Zoeken

Kamer

Misschien zweven ze hier nog rond, de geesten van wie hier ooit verbleef en zie je hen nog soms, zwaar vervaagd, heen en weer ijsberen, wachtend op hun vertrek. Misschien echoën hun woorden hier soms nog na en is dat wat we hoorden wanneer we uitgeteld op het bed lagen in te dommelen. Nu is de kamer ergens anders mee gevuld, zoek maar, onder het tapijt, achter de spiegel of de potsierlijke schilderijtjes, in het laatje van het nachtkastje, in het kastje van de badkamer. Ik heb ze verstopt, in de hoop dat jij ze zou vinden en verrast zou zijn. Ze komen tevoorschijn uit de spuitbus wanneer je de onaangename geuren van eenzaamheid verdrijft en uit de schoenkast wanneer je je schoenen aantrekt om naar buiten te snellen. Het zijn mijn woorden, speciaal voor jou. De volgende gasten zullen ze misschien ook nog horen, de muren optrippelen en neerdwarrelen van het plafond wanneer wij al lang de stad weer uit zijn en zullen zo misschien ontdekken wat ik allemaal tegen jou zei.

Felix Sandon
2 0

Sally

    omdat het natgevogelte vergatde maneschijnte likken ditte zeggenik kan nauwelijksspreken mijn miraculeuze pyjama zorgt voor dromen gesmeekom naakte regen de smaak van elke druppelwaarin ik je herkentoen ik een kikkervisje wasniet bezorgd dat er poten kwamenom af te druipen bij dag dauw donderrijd ik langs zevernrijige tarwe blauwe salie schat een episodeligt nog op je tong je knabbelt je vertelt dat straksweer alles groeit         uit de reeks  'Waanhoop'

Bernd Vanderbilt
3 0

puntdicht 4/07

zo heimelijk de diepte van een faux pas, zo onverholenhet wit van slagroompunten en een streepjespak  

Leen Pil
20 0

puntdicht 3/07

we zijn luchthappers, turbulente zwermers in zwartwater, we zetten liefde af die in golven bezinkt  

Leen Pil
21 0

puntdicht 2/07

ooit zouden de almaar scherper wordende neuzengaan afvlakken, het loopvlak vergroten na de crash  

Leen Pil
13 0

puntdicht 1/07

de poten in de pophuid opgenomendragen de rust in lege huizen  

Leen Pil
13 0

En ook autisme nog (best wel pathetisch voor een ongevoelige jongen als jij)

benen, enkel Benen alle hoofden, op de Romp zo knipt en plakt hij dagen als een tekening, ongegrond    ‘mijn Hoofd’ zijn hoogbegaafd zwakzinnige apathisch sensitieve nooit voltooide schets kan U nog steeds aanschouwen naast musea, op de gang Scheefs en Schuins zijn zwakzinnig hoogbegaafde sensitief apathische neven/laatste familieleden zijn vandaag bijeengekomen, naast de gezellige gezinswoning te koop, al en nog wat op een hoop kan U vandaag genieten, van een wijntje, op de bank   hij vindt dat heel gewoontjes en heeft het liefst zozo gezien zijn hooggeplaatste ambities, hem van de zetel ... hebben gegooid dit al en ook autisme nog wijl de hooggeplaatste hoofdmasseuse, de man van kwakzalf bedient

Robijn Bodijn
5 0

het bos in ga -

De ochtend komt. Ik loop het zandpad op. De dagen lijken langer nu al weet ik dat ze korten. Wat pijn doet is de dageraad te fel te vroeg   Het zandpad eindigt in het bos. Het struikgewas is bitter en bevroren, het houdt mijn hand op afstand van mijn mond en ritselt zacht en fronst alsof   De achterdocht beweegt zich tussen gras en wind, verstopt zich achter de te hoge muren van het huis voorbij de bocht waar niemand mij zal zoeken   Maar of ik woorden ken om over mij te praten zal pas blijken als ik voorbij dit huis met hoge muren het zandpad volg, mijn stappen tel, de modder van mijn schoenen schud   Het bos in ga –

jépé
0 2

onvolledig, niet compleet

Het begint met een zaadje en een eitje nee, het begint met een vreemde opmerking, een gerichte blik nee, het begint met zenuwen over wat te zeggen en wat niet nee, het begint met de nood je aan te raken hier en daar het is compleet eender waar nee, het is niet duidelijk hoe het begint of begonnen is,   maar we weten allebei dat het er is en naar wat het leidt. Een kind of twee, 't zijn baby's eerst  spartelend, onwetend, klaar voor verzinnen gevuld met vlees van jou en mij en eigen hersenspinsels onmogelijk om ze los te laten, alleen te laten, ten allen tijde in 't hart, in 't zicht tot ik in het niet verzink met als enige houvast mijn verliefde hart dat zich genadeloos in drie splitst, meteen vergeten dat er een ik is en dat vergeten lukt wel even.   Soms vergeet ik ook jou, een jij  en is het enige van belang zij en hoe dat … Dan blijf ik daar als een klein hoopje verschrompeld verdroogd gips, wanhopig op zoek naar waterdruppels. en die komen ook … later als ik ze zoek en blijf zoeken. Eerst terug drinken, laven bij de basis. Terug bewegen.   Terug heen en weer. Terug leven. En mijn verdroogde gipsen hart laten zacht worden met al zijn liefde voor jullie drieën Beschaamd over wat er nog overbleef. Maar nu geef ik het elke, elke week, een beetje water.   Dat is hoe de liefde terug open plooit als een klein te vaak gevouwen blad papier en dat is waartoe het leidt  nu zit ik hier met al mijn mij-tijd, waarvan ik eindeloos geniet. Nu zit ik hier en voel me onvolledig zonder jullie, niet compleet.

loopvogel
2 0

Haiku 005

zon en regen hier maken de hemel zo mooi een lente vol kleur

Wibboo Jozefs
6 0

Haiku 004

wolken met regen schieten hier voorbij mijn raam stop met regenen

Wibboo Jozefs
5 0

Haiku 003

zon achter wolken vogels vliegen in de lucht verdreven regen

Wibboo Jozefs
10 0

Haiku 002

de zon en de zeeschelpjes rapen op het strandzalig niets denken

Wibboo Jozefs
13 0

14-18

De stilte is ondragelijk na de harde strijd Wapengekletter Harde dreunen Mortieren en kogels Ondragelijk om niets maar dan ook niets meer te horen Een Dodelijke Stilte die rondwaart over het slagveld om geruisloos in de hoofden te nestelen en je gek te maken Waar blijft het gebulder de kreten van mensen als ze vallen onder de kogels en bommen Niemand die ontsnapt aan waanzin van bloed en dood als eerst de stilte je al niet opgevreten heeft De stilte ruist tussen de oren en je hoopt dat de kanonnen met hun gebulder de stilte doet vergeten Waar blijft dat gebulder Verdomme Waar blijft het zien ze niet dat we gek worden Horen ze niet hoe we knagen aan onze ziel Waar blijft het nachtelijk gebulder dat een teken van leven... Nu niets meer We wanen ons dood in een stilte die niet meer te harden is zijn we niet dood dan worden we gek Stilte maakt ons kapot.  

Wibboo Jozefs
0 1

Haiku van de maand juli

---------------------------------------   parfum in het park   de geur van lindebloesem   ik verdwaal in jou   ---------------------------------------   jeer

jeer
30 2

De stenen in mijn binnenzak

Tegen de avond legt de wind zich neer om ons alleen te laten met het duister Dan roeren zich de stenen in mijn binnenzak. Ze willen blijven   Ik stal ze uit – een ordening op ruwheid en op grootte – en raak ze aan   een voetstap op de trap de stenen snel weer in mijn binnenzak   Ze prikken door de dunne stof. Mijn vingers tintelen, willen hen grijpen Maar in gezelschap is geen plaats voor stenen, voor strakke rijen   keien      kiezels      gruis   want in gezelschap glijden ze als zand tussen mijn vingers door   de deur slaat dicht de tijd een regelmatig tikken in mijn hoofd   mijn mond een lege spons van ongezegde woorden   De stenen in mijn binnenzak – ooit hout ooit zand  – verroeren zich. Mijn hart een trage golfslag in mijn oren —

jépé
0 1

Geef mij

Geef mij maar saai vandaag geef mij maar traag vandaag   geef mij maar jou geef mij maar wij   geef mij maar alles op de wijze van niets.

Dingen Die Fijn Zijn
22 0

weer

hier heeft het niet geregend. hier is droogte heel gewoon. ze brandt in je keel. hier wonen intelligente mensen naast blinde termieten.   ze houden de bruidsvlucht kort, bewaren hun negatieven in de grond, gieten er energiedrankjes over zodat de wreedheid in het groepsportret vervaagt.   paardenstaarten vervangen het dotje, vegen de hitte weg, de vertroebeling van de geest. ze hebben lak aan verhalen. het drukkende landschap monteert uit zichzelf zandstormen en shots tot een gruizige mare terwijl we erbij staan, gevaar lopen als we herkend worden met onze negen levens.  

Leen Pil
18 0

Ik zou van haar kunnen houden zoals een hevige storm

Ze heeft de snaren van haar gitaar gehaald Ik vraag haar waarom haar fretbord Zo verdomd leeg was. Ze zegt dat je niet van het geluid houdt En dat ze er waarschijnlijk snel nieuwe op zal leggen.   Haar bed blijft onopgemaakt voor dagen - Stoelen worden niet meer onder de tafel geschoven Kussens blijven ongeordend rondslingeren    (En ik weet hoeveel ze van netheid houdt.   Net zo veel als van jou - Maar ze weet nog niet van de chaos die je zal achterlaten in haar hart.)   Ze hoopt dat die rommel een uitnodiging is Dat het je in de vouwen van haar lakens roept Als het lied van een Sirene.   (Of het geluid van een brekend hart. Maar dat doet je helemaal niks, of wel?)   Ik wil haar door elkaar schuddenWanneer ze weer verontschuldigingen aan het stotteren is Met jouw naam rond gebonden als een strik   Ik heb gezien hoe de kleur van haar ogen verandert In het licht van de schemering Hoe de neplaag van geluk eraf pelt Om plaats te maken voor verdriet en rouw en donker. Zo veel donker. (Ze is zonlicht aan het lekken.) Hoe ze de felheid van jouw woorden probeert te verbloemen Ookal steekt het zo fel af tegen haar bleke huid.   Ze zou planeten kunnen dragen in de wallen onder haar ogen Maar je zou nog altijd niet geïnteresseerd zijn in de ruimte.   Ik heb haar sms'jes gestuurd. Rooksignalen, postduiven.Om haar te vertellen dat ik van haar hou Van de manier waarop ze haar kleren opvouwt En het bed opmaakt En de kussens ordent Maar ze was te druk bezig met wachten tot jij Voor haar neus komt staan.   Ik wil je tegenkomen op de hoek van de straat Zodat ik je door elkaar kan schudden En in je gezicht kan roepen dat je al de liefde Van haar botten zuigt en dat ze elke nacht In een leeg bed slaapt terwijl ze wacht op jou Om de lege plaats op te vullen En ik kan er verdomme niet tegen Hoe ze naar je kijkt alsof je   Hoe dan ook   Waardig bent.

lassodemaan
3 0

Herfstcollectie

We dwarrelden samen langs de boulevard als de vergeelde bladeren die de bomen neerstrooiden op straat en in elk winkeltje of kraampjekochten we iets: een krant, een tijdschrift vol foto’s, snoep, chocola, iets om te drinken. Jij was je zwarte baret, je wollen sjaal, nonchalant omgeslagen, en zelfs de duiven koerden op het ritme dat jij aangaf met de hakken van je laarzen. En ik keek toe hoe je door de herfst flaneerde en hoe we nooit bij elkaar zouden kunnen horen. Ik sta immers altijd een winter achter.

Felix Sandon
0 0
Laad meer ...