Zoeken

Haiku van de maand mei

  ------------------------------------------------   taraxacum, maar   op z'n Hollands paardebloem   gewoon een wei vol   ------------------------------------------------

jeer
69 0

Je suis een held op sokken

De meeste helden die ik ken zijn dood Ik ben gewoon mezelf Geen held hooguit een held op sokken die met haar eigen woorden de wereld om zich heen probeert te vangen, die al begint Bij de tafel die we eettafel noemen Maar waar we nooit aan eten Behalve dan als er gasten zijn Om te doen alsof we tafeleetmensen zijn We doen ons altijd mooier voor We doen onszelf nooit te kort aan een warm bord Vol illusies, want dan smaakt beter dan de waarheid Weet je hoe groot een sneeuwbal wordt als hij verder rolt, niemand hem stopt, als die sneeuwbal. Heel de wereld rond steeds verder bolt.  Onverwoestbaar. Wat nu in deze tijd, hoe groot je woorden worden  Als ze onbedoeld je huiskamer uit rollen, de hele wereld rond. Als ze mensen bereiken die niet begrijpen wat je er mee bedoelt. We hebben ooit de woorden bedacht om dichter bij elkaar te staan, maar als ik nu spreek heb ik het idee dat niet iedereen verstaat wat ik zeg, staan we elkaar in de weg, met wat is uitgevonden om elkaar te begrijpen Ik ben geen held Hooguit een held op sokken Die bij de eerste stap buiten KOUD KOUD KOUD roept En terug naar binnen rent Ik ben gewoon mezelf, Jij plakt als een wegenwachter van mijn woorden je oordeel Op dit optreden,  de beste stuurlui zitten in de monk Ik ben er zeker van, maar er zit geen rode speedo onder Mijn jurk en ik kan niet vliegen Er is iets aan de hand met onze wereld In onze hand zit niks, Dus niks aan de hand toch Makkelijk In de huiskamer hebben we allemaal een grote mond Maar we draaien ze even dicht als onze deur Niet eens een kier om ongezoutenheid Door heen te laten tochten Wij zijn zoetwatervissen Ongezouten, want de meest gezouten Plek is de dode zee En de meest ongezouten mensen zijn Fuck, al onze helden zijn dood Ik ben een zoetwatervis Wat we niet zijn willen we zijn verbonden Meestal zijn we dat wel maar verkeerd Aan de telefoon bijvoorbeeld Daar durft iedereen te zeggen wat ze denken Zolang het niet op papier staat En niet openbaar is Waar vechten we voor Een rekening van belgacom altijd Waar we van dromen Is niet wat we bereiken Het komt er niet eens van in de buurt In onze huiskamer zijn we allemaal helden En de telecomoperator aan de andere kant van de lijn Het kwaad dat bestreden moet worden Weet je hoe groot een sneeuwbal wordt als hij verder rolt, niemand hem stopt, als die sneeuwbal Heel de wereld rond steeds verder bolt.  Onverwoestbaar. Wat nu in deze tijd, hoe groot je woorden worden  Als ze onbedoeld je huiskamer uit rollen, de hele wereld rond. Als ze mensen bereiken die niet begrijpen wat je er mee bedoelt. We hebben ooit de woorden bedacht om dichter bij elkaar te staan, maar als ik nu spreek heb ik het idee dat niet iedereen verstaat wat ik zeg, staan we elkaar in de weg, met wat is uitgevonden om elkaar te begrijpen Weet je nog hoe groot onze mond was? Toen we op de uitkijk stonden, zeven jaar waren. Op een berg, niet echt een berg, gewoon zand, daar opeens die jongens waren en ik had je cavia vast. Die kakte op mijn t-shirt, heel de tijd, een blauw t-shirt vol met cavia kak. Ik heb die hele herinnering nog in mijn hoofd Van het roepen op de berg Dat toen we naar beneden kwamen die jongens opeens veel groter waren Ver van ons bed lijkt alles veel kleiner Zoals die Playmobil kinderen vol bloed op het journaal Het zal wel niet zo erg zijn In scene gezet, zap En mijn t-shirt zat nog steeds vol met caviakak Ze riepen dat ze ons kapot zouden maken Onze monden werden opeens veel kleiner We hadden niet meer zo veel woorden Ik zei dat het niet zo moeilijk was, ons kapot maken Omdat we niet zo groot waren en zij wel Ze gaven me gelijk en we liepen weg Ik ben geen held, ik ben gewoon mezelf een zoetwatervis in een afwasbak In de zee durf ik niet zwemmen Daar zwemmen haaien Al weten ze niks van poëzie Ik begrijp wel wat ze bedoelen, als ze naar mij happen.

phyllox wanderlust
0 0

Does it spark you?

Dit is een conversation piece, een mooie binnenkomer, een robuust verblijf bij garages of in krappe steden. Het verhoog van autobanden is maar acht minuten stappen. ‘s Avonds is het muisstil in de kamer. Zo effectief kan camouflage zijn. Zware gordels rond je lijf. Opgespaarde lucht. Wat moet een man die vlucht? Hij bewerkt het rubber met de vlam van een aansteker. Het zwart pimpt hij met stickers en insignes op de buik. Voor hem is dit een tuinhuis waar geen mens passeert, de verrukking van de allereerste keer, de rommel die zich opbouwt in een busje met grasmaaierwielen - of is het omgekeerd? Compact is geen vies woord. We zullen dichter bij elkaar moeten wonen.  

Leen Pil
11 0
Tip

Pyra

dat je goed bent zeg ik in wensen vervullen waar niemand om vroeg dan wel de oorsprong van wist of in oude geesten tot leven wekken en dat je tastend de warmte van je ziel koestert ergens in de puinhoop van je dag   deze zaken moet ik mij voorhouden om niet het krassen te horen op je woorden de korrel te missen in gisteren nog je onomwonden spiegelbeeld voor mij   om zelf ook niet te gaan geloven in de schepsels op de dakrand die nu al petroleum wieken en stapelhout aanvliegen voor straks de brandschatting   liefste als ik voldoe —— breng eerst de rekening  

Nils Geylen
35 0

Licht

Op aarde zag men iets ontzaglijk zakken tot bij de toppen van bergen tot bij het oppervlak van de zee op de eerste huidlaag van haar bewoners   het leek een bol met een lichtsterkte van één enkele reis het verlangen om te blijven voortbestaan   men trok er zich aan op, men kon er in baden als in een bede nooit meer! nooit meer!   een bol met een lichtsterkte van een retour het verlangen om in een andere wereld terug te keren   men besprak en onderzocht bereidde een volksverhuis grondig voor berekende de kost en schreef een welkomstwoord  

Ingrid Strobbe
13 0

Solitude

er is slechts één broek om te dragen voor vier benen en de zitvlakken mals   er is slechts één hoofd om te denken de filosofische knopen uit de haren gekamd   er is het woeste water om haar kopzorgen ze verdrinken in elke roeiende riem   er is het somber in de verre stelsel der ster het fletse van relaties aan de koude voeten     en het veld ligt alleen omringd

Ingrid Strobbe
5 0

Nieuwe schoentjes voor de kabeljauw

  ze haperen de dagen aan de randen van palaverland bengelen de meeuwen ze azen op wat meeval een teveel aan frietjes of op nootjes van vergeten liedjes eeuwenlang zat ik te wachten bij het nest op je lippen naast de paarse ooievaar terwijl ze stierven hoop de wintermuggen god en ik geloof dat er een kuiken kikkervisjes wil doe mij gerust een wodka schenk maar Kalimero kleine zwarte luistervink   ze drijven op de zuiderwind die dwaze meeuwen denken aan de restjes in het noorden kunnen onze tongen aan hetzelfde ijsje likken doch het koekje zouden wij zorgvuldig sparen voor de honger van de nacht ze haperen de dagen cirkelen in rondjes mijn gedachten willen drogen op een zandbank liggen zeese honden het verlangen wat plastiek te wachten op het springtij   ik zal niet meer proberen weg te zwemmen op de rug van een bezeten sabelrog en toch ik vraag mij af luttelheden of maakt hij slagzij kan hij zwemmen kijk daarginds daar vaart hij Alfred zeeheld tuinkabouter in zijn gammel bootje heeft voor zoete tijden buikspek zoute korrels opgespaard   ik niet ik ben het niet mijn spiegelbeeld het is niet grijsgebaard een walruswijfje watertandend aan de hellepoort heeft dat ooit heel sereen verwoord ofschoon ik mooi ben jong zo sterk zo slim, my darling want ik weet al gauw wat rijmt op schoen op kabeljauw palaverland het ligt intussen vol kadavers zwarte frietjes   de tent is afgebrand oh wee ik hoor ze nog de meeuwen en het overleden aas de blinde waanzin jaagt nog immer dorstig op mijn ogen maar ik lach voorgoed zoals de storm met mijn fles mijn natte dromenbrief is week geworden vrij on lees baar   morgen schrijf ik je een nieuwe lieve schat         uit de reeks  'Alfred frietkabouter'

Bernd Vanderbilt
0 1

Daar bij die molen

  op zolder liggen zelfs de naakte vrouwen in een doos de mazzelaar die alles erft hij mag eens lekker zwerven door het album met de gouden rand   Noordzeestrand twee kuikens op het versgemaaid gazon en straks dan struikelt hij die onbedachte lach   zomerwater koelt het kind toen grijs nog niet bestond alleen op foto’s geeft niet want de kleuren zitten in het jonge hoofd   zoek niet verder hoog onder de nok een aflaat stoomboot zult gij er niet vinden ook de erfzonde heb ik allang verkocht aan één of ander spook   het prentenboek is praktisch opgestookt de rookpluim bleef helaas nog jaren hangen en dit overschotje bloemetjesbehang je mag het hebben als je wilt   wat ik zeker houden zal is deze molen om mijn illusies te vermalen daarvoor is deze zolder veel te klein   als het vermag dan vind ik op een dag rust lego onder in de kist bij die vergeten schedel       uit de reeks  'Kleinood'

Bernd Vanderbilt
1 0

Ik niet van jou

Ik niet van jou   Stotter-de-stotter.   Ba be lut, trut, zeg wat je te zeggen hebt.   Da's niet veel, gniffel ik. Met welke woorden zou ik ook? Ik kan niet eens kiezen in welke taal -om te beginnen-.   En als ik dan zou hebben gekozen, zou je me slechts weer eens niet begrijpen.

Jane
2 0

Aw

De woordenloosheid had het voorspeld: ik moest eens bréken.     'Wel dan,' zegt ongevoeligheid, 'asjeblieft'.

Jane
3 0

Oye como va

  Satan rust nog nu ik doof ben luister ik naar borstjes en het rode ochtendgloren thans heb ik de b-kant oye como va Santana opgelegd doch, chot die cursus kussen is intussen wel voor eeuwig uitgesteld   mi amor niet eens kan ik je lippen lezen met de mijne blind moet ik wel zijn op vrededagen woedt de onrust in mijn achterhoofd misverstand ik zal je krijgen ook je soep met kruit en nagels kijk de kropjes hebben witte hartjes zachte wortels zure regen valt hier niet geen twist of salsa wel een walviswalsje kon ik winnen in mijn dromen als ik eerst je voetjes zoende   ik vergeet alle psychoses spookverhalen over schimmelkaas uit grotten waar ik telkens weer jou helemaal opeet jij die op mijn korenbroodje ligt met zwarte gaten   straks zal ik nog blijven hangen in dit ochtenduur blijvend blij zijn Laylalief door die lekkere oegghh die eindkreet zelfs een dansje wagen met een bloempje op de muur       uit de reeks  'Majnun, het gebrabbel van een gek'

Bernd Vanderbilt
2 0

Illustere nachten

  ik was niet eens onderweg toen ik ze trof die twee onlosmakelijke metgezellen waanzin en de liefde zonder laarzen hand in hand bij het moeras als dwaze wandelaars   sindsdien heb ik ze verloren niet meer geteld mijn gedachten zijn massaal bij haar gebleven   mijn wankel hart het vraagt niet meer waarom een hoofd twee lippen heeft mijn tong zij eet niet meer is een gevangen slang die sprookjesgif over haar lijfje kwijlt   ik herinner me nog het begin van het zinderen die eerste illustere nachten ik was jan terwijl de maan bezaaid lag met rode narcissen   op mijn slaap kleefde een wang die mij voor eeuwig wakker hield       uit de reeks  'Majnun, het gebrabbel van een gek'

Bernd Vanderbilt
4 2

Deze methode werkt perfect

Ach, oversteken is doodsimpel. Je komt legaal het strijdperk binnen en speelt met kaarten,   kaaien en trucks. Je scheurt een pakje lucifers, schroeit de vingertoppen, stopt de lichamen   onder ijs en omzeilt de deuren. Het duurt niet lang voor je een jongen in je handen krijgt.   Angst is waterdicht. Een reisformule werkt nog beter; verzekert schade bij het lekken van een schip.   Vernoem een vader, staar naar een zus, kom met de namen van het fatum, hang een foto op.   Geen mens die het verschil merkt tussen een kuststad in het noorden en een bak regenwater.  

Leen Pil
18 0
Tip

Verkeerd gevouwen brieven

Hoe wij schijnbaar nooit meer op onze plooi vallen, als verkeerd gevouwen brieven steeds de omslag raken, niet meer passen en ons snijden aan de scherpe kantjes.

Jürgen NaKielski
37 0

Fenix boven Borneo

  achter de vuurzee tierde kleefkruid weelderig zag ik je zonnen op je buik tekenden kaboutertjes de weg   in het roeste bed met luchtpedalen lagen longen bang om uit te hijgen ook een hart moest nog bekomen van de rare vondst   er kwamen donkerloze nachten ruis en wind werden geruild voor stilte die niet slapen kon   geen redding en u kent hem vast dien typ uit Panama van hem heb ik een zweefmachien gekregen waarmee ik wegvloog door de barsten in de hemel   over kindertijden ongeploegde aarde jeugd komkommervelden de gezwollen zeeën en ik zag die Scoone op een zeepaardje Neptunus in een visbokaal   ik zag des mensen lust leed en gesel vergeten troost een school met zwaardvissen ik dacht het scherpe beeld heb ik na maanden weer gevonden echter niet waar ze sliep die meest ondraaglijke tederheid   als een slaapwandelaar viel ik voor de maan nog voor die volop schijnen ging voelde ik het smeulen van de waan de zomer Borealis kwam hij voerde me voorbij verdwaalde streken   ik doolde lang tot bij koelbloedige demonen handelaars in schijn labiele witte steunpilaren bij geluk heb ik de klippen van Kaap Grijsneus op een haartje na gemist   gebroken schepen ver in Borneo daar werd ik door de laatste dodo aangesproken weet nu hoe dat voelt het dode spoor de Grote Oceaan hij zweeg gesmoord die oren van het droomgezicht de lelletjes die ik zo graag toch met het puntje van mijn tong zou kietelen ik heb niet meer gezocht laat staan gebeden van ‘oh gij die van mij houden kunt ik ben niet waardig meer dat gij tot mij komt’   maar schrijf hem tenminste zeven waterletters of zijn voornaam in de neergeslagen damp ja zelfs de postduif bleef in leven   schrijf de ongeschoren gek ‘leid hem in bekoring en hij zal gauw beter worden wederkeren verderzweven op de warmte van je ongeziene lach’       uit de reeks  'Reizen met Robby'

Bernd Vanderbilt
3 0

Die jongen

Hij is dan wel niet makkelijk, maar daarom nog niet slecht. Ik denk dat als je er mee leert omgaan, er wel mee kan leven en misschien graag zien.

Jane
14 0

Al die poëzie

Best grappig:   Als ik mezelf lees, krijg ik de indruk dat ik zo langzamerhand wel eens dood zal gaan.

Jane
11 0

Kwijt

Dat net een witte Land Rover de heuvel moet oprijdenWaar jij je ziel tuchtigtRichtingloosEn je stopt in je vlucht   Dat net een vrouw met een onbedwingbare lach je aankijktTerwijl jij je kilometers maaltHerinnerendHet lichaam dat het altijd beter weet   Of je haar labrador hebt gezienAls een retriever al kwijt raaktWaar ben jij dan?     Dirk Van Boxem het volledige verhaal op www.bijgekleurd.wordpress.com

Dirk Van Boxem
1 0

overgave

In haar slaap vergeet ze hoe ze kwaad moet zijn op het leven. Ze ligt er uitgestrekt in al haar goedgelovigheid. Zo zie ik haar het liefst:   met een onweerstaanbare drang naar overgave.

ellen lanckman
17 1

Zee

  Zee   Ze is mijn zee die de tijd weg- ebt. Ze drijft verder van me af naarmate dagen ouder worden.   Mijn zee- meerminnen benen spartelen in haar drijfzand. Ik dreig te verstikken in zoutminnende tranen.   Af en toe rolt ze terug over mijn branding, de golf- slag schept een zandbank in mijn erosieve moederhart.

ellen lanckman
18 0
Laad meer ...