Zoeken

Een verhaal over marginaliteit, verval & herval

  Jan was de dagen alweer vergeten waar hij stuiptrekkend over de vloer wriemelde in een hagelwitte rivierlange gangspartelend . naar zijn kamerdeur de enige deur in het gesticht met een papier PAL in het midden van het deuroppervlak geplakteen simpel blad met als simpele functie dat hij de ingang van zijn kamermakkelijker zou terug vindenwat er op het papier stond speelde totaal geen rol het ging om het papier & voornamelijk dat zijn voordeurin zijn nieuwe tijdelijke woonstin zijn tweede verblijfzich dus onderscheidde van de andere patiënten hun gevangeniseen wit licht in de vorm van een A4  Oh Jan de ellenlange dagende tijden van bedwelming de zinvolle zinsverbijsteringhet platliggen onder atypische antipsychotica & robuuste bijzondere benzo’s overleven op ingedikte melk soep die altijd hetzelfde smaakt& ongezoete pudding suiker is te pijnlijkdoet zijn kapotgeknarste kiezen kletteren& zelfs in het zottenkotkan je de dag van vandaagniet bij de tandarts terecht   Hij was de dagen al vergeten waar hij zichzelf vervloekte voor de zoveelste verslaving & voornamelijkom van die verslaving af te geraken Jan is chronisch terminaal verslaafd Hij was de dagen al vergeten waar hij een halve eeuw oud werd op dezelfde afkickafdeling hij was de dagen al vergeten waar hij nog goed at goed fastfood atvadsige vetzakkerij buchtvan ketens met epilepsietriggerende logo's & interieurde glimmende goudgele bogen Mcdo spek voor zijn bekJan is een McBro& natuurlijk de gouwe ouwe Quick Jan is ook een echte Vlaming  Hij was de dagen al vergeten dat de heroïnewaas wegtrok & hij weer kon vertellen over de gouden jaren negentig de hoogdagen van The Stone Roses het vergeten one hit wonder van die tijd I wanna be adoredI wanna be kapotgesmoordFool’s gold Jan’s a fool and old Hij was de dagen al vergeten waar hij het positieve inzag van zijn job als dokwerker roken als een turkkon er ten allen tijde ge ontmoet wel ne man of vier vijf dagelijks& er valt goedkoop handel te drijven zowel de legale als de illegale middelen alleen collega Timmekedaar had hij het niet zo meete nuchterletterlijk& figuurlijk Jan was de dagen al vergeten van minispinnetjes die vliegensvlug krioelden over zijn ganse bovenlijf  de flitsende schaduwen die hem achtervolgde in de gemeenschappelijke garage& die vreemde Marrokaanse verslaafde die zich verstopte in de koffer van de kanariegele bakkersautoa junk in the trunk Jan was de dagen alweer vergetenvan leven rondom kromme verroeste lepels & kapotte naaldende bunsenbrander die het te vaak niet deed& aluminiumfolie voor rond zijn vingers te draaiende lelijke luster in de living van zijn dode omamet centimeterdik ducktape er rond gewikkeldJan had niet zo graag camera’s in zijn lichtvoorzieningen  - wat deed de brandweer daar ook alweer toen ? - Jan was de dagen al vergeten waarin hij niet zat vastgeroest in vervelend cynismemaar in zijn bloednuchtere wereld lag dat dichtbij vervelend realisme Jan was de dagen alweer vergeten dat hij terug zijn eigen moeder herkende zij herkent hem nu al lang niet meervoor de zoveelste keer  Jan was weer te druk bezig met andere dingen zoekend achter datgene wat het snelste geeft sloffend & slenterendlangs de bouwbevallige bruingebladerde appartementsblokken aan den Beerschot het kiel de uitgeholde kies in het smoelwerk van Antwerpen de nagel aan burgemeester Bartje zijn doodskist & paljas Van Grieken zijn golden ticket het kiel met zieldie plek aan de randstadwaar de schimmel op het gemiddelde badkamerplafond meer leeft als de gehele buurt bij elkaar die plekwaar de doordeweekse inwoner nog in nihilisme gelooft & waar gentrificatie nooit in de mond zal genomen worden maar eenieder die het waagtzal het weten  Hier minachten ze den Tourist want die man is van de Seefhoek & hoe kunt ge in vredesnaam zo teren op de miserie van een ander Sukkeleir ! alleen het kiel is real Hier in deze broeihaard voor de verworpenen der aardeis het kaffee op de hoek de trekpleister voor allerhande leven hiërogliefen die graag praten over den tijd van toen ‘Kaffee bodemloos’een zweterig zuiphol voor discussies over GSM gebruik Julliette gaf er eens een saflet aan Antoinettewant ze had haar angst weer teveel gevet op het internet kletterende gesprekken over non-binaire mensen & wokers                      – wat dat ook mag wezen - heen en weer gaand breinverkeer over al die mottige buitenlanders die ons land komen inpikken één bruisende boel van betweterigheidhet spel staat er nog & het leeft er nog maar hier verstaat men onder leven liefst zo snel mogelijk het huidige moment vergeten & het gemekker oh het gejank van de gemiddelde klantover hun verdriet doordrenkt met drank hier in dit kruipkotgroot hol zijn de oudste stukken meubilairde mensen die er de krukken warm houden oud & antiekauthentiekhun mentaliteit geurt ouder als dat de gemiddelde mens leven kanboerkesglazen bifiweusten oplosroycosoep & Oxo de Pitjesbak de beeldbuis de sigarettenbakken op den toog echtheid is hier belangrijker als beleefdheid hier weet men wat men wilt & wat men niet wilt hier hebben de mensen een mening die teltJan tussen de Jannen met de pettenhier kleuren de straten vijtig tinten grijs & vijftig tinten spierwit hier loopt geen Marokkaan , neger of tsjoef uit Borgerroco rond & diegene die er dan toch rondlopen zijn even halfdood als Jan in zijn ontwennigsperioden van weleer even diep even ver weg even ver van alles vandaan de blikken bier in de kant de zakken weed op het speelplein de gebroken spiegels in de brievenbus & paars veel te veel paars  Jan is geen vrijdenkend man & al die getikte geitenwollensokkendragende yogasnuivers mogen naar Deurne-Noord  Jan is geen ecologisch levend man maar heel zijn woonst ligt bomvol brol stinkend afval gerolde sigarettenpeuken & het geurt er naar ammoniak & penetrante putlucht Jan leeft op zijn eigen manier in een containerwoning desondanks zijn afschuw voor groen Hij had het weer veel te druk met staren naar het plafond in het scheve & schrijnende appartement dat hij had geërfd van grootmoederlief smack daar moest hij het tegenwoordig weer van hebben smack de coke die je kan roken daar diende je niet voor te prikken & na jaren kon hij zelfs niet meer in zijn voeten prikkenJan kent er al effe iets van een Junk in hart & nieren een Junk in menselijk verval een held in escapisme een held in herval oh zijn eeuwig junkieverdriet ! Jan nam de dingen terug zoals ze altijd al waren geweest Jan was het weeral maar eens niet verleerd 

Schrikkentist
11 0

Ik proef destructie

De knokkels van mijn hand kloppen pas als mijn vuist gedaan heeft. Mensen die onder je huid kruipen krijg je niet weg met een muur als boksbal. En dat besef drijft me tot de volgende poging om dat op de proef te stellen. En nog één. En nog één, nog één, één, één, één, één, één, één, één, één. Ik proef destructie; onderscheid tussen mij en hen bestaat niet. Zout sijpelt in mijn mond en voedt de radeloosheid. De muur is onderdanig aan mijn rake klappen en bloost onder mijn opengehaalde huid. Ik stop niet. Ik voel de machteloosheid oprukken in de schokken die ik blijf geven. Ik stop niet.Ik vertraag, maar verhard. Ik stop niet.Ik stop niet. Ik weet niet of ik dat nog kan: stoppen.

Amarant Plas
23 0

#novembervers geen onderwerp dag13

koren en kaf   beter verberg ik helderheid het sterke is doordrenkt, en leeft lang centreert en harmonieert, koren en kaf misschien samengaan, misschien zoeken ik gebruik geduld en zonder uitputting, denk ik na voortschrijden bezit een plaats   mijn patroon wordt helder, maar ik verhul zoetheid nadert, kaf, kennis nadert, koren gepastheid van een grote heer, gebruik ik niet mijn vleugels laat ik zakken soepel beweeg ik, geen kwelling sta ik toe poorten en kamers houd ik gesloten   maar bewust verberg ik mijn licht veld geeft mee, draagt en maakt zich dienstbaar alles zwoegt en dient, ik zaai en oogst verdonker en verhelder, aldus corrigeer ik vlieg ik gepast, koren en kaf waait in de wind helderheid mag niet pauzeren   @linde20231113 #novembervers2023#dag13

de jutte acrobate
0 0

wat me zei

wat me zei   niet wist ik, wat me zei keer om en kijk niet terug banden stroef en ik naar eigen kunnen, niets hoefde   nog zei het me, loop richting leef hoogste goed, aanprijs ik stem best aardig en toch naar en zinnen fijn, ik werd mak   als lome hond, me sleurde ik uit mand, richting richting ogen draalden, was weg nog was nog weg terug, ik zweeg   het het niet gezegd, kreeg ik voor straks misschien, dacht ik maar wat het me zei, niet was naar, ik liep geen weg terug

de jutte acrobate
4 0

Winterblues

Soms wandel ik door de stad op zoek naar herinneringen. Vaak ga ik bewust op mijn doel af en draal ik dan voor een of ander gebouw dat betekenisloos is voor andere voorbijgangers, maar niet voor mij. Ik schaam me dan ook een beetje. Wat moeten ze wel niet denken als ik wezenloos sta te staren? Ik kruip dan in mijn hoofd. Zo kom ik bij een wijnbar die gesloten is voor het jaarlijks verlof. De luiken zijn naar beneden gelaten en verdorde blaadjes liggen opgehoopt in de portiek. Op een handgeschreven blad: "Wij zijn er even tussenuit. Terug open op 16 november." Door de glazen deur zie ik de opgeplooide parasols staan. Afgelopen zomer was er een terras. Daar dronk ik een glas witte wijn. Met mijn ogen gesloten proef ik het nog. Voor altijd is het augustus in de wijnbar die nu gesloten is.

Véronique Scheyvaerts
42 0

#novembervers het fotoalbum dag12

album het lag mogelijks aan de rode kleurkleur van liefde, er mocht dat tikkeltje meerin foto's verging, ergens mijn stem en vage herinneringen wistentussen zwarte lagen en pergamijnkon, bewaren vredig, en tijd, een afstand nemen het lag mogelijks in gelijkheidwij, allen gelijk, eenzelfde schoen, eenzelfde kleedkleur droeg ons, weergave van verbondenheidonze familieband werd er gesmeed, en tijd liep meeergens, tussen zwarte lagen en pergamijnkon, vredig afstand nemen het lag mogelijks aan mezelfik, anders, wou weervinden, vrederood, kleur van liefde, dat tikkeltje meerin foto's herinneren, weerwind en kinderlijke onschuldmaar tijd liep mee, verging, wist ergenstussen zwarte lagen en pergamijn, herleefde mijn stem @linde20231112#novembervers2023#dag12

de jutte acrobate
0 0

Veldboeket

Vrijdag 10 november, 3u47, toonde het schermpje van de digitale alarmklok. Helena lag klaarwakker en met wijd open ogen in bed. Een luid gebonk had haar gewekt. Net nu Thomas op zakenreis was en ze voor het eerst een nachtje alleen sliep in hun nieuwe huis.  Ze vloekte stilletjes. Een beveiligingssysteem hadden ze overwogen maar uiteindelijk toch niet geïnstalleerd wegens te duur. Ze hadden zich immers al laten verleiden door een luxueuze sofa met bijhorend eikenhouten salontafeltje. Misschien was het de investering toch waard geweest? Nu lag ze daar. Alleen. Angstig was ze niet, eerder ongerust.  Zou er iemand beneden zijn? Zou een inbreker er met de mooie designsofa en het tafeltje vandoor zijn?  Ze overwoog vanuit bed de politie te bellen. Helena, doe niet zo kinderachtig, waarschijnlijk is het gewoon Rémy die van de kast is gesprongen. Zo sprak ze zichzelf moed in en besloot te gaan kijken.  Voorzichtig gleed ze vanonder het warme dekbed in haar pantoffels, griste haar badjas van het haakje aan de slaapkamerdeur en baande zich een weg naar de trap. Trede per trede sloop ze naar beneden, zorgvuldig de plekken vermijdend waar het hout zou kraken. Rémy, haar geliefde grijze Chartreux, lag vredig te ronken in zijn mand. Hij was het dus niet geweest. Vanop de laatste traptrede keek ze rond. In de ruime living met open keuken was niets of niemand te bespeuren. Alle meubels stonden ook nog keurig op hun plaats. Had ze gedroomd, zich het geluid gewoon ingebeeld? Ze voelde een koude windvlaag en rilde. Nu werd ze wel bang.                                                                                                                                        Plots zag ze dat de schuifdeur naar de tuin op een kier stond, net breed genoeg om de nachtelijke bries binnen te laten. Dat had ze zich alvast niet ingebeeld. Gauw trok ze de deur in het slot. Ze keek nog een keer rond in het lege huis. De maan zorgde voor juist voldoende licht om te zien dat alles rustig was.  Helena liep naar de keuken, vulde een glas met kraantjeswater en besloot terug naar bed te gaan. Vermoedelijk had Thomas de schuifdeur niet goed gesloten na zijn laatste sigaret. Ze voelde zich nu eerder geërgerd en best wel kwaad. Haar nachtrust verstoord voor niets voor zo’n prul. Ik geef Thomas onder zijn voeten als hij thuiskomt.   Na een halfuurtje woelen en draaien, viel ze uiteindelijk terug in slaap. Pas toen ze de volgende ochtend nog half slapend beneden kwam om koffie te zetten, merkte ze de enorme vaas met prachtig boeket veldbloemen op in het midden van de salontafel. Had die er vannacht ook gestaan? Plots hoorde zachte muziek. Your Song van Elton John. Hun liedje. Was dit wat ze dacht dat het was? Ineens voelde ze beweging achter zich. Twee sterke armen namen haar stevig vast. Ze draaide haar hoofd en zag het gezicht van haar lieve Thomas. "Ja, ja, ja !!!" Helena riep het nog voor Thomas iets kon vragen of zeggen. Hij lachte breed. Zijn nachtelijke plannetje was dan toch gelukt.

Melanie Huyghe
31 1

met minder, meer

met minder, meer   een teveel was er toch, al ontzag ik  wiste ik woorden en teveel prevelde ik op kostbare tijden, wou ik meer met misschien minder, vatte ik niet erin lag ontzien, vangen wat schuilde als tweede kans, dan zonder die eerste als proeven, en weten hoe dan voelde   maar ook dan, wist ik niet te vatten  hoe snel ook, wiste ik zelf, ving weinige tweede kansen, er lag ontzien teveel woorden, en ik prevelde minder kans, soms zelfs niet een eerste, gaf ik al schuilde misschien, en proeven weten maar ik kostbaar, wou met minder, meer  

de jutte acrobate
4 0

#novembervers het fotoalbum dag11

geen illusie   lang vervlogen geluk, vergeeld door tijd, geen illusie er was durf, en kannengeluk er was schaar vrienden, familie, en mijn ik  geen plankenkoorts, vis uit Leie, wist waar loop liep en uit kannen goot, vers bloed, en zwaaien wilde en zwom naar open zee, en kijkers zegevierde wou toen nog, even nog, moreel formeel neerzetten in lint verzengen, en nagelen naam om erna op te bergen, wilde zee, en moment en ik, prinses, vergeelde, geen illusie aanzag vervlogen geluk, wist  vis uit Leie wist, waar loop liep en vandaag, even nog, kijkers lintig toezwaaien wilde bijnagelen naam, nog uit kannen goot, vers bloed en danken wilde, schaar, familie, en wilde planken en mijn ik, en geen illusie werd   @linde20231111 #novembervers2023#dag11 #lindemoreelleieprinses1977#geen illusie#

de jutte acrobate
0 0

#novembervers het fotoalbum dag10

bij nekvel dik fotoalbum, weinige herinneringendeed graven naar meer, hoe verging, hoe dan waswaarom verdween, en meer meeviel toren sluw, verweefde zich met tijdwilde draad niet opgeven, kostte moeitemaar stof bekende, dat beter omviel, voorbije teveel eenvoud, ik, ontmantelaar, wroette metussen lagen van tijd en ruïne, heldhaftiguitspitten torenval bleek uitdaging spot dreef ten top en ik onherkenbaarklein werd groot en wilde liefde lang opborgenbekende, wou met me mee beelden verscheuren maar ik keek in ogen, helgroene, en verwonderingkleurde me bij en neerdaalden uit torenik en mijn nekvel, ik snikte voorbij @linde20231110#novembervers2023#dag10

de jutte acrobate
0 0

Goede mama!

Letters hier en daar  3 boekjes lezen door elkaar De oudste leest over de boot Bij de kleinste werd de kangoeroe groot Ook die van 5 kan het al .. een boek waar alle vriendjes spelen met een grote bal Je moet het als mama maar steeds weten .. Wie leest welk boek? Wie wil ook weer deze koek?  Ik geef toe .. de antwoorden ben ik toch vaak vergeten.. Dan komt weer dat schuldgevoel .. zelfs voor zo iets klein Dit gevoel is dan toch het teken.. dat ik wel een goede mama wil zijn ..      

Joosen.N
6 0

Gek?

Het getik dat enkel ik kan horen Waarom?  Ik ga op zoek naar de oorzaak Gevonden, maar niets aan te doen ..  Niemand anders kan het horen Word ik gek.. ?    De geur dat enkel ik kan ruiken Waarom? Ik ga op zoek naar de oorzaak Gevonden.. gelukkig .. wel iets aan te doen!  Toch.. niemand anders kan het ruiken Word ik gek .. ?    Het felle licht dat enkel mij stoort in de ogen Waarom? Ik ga weer op zoek  Gevonden.. ik blijk het probleem te zijn Niemand anders kon het zien, ruiken of horen ..  Enkel ik .. ik.. mijn zintuigen .. ik.. ik denk .. ik ben gek ! 

Joosen.N
0 0

Cursus

De gereedschapskist van de schrijver - VOL/wachtlijst

Start op 9 nov 2023

Regio Online

Cursus

De gereedschapskist van de schrijver - VOL/wachtlijst

Start op 9 nov 2023

Regio Online

#novembervers het fotoalbum dag9

voor voeten   of ik het onderwerp van de week leuk vind, weet ik niet eerder betwijfel ik het, maar voor voeten mag gegooid niet zonder reden, bedenk ik, wordt aan mijn boom geschud   neem nu dit album, een allegaartje van foto's, oubollige outfits er is die immere voor en na, en het leven dat me ontglipt novembervers, vandaag besef ik ineens wat morgen komt   ik huiver en doorslik waarheid, mijn boom verloor aan pracht en voorbij is voorbij, maar zie meer schatten en hun glimlach niet zonder reden, bedenk ik, gooi die me voor voeten en ik smelt   @linde20231109 #novembervers2023#dag9

de jutte acrobate
3 0

Huilen is voor straks

Dus ik moet opnieuw beginnen. Ik kan niet anders. Op een bepaald moment is mijn leven gescheurd. Iemand had mijn leven in handen als was het een boek waar bladzijde na bladzijde werd uitgescheurd en versnipperd. De snippers waren voor mij. Ik moest ze bij elkaar zoeken en tegen het licht houden. Ik snapte er niks van. Ik moest mijn hoofd erbij houden. Nadenken. Puzzelen. Passen. Uitdokteren. Begrijpen. Beseffen. Dat laatste is het moeilijkste. Vandaag is weer zo'n dag waarop ik besef. Begrijpen gebeurt in mijn hoofd. Beseffen in de rest van mijn lijf. Ik verstijf. Ik voel het vooral in mijn benen. Ik bibber. Alles tintelt vanbinnen en in mijn keel nestelt zich een gevoel dat voorafgaat aan huilen. Dat huilen is voor straks. Uit mijn voeten en handen komt ijs. Ik mis iedereen. Ik werd vakkundig verwijderd toen de waarheid begon te dagen. Achteraf gezien was het niet zo slim van mij om hardop vragen te stellen aan de gelovigen van dienst. Maar wat wil je ?  Wat doe je als je op je grondvesten davert ? Als de waarheid waarin je geloofde een leugen blijkt te zijn ? Als niks nog is wat het altijd leek ? Toen mijn vader viel, viel ik ook. Alsof hij degene was die me altijd al bijeenhield. Toen hij uiteenviel, ik ook. Er klopte niks meer. Ze hadden mijn vader vastgebonden. Hij wrikte zichzelf los en wandelde in zijn pyama de koude herfstnacht in . Naar huis. Maar dat vertel ik later. Misschien vertel ik beter eerst iets over mijn tegenspeelster. Die was ook niet waar, zo bleek achteraf. 

Ann Henri
40 2

Wat ik voor je voel ?

Blijfheid.

DqM
27 2

#novembervers het fotoalbum dag8

mijn fleur   herinnering van één, naar zes, naar tien lijkt op, wie niet weg is, is gezien album, klamme blik en ik, die me afvraag waar is tijd naartoe en waarom kleffe   zeer zeker, halfbakken was ik en hinderlijk legde me voor voeten, teveel zwart-wit daar over doopvont smet, ging het al mis en toen nog vader die opfleurde   dan kanten ik, en poppetje broos geel geruit kleed en pofmouwen hoop dan leefde ik woord en meerdere hoofdrol en tijd ging naartoe en kleffe al was   maar hoop leefde mee en halfbakken denken werd heldere blik en ik die me afvroeg wie ben ik dan echt, in foto slechts greep en kleur wordt fleur, welgezien, niet weg ben ik   @linde20231108 #novembervers2023#dag8

de jutte acrobate
0 0

#novembervers het fotoalbum dag7

#novembervers2023 Naar onderwerp van de week: het fotoalbum ommezwaai   uit dozen, guitige gezichten, op springen, ommezwaai album en ik, duik en stoot me, op pak oude postkaarten en beelden van hoe het was en daar waar ik opgroeide   er is kleur en zwartwit en wat in kleur was, niet meer als stuifzand oplicht mijn dorp, me en jeugd van toen fijn zand verkorrelt mijn kijk, ook ik, ben niet meer   weg jeugdbeweging, school, vrienden en dat dorpscafé weg thuis, niets nog bindt me er, er leeg liep mijn fles  eens ontkurkt, ontglipte pak me, werd schare ommezwaai   er is het muffe dat typeert, postkaarten en herinneringen beelden van hoe het was, vale, oude dorpslicht scheen en fijn stof benevelt mijn kijk, ook ik, ben niet meer   @linde20231107 #novembervers2023#dag7

de jutte acrobate
0 0

De stand van de middenstand part II

Karolien hoorde het slot klikken. Ze probeerde nog een spurt tot de deur maar haar vermoeide benen sneden haar de adem af. Gespannen keek ze rond zich heen. Omgeven door karkassen zakte de moed haar in de schoenen. Een koelcel openen van binnenuit kan niet. Er was niemand meer in de winkel of het atelier en thuis wachtte niemand. Haar ouders zouden haar op termijn wel beginnen missen, daar was ze zeker van en sowieso: als de beenhouwerij morgen niet opengaat en de eerste klanten, altijd dezelfde klanten, voor een gesloten rolluik staan zal er alarm geslagen worden. Allemaal te laat natuurlijk. Tegen die tijd zou de kou die zich als een sluipmoordenaar rondom haar manifesteerde haar helemaal hebben ingepalmd. Zoals een zeeman een zeemansgraf krijgt zo krijg ik ook wat me toekomt met deze mindere tijding, dacht Karolien. Omdat ze de koude voelde dacht ze onwillekeurig aan ijsberen. Ze dacht, beroepsmisvorming, in één moeite door wat er met een ijsbeer te doen viel. Zou ze er paté van kunnen maken? Ijsberenpaté. Heerlijk op een toastje tijdens de feestdagen. Ze moest lachen bij die gedachte. Ijsberenpaté verkoopt niet, daar was ze zeker van. Geef het kind een naam en het verkoopt, zei haar vader steeds. Haar pa was ook een beenhouwer geweest, een spekslager feitelijk. Zij was enig kind, het lag voor de hand dat zij de zaak over zou nemen en zo gebeurde ook. Na haar opleiding in Maria Spermalie te Brugge begon ze te werken bij vader. Stiekem droomde ze van een traiteurzaak maar daar kon volgens hem geen sprake van zijn. Niemand zat te wachten op steeds dezelfde, veel te zoute en anderszins weinig smaakvolle schoteltjes. De magnetron was een hype die dra over zou zijn. Traiteurs hadden geen toekomst. Wel mocht ze een nieuwe naam voor de slagerij bedenken. ‘Het gewassen varkentje’, doopte ze haar eigen zaak. Ze vond het jammer de iedereen in de buurt toch bij Versluys bleef zeggen. Haar vader, Erik Versluys, had destijds geen moeite gedaan om een originele naam te bedenken. Ze zag haar adem wolken. Ze stelde zich voor dat ze een schoorsteen was. De gedachte alleen al maakte dat ze het iets warmer had. Een schoorsteen in een voor het overige volledig bevroren omgeving hoe zou die zich voelen? Eenzaam waarschijnlijk. Karolien was ook eenzaam, ze gaf het voor het eerst toe. Niet enkel nu. Al een hele tijd. Tussen mes en vlees zit weinig menselijke warmte weet Karolien. Ze was graag bemind geweest door een man. Een sterke kerel die haar zacht op het bed legt en met zijn liefdesdolk haar vurige onderwereld ontsteekt. Terwijl ze zich een beeld probeerde te vormen van hoe die man er uit zou moeten zien, wreef ze over het karkas van een varken. Alles aan dat karkas was stijf. Stijf en hard. Ze wilde iets hard. Ze wilde iets hard in haar. Diep in haar, wilde ze. Dieper en dieperen sneller en sneller. Ze hijgde, ze krijste als een gnoe. Bij de laatste slag blies ze haar laatste adem uit, met wat rest van het ooit fiere dier nog in haar.

Thomas De Mulder
12 0

Koningsvisser

Met zijn kleurrijke vederdracht in aanvalsmodus snijdt een mannetjesvogel door het troebele vijverwater. Het onderwaterleven houdt voor luttele seconden hun kieuwen stevig dicht. Een robuuste kop met vinnige ogen komt vliegensvlug boven. Met enkele slagen van zijn blauwe stevige vleugels spat hij de laatste druppels water van zich af en blijft even ter plaatse hangen. Uit zijn snavel bungelt een minuscuul visje. Zijn pienter lijkende ogen speuren de omgeving af. Zijn kopje beweegt heen en weer totdat hij opvliegt naar de laaghangende takken die de vijver deels verborgen houden. 'Spits, spats,' met enkele welgemikte slagen tegen een dunne tak slaat hij het visje te pletter. In drie slokken is het opgepeuzeld. 'Hup', daar gaat hij opnieuw het water in. Met een formidabele duik 'vliegt' hij haast door het water. Deze handelingen voert hij wel een twintigtal keer uit. Vanop een afstandje, verscholen in de takkenwal, observeert een van tak naar tak springend roodborstje hongerig elke actie van de ijsvogel. Vogels communiceren, op hun manier.

Zonsondergangdromen
25 0
Laad meer ...