Zoeken

Propolis

Het ritueel van de winter even ondoordringbaar als de kilte die door de grond een weg vindlagen van duisternis die mij omgeven door een dode god meegegeven Papieren geboden rond mij tot ik niet meer zien noch ademen konkrakend als de sneeuw waar de jager staptDe nacht zucht als ik naar de maan kijkSchaduwen scherp als een mesKeren zich om en om als een bipolaire windin dezelfde omsluiting van steen Ik weet niet of ik levend of dood ben De beenderen van een dode god geanimeerd door de windTergend traagkrakend door de tijd kijkend naar onder naar iets heel klein Bijen die bedrijvig bezig zijneen dode word snel een rot en ziekte in een bijenkorfPropolis - Een Mummie onder onsMysterie - ingewikkeld De zon komt bijna opNog even en kruipende insecten kruipen terugdoor ondergrondse ongeziene gangenen doen hun werk in duisterniswaar elke zool op steunt Het bloed van de eerste zon breekt doorPropolisGoud dat zwakker is dan de windvind mij In de winter ben ik de zilveren spiegel die het ijswater van de Noordzee drinkt Ik ben wat geen woorden vindVind mij waar de soldaat zonder naam begraven isRood stollend staal vloeit uit mijn wondIk ben de Zoon Van Niets (Zwarte) rook komt uit mijn mond Mij worden namen gegeven als Rot en RebelIk wandel door de opening die Roest brengtAmberen hart hoor de bliksem slaat inBrand  Niets dan lucht en lichtweerkaatsingwaar is de vlam als hij gedoofd wordLege woorden als een spreukEen ruïne waar een sacrofaag op rust Propolis Door het doolhof van verwarring waarin ik werd begravenEkster die van de regen dringt die de weg vond naar mijn zielvolg de zon tot je bij de verborgen polis bent  Breng de zon Breng het lichtBreng de warmte één straalZonnewendeMagie herboren HIER BEN IK! 

TijlDeconynck
0 0

Wat ik wou schrijven aan Jotie

Ik verlaat het dorp en de oude bomen alsof ik hier ooit aarde ontwortelend ontaarde Ik beslis te vluchten van oude bomen en mensen van oude geel rosse dennen  bezet met de letterzetter aan de rechterbeukvan de kerk buren met hun ruwe lang duwende schaduw En uit de kerk de weduwe duw weduwe duw trek met een wandelrek  een schuivend spoor  door een dood paradijs door het rosse naalden tapijt naalden in haar herinnering morfine  de stank van stervend rot  de naalden scherp zoals graafmachines het vast gekalkt dorp krijsend ontharden het dorp vol dode dennen bezet met binnenvetters bezet met wiezende varkensboeren in nostalgische weemoed over de stank van javel  en stortbeton van toen het hier nog proper was en dat kind de rotpoot had dat dorp verlaat ik dat uitgehold verlaten dorp onder loodmenie  oranje geel zinder licht dat de luwe schaduw  van twee stelen taxus zucht stukjes fossiel van de oudste wezens  in een container voor de kerk proper afgedankt en opgeruimd voor minder donker voor het nieuw inclusief parochiehuis Ik ben de geest van de man misschien was ik meer een boom Ik kan hier niet aarden met snelkutfiets of wandel rek voor mijn ontkalkte vrouw In de schaduw van de kerk rimpelen affiches op eco dennenhout dat jong politiek boerengeslacht dat veganistisch glimlacht voor bomenslacht en aanplant van siergras en onvruchtbare laagstam perelaars  voor het oranje geel zinder licht nu wordt het proper nu kunnen we wiezen nu zijn de bomen ontschorst ontzield en geveld nu onze wandel rekken nu slapen zonder te herkennen   Nu kunnen we slapen zonder te herdenken. Het wordt licht.   (Ik verhuis naar Holland;)    

Louise Doren
57 0