Zoeken

Er ligt een bloemkool in het hoofd

er schuift een vuurbal uit de hand uit de hand kruipt een insect de hommel wil binnendringen binnendringen in de opengaande mond waarlangs een aardbei naar beneden opgaat in de leugens van de honger er ligt een bloemkool in het hoofd in een krans van peterselie en verstand gedachten worden opgeblazen in cirkels nooit besproken woord

Ingrid Strobbe

straks

als de wind zijn kansen keert laten we dan de bladeren vegen onze hoofden buigen en de hemelsleutels zien zo prachtig mooi roodpaars

Nellie

20 0

Ze

Ze houdt wel van de grondBeweert ze, want daar aardt zeWaar ze net met beide benen stondLigt ze nu languit en paart zeIk groei horens op haar grondEn op mijn vraag onthaart zeWaar 'k daarna mijn mondLaaf tot ze 't komen klaart, zeHijgt volmaakt, plaatst lippen rondMijn hart, ze blust en brandt mijn lont,Door bed of laken ongehinderd spaart zeOok mijn adem niet, ze zondMij likkebaardend van de grond,Grijnst; ik wil nog een keer, verklaart ze.

To hell, ye of little faith!

Ik zou je beschreven hebben, 'k liet 't,Aangesproken, belicht.De afloop zat vol haar, het hoort nietRijmen over gedicht.Kijken ook, slechts observeren,Beschrijven, woorden voegenNaar de waarheid, het bewerenNoemt men onvoldoend genoegen.Onbetrokken ben ik, regelloos,Vrijgebuit, superieur.Kritiek is als Pandora's doos:Schatrijk stranden in mineur.Wijwatervatduivel, ketter,In weerwil lekker toch poëetWendt soms het wezen naar de letter,Mijn muzen immer goedgekleed.Een dronk dan op wie 't stellen mag:Wie klonk, wie stonk, wie maakt de dag?

Roze

Het complex blaakt van industriële gezelligheidJaarringen en steunberenElektrisch de zon werenVogelhuisjes binnenskamersHet ketelen hier is herrieloosRustig efficiënt voeren ze aanGecaste schorten bijrollenIn de chloorloze vrije slag om de arm.De bliksem vlindert meKnot strak als tegenwindDe inkijk van de hinde onder honderd opgefokte wimpersHet hindert niet de nachtValt vast vol kantelend bekken.Zing het Frank je bigband kent de wende alVerfden anderen dan zwartTrek niks uitFluister jeDuister kleedt jeZuiver jeHuid onder huid over wat hoort voor het koorDubbelzinnig als je kleur

Studie

Je ligt er altijd staand benen tevreden en tong in verzet in de buik van geheimen komen we samen op de wand van elk kwaad het liefdesgedicht houdt woord je beklimt een toren van vrees zo ongegrond en onvervangbaar je ligt er niet om stil te staan een wezen vreemd trekt de pen uit het hart en doopt haar in de inkt tot een leven vreemd

Ingrid Strobbe

0 1

Het is zoals het is

Het is zoals het is Helaas enkel zo Zoals het is Maar het is meer als verwacht meer als gehoopt meer als dat ik ooit kan zeggen Toch……….. Het is zoals het is Helaas enkel zo, zoals het is Niets had ik gewenst niets had ik gedroomd nu heb ik het geschenk en al die dromen Toch……….. Het is zoals het is Helaas enkel zo, zoals het is Ik kan me niet verzetten dat wil ik ook niet of wil ik het wel? Neen, niet bij jou Toch……….. Het is zoals het is Helaas enkel zo, zoals het is

Wij

Als wij beiden over de routine kunnen lachen, omdat de tijd die stil blijft staan even van ons twee is. Deze tijd is leven in het moment, deze kamer, dit bed, ze spreekt met ware tongen en kust, en met hete handen, zacht en bekoorlijk, wil zij mij raken, doet me het wiel van het leven vergeten Als ik me nooit zelf kan verliezen en zo ook jou nooit verloren kan gaan, geen grote “WIJ” elk van ons kan verkleinen, de geest vrij blijft, omdat alleen een vrije geest – eerlijk kan zijn Als jij en ik, als “wij” echt zou bestaan...............

Taifoen

Mijn zinnen verliezen zich in de betovering van jouw kleuren Jouw regenboog vangt mijn blik Jouw glimlach lost het harde vruchtvlees van mijn littekens Verbant oud leed in barnsteenparels vol van geluk Op het tipje van mijn tong mengen zich kristallen van pijntranen en het zout van jouw huid en diep legeert een stroom van gesmolten metalen welke zich zoals lava aan de sluizen stuwt Een storm van lust breekt los uit ons longen Verdampt in de hete regengordijn van de monsoen Bij het dansen in de wind van al het andere doordrongen Versmelten wij in het diepe oog van de taifoen

Avondwandeling

Stil de zee De maan die weerkaatst Op de steiger sta ik Mijn hart is verzegeld, net als dat van jou Het zijn momenten waarin wij kunnen voelen, Gedachten ons verleiden Momenten van rust

Ontploffing

er dreigt wat gordijnen knallen open als hete flessen de roep duwt hard tegen zachte longen er is afschuw penetrant en onderdrukkend het woord het dekbed wurgt houdingen van slaap er dreigt wat het stoomt als een boot met gevaarlijke vracht hoe kan het verkeerd gaan als men ophoudt?

Ingrid Strobbe

26 1

De anoniemen.

Ik hou van godenspijs maar ben geen god. Niet in 't diepst van mijn schrijven, zelfs niet ex machina. Ik klooi wat aan, redigeer met zachte hand. Leg ijdele strikken in woordenlijnen. Soms noem ik ze 'verzen' en durf stoutmoedig : 'gedichten'. Voor wie ze lust : eet smakelijk.

Kris De Lameillieure

21 0

homofonie

men loopt door de grootstad als door een tentoonstelling in een museum. uitstalramen. men kijkt, als naar de schilder die gelezen wil worden in dubbele schaduwen, in vleugel- en vreugdeloze engelen met zwarte gezichten en men kijkt in de eigen lege handen, als in een spiegel. weg met de beate blik vol admiratie en het obligate stapje terug van de kenner, die in gedachten al door het raam van een tearoom de dakloze ziet die een eetbare dag uit de vuilnisbak plukt! de oh van de bewondering en de oh van de afkeer zijn homofoon, ware er niet de zon en dat het heerlijk wandelen is langs traag walmende bussen en bestelwagens vol bric -à-brac. ook had hij dit kunnen schilderen: de skateramp, het coole cruisen door het flatland, de donkere jongen rappend aan de rand van de bowl, een baltsende doffer, en een bleek meisje dat kirt en zacht klapt in de handen, een duif bevroren in de opvlucht, nature morte. op de wind die tussen stadstorens zwerft waaien zangen aan als van vrouwen op het veld. de Afrikaanse boer ment zijn ossen. men kijkt, in de eigen lege handen, later leest men de catalogus als een legende bij een kaart. de langste reis begint met een enkele stap. Gedicht o.a. n.a.v. de tentoonstelling As sweet as it gets (M. Borremans) in Bozar, Brussel, 2014 ©Martin Carrette

Martin Carrette

40 0

naïef naïef naïef

O, ik was zo verliefd. Met van die pluche roze oogkleppen op. Elke nacht in bed mij zijn gezicht voor de geest halen –niets anders dan dat: aan zijn gezicht denken. Geen seks, geen handen die naar lagere regionen schoven. Enkel denken aan zijn gezicht. En als ik nu aan hem denk, zijn het woorden. Woorden als: fuck. Arrogante snob. Mij geen blik waard achten. Een beetje staan smoezelen achter mijn rug. Fuck you, and fuck you again. Een mens leert bij.

Evelien K.

Alstublieft

Zotte dagen van onvervalst verdriet waar een mens van achter zijn zetel kruipt en nog ligt na te snikken op het gravel van de tenniscourt zal ik u inpakken met een strikje en doorsturen ja mevrouw, nee mevrouw we laten het maar gebeuren veel te druk bezig om iemand anders op te fleuren

Evelien K.

Uw handen

Misschien was een woord genoeg geweest of zelfs maar een glimlach Geen grijns zeker geen verwijt. Misschien waart ge nu nog hier geweest Misschien had mijn bed dan Twéé hoofdkussens Misschien zelfs twee nachtlampjes Eentje aan iedere zijde Van dat echtelijke echte bed. Zeker is de nacht die volgt op de dag Al is het verschil me deze winter niet altijd helemaal duidelijk. Zeker is die vrouw haar ogen in de uwe Uw handen rond haar borsten. Zeker is De koude in mijn bed In mijn hart In mijn huis en de warmte in mijn kruis. Zeker is ook: dat ene hoofdkussen zonder kussen.

Nathalie

Liefst twee

Ik wil alles van u lezen elk gedicht, elke zin, elk woord. En als ik u dan eindelijk in levende lijve ontmoet, dan streel ik u, onbevreesd. Want ik ken nu immers uw allerdiepste fantasieën. Misschien deel ik er wel gedwee Eén of zelfs wel twee.

Nathalie

Etaleren

Was je een tomaat danEen waarvan het sap gulzigeMeisjeskinnen guitig siert.Bloed dan in de linkerVentrikel, klaar om zuurstofNaar hooggehakte kuiten te voeren.Als achterlicht was je helderVerdwijnend: de afscheidskusVoorbij maar niet minder tastbaar.Je bordbestaan roept stop gevaarVerboden, dat jeugd doetDansen op de rand en erover.Maar je hangtKleur en pitTe wezen achter glas.Straks vang je een dameEn nog later zeker een stel heren.