Zoeken

De zin van schrijven

Schrijven doe ik niet om te blijven, maar om te worden Al weet ik nog niet wat het zal worden.

Het alfabeth van een rekenmachine

“Ah, hey, alles goed? Is dat uw middelste dochter?” “Nee, de oudste.” “Hoe oud ben je?” “Ik ben zestien.” Ogen zo groot als mandarijnen weerspiegelen het ongeloof. “Je lijkt hélemaal geen zestien.” Een gezichtsuitdrukking lijkend op een nakend onweer verschijnt op mijn gelaat. Zelf denk ik steeds: ik heb nog NOOIT iemand gezien die op een getal lijkt. X of O-benen zijn leesbaar, maar een leeftijd … Waarschijnlijk voldoe ik niet aan de maatstaven van een doorsnee tiener, waardoor er andere leeftijden te pas en te onpas op mijn hoofd worden geplakt. Want tegenwoordig wordt alles in cijfers uitgedrukt. Is ons alfabet samen met de ijskappen aan het smelten of wensen mensen liever de taal van een rekenmachine te spreken? Wie zal het zeggen, wie zal het weten? Want tegenwoordig wordt alles in cijfers uitgedrukt. Op school hebben kinderen en jongeren maar één doel: een zo hoog mogelijke score behalen. Het beheersen van de leerstof en het vergaren van kennis zijn overbodig. Want tegenwoordig wordt alles in cijfers uitgedrukt. Schreeuwend van de pijn, huilend van miserie … Hoeveel is uw pijn op een schaal van tien? Zelfs in het ziekenhuis spreekt men niet meer van weinig – gemiddeld – veel – ondraaglijk. Want tegenwoordig wordt alles in cijfers uitgedrukt. Succes is niet langer meetbaar aan de hoeveelheid geluk, maar aan het geld dat er mee te verdienen is. Aan een auteur wordt steevast gevraagd hoeveel boeken hij heeft verkocht. Terwijl, kan je getallen voelen? Nooit zal er worden gevraagd wat het doet met je persoonlijkheid. Want tegenwoordig wordt alles in cijfers uitgedrukt. Het is een wereldwonder dat de spiegelindustrie nog niet failliet is gegaan, want mensen kijken niet langer naar glas om te weten of ze dik of dun zijn … Enkel het getal op de weegschaal bepaalt het zelfbeeld. Terwijl, als ze vroeger hadden beslist dat 2000 gram gelijk stond aan 1 kilogram … dan woog iedereen de helft minder en zagen ze er toch identiek hetzelfde uit? Een weegschaal spreekt luider dan hetgeen we zien. Want tegenwoordig wordt alles in cijfers uitgedrukt. Een gerecht in een restaurant, een meisje op het strand, een jongen in de bar, een citytrip … alles wordt gewogen en gemeten … Hoeveel krijgt het op tien? Want tegenwoordig wordt alles in cijfers uitgedrukt. Zijn we zover gekomen dat alles in ons leven enkel nog draait om cijfers … om het aantal likes op Facebook? Kunnen we niet gewoon weer onze gevoelens en gedachten uiten via woorden, niet afmeetbare handelingen, met een glimlach of een traan? Want tegenwoordig worden alle woorden ingeslikt en gereduceerd tot een zwijgend niets.

Mille Vermeulen

1 0

De Hond

Je wou dat je een hond had. Liefst eentje met een staart, een kwispelende staart nog wel. Want kwispelende staarten wijzen op blijdschap. En blijdschap kun je godverdomme goed verdragen. Je zou met de hond gaan wandelen, joggen, marathons lopen. Jullie beiden met het tongetje uit de muil: zou dat geen mooie foto opleveren? Je zou je hond een schouderklopje en een kommetje water geven: alweer een Ethiopiër geklopt in de sprint. Je zou hem knuffelen (de hond, niet de Ethiopiër), en zeggen dat je hem graag ziet. Hij zou blaffen en jij zult smelten. Maar je hebt geen hond, je zal nooit een hond hebben. Je hebt schrik. Schrik dat hij zal doodgaan. En dat enkel de foto van jullie beiden met het tongetje uit de muil zal overblijven. En dat wil je jezelf niet aandoen.

Michaël Verest

0 0

De poes

Het is ochtend, je slurpt van je koffie. Je wilt een lucifer tussen je oogleden steken. Je geeuwt. Je maakt jezelf wijs dat het geen levensmoeheid is. De melk is zuur. Toch drink je ze, want de koffie is op. En leidingwater vertrouw je niet. Dan hoor je een raar geluid. Een soort gekrab, gesnuif, gestoei. Het is je poes. Ze speelt met een sjalot. 'Sjalotten horen niet op de grond. Die horen in de sjalottenmand', denk je. Maar het is ochtend, alles is mogelijk. Je slaat de poes gade. Ze is speels vandaag. De sjalot heeft het niet onder de markt. Het tafereel vrolijkt je op. Het vrolijkt je zozeer op dat je lacht en tegen je poes praat: 'Jij mallerd! Sjalotten zijn geen muizen. En sjalotten zijn ook geen onderdeel van je dieet. Jij gekke poes toch.' Dan sta je op van de ontbijttafel en schopt de poes spijkerhard in haar ribben. Zeg nu zelf: dat was toch niet nodig? En zo onverwachts... Je moet je ochtendhumeur leren te kanaliseren zonder de poes te mishandelen. Gesnopen? Het is gewoon een kwestie van fatsoen. En dierenliefde.

Michaël Verest

0 0

Stel je voor dat...

het dier tot hier was gelopen, langs het licht van straatlantaarns en geparkeerde auto’s, langs fietsen tegen de voorgevels van ingedommelde huizen, het onkruid tussen de kasseien van trottoirs besnuffelend. Eerst lag het in een doos waarin het handje van onze peuter graaide. Naamloos en geslachtsloos liet het zich optillen en knuffelen tot het terug werd gelegd. Het had genoten van het witte neonlicht van de winkel en van de bevrijding uit de enge ruimte van karton en duisternis. Wat was dat voor een wezen? Dat had het zich afgevraagd toen de mond van onze kleinste zich opende en er geluiden uit ontsnapten. Omdat nieuwsgierigheid aanzet tot actie, had het dier zich laten vallen uit een opverende kinderschoot en zich gerept naar de uitgang en was zo onzichtbaar mogelijk voorbij de kassa geslopen. Het lijkt erop dat dit soort toeval niet bestaat. De zeug was ons huis binnen gedrongen voor drank en spijs want ook pluche kent dorst en honger. Op een onbewaakt ogenblik had het zich in de gang verschanst en gewacht tot de deur van de woonkamer open stond. Het is een raadsel hoe het omhoog wist te klauteren op de houten tafel, en waarom het bij de huistelefoon post ging vatten. Spreken kon het niet dus konden wij geen beroep doen op het dier als assistent waneer er een oproep binnenkwam. Ik belde naar mezelf om te kunnen vaststellen wat het dier zou ondernemen. Zou het überhaupt iets doen? Ring, ring, ring… Het varken richtte zich op, het puntje van de staart recht omhoog, het buikje wiebelend van links naar rechts en uit de oren kwam roze stoom. Ik dacht dat ik de geur van een boeket rozen gewaar werd en kon het amper geloven dat ik deze woorden hoorde: hallo, met ik en anderen! Hallo, met ik en anderen. Hallo, met ik en anderen. De welkomstzin werd eindeloos herhaald dus moest ik ingrijpen. Ik nam de telefoon uit de houder en zei gehaast: Dag! Ik hier. Je hoorde zonet een ander. Euh, een andere ik. Een varken van Ikea. Het kent slechts één zinnetje. Het kent slechts één zinnetje. Het kent slechts één zinnetje. Het kent slechts… en toen kwam mijn man om het brave huisdier uit te schakelen. Hij legde zijn vinger op mijn lippen, drukte op een knopje ter hoogte van mijn staartbeen.

Ingrid Strobbe

0 0

Vos

Ik hoorde de kippen kakelen. Niet verontwaardigd zoals gewoonlijk, wanneer de ene de andere op de poot getrapt had. Of wanneer ze het allemaal op hetzelfde graantje gemunt hadden. Of wanneer de hond te dichtbij kwam. Mijn kippen waren steeds verontwaardigd. Maar deze keer niet. Ze kakelden eigenlijk ook niet. Ze krijsten. IJzingwekkend, zo midden in de vriezende nacht. De hond blafte. Ik rende de trap af en trok mijn laarzen aan. De sleutel had ik gelukkig op de deur laten steken, uit schrik dat het slot anders kapot zou vriezen, want ik beefde te hard om de sleutel er in te steken. Met een grote lamp rende ik naar het kippenhok. Ik gleed bijna uit, maar kon me vasthouden aan de omheining. Het gekrijs was opgehouden. Ik trok het hok open en zag mijn kippen, morsdood. Koppen afgebeten. Verontwaardiging in hun ogen. Achter me hoorde ik gejank. Ik draaide me om en scheen met mijn lamp op de vos. Hij had Tilly in zijn bek, de kleinste en zachtaardigste kip van het hok. De vos had een grote wonde tussen zijn ogen en miste wat vacht. Hij ademde snel, zag ik aan de wolkjes die uit zijn neus kwamen. Hij rende weg, onze weide in, richting het bos. Ik rende achter hem aan, maar hij was te snel. Ik gleed uit. Waarom had ik het ook geprobeerd? Wat had die vos mij ook misdaan? Het vroor nu eenmaal, en hij had vast honger. En zijn gehavende kop en vacht bewezen dat de kippen zich verweerd hadden. Maurice, de oude haan, had zijn dames vast goed proberen te beschermen. Waar was Maurice eigenlijk? Ik had hem niet gezien tussen de slachtoffers. Ik stond op en wandelde weer naar huis. En daar lag Maurice, dood in de weide, in stukken als de kalkoen die we nog niet zo lang geleden voor kerst aten. Voor het eerst in zijn leven keek hij niet verontwaardigd. Beschaamd eerder, dat hij hen niet had kunnen redden. Ik raapte op wat ik kon. Hij was een goeie jongen, onze Maurice. Ik wilde hen ’s ochtends begraven, maar wilde hen niet nog enkele uren daar in de kou laten liggen. Misschien kwam de vos wel terug. Ik nam een spade en probeerde die in de bevroren grond te duwen. Min twaalf, zo koud is het in geen jaren geweest. Ik bleef steken tot ik een diepe put had, ook al zou ik daarna nog twee weken stijf zijn. Ik legde hen zo dicht mogelijk bij elkaar in de put en gooide de bevroren stukken zand er weer op. Daarna nam ik een stoel, en bleef zitten bij hun graf. Min twaalf. Het zijn maar kippen, zei ik mezelf. Maar waren het maar kippen? Had ik hen als kuiken niet grootgebracht en een naam gegeven? Had ik geen emotie gezien in hun ogen, en gehoord in hun gekakel? Had Tilly niet keer op keer haar hoofd tegen mijn schouder gelegd, wanneer ik haar optilde omdat ze zo dom was om in de regen te blijven zitten? Had ik hen niet telkens bedankt voor hun eieren met een krop sla of een bloemkool? Hadden de kippen en ik dan geen band waarin we elkaar voedden? Een soort natuurlijke band? In de verte hoorde ik een vos keffen. Misschien was het wel de vos die Tilly meegenomen had. Misschien riep hij zijn kinderen wel. Of zij. Dat er eindelijk nog eens eten was, na dagen van ontbering en koude. Ik stond op en wandelde naar de rand van de weide. Misschien is de natuur wreed, maar bij min twaalf is wreedheid soms de enige manier om te overleven. Als mijn kippen en ik een soort natuurlijke band hadden, heb ik hen nu teruggegeven aan de natuur.

MDB

0 0

the real mccoy

Twee wilgen praten over hun onmogelijke verlangens en hun onuitputtelijk verdriet. Een treurwilg hoort hun klaagzang van op een afstand en denkt: ‘wannabees’.

LL Rigby

13 0

Aan tafel

‘Hoe was het op je werk, schatje?’ vraagt hij terwijl hij in de tomatensaus roert. De tagliatelle ligt in elkaar gezakt in het pruttelende water. Hij zet snel het vuur af, want hij weet dat ik hou van pasta al dente. Voor hem maakt dat niet uit. Hij doet alles voor mij. Het huis opruimen. Poetsen. Boodschappen doen. Ik ben een carrièrevrouw. Vroeg op en laat thuis. Maar hij vindt dat niet erg. Hij zorgt graag voor me. Hij is altijd al zorgzaam geweest, zegt zijn moeder. Zeker als hij verliefd is. ‘Hoe was het op je werk, lieverd?’ vraagt hij nog eens. Ik kijk stil voor me uit. ‘Waarom zucht je zo?’ vraagt hij. ‘Had je een baaldag? Dat kan iedereen weleens overkomen, mijn scheetje.’ Als hij zich omdraait om de tagliatelle af te gieten, vangt hij mijn blik op. Dromerig en blauw. Om mijn mond speelt een flauwe glimlach. Ik heb mijn staart losgemaakt. Mijn lange haar valt om mijn schouders als een gouden aura. Mijn vingers prutsen aan het roze servetje dat hij naast mijn bord heeft gelegd. Altijd even attent. ‘Je bent moe’, stelt hij vast. Zijn woorden doorprikken de stoom van het kokende water dat uit de gootsteen wolkt. Hij zet de pot op tafel en veegt zijn handen af aan zijn schort. Daarna neemt hij de pan met tomatensaus van het vuur. Voorzichtig schept hij mijn bord vol. De warme dampen gloeien in mijn gezicht. Dan haalt hij een fles rode wijn uit de kast. Hij giet zijn glas vol. Hij weet dat ik geen alcohol drink, dus hij vraagt het niet eens. Is dat dezelfde fles als gisteren? Nee, die had een zwart etiket. Een nieuwe fles dus. Die al bijna leeg is. Mijn hart krimpt in elkaar. Maar ik mag het hem niet tonen. Ik moet hard zijn. Hij is immers zo gevoelig! Hij ziet hoe ik naar zijn glas kijk. Hij neemt zijn vork en draait er tagliatelle rond. ‘Ja, beertje’, zucht hij. ‘Het was een lange dag zonder jou. Maar nu zijn we weer samen.’ Er waait een koude tocht langs mijn blote benen. Ik schud er een beetje van. Hij wrijft over mijn rug. ‘Frisjes, hier? Eet nu maar van de pasta, liefste. Dan krijg je het snel warm.’ Het ziet er heerlijk uit, maar ik krijg geen hap door mijn keel. Ik kan het niet helpen. Het gaat gewoon niet. Zijn blik wordt donker. Hij legt zijn lepel en zijn vork naast zijn bord. Schuift dichter naar mij toe. Zou hij gaan huilen? Ik wilde dat ik het kon. Maar ik ween enkel droge tranen. Voorzichtig pakt hij mij vast. Aait over mijn haar. Kust me op mijn schouder. Kijkt diep in mijn ogen. Dromerig en blauw. Altijd dromerig en blauw. ‘Rustig maar’, fluistert hij. ‘Het komt allemaal weer goed. Het komt altijd goed. Rustig maar, mijn popje.’

Gitta VR

0 0

Nooit meer dromen

“Ik droom eigenlijk nooit,” zegt hij. “Dan moet jij wel heel zen in het leven staan, als je ’s nachts niets te verwerken hebt.” In mijn hoofd zie ik een oertriest dromen-coördinatie-lokaal, waarin één dof mannetje werkt met een knoert van een bore-out. Elke avond zet hij zich met een zucht achter zijn bureau, duwt hij zijn bril wat hoger op zijn bleke neus en legt zijn magere hand op een lege A4. Alweer niks. Geen angsten, geen frustraties. Traag neemt hij de rode stempel, drukt die zorgvuldig en gelijkmatig neer en zet bedachtzaam een krabbel met een glanzende, zilveren pen. Het lege blad komt in het uit-bakje, hij trekt zijn grijze regenjas aan en doet de deur stilletjes toe. De rest van zijn uren doodt hij dan maar in het stationsbuffet. Bij mij krijgt de dromencoördinator – afgekloven nagels, rood aangelopen wangen, een wijde blouse waar ze om de 9 seconden aan pulkt – het amper gebolwerkt. Elke shift opnieuw stoot ze op een uitpuilende inbox, een verse stapel dossiers vol post-its en uitroeptekens en een genadeloos tikkende klok. Ze vloekt aan één stuk door omdat ze alweer een fucking nachtmerrie over “het is de avond van onze première en ik ben al mijn tekst vergeten” moet combineren met “vastzitten op een hoog platform dat steeds kleiner wordt”, terwijl er nog drie onzinnige dialogen liggen te wachten, een woeste kus, een fictief huisdier dat plots zoek is en, want dat kan er ook nog wel bij, een verse guts schuldgevoel, voor half zes. En dat is alleen de originele planning, he, dus daar komt sowieso nog iets tussen – je zal het godverdomme elke keer zien. Wanneer er een telefoontje binnenkomt met de vraag of die ene futiliteit die 11 jaar geleden fout liep niet nog eens aan bod kan komen, smijt ze de hoorn neer. Het bruistabletje plopt het glas koud water in. Het wordt een lange nacht.

Sofie Rycken

27 0

Haar

Ik praatte met haar over het leven. Over koetjes en kalfjesdie vallen en opstaan.Ik zei: 'Niemand is perfect.'Ze deed haar kleren uiten ik besefte dat ik nog veel te leren had.

Michaël Verest

20 1

Thriller op het secretariaat

En toen kwam de rekenmachine aan de macht. De nietmachine kon het nog heel even bij elkaar houden en de gum bleef onder de radar zolang de potloden hun overbruggende rol speelden, maar eens de markeerstiften hun intrede deden was het ook voor hen voorbij. De schaar kreeg nieuwe verantwoordelijkheden en door de herstructurering kreeg de autoritaire stempel, en zijn trouwe acoliet het inktkussen, een pak meer werk. De post-it’s raakten niet van hun frivole reputatie af en verdwenen in de overbelastte prullenmand. Alleen een mirakel kon het blanco vel papier nog redden van een geselende passage door de machine en een pijnlijke perforatie. Een roemloos einde in de ringmap leek onafwendbaar. De spanning op het secretariaat bereikte zijn hoogtepunt. De telefoon kon elk moment overgaan en het ontstekingsmechanisme in werking zetten. Maar het bleef stil. Ondraaglijk stil. En alle blikken gingen tegelijk en instinctief de richting uit van de immer stoere redder: de koffieautomaat!

Ivan Seymus

0 0

Tip

Dierenverzorger

Dierenverzorger. “Eigenlijk zouden mensen elkaar nog het best van al naakt ontmoeten”, besloot Meneer Dobberman toen hij uit bad kwam. “Dan is iedereen gelijk.” Maar toen hij nogmaals in de spiegel keek, wist hij dat dat in zijn geval niet waar was - gelukkig beoefende hij een job in uniform.

Henk

39 0

Free Jazz

Free Jazz. “Was ik goed?” vroeg Meneer Dobberman. “Absoluuuut”, zei ze terwijl ze zijn staart tussen zijn benen duwde. Zou het aan zijn muziekkeuze gelegen hebben? Hij staarde naar zijn platenkast.

Henk

13 0

Ouroboros

Observaties bij een leeg glas. De receptie op het makelaarskantoor was al even gaande en de serveersters wisten ondertussen welke kant ze het snelst moesten uitgaan met schaal en fles. Het werd in mijn hoek alsmaar moeilijker om wat te pakken te krijgen. De stemmen klonken luider en de verschillen tussen de aanwezigen werden groter. Ik kronkelde mij door een jungle van zwaaiende armen en posteerde mij in de te verwachten loopgang van de diensters. Op recepties draait het om strategie en perceptie! De gezette rijkaard die veel eet is een verfijnd gourmand. De arme sloeber die hetzelfde doet is een barbaarse slokop zonder klasse. En iedereen drinkt met een reden. Maar bij de een lijkt het al verdachter dan bij de ander. Ik stond al een tijdje droog en als een zinsbegoocheling verscheen de associatie tussen het gezelschap en de lokale fauna. Alle slangen zijn carnivoor en ze leven van hapjes die ze in één keer efficiënt doorslikken. De meeste slangen zijn opportunistisch en pakken alles wat ze aankunnen en in hun bek past. Slangen zijn koudbloedig. Daarom leven de meeste onder hen in warmere streken. Ik zette mijn glas op de vensterbank en vertrok richting werf. Leeggoed Die dag hadden de buitenlandse eigenaars van het historische pand in renovatie twaalf flesjes bier geteld in de mand met proviand van de Portugese vloerder. Het was 33° in de schaduw en de gastarbeider droeg voor een aalmoes grote pakken Turkse travertijntegels naar de tweede verdieping. Ze vroegen zich af of hij misschien een drankprobleem had. Ik zei dat we in een streek leefden waar zelfs de slangen dorst hadden. Op weg naar buiten zag ik door de kier van de salondeur op de tafel van de eigenaars een rijke verzameling ontkurkte wijnflessen staan maar kreeg niets aangeboden. In Europa komen 38 soorten slangen voor. De gladde slangen zijn het ruimst vertegenwoordigd. Kringloop Enkele maanden later vernam ik dat de vloerder was overleden. Ergens op z’n eentje onderweg in Spanje. Het huis waar hij gewerkt heeft staat nu te koop bij de lokale makelaars. Dat zien ze graag, zo’n snelle roulatie van verteerders. Slangen hebben vele vijanden, zoals de voornoemde gladde slang die een geduchte slangenjager is. Maar ook zoogdieren zoals primaten en varkens eten slangen. Niets is voor eeuwig, zo lijkt het althans, want we bijten voortdurend in onze eigen staart.

Ivan Seymus

8 0

huis voor paal

het huis was er voor de paal nu staat de paal voor het huis en zo staat het huis toch weer voor paal

Ingemar Spelmans

13 0

Vier vissen (verhaaltje voor het slapengaan)

Vier vissen zwommen ze waren op weg naar de Noordzee goede zwemmers waren het niet met hun kleine vinnen kwamen ze maar traag vooruit Bovendien had de Pladijs honger was de Kabeljauw moe verveelde de Pieterman zich en had de Zeebaars het koud 'Waarom zwemmen we niet achter elkaar' vroeg de Pieterman 'Zo naast elkaar vind ik maar saai' 'Goed idee' antwoordde de Kabeljauw 'Als we in elkaars staart happen kan ik wat rusten' 'Ik wil wel vooraan' zei de Zeebaars 'Dan krijg ik het warmer' Vier vissen zwommen achter elkaar met hun kleine vinnen kwamen ze maar traag vooruit Maar de Zeebaars had het nu wel warmer de Pieterman meer plezier en de Kabeljauw kon wat uitrusten Behalve de Pladijs die nog steeds honger had vond achter elkaar zwemmen maar niks 'Kon ik maar iets eten' zuchtte hij en keek omhoog Aan het wateroppervlak vloog een vlieg voorbij hij had ze gezien en dacht 'die lust ik wel' Met zijn bek open zwom hij ernaartoe en hapte in de lucht hapte in het water hij hapte hapte hapte maar de vlieg was te snel ze vloog telkens weer op en neer op en neer Al dat happen deed het water bewegen door de golven raakten de andere vissen achterop Ze moesten elkaars staarten lossen want goede zwemmers waren het niet Vier vissen zwommen terug naast elkaar met hun kleine vinnen kwamen ze maar traag vooruit en dankzij de vlieg waren ze nog steeds op weg naar de Noordzee

Sascha Beernaert

12 0

Knuffels

'Onze tijd heeft nood aan knuffels.' 'Waarom?' 'Om te vergeten.' 'Wat te vergeten?' 'Je kritische blik staat me niet aan, makker.'... 'Wat doen we hier eigenlijk?' 'Bedelen. Dat weet je goed genoeg, want we hebben het samen afgesproken.' 'Mijn geheugen is een zeef, sorry.' 'Is dat mijn schuld, denk je?' 'Ik denk het.' 'Oei.' 'Waarom bedelen we nu weer?' 'Omdat we een job hebben.' 'Zelfstandige in bijberoep, dus?' 'Zoiets.' 'Het kapitalisme is snel en rauw.' 'Zeer rauw.' 'Het vreet onze ingewanden op, spuwt ze uit in ons gezicht en zegt dat we ons best niet doen. 'Nagel op de kop.' 'Ik mis mijn vrouw.' 'Ik mis ze ook.' 'Ze gaf veel knuffels.' 'Klopt.' 'Ik mis ze.' 'Kom hier, dat ik je een knuffel geef.' 'Niet nodig.' 'Je bent cynisch geworden.' 'De tijd heeft me dan ook ingehaald.' 'Diezelfde tijd die nood heeft aan knuffels?' 'Correct.' 'Ik mis je vrouw.' 'Ik ook.'

Michaël Verest

9 0

Een plotselinge omslag

"Waarom kan ik geen verhalen vertellen?", ik had het me al vaker afgevraagd. Totdat een toevalligheid me de weg wees. Want daar lijkt het wel om te gaan, je pad vinden. Reizen is een mogelijkheid. Gaan zitten observeren in het park ook. Persoonlijk moet ik het hebben van krabbels. Weet u nog wat 'krabbelen' is? (Niet het Antwerpse 'kriebelen', voor alle duidelijkheid, al is die ervaring wel gerelateerd) Een standaard witte envelop, A5 met venster, lag al dagen op mijn werktafel. Ik noteerde allerlei kleine zaken erop zoals telefoonnummers, namen, een adres en wat droedels. Een enkele keer kuiste ik mijn vulpen al schuddend boven zijn oppervlak en probeerde ik een nieuwe kleur inkt uit op zijn stevig papier. Ik dacht hem weg te gooien en verzamelde nog wat knipsels in de omslag die her en der verspreid lagen. Zijn lot was bezegeld tot die laatste blik voor hij de prullenmand inging. In een oogopslag kreeg ik het overzicht van een verhaal dat ik in handen had: een oude FIAT 500, een magere man met een oog dat dicht zat alsof hij er net een bal in had opgevangen, een potje yoghurt, en achter het venster een knipsel uit een mislukte illustratie die een opdringerige makelaar voorstelde. Het beknopt overzicht van de voorbije week die achteraf toch bijzonder boeiend was gebleken. Die envelop heb ik nog. Het verhaal is geschreven. En nu zit ik hier te wachten op de postbode. Op verse omslagen lukt het niet.

Ivan Seymus

0 0

Je bent maar beter de hark dan de vijg.

De meest ontnuchterende confrontatie na 25 jaar in dienstverband te hebben gewerkt, is met het besef dat je niet elke dag 8 uur moet werken om je kost te verdienen. Erger nog, je hebt bazen gekend die jou lieten geloven dat je er best 12 uur of meer kan van maken. Je bent erin getuind. Ik zit buiten onder onze eeuwenoude vijgenboom wanneer de burn-out me opnieuw besluipt. Er valt een gummi-achtige vijg, veel te jong voor consumptie, op de grond tussen de bijeen geharkte blaren en vruchten. Groene holle vijg Jong, onrijp en opvliegend Legt zich bij de groep Geen erg. Als we er maar voldoende overhouden in september om er confituur van te maken.

Ivan Seymus

0 0

Met stip op één

duizend gissingen en op één nacht vol blauwe kikkers droomde ik dat ik alles hoorde het falen van remmen het doodgaan op één been hinkte ik als een door de tijd verminkte wijzer van een klok felrood was mijn bloed menig en drie keer doorboorde een getik de ruit gebroken glas het was jouw vinger in een emmer dreven stippen voor de vele ogen van stippellama's pimpampoentjes schreven jouw wil de gedachten aan miljoenen sterren en twee keer vermoorde mist hangt hier nu over een boomhut de kroon staat je straks voorbeeldig mijn prinses zoen me dan duizend maal en vijf keer zal ik zonder leed noch mate altijd weer proberen zes vingers aan een hand voor je te zijn die nooit meer los zal laten als een melodie die al zijn noten heeft geplant in je achteruin bij die autostrade waar ik parkeerde tegen die beuk met die postbus voor vier brieven honderd puntjes rollend van een i in jouw gras lig ik te verwezen me af te vragen hoe het voelen zal als ik me ooit vergissen mag bij het tellen van de zomersproeten op jouw broze vleugels schat mijn wintervlinder uit de reeks 'Majnun, het gebrabbel van een gek'

Bernd Vanderbilt

3 0

Laad meer ...