Zoeken

Een sonnet over 2014

In de wolken door één knal afgemaakt.Families wachtten angstig op een seintje.Een bedje werd voor het laatst opgemaakt.Tussen de brokken lag een boek van Nijntje. In West-Afrika was men het weerloostvan Congo tot de Liberiaanse stranden.Twee verzorgende helden zochten troostin elkaars hermetisch beschermde handen. Ook elders werden levens weggemaaid.Extremisten zijn marketeers en beulenmet Facebook als propagandakanaal. In Brazilië werden gazons gezaaid.Tous ensemble in de Belgische kleuren.4 weken lang leek de wereld normaal.

Antony Samson
0 0

Krachtige tederheid

  De lente lijkt fragiel en teer door de opkomst van het groen elk voorjaar weer.   Soms komt ze in de verdrukking, als de vorst niet wijken wilt. Zonder enige schroom geselt hij plant en boom met hagel, regen of sneeuw. Af en toe komt de zomer ook te vroeg zij heerst dan met droge warmte over het naar vocht snakkend groen   De natuurlijke schade betrachtend blijft de jonge lente sereen. Uit volle overtuigingskracht gaat zij er met zachte liefde overheen.

emmy deppe
12 0

notitie

er ligt een oud jaar op tafel nog voel ik zijn kaft gesleten ik plak er een plaatje op plaats een punt en komma

Nellie
13 0

Zeven lagen Echternach

merggevoel, Ulrike snijdt het liefst frietjes uit verlaten fruit vuurwerk, bommetjes in haar tas   de Betlehemse sterrenchef, hij snoert een boutje lam terwijl ik driedimensionele debielen zie in een voertuig met vier wielen wereldsmoel mensengewaad wat goud, twee kettingen   zij die dubbele dagen zonder meer verdragen kunnen lokken we in een tentje vol ijs, nietsnootjes, winterslaap voor een ritueel   ik ben de liefde Echternachromantiek met veenbessen Plato bij de breuklijn lacht het beest van de bevrediging heeft lompe poten als een beer die toastjes smeert, paté van ronde varkens, everstaart en niemand die het merkt hoe dagen sterven kunnen in een glas   doorheen gipskarton hoort men wel eens het smekken van verzadigde vetten een vrouwenpruim druppelende ellende, mans gedoe ik zing de nacht wel uit om bij het krieken wat te staren naar het kruis besneeuwde dorpskern, vredig leeggedronken Kneipe   Ulrike, voor straks zijn zeven lagen ondergoed wat veel hoity-toity-truitje kan volstaan om tepeltuintjes te verhullen voor de misdienaar die ik niet ben   onzin alles verzonnen zwijgen ligt me zoveel beter dan het spreken over nachtmerries, beschaving hybride autos zonder kleverige achterbanken   alles verzwegen over die automaat antikinderfolieïndevormvaneenbanaan over de kansen, wonderen voor Jos, mijn Kalashnikov, Trotsky, Armani zijn soms bijnamen   des anderendaags geen koffie, zuivere keramiek, zwarte mannen zullen resten rapen, voelen aan de zak, weten hoe de warmte werd verwekt   kom, geschifte dromer want zij is het brein, ze wenkt dat het tijd is voor die rode kerst op het kleine plein       uit de reeks  'Waanhoop'

Bernd Vanderbilt
31 0

Laatste gedachten

Wat was gisteren zo belangrijk dat ik het vandaag al vergeten ben   Hoe zal ik morgen dan nog weten wat ik nu schrijf   Mijn gedachten kronkelen als een beekje dat zijn weg zoekt naar de rivier van dementie   en uiteindelijk naar de zee van gedachteloosheid   © Bert Bergs, 2014

Bert Bergs
11 0

Gazacaust

Ze hadden namen, Nu slechts nabestaanden. En een toekomst Opgegaan in rook, In een Gazacaust Die niemand gelooft.

Gert Vanlerberghe
27 0

Saxmeisje

Als een rijpe Lisa Simpson Kom je naar me toe, Speel je mij de blues, Componeer je al mijn roes. Jazz is jouw ontbijt, Bebop je alarmklok tegen de tijd. Je bespeelt de spijt met een vlijt Die zelfs Sam Rivers je benijdt, Blaast je hoop in koper Tot de wroeging weer verdwijnt. En je betovert me! Ik val hier bijna van mijn stoel. Je berooft me Van de drang om niets te doen. Je smeert je zwarte ziel In drie lagen verdriet uit op mijn lijf. Je werpt me dwars door de bar, En je gebroken dromen erbij. Nee, ik ga niet slapen, Niet voor jij in mijn bed. Jazz slaat een bres in mijn ontwaken En de dageraad is nep. Ik hak me een weg door jouw Geladen levensjaren, Ontdooi je gebreken, Gemiste kans op meerwaarde. Hier speelt de sax, Daar klinkt het leven. Tussen lakens bewaken we Het ritme van de regen. Seks als een secret handshake, We scheppen een verbond door de zonde, Die we niet muilkorven, maar Voorzichtig bestuderen en hervormen. In de jazz is iets gestorven: Het huilen van de nacht, Het suizen van de blues, De geur van de jacht En overwerkt ondergoed. En dat blazen, alsmaar blazen In dwaze lagen die de willekeur vervagen. Je bespeelt me Maar ik heb geen kleppen,  Zelfs niet op mijn hart -  Niet om op te scheppen. En nog steeds blaas je Maar het haalt niets uit. Blazen in octaven, In het mondstuk van mijn huid. Je blaast de blues in vlagen Maar zo komt er ook niets uit. Blazen, blazen, blazen, Ook al helpt het mij geen fluit.

Gert Vanlerberghe
0 0

Trombone

Mensen staren - Waarom ook niet? Mijn fysieke conditie lijkt op Oeverloos publiek verdriet, Mijn ogen dragen Het mascara van de Niagara, En mijn neus heeft de druiper, Knalrood en in onbruik. Het is ongebruikelijk om Zo op café te verschijnen, Maar wijn is het enige dat Mijn pijn lijkt te verkleinen. Gloedhete priemen kruipen Hoog, tot in mijn neus. Speleologie in Reukland Laat aan mij geen keus. Het liefst ga ik volledig Voor de uiterlijke schijn, Maar mijn hoofd voelt alsof Duizend kevers knagen aan mijn brein. Mijn neus is die van Rudolf En mijn kop, die staat op rood, Alsof ik gretig lijntjes Fijngemalen spiegels opsnoof. Nu en dan speel ik trombone, Met mijn zakdoek als sourdine, Haal ik uit mijn arsenaal Van medicijnen nog wat pillen. Opium voor goedgelovige zieken Zonder verbeelding, Maar in de les subtiliteit Was ik altijd de slechtste leerling. Het liefst voel ik me op en top En siert een lach mijn dag, Maar dat is nu ijdele hoop Omdat dat van mijn allergie niet mag.

Gert Vanlerberghe
0 0

afscheid Luc De Vos

Het was een vreemde avond, Vlaanderen werd in verdriet getrokken. Zoveel tranen toen de tv aanstond we zijn nog nooit zo hard geschrokken Onze held vertrok op laatste reis. Een plaatsje dicht bij God. Hij werd een ster in het paradijs. Een vosje gaf ons muzikaal genot. Een artiest vond ter grote droefenis zijn dood. Iedereen kende zijn muziek. Zonder Gorki is een leven zo berooid. Dat was te zien aan overvolle zalen en een enthousiast publiek. Rock en roll in hart en nieren. En een schrijver van formaat. Eenvoud heeft je kunnen sieren. Puur en oprecht in woord en daad. Het is tijd voor mijn laatste strofe. Het dichten is voorbij. Jou eren zal ik, dat kan ik je beloven Je was een ideaal, ook voor mij.

Peursum Doreen
193 0

die verdomde kerstsfeer

De wereld in verdoemenis die we even willen vergeten en elkaar de warme hand toe steken zodat we voor de rest van het jaar elkaar weer met harken en toortsen kunnen achterna jagen zoals het volk deed met het monster van Frankenstein. Oh hoe ik dit lichtfeest haat.

Peursum Doreen
0 0

Verbouwereerd

Hoe gij dat kunt? Ik weet het niet. Gewoon neuken. Zonder kussen. Zonderzoenenneuken. Om dan gezwind op te staan. Zonder afscheid.Zonder afscheidkus. Misschien is het eenvoudig en reikt uw liefde  simpelweg niet verder dan dat simpele neuken.   Mijn wezen, in al zijn gulheid, mijn zijn en ziel en lichaam, huilt dan even, het is niet zo handig in relativeren, voor het weer klaar is om de dag, wankelend, aan te vangen.  

Nathalie
0 0

Lotus

  Ik beeld me in dat ik een lotus ben, die groots en mooi oprijst uit haar donkere ondergrond. Een stralend witte bloem, zacht en teder maar ook krachtig. In moerassen van modder en moeizaamheid slaag ik er in mijn pracht te ontplooien.   Ik beeld me in dat ik een lotus ben, de wind beroert mijn bloembladen. Soms streelt hij me met een lichte bries, op andere dagen rukt hij met volle kracht aan heel mijn wezen. Ik ben niet bang en laat hem doen, ik ben stevig geworteld in dit gladde zwarte water.   Ik beeld me in dat ik een lotus ben, moed en hoop zijn mijn bondgenoten. Ik bloei en ben, onaantastbaar in dit moment. Soepel manouvreer ik door pijn en blijdschap heen naar deze staat van simpel geluk.  

Tine
0 0

Hoop

Als het jaar ten einde loopt en alleen wintergroenten ons nog kunnen voeden, groeit de hoop dat verdriet en pijn niet blijven plakken in ons hoofd, Komt er hoop op nieuw leven, nieuwe dagen die gelukssprietjes zullen weven door ons leven. Is er hoop  op vruchtbare  grond, waaruit nieuwe dromen kunnen groeien. Blijft er hoop.

Noor
0 0

(eindmonoloog Lost Boys)

De lucht is koud hier Alles wat ik inadem is die koude lucht En overal van die kleine zandkorreltjes, het jeukt, De woestijn is heel dichtbij / overal is het leeg / ik ben leeg.   Het stinkt hier. Langs de kant van de weg liggen lege zakken doritochips, flesjes bier en het ruikt hier naar pis. Een nabijgelegen tankstation vult onze maag, een achtergelaten bank, waar de ratten uitkruipen, is de plek waar wij slapen.   Ik geloof niet meer. Ik geloof niet meer in goed of in kwaad. Ik geloof dat alle dingen door elkaar heen lopen. Ik geloof niet in een platte wereld of dat ie rond is Ik weet niet wat waar is, Of dat wat jij mij wijsmaakt waar is of wat ik jou wijsmaak   Ik vraag me af hoe ik moet koken Hoe ik mijn moeder kan bereiken Of ik ooit iets verkeerds heb gedaan   Ik geloof dat liegen soms de waarheid is En andersom trouwens net zo goed. Ik geloof niet in een veilige wereld   Ik geloof in de liefde Ik geloof niet in hoop Wel in een soort van verlangen   Ik weet dat geloven, beloven is. Van beloftes die je onmogelijk kunt nakomen. Ik geloof in de snelheid van deze snelweg Ik geloof in vaart maken Ik geloof in vertrekken In meegaan   Ik geloof in de grond En wel in deze Deze grond onder mijn voeten   Melodica, Eels beautiful day gaat samen met de melodica. De lampen gaan een voor een uit / samen met abrupt einde muziek /donker

Judka
9 0

WAAK

 Ik  ren door poortjes Door gangen Langs muren Oplettend waakzaam bij de hoeken Oppassen in de bocht, maar blijven doorrennen De adrenaline Die dan gaat stromen Dat geeft een boost Angst is een goede booster Voel je je slap, Laat je zelf gek maken van angst Dat dendert maar door Ik ren door Ik ren altijd maar door Al die tijd gedaan   Ik draag dan ook geen hakken Onhandige ondingen   Zeggen ze Doe eens hakken aan Dat staat je zo mooi   Ik draag geen hakken Daar is nog nooit een mens ver mee gekomen.

Judka
0 0

Als dokter dichter zijn

  Mijn rechterhand plaatst de stethoscoop Mijn linkerhand verwarmt een kille schouder      Even niet ademen alstublieft                Mijn lange oren luisteren naar het hart              Of naar zijn tonen, om precies te zijn                            Mijn ziel luistert naar zijn stem     En u mag terug ademen       Nu flink doorademen alstublieft     Met uw mond goed open                 Nu worden de longen beluisterd                              Blaasbalg van het leven                 Expiratie               Inspiratie               Van de eerste schreeuw               Nauw met elkaar verbonden                              Dichter kan zelfs niet       Adem maar terug normaal     Uw vertrouwen heeft u genezen.

Dokter en Dichter
13 0

ooit

klop klop   adem ik jou of   hand en tong zoeken buik en benen enkel raken   zacht tot ik jouw adem   voel trillen   en de lucht lijkt te barsten en er duizend sterren vallen   naar beneden   “jij mag wensen”   ik wens dat ik nooit dit lot / ga verliezen    

Judka
0 0

wat mij er toe bracht

..wat mij ertoe bracht die avond een geur aan te doen, mijn kleren recht te trekken en in de spiegel te kijken en te denken dat wat mij ertoe bracht de fiets te pakken het donker van de avond in te rijden de stad door op zoek naar een plek waar de liefde ook komen zou wat mij ertoe bracht zelfs te denken dat het bracht mij wachtend met een glas in de hand naar een tafel waar zij zij het bracht me naar haar zij en ik aan een tafel een vreemdsoortige bekende een ontmoeting wij wij gingen al pratend de avond verliezen in de nacht en vonden een ochtend aan een water en ik dacht nu moet ik wel dromen maar zij zei sst… dan gaan we… maar ik dacht zal ik je kussen, want je lippen, ja ik dacht dat maar dat kan toch niet niet hier niet nu ik wilde wel haar daar ontmoeten, maar wat ons ertoe bracht daar te zijn was al zo mooi zo nieuw dat ik dacht nooit woorden te vinden en ook nu ik kan het niet precies vertellen gedachten grote, tuimelen over elkaar heen en ik weet dat de dag daarna een soort licht over zich kreeg zo mooi, licht dat kan een mens niet geloven   al was het zo ik droomde niet ik was wakker al durfde ik haar alleen nog niet nog aan te kijken

Judka
10 0

Een gerucht

Loop ik onder jou door Te kijken Te dromen bevind ik mij Midden in een soort Van verhaal Ik wacht af   Wat duurt het   Ik wring de tijd Ik dwing mij Ik dring mij tussen de tijd door Ik wil alsmaar onder jou langs   Gedachten spelen parten   Wil jij mij bereiken?   Ik zit hier opgesloten In jouw glazen hoofd   Waarheen Waar gaat dit heen Een gaan en een komen Als ze telkens toch terugkomen Waar dan heen Naar nergens toch Nu nog maar hopen dat ik Dat Nog vinden kan   Ergens

Judka
0 0

Doen en zijn

Vandaag in de les heb ik ze in mijn schrift geschreven; Het werkwoord doen en het werkwoord zijn; Hiermee werd een synthese, een nieuw begin gegeven: Als een dokter doen, OK, maar een dokter zijn?   Dat is toch nog iets anders. Vijf jaar theorie En één jaar stage hebben we gefocust op actie Problemen vragen testen diagnose therapie Maar vergaten we daarmee niet de essentie?   Net als Maria toen zij alles deed in huis, van taarten bakken tot de vloer dweilen. Als 't kon, zou ze water veranderen in wijn.   Maar de man die sterven zou op het kruis Zei haar “je zus weet veel beter wat ik wil: Gewoon zitten en luisteren, er helemaal zijn.”

Dokter en Dichter
0 0
Laad meer ...