Zoeken

Een eik misschien?

We klommen in bomen om de sterren uit de lucht te plukken En terwijl onze handen de hemel fouilleerden wist ik dat we niets zouden vinden ... Welke boom is nu ook hoog genoeg voor zoiets?

Leeuwenhart
0 0

Chocos

Ik wist dat ze de ware was toen ik haar vroeg om achter cornflakes te gaan en ze de juiste doos meebracht.

Leeuwenhart
0 0

Aanleggen

Ik zou willen dat hij gelijk had, dat we blijven stranden in het zicht van de haven.

Leen Pil
14 0

Le radeau de la Méduse

Zo voelt het dus als hoop verdwijnt, aan de verre einder van de tomeloze zee, als handen stuurloos grijpen en lichamen zich schikken in de herinnering aan elkaar. Dromen breken, murw gebeukt door geduldige golven glijden ze tussen witte vingers door. Roerloos zoeken zij, maar zij blijven leeg en de kleuren verstillen op hun gelooide huid. Zo voelt dus verraad terwijl de waarheid zinkt met Medusa mee en matrozen alles geven om nog even te kunnen leven.

Hans Deckers
0 0

een doorkijk

mijn taal is gehecht aan water van de schone sloot de modder en scherven schotels, kopjes het spelen met steen en tak

Nellie
0 0

Jouw ogen

Jouw ogen glanzen nog altijd vonkelen als een glasparelvuur verlichten het donker gat in mijn ziel tijdens mijn herinneringsavontuur   Jouw ogen zijn zuidzeeparellicht Magie van duizend en een nacht Zieren jouw mooi melkhuidgezicht Werken op mij met veel toverkracht   Jouw ogen trekken mij als teugels In een roes van oneindige warmte, zo blij Ze openen zich als vlindervleugels Ontwaken in mijn gevoelsdromerij   Jouw ogen zijn hemelslichten Sterren uit een onontdekte galaxie Hun te beschrijven is zoals dichten Het is een wondermooie filosofie

Sonja Blondé
0 0

Stilte

Stilte Lauwe zomerwind In een eenzame nacht Bewegingsloos Tussen grazen verwijlend Begint Een zittering   Vochtige kus Met Zoetbittere smaak Doorbreekt De muur van rust Bekoorlijk zwoel is Jouw geur   Stilte Koele zomerwind In duale nacht Uitgeblust Tussen grazen verwijlend Sluit hij zich Een wonder van magie

Sonja Blondé
0 0

Verlaten

een huis bedrijft het leven tussen zee en duin, en de wind speelt met zijn gedachten zijn grondvesten beven geen hond, geen kind geen roos lijkt te wachten op een raam dat opengaat zo ver de horizon reikt, strekt het zand zich uit, zijn mond vertrekt terwijl hij zich op zee verlaat

Karen
0 0

Overgave

schaduwen omlijnen mijn vraag en lach naar de grens van gezag mijn blik naar omlaag manier waarop ik je behaag de macht ligt bij mij om jou te begrenzen de ‘date’ van controle met overgave te omhelzen

Karen
0 0

je doet me denken aan

door de klanken in je stem herkenbaar als bij hem doe je me denken aan maar je haren zijn anders   zij maakt gebaren zoals jij met een mond die niet alles zegt van lachjes en lichtjes in de ogen zij zet haar voeten anders   ja jij bent leuk omdat je lijkt als jezelf naast een ander

Nellie
4 0

het is als een herinnering

dat eerst het hechten komt met vallen ook het opstaan het blootstellen aan de wind om te helen onder de korst  

Nellie
5 0

Mijn zege!

Na al die dagen, maanden, jaren  sta jij weer voor mijn deur ik herken je geur en je gezicht  't is je ziel die me niet meer ligt wie ben jij geworden  wat heeft de tijd met jou gedaan de liefde is versleten ook de pijn is weg gegaan  nooit heb ik durven dromen  dat deze vrijheid ooit zou komen nog steeds sta je daar  met een hoopje schaamte in je hand sluit ik de deur van pijn en lijden  het is niet meer aan mij om tegen jou te strijden. 

Cienn
6 0

tegen de muur (3)

en als de muur je de rug toekeerten zij daar staat in een huiswaarvan de ramen doorschoten zijndoor vuisten razernij, en vingers klein,gekromd, zie je dan wat buiten staatmet voeten boers tussen de wilde rozen, gespreid in een tuin van aanlegzegt ze dan niet kom binnenslikt ze dan niet alle kogelsleidt ze hen dan niet in banenwaar je oog op viel, toen je het vizier nog niet afgevijld hadtoen je nog loepzuiver voor ogen hadwat jij kon zijn voor haar bouwde blinde doeken die niet zagenwie ze was en als ze de muur dan terugfluiten hij gehoorzaamt, als een oude hondaan je hielen likt, staat ze evenminrechtop, het hoofd afgekeerdalsof ze weet wat ze nu heeft gedaanvraag je wat heb je nu gedaanzwijgt ze in een kuil die iets verderop wacht, net om de hoek, waar de wilde rozen talmen, of ze hier wel groeien willen, hierin een graf van uitleg, schiet je dan nietnet als zij, slik je dan niet, als zij, vinden kogels dan niet blindelingswat troebel in vodden weggeveegd weet wie je waswie jullie waren

IT
0 0

Boedapest, Boedapest, Boedapest

Boedapest Ik laat de nacht in me verdwalen, En de dageraad slechts in schilfers op me dalen. Beloftes van een werkelijkheid die ik nog niet wil dragen, Zolang de stad de drank aanreikt en vrouwen me behagen. Boedapest Geheime plekjes als geen ander, In bochten van verwondering waarin mijn roes meandert. De Kettingbrug, het Heldenplein, de steegjes naar de burcht. Van kert tot kert, de drank goedkoop, de nacht kan niet meer stuk. Boedapest Stad aan de stroom die weigert te vergeten. Een mozaïek van meerwaarde, van eeuwenoude kreten, Een palimpsest van levens voorgoed vervlochten met de pleinen, De plaveien, parken, kerken, heuvels, straten en fonteinen. Boedapest Het parlement een baken aan het water, Cyclopisch oog houdt Boeda onoplettend in de gaten. De basiliek bespeelt de nacht, een sluwe Liszt van marmer. Het ritme van de nachtstad maakt de zielen steevast warmer. Boedapest Ontwaak, maar niet te snel. De nacht huist in mijn vacht, onder mijn vel.

Gert Vanlerberghe
0 0

Land (Dat Geen Land Mag Zijn)

1. Haat waait door de straten, Wordt gefluisterd tussen bomen, Doet de ronde tussen pot en pint, Klauwt wild naar wat onzichtbaar, Daar, achter de blanke muur, In de marge van ons zijn. Haat wanneer de zon opgaat, Haat bij het ontbijt, de lunch, Bij alles wat ons dierbaar, Want haat blijft overeind Als de muur hoog genoeg,  Als geen poort of bres of brug. Haat huist en haat ruist, Gaat, rent, vliegt en suist, Zit verscholen in ons dromen Van een leven onverstoord en Uitgeboord, maar leeg vanbinnen, Veilig, maar verschrompeld. Geen woorden voor de doden Nu de lijdensweg ten einde. Een thuiskomst zonder weerga Na een exodus in tranen. Ook thuis rust ons zwaard niet: Wij zijn baas in eigen land! Angst gecultiveerd, Haat die cumuleert: Hij die zonder zonden Legge de eerste steen. Wij willen veilig, Een grond die heilig, Laat ons een land, Een stad, een berg. Thuisgekomen, Huis genomen, Wedermoorden, Zoon verloren. Kerf een lijn in het rode zand: Hier en niet verder. Laat taal je ergste wapen zijn: Benevel met je woorden. Zet de wereld naar je hand, Goochel met opinies, Kneed ze in hun hoofden. Kruip in je vertrouwde pak, Het verleden is herbruikbaar. Laat een traan, laat de waan, Ontzeg twijfel het bestaan. Toon hen wat je wil, De wereld aan je voeten. Schop hen in de wonde Van de schuld die vergroeid Met hun inschattingsvermogen, Dat trauma dat verblindt, Dat verstart en dat verwringt. Vertrappel en verdelg, Maak er een schouwspel van En laat de reuzen kijken, Geboeid en onverschillig, Naar hoe je om je heen schopt In het kielzog van je pijn. En vergeet niet: Het slachtoffer,Dat ben JIJ. 2. Het strijdtoneel begraven Onder lagen van cynisme, Fatalisme, je m'en fous. Fragmenten van kinderen Her en der in het stof Van hun gulzige verleden, Tussen opgegraven wortels Van een aftandse tragedie Steeds heropgevoerd, hervat, Wegens succes verlengd. Maar jij kan je stoeltje Naar believen verlaten, Jij bent niet ingekapseld In dit eeuwenlange conflict, Een spiraal van boze schimmen In een land ver van je bed. Je vlucht naar het bordje EXIT, Een lichtbaken als een boei, En je rug keert naar de bühne, Die tot aan alle hemels brandt En het uitschreeuwt van ellende Met geen hoop op een uitgang.                                 Nee, zij niet. Zolang kaartjes vlot verkopen Blijft dit stuk van groot belang. 3. Land van pijn Land van verwarring Land absurd Land van vernarring Land van strijd Want land in ruzie Land van droom Land van illusie Land vol angsten Land van actie Land van woede En reactie Land in oorlog Land als slachtbank Land apartheid Want land mag dat Land zonder blikken Land zonder blozen Land dat aan flarden Land uitgekozen Land waar geen vat op Stijf van de zorgen Land van volharding Land zonder morgen 4. Bloed op de muur En bloed in het gras. Bloed in haar ogen, Bloed op haar jas. Bloed uit haar armen, Die geen armen meer zijn. Bloed kleurt ons bestaan, Bepaald door wat we zijn.

Gert Vanlerberghe
0 0

tegen de muur (2)

aan het einde van het licht speelt de schaduw een kat en muis spelergens daartussen vergaar je een bol, wol, of wat anders pluizigomdat je daarin makkelijk vertoeven kan en zijn kan, wie je denktte zijn, daar borstel je al het gebroken glas weg, ruim je alle scherpte invoor donzig zelfbehoud, een gereserveerd oord voor de geest levendin angst, elke schedel tot gruis vermorzelt, elk bot afgekloven tot een stompheid die milde kneuzingen verzekert, nooit de huid scheurt,enkel verkleurt. hoe lang nog denk je blauw te kunnen nastreven toegegeven je doet je bestalsof je iets te bewijzen hebt, iets te verdragen hebt, en heb je dat jezelf opgelegdof ben je erin gerold, te bang nu om eruit te kruipen? ze kent dat oord, dat garen, dat draaien in, het verdragen van de blutsen,de deuken, het kreuken, ze kent het net als iedereen, denkt vaak dat je meer dan tijd nodig hebt, maar wat het is, weet ze, kan ze je niet bieden, omdat niemandhet haar kon bieden. omdat zoveel woorden vuil werden, zwegen ze. keken ze toe in kille verwonderingnaar hoe anderen eraan ontsnapten, eruit kropen en spraken van een omwentelingwaarvan ze in de ongelofelijkheid met overgave wilden geloven. het is wachten tot de drang het tij te keren, de noodzaak te blijven zitten, overstijgt.

IT
0 0

tegen de muur

het is niet dat hij zo, ze treuzelt,dat hij zo echt is, excuus, je moet hemtijd geven, en,en leren kennen, kruiperig maar tochnaar het einde van de zin toeovertuigd dat ze het juiste zei,het nodige en het aanvaardbare. wie vat haar woorden opals een belofte, dat wil je wetenwanneer ze zoiets over je zegt,daar wil je hen zelfs voor bij de kraag vattentegen de muur spelden, dwingenoog in oog, te bekennen watze dan verwachten, wat dat juist is,wat nodig is en wat aanvaardbaar. ze zwijgen stuk voor stuk,angst is makkelijk te kwekenook al ben je er niet op uit,een eerlijk antwoord daarentegendat duw je voorbij het breekpunttot ze zeggen wat je horen wilen woorden niets meerdan woorden zijn, onjuist, onnodig, en onaanvaardbaar.

IT
0 0

denken aan jou

nu de wolken voor de zon samentrekken herinneren we ons hoe het was volle licht deugddoende schaduw een zee van tijd genieten van vogels van doorzichtige kristallen dauwdruppels in het zachte gras bloemen zien in de wolken roze heidekleuring die doet dromen van geluk nu samen stilstaan bij datgene wat nooit meer hetzelfde zal zijn bij diegene die blijvend aanwezig is in onze ziel huilen met een lach opgaan in de zon en genieten van de bron van alle leven de wind voelen de harmonie zoeken in een boom ochtendstilte ervaren waarin één heldere onhoorbaar gouden klank zichtbaar trilt een ondoorgrondelijke aanwezigheid voelen die ook in het niet daar zijn de ziel verlicht koesteren bewaren dat kostbaar juweel zoals je wou voor altijd

Guy
0 0

tweelingen

tweelingen zijn zoals een spiegel waar je doorheen kunt kijken en die je evenbeeld niet reflecteert maar gewoon steeds hetzelfde beeld hertovert   weerkaatst in zijn eigenheid die eenheid is   wanneer één beeld wegvalt blijft enkel de herinnering aan het evenbeeld over als gouden gevoelens die men koestert in een onaardse wereld   de spiegel is leeg dan

Guy
0 0

Nu

Een jaar geleden Stond ik daar Voor je zetel Terwijl je sliep   Dacht ik   Maar mijn woorden Vonden geen weerklank   Tot Ik besefte dat je Er niet meer was   Vredig Zonder teken van pijn   Machteloos Trillend in een wazige Onwerkelijkheid Sprak Ik je toe Stamelend, aarzelend Niet in staat te vatten   Vele sidderende woorden Kwamen   Zacht en voorzichtig Spraken Mijn lippen   Zoals ik te zelden gedaan had Te weinig Besef ik   Nu

Guy
0 0
Laad meer ...