Zoeken

ondergang

De ochtend meemaken, door u haren strijken als zongloed de tinten inkleurt. als grijs opflakkert door miscommunicatie. We dwalen verkeerd georganiseerd & verward Door bladeren dartelen als ochtendauw. Koffie ademen door frisse lucht als doemhoofden niet bewust verwaaien.   De eerste blos.de eerste vingertik.ogen die vuur vatten. Tintelt zongloed over bergen.loopt liefde op.   Alles drijft in houding en het helderste gesprek snijdt woorden als voedsel.   Leven huist in een voetstap. tot drukte komt en niemand elkaar nog verstaat. Vergruist tot een duisternis.   En wij weer in slaap vallen als in een liefdevolle strop.

soundscrapes
0 0

Schrijven, Dansen, Drinken

ze schrijft en ze drinkt.Piano streelt haar zwarte haren En ze schrijft en ze peinst Maakt natte kringen In gekloofd hout En is dat een traan Dat in haar bierglas duikt? ***In de zwakke schijn Van de bloemenlamp In het bijna duister Drinken wij, kussen wij Hebben we alle moed verloren Zijn we slechts nog meubilair ***Donkerrood zinkt weg Maakt schaduwen in het hout Ze krijgt een nieuwe En verspilt geen druppel Van haar herwonnen hoop Haar troostende glas wijn ***Wanneer de jazz zachtjes uitsterft En de barvrouw slechts nog gaapt Neemt de demon de boel over Zo belanden we op straat Heel wat centen lichter Maar de duvels des te fellerze drinkt en ze danst.Dans deze zwarte dans met mij.Ik tracht te hinken in de maat,Een sukkeldansje zij aan zijBen ik nog toe in staat.Wat wild gewieg op duist're beats,Een wals op Wire, waarom niet,Waarom niet Wilco, Ween of zelfsWolfmother. Het verbaast me nietsDat jij sneller je pintjes gietDan dat je beentjes swingen.Muziek maakt niets meer uit,Het bier gonst veel te luid,En ik heb alle zin in alWat jij niet bent, verloren.***Sommige dansen dans je beter nuchterEn ik schraap haar voor de derde maalVan de kleverige dansvloerRecht naar huis of nog een dans?Ben je mal, zegt ze, 'k bent zatGeef liever nog een pint***De beat is te snelHaar benen week en lamHet dansen heeft ze opgegevenHet drinken echter nietGeen fut meer, geen ritmeDe wijn ploegt alles om***Met heel de Ultratop in de benenGans de wijnkaart in de maagHaar nummer al te vaak gegevenStaat ze eindelijk op straatHuiswaarts keren is geen optieEr is wel nog ergens een bar openze danst en ze schrijft.Als een schaatser in het ijleSchrijft ze woorden op de vloer,Danst ze zinnen diep vanbinnen,Jongleert ze harten uit de deur.Zoek geen boodschap in haar passen,Geen signifié bij het ontbijt.Dans en hoop dat ze van jou blijft,Of je bent haar al lang kwijt.

Gert Vanlerberghe
20 0

De bloem

Ze kwam, heel kalm, in een zomer zo warm Elke dag opnieuw, vol roem, die bloem bleef maar staan, zonder te vergaan  Storm, wind of regen,  ze kon er allemaal tegen. Zelfs met de eerste vrieskou in het land,  houdt ze stand !  En al is het koud en kil,  zij weet wat ze wil. Groots, mooi en sterk, blijft zij staan in onze voordeurperk. Het is alsof ze zegt : ik heb jullie tuin gekozen om mij te verpozen. Zelfs bij het ergste klimaat, blijf ik paraat. Dus wat je ook zegt, schrijft of zwijgt,  IK ben de bloem die BLIJFT ! 

An H.
0 0

Iedereen die je liefheeft

Maak een dorp met mooie dennenbossen. Bestrooi met kunstsneeuw. Je wereld wordt plots een stuk kleiner. Hij hier volgt je overal en zij daar wordt de moeder van je kinderen. Iedereen is er graag in je buurt. Haal opgelucht adem.

Evelien
60 3

De reis

Eenzaam en verlatendolend door de stratenniemand om me heenhelemaal alleenliep ik door de stadhet enige dat ik hadmijn eigen ziel, mijn eigen hartvechtend tegen de wereld, o zo hardkermend van de pijnniet zo fijneen tranendalin vrije val.Vervelen doen ze zeldenverhalen van vele heldenthuisblijvers die zagen en klagenof je nu reist met het vliegtuig, de trein of de wagenjij vertrekt, familie en vrienden blijven hiermaar reizen is àltijd avontuur, een plezierhet is belevenléven.Aan het eind van dit gedichtben ik al lang uit het zichtje moet me niet de hemel in prijzenwant wat er ook gebeurt, ik zal àltijd blijven reizen

FilipPlompen
0 0
Tip

Morgen zijn de appelsienen rijp

Daar waar we ooit appelsienen Echt waar appelsienen Waar zacht gras tot boven de navels en wij smalle schouders slalom Waar oorverdovende krekels Zomaar in de nacht Waar ook meneer August We noemden hem soms ook édoewaar toelemoond bonzjoer die de zon liet weerkaatsen op zijn blinkende bol romp voorop Derrière en retard Waar gebarsten stenen met de allures van een burcht Waar lage huizen zich kastelen voelden maar toch - waarom niet sliepen we onder de maan tot de dauw als een ijskoud deken Waar ook soms rimpels in het water Waar ook soms geen rimpels in het water ongelooflijk eigenlijk Waar ook stil Waar ook ooit stilte was onbezoedeld inderdaad ooit gewoon stilte ongelooflijk eigenlijk We luisteren nu en we zien Het gras tot aan de enkels luister het ruist De stilte is verzadigd Het is niet anders Kastelen verkasten naar de lucht Maar wat een geluk Morgen zijn de appelsienen rijp

Margot
262 1

stel je voor

dat er bij jou chocoladeregen op je vel valt vol de rivier loopt, een dal overstroomt jij daar bent aan de overkant en ik hier en stel je voor dat het hier gekleurde muisjes regent laten we het dan omdraaien in en uit de huid kruipen wisselen van kleren

Nellie
0 0

wederkerig

er lopen draden hoogspanning tussen huizen en tussen mensen als jij en ik  om soms slapeloos van wakker te liggen maar als het vriest en de draden hangen door dan wachten we tot het dooit en herinneren ons het vieren  

Nellie
0 0

Vergeten

Bij het keren van je rug ben je alles al vergeten Hoe zon, hoe maan, hoe sterren Wie wie is en wie waar Even wist je het wel Even... En toen stond je daar weer Met dezelfde blik voor hetzelfde antwoord op dezelfde vraag

An Spoelders
10 1

Silhouet

Silhouet Van bladeren ontdaan zijn de bomenin wiens schaduw hij strompeltals een silhouet van de tijd. Regen raakt zijn lichaam, maar hijvoelt het niet. Onder het gewichtvan zoveel dagen, weegt geen druppel meer door. In de diepten van zijn hart, rest hem nog wat zonlicht. Zijn zomer is nog niet vervlogen.

Fuaran
0 0

Smaller dan mijn voeten

Wijdbeens wacht hij naast de kippen. Zij staat bij het slagersblok en lacht, ververst de lucht met mondjesmaat en zoekt het beste vlees. Ze buigt voorover, de warmte is eetbaar maar weegt. Ze gooit het vet weg. Wisselt geld. Het hoofd blijft koel tussen de rekeningen. Het zijn er dit jaar veel. Dan is er de liefde nog. Die raakt niet op, er zijn voldoende nummers. Plastic houdt de kinderen bij elkaar.

Leen Pil
0 0

Waskracht

We vloeien, we vloeien in elkaars armen, handen nog zichtbaar, al de rest uitgezwierd, uitgewrongen, het zeep op onze lippen. We spreken zeepbellen. Laten in dampende kledij omhullen, graaien in elkaars zakken, kijken of er nog een verloren cent, nog wasgeld, te stelen valt. Kom maar, pluk maar, roof me leeg. Jij, naast mij hangende. Ontrafelend hangen we nog voor even vast, dan dradelings, voor we verstrengeld wegzweven, de lucht in als wildekinderen.

Gilles Jules Torfs
26 0

Onthutst

Ik had zin in een stevige stamppot op je laatste                                                 werkdag. Zo een met een Frans smaakje.                                                 En speklapjes half onder water. Maar ik heb niet                                                 geroerd.                                                 De brei is naar de bliksem. Misschien                                                 moet ik maar eens een stap opzij zetten en                                                 het koken overlaten aan jou. Of aan de buurman. 

Leen Pil
13 0

Kanaal

Aan de overkant van het kanaal trok een oudje aan de lijn, de hond zo tergend traag. Dat was haar doen. De visser liet het zijn. Hij keek naar links en in de verte. De fiets nadert nooit als de fietser niet meer ademt.

Ingrid Strobbe
0 0

Weet dit

Weet dit Weet dat ik hier was om de wij in zweigen te vinden, vergeet- me-nietjes plukte om te worden herinnerd in een toekomst die op mij niet wachten wil, weet dat ik hier was, dat ik wachtte op een toekomst die niet komen wilde, en bovenal: weet dat ik wilde. Alles. Ja, alles. Alles wat me toekomt.

Fuaran
0 0

Wat als...

Wat als... Niemand die het ziet: maanlicht kust de aarde waar jij ooit liep, lang voor de tijd je stikken liet Teder verlicht het het pad dat jij nooit hebt begaan toont dat het had gekund - alles wat je nooit bent geweest nooit hebt gedaan - en weet dat het hier is, onder het licht van een nieuwe maan, dat verhalen ontstaan.

Fuaran
9 1

Met open blik

Met open blik Ze sluit haar ogen voor de wereldblikt haar breekbare binnenkant in leest de woorden die je zorgvuldig kerfde in de zachte buitenkantvan haar ziel. Men weet het niet,maar weet dat ze het ziet, hoeje elke dag een beetje verderschrijft, zomaar bij haar blijftverder leeft in haar.

Fuaran
34 0

Schemering

Schemering In 't zachte zand van dit verlaten strand schreef hij over de dagen zoals ze nimmer waren en over hoe vroeger nooit echt voorbij hoort te gaan. Het woeste water wist zijn woorden voor men ze lezen kon en het is daar dat hij een gedicht verzon. Het heden schemert in 't licht van zijn verleden, hij bewaart het in de palm van zijn hand. Laat het nooit meer los.

Fuaran
0 0

Ster

Hier niet meer Maar ergens ben jij er wel Niet te horen, niet te zien Maar te voelen   Hoe jij een STER en in ons hoofd en hart steeds STERker  Voor altijd bij ons aanwezig bent  

An Spoelders
21 1

Het was niet eens zo gek lang geleden

Ze snikte Ze wist dat het nooit meer zo zou zijn Zoals vroeger, zo zou ze nooit meer leven één ding zal ze missen één ding zal er niet meer zijn Toen dat er nog wel was was nog niet eens zo gek lang geleden Of hoe alles in één tel voorbij kan zijn

An Spoelders
15 1
Laad meer ...