Zoeken

Blijstje

Maakten alvast mijn dag:* De busbestuurder bood me            Nodeloos voorrang en een glimlach.* Korenbloemblauwe kousen            Om benen in de buurt,  Met schrijven in gedachten begluurd.* Een half uurtje moedige zon            Net toen ik erin zat* En eerder werd ik nauwelijks nat            Toen 'k door karige druppels naar huis fietsen kon.* De gedachte aan je gedachten            Vannacht - van ik die lach, ten* Slotte oogluikend luimen in bad. Morgenochtend groet ik de dingen.

nullabee
0 0

puntdicht

                                           het pakijs tilt zijn armen op, draait zijn torso                                            in een oeverloze twist

Leen Pil
44 0

De ene van velen

We stromen.De ogen gegrond,De lading zwaar aan de schouders -Vooruit maar voorbijHet slepen van de dag en nu de benen.Hydraulische poorten voorbijDes grijzen Walkürens wagen betredenWe; kom spoor Walhallawaarts.Een meterslange rode pil naarDe ware wereld vol liefde en thuisOf toch warmte en TV.Afstappend, straks,Stromen weGeen haar vrolijker - of wijzer:De kansen van de transitDoorgaans onderaan de dobbelsteen gepoot.We stromen.Grijs en eindig,Bestemmingen voorbijIn bullet time.

nullabee
0 0
Tip

Een warm bad is als een tweede moeder

Ik ben niet goed in weglopen. Ik leg geen twintig meter af, ook al trekt de hond. Een maidentrip is meer dan water slikken in de bocht en als een meester langs de sloepen dwalen.   Het is de kans om droog te vallen. Het gevaar ligt onder u. Zonder water keert het tij, draait een wasmachine scholvers in de straat. En krimpt de wind. De deur klapt niet meer open in de toren. Het land spoelt in de hoogte aan en hakt het blauw uit de kasseien. Nu nog het dok chambreren. Hoort hier geen zwetende man op metaal te beuken?   

Leen Pil
35 0

Geen titel

wanneer ik mezelf vond onder het stof van de verlaten dagen de verlaten resten van mezelf ontwikkelde ik het verwikkelde zoals een geschenk waar de verpakking wordt afgescheurd ik ontblootte mijn lichaam ik ontblootte mijn gedachten legde mezelf in het water de massa rondom me licht en drijvend zinkend en happend naar de adem die ik tot me zou nemen naar de adem die me terug zou brengen naar de adem die me zou doen zweven

Judith Dhondt
11 0

Ga

Ik los je trosjeGeef propellers zetjesSchouderklopje hop je moet nu gaanDe wijde wereld wijdt een roep aanJou, spint je tot je spint.Ik voel gegunde rustDagen doorduwen ondergaanAls de zinderende zon in verre landenEn dat eruit je schoudersOngeroerd massage halenDeadlines druk en daver eensklaps triviaal.Ikzelf treed in zeeën vanGeen regels en zelfs deze breek ikZoals met onvermoede oude dagen.Mijn schouders bloeien in het dragenAls mijn stem die afleidtOf alternatief voedtVoor wie nog kleiner velen moetEn dat ik dan volsta, bedaard,Wetend van het plukken waard.Wanneer ik voor ik 't weetJe straks weer armvol welkom heetVerwacht danMaar een ander manIn elk opzicht nog dezelfdeVoor de helft deWeter van de wil, half verslaafdAan jou, gereed om gelaafdTe worden aan het lijf, het hart, de mond, het hijgenOverladen met woorden en zalvend zwijgen.Leef en weer.

nullabee
0 0

ik denk niet aan

ik denk niet aan een blinde muur niet aan dichtslaan van het boek   maar aan weerzien denk ik niet te vroeg en niet te laat   en aan omarmen denk ik van er mogen zijn   zo gewoon vanzelfsprekend

Nellie
0 0

Boeken

elke rug is er één er staat: gek van liefde, het zijn dierbare momenten van 77 mensen Bono leunt bijna tegen Zappa aan de kronieken van Bob Dylan komen tussenbeide Kuifje heeft 8 ruggen op zoek naar geluk, blijft De Blauwe Vogel of treft men het met Bezonken Rood? ik leer ze niet uit het hoofd de gedichten van Wislawa Szymborska ik lees ze in pyjama, Hier ik stel me een Wijvenheide voor, een splitsing van storend en ongestoord er is Camera Work, voor als we de Himalaya bereiken de boekjes die een stad open leggen en als ik de voordeur achter me sluit zie ik Schoten in Beeld de postbode is zeer nabij

Ingrid Strobbe
0 0
Tip

(zonder titel)

Wij zijn zonen en dragen dezelfde moeder. We houden onze hoofden koppig, kijken star en hullen ons in wierook. In onze handen klemmen we de draagbaar. Zo hard hielden we nooit, was iets ons meer. Geslagen verdragen we de leegte. Wij zijn geboren om mannen te zijn. Onze naam met zachte hand gegrift, met trots. We rechten onze ruggen : wij zijn zonen, moederwezen.

Kris De Lameillieure
32 0

Tachtig

je wil tachtig worden slapen in een hotel aan zee niets te maken hebben maar alles gemaakt en gestroomlijnd de barnsteen van jouw levensloop houdt je wrijvend in de handen je danst om een regenbui onthoudt de ondergang van zonnen als je tachtig wordt en meer letten we op, no message geen selfiehulpje niets van glas of ouderdom geen string of kleine letter en als je sterft welk boegbeeld neem je mee?

Ingrid Strobbe
0 0

(Sur)vivandum saluto

Ik geef toe datDe verwijfde gladiatorBeter staat met dat verbogen zwaard.Ik daag deKunstenaar uit om datVoor ogen te hebben gehadToen de stadHem verzocht het parkIn ziel en wezen uit te beeldenHoewel het stervendNoch stoer noch ontmandIs; enkel 't leven deelt het met het beeld.

nullabee
0 0

Het trage zien

Die van de felgele ukMoedert zo subliemeZeepbellen,Lachjes van sop enRegenboog in de zon,Dat de bloesemblaadjesIn haar grasLater pas omheenHun knuffels en kraaitjesRozig opduiken.

nullabee
25 0

Wat kan breken

                                       de tegels liggen stevig in het gips                                        een zachtwit net van aarden ramen

Leen Pil
18 0

Vrij

Ge probeerde nog heel even om met mij te vrijen Maar ik wist niet meer hoe dat moest wist niet welke houding aan te nemen. Ge dacht aan haar en haar prachtige lichaam Ik dacht aan niks en aan alles En probeerde tevergeefs. Ge loog u in bochten om pijn te vermijden Ge boorde uw mes verder in de krochten van mijn ziel en fileerde me verder. Ik ben nu alleen Gij zijt nu met twee Ik voel me gelouterd Maar gij vecht nog steeds. Ik denk ik heb mijn weg gevonden Gij zoekt nog steeds Vrij ben ik nu En gij gebonden.

Nathalie
0 0

Geen rust voor de kwaaien

Vanaf de uitgestrekte vlakten roeptDe demon-heer, hij kent me,Kent mijn naam, hij noemt hemSterker nog zichzelf mijn vriend, hijHeet me welkom bij zijn haardOmarmt me als een vader maar ikBen geen weergekeerde zoon ikSteek mijn degen in zijn oog wantWie een demon-heer belieft kanBeter anders stemmen, hoor ik roepJe, roep je op, je hoort me schaarJe bij mijn vuur, mijn zoon, en deelEen diepe fles met mij.

nullabee
17 0

Paprika.

Vanmorgen smaak je vers gesneden paprika en frisse lente-uitjes. Ik noem je julienne. Je bent lang, zo slank, om door een ringetje te halen. Je parelt. Ik pel je uit je rok, je slaakt en sist verrukte gilletjes. Je zuurt, je zoet, je mondje tuit. We gaan naar buiten. De wind waait licht. Dit wordt een warme dag.

Kris De Lameillieure
19 0

Glashelder

                                                         Glashelder                                uitgangssituatie 1 m² = 10.000 cm²
 = man en vrouw                                                                                      op maat gesneden                                eenmaal dubbelvouwen en ze liggen halfnaakt                                                                                        overhoop                                in acht lagen gevouwen zegt ze ondoorzichtig                                                                                        nee                                16 gaasjes = ze wennen aan het geluid dat ze                                nog niet                                          gehoord hebben

Leen Pil
10 0

Hij heeft niet eens het lichaam

van een ijsbeer, beweegt  in komst en vertrek met een maag die nijdig is van leegte met een staart vol meningsverschillen het panische van zijn gehuil krijgt even rust in schaduwen hij nadert soortgenoten, hij is de enige die muren sloopt

Ingrid Strobbe
0 0

Tekst schrijven

de armen hangen als touwen naast de lichamen het lijken broers de oudste vlucht al jaren in verhalen terug naar de Heide, daar koos de jongste voor men haalt adem, ze ruilen een jas, een brooddoos met vlekken en peperkoek de man van jaren mijdt wat wazig is wordt angstig van de takken die hij telt, verder van zich weg legt de Heide, daar moet zijn borstkas open, om warm te lopen om de avond die nog komt te dragen, jagers achter rolluiken zijn beelden die hij van het scherm schraapt

Ingrid Strobbe
0 0

als een nieuw gedicht

is het water met de tarwe nog voor het rijzen en de helen het brood gesneden door de helft of de boterham in stukken   als woorden in het zout

Nellie
11 0
Laad meer ...