duwen wij Tot ze weer vallen, Tot hun hersenen de neus uithangen.   Terug in de diepte waar ze hun dromen vergeten, Want wij worden ziek van troep.

Evident
0 0

Haiku 010

de pijn en 't verdriet een verloren geliefde een gebroken hart

Wibboo Jozefs
0 0

Haiku 009

pijn knaagt aan mijn hart het leven gaat gewoon door terwijl de pijn blijft

Wibboo Jozefs
15 0

Haiku 008

de zon breekt nu door geur van gevallen regen verdwijnt veel te snel

Wibboo Jozefs
2 0

Haiku 007

het bladerdak ruist hoorbaar stil vlak voor de storm donder en bliksem

Wibboo Jozefs
2 0

Schepping

Boetseer iets uit de klei die aan je schoenzolen is blijven kleven.   Maak een tekening in het stof op de vloer van je kamer wanneer je het al weken te druk had om ze schoon te maken.   Probeer een schilderij te zien in de vlekken op de muur, herken een melodie in het gezoem en geraas van de straat.   Als er echt een schepper was, dan is zijn schepping één van die vele onvoltooide meesterwerken.

Felix Sandon
2 0

Kamer

Misschien zweven ze hier nog rond, de geesten van wie hier ooit verbleef en zie je hen nog soms, zwaar vervaagd, heen en weer ijsberen, wachtend op hun vertrek. Misschien echoën hun woorden hier soms nog na en is dat wat we hoorden wanneer we uitgeteld op het bed lagen in te dommelen. Nu is de kamer ergens anders mee gevuld, zoek maar, onder het tapijt, achter de spiegel of de potsierlijke schilderijtjes, in het laatje van het nachtkastje, in het kastje van de badkamer. Ik heb ze verstopt, in de hoop dat jij ze zou vinden en verrast zou zijn. Ze komen tevoorschijn uit de spuitbus wanneer je de onaangename geuren van eenzaamheid verdrijft en uit de schoenkast wanneer je je schoenen aantrekt om naar buiten te snellen. Het zijn mijn woorden, speciaal voor jou. De volgende gasten zullen ze misschien ook nog horen, de muren optrippelen en neerdwarrelen van het plafond wanneer wij al lang de stad weer uit zijn en zullen zo misschien ontdekken wat ik allemaal tegen jou zei.

Felix Sandon
2 0
Laad meer ...