Zoeken - Creatief Schrijven

Houd me gewoon

“Houd me gewoon vast.” fluister ik met een hese stem en ogen doordrenkt van tranen. Zoals bomen pogen naar de zon toe te reiken, of met hun wortels diep wroeten in de aarde, vroeg ik hem me vast te houden. Het was geen roep om aandacht, noch het een hulpeloze poging tot affectie was. Dit was écht, puur zielenwerk- of leed, tot op het bot af kluivend, enkel twee naakte zielen recht tegenover elkaar. Hij geeft geen kik noch een krimp en kijkt me uitdrukkingsloos recht aan. De grond onder mijn voeten begint te wankelen en ik voel alles tegelijkertijd. De tranen kolken in mijn ogen, net zoals de vloed aan emoties en gevoelens lelijk huishoudt in mijn lichaam. Toch staar ik hem recht aan en fluister: “Houd me gewoon.”De 'vast' verdwijnt in zijn kolkende kijkers. Licht en donker verzwelgen elkaar.

Zonsondergangdromen

17 0

Memento mori

De laatste dag van de zomervakantie is exponentieel veel droeviger dan de eerste was in al zijn vrolijkheid. Ze herinnerde zich die dag in juli: hoogzwanger van mogelijkheden en barstensvol goesting. De duizenden musea die ze mogelijkerwijs zou kunnen bezoeken, passeerden de ene al aantrekkelijker dan de andere haar geestesoog. De weg ernaartoe lag bezaaid met ongeplande aankopen in onooglijke winkeltjes vol snuisterijen en wijnbars waar het tintelende gevoel van een gulp Chardonnay haar zinnen zou beroeren. Eindelijk aangekomen in een van die musea zou ze zich zuchtend vergewissen van de tijd en zich troosten met de gedachte dat de dag nog jong was en de vakantie nog lang. Ze zou de kunst inademen en niet enkel verstrooiing zoeken zonder op zoek te gaan naar het genot van de esthetiek. De rust in haar hoofd omarmen en wegvluchten van het ondraaglijke alledaagse was het plan. Ze zou naar zee gaan. Baden met haar voeten in de branding, de zon op haar snoet en zich overgeven aan de zilte zoen van het strandleven. Vanzelfsprekend zou ze zich inwrijven met klodders Nivea die het gloeiende gevoel van haar verbrande huid zouden koelen. Cocktails zou ze drinken met liters, in strandbars met witgebeitste loungezetels en palmen die het heerlijke vakantiegevoel moeiteloos zouden evoceren. Enkelbandjes waarvan de kleuren van de kralen zouden vervagen naarmate de dagen voorbijgingen, droeg ze tot de laatste dag van augustus, toen ze plots besefte dat de eerste dag van de zomervakantie exponentieel veel vrolijker was dan de laatste is in al zijn droefheid.

Véronique Scheyvaerts

39 0

Remember Sinead

Dit is een zeer oud restje. Het doosje komt uit Noorwegen, maar waag je niet. Daarnaast is het uitvinding met aardige neveneffecten. Meerdere beteren verwierven hierdoor faam en erkenning. Wetenschap hielp ons vooruit. Zelfs als we de pro’s afwegen tegen de contra’s en bovendien is er ook niets mis met degelijke schrijfambacht. De prijzen staan gelijk met dikke duimen. Daarbij werd geen kepernagel gemist en het is altijd fijn wanneer een schoolmeester je alles haarfijn uitlegt. Deze ruilbeurs gaat door op de speelplaats, maar waag je dus niet. Want in India slaapt men niet in tenten, maar onder golfplaten. Onder een moerbei kan ook en straks komt de crèmekar. Dat is een mededeling van meester Johan, hoewel we de kennis aangaande vele wonderen in de eerste plaats aan Marcus te danken zijn. Zeven-en-dertig werden er door hem genotuleerd en daarom heet zorgleraar Marc ook Marc. Elk struikelend kindt word hier gered, er is een voetbalveldje en verlegenheden kunnen gewoon bestaan of pissebedden zoeken onder die paar losse tegels. Dat pad is aan vervanging toe, maar voor de rest is dit een zeer degelijke en propere school. Des te beter want straks komt de inspecteur. De techniek maakte niet alleen in Noorwegen vooruitgang, maar ook in dit land zijn we mee. Toegang tot de digitale wereld wordt stilaan een basisrecht, terwijl ze lachen in de verte, koekoeksouders, grondwetspecialisten, maar we beseffen dat. Niets is perfect. Johan knikt instemmend. Marc voert de rede immers niet alleen deftig maar evenzeer met fraaie denkbeelden. Intussen gebeurt het. Hij parkeert daar zijn Simca. Het is de inspecteur, een creatief creatuur dat van de lens, dat van de pellicule houdt en hij zal straks zijn oordeel vellen. Hij zal zich naar de kelder begeven en daar plaatsnemen achter de grote ordinateur. Thuis heeft hij ook zijn eigen beeldmateriaal, een klein deel bevindt zich ook onder de rechter voorzetel van zijn automobiel en hij kent er iets van, niet alleen van onderwijs, economie en consumentengedrag, maar dus ook van dat beeld. Doch en meester Marc zegt dat al jaren. Er is iets mis met zijn stem. Veel te gaaf om waarachtig te zijn, maar in deze school ziet God ons en we mogen daar op vertrouwen. Christus verdrijft ze allen uit, elke demoon. Vijf-en-twintig vermeldingen daarvan in Ons Boek, weet Johan. Zelfs de varkens moeten eraan geloven. En zij uitgaande, voeren heen in de kudde zwijnen; en ziet, de gehele kudde zwijnen stortte van de steilte af in de zee, en zij stierven in het water. Deze quote verdient een schouderklopje van meester Marc. Het is nu wachten op de inspecteur, op diens oordeel. Welk wordt het winnende filmpje? Zelfs de eerste klassen deden mee aan de competitie en de onderwerpen liepen zeer uiteen. En het kan zijn, dat die oude doos, met die grijsgrauwe plaatjes van broeder Mephisto hem nog het meest interesseerde, daar in die kelder, maar broeder Mephisto’s nalatenschap moet daar blijven. Dat weet hij en een paar kiekjes later, kijk, hij is terug. Het filmpje van klas 2C, een hommage aan Sinead O’Connor, laat hij winnen, maar thuis, daar zal hij toeslaan. uit de reeks 'Dialogen met monsters en dia's'

Bernd Vanderbilt

8 0

Perspectief / Lemniscaat

Geef het tijd Geef het morgen Geef het moed Geef het zorgen Geef alles wat jij te geven hebt Tijd geeft en neemt alles wat jij te nemen acht.

Kakofoon

32 0

Het allerlaatste afscheid, heel alleen!

Er lopen nog steeds koude rillingen over mijn lijf telkens als ik de laatste woorden lees die mijn vader vanuit zijn ziekbed in het Imelda ziekenhuis te Bonheiden op een pagina van een magazine bovenaan het blanco gedeelte van een artikel schreef. Woorden die uit de pen vloeiden van een man die heel zijn leven met een vaste hand mooi kon schrijven, een architect waardig. Als ik nu naar die woorden kijk, dan lijkt het alsof deze geschreven zijn door een kind uit het eerste leerjaar die heel fier aan zijn ouders, als teken van zelfstandigheid, zijn eerste zelf geschreven zinnetje toont alsof het zijn nieuwjaarsbrief betreft. Wat een contrast. 19 september 2014 herinner ik mij nog heel goed. Die ochtend was ik samen met mijn moeder nog bij mijn vader op bezoek geweest. Hij was fel verzwakt, met momenten nog helder van geest, maar vooral heel verward. Herinneringen van toen werden samen met momenten van nu door elkaar gemixt. Voortdurend keek hij met een starre blik naar mijn moeder. Was dit reeds een voorbode van de naderende dood en wou hij het beeld van zijn geliefde meenemen naar het eeuwige leven? Hoogstwaarschijnlijk wel. Hij had een voorgevoel. Nietsvermoedend van wat er later die dag zou gebeuren verlieten wij het ziekenhuis met de gedachte om de dag nadien opnieuw op bezoek te komen en tevergeefs te hopen op beter. Helaas het heeft niet mogen zijn. In de namiddag werd mijn moeder opgebeld om naar het ziekenhuis te komen omdat mijn vader overleden was. Aangekomen in het ziekenhuis lag hij vredig - in zijn eeuwige slaap - op zijn ziekbed, naast hem op zijn nachtkastje een magazine waarop bovenaan een pagina "Jij Emma zijt voor mij alles!!! Je Armand" stond geschreven. Een allerlaatste boodschap die hij tijdens zijn noodlottige strijd, die hij alleen aanging met de dood, aan mijn moeder heeft achtergelaten. Het was een laatste moment van helder bewustzijn om afscheid te nemen van dit aardse leven. Alsook een betuiging van zijn eeuwige liefde voor zijn Emma. Maar ook dankbaar voor alles wat zij in haar zorgzaam leven voor hem heeft betekend. In zijn geschrift ontwaar ik even nog een poging om de letter z te handletteren, het creatief vormgeven. Heel typisch voor mijn vader. Met zijn laatste energie die traag uit zijn lichaam stroomde heeft hij nog krachtig 3 uitroepingstekens geplaatst achter het woordje "alles". Een heel overtuigend signaal. Zou het waar zijn dat mensen steeds alleen sterven? Wanneer de stervende alleen is, gaat dat proces makkelijker, zegt men. Alleen is niet eenzaam. De vraag die ik mij steeds stel "Zit mijn moeder met een schuldgevoel?" Ik vermoed van wel omdat zij niet aanwezig was tijdens zijn stervensfase. Op dat moment hadden zij elkaar als geliefden nog eens goed kunnen vastpakken. Anderzijds de woorden "Jij Emma zijt voor mij alles!!! Je Armand"… was een mooie manier om een blijvende herinnering achter te laten. Het zijn innemende woorden die het hart van mijn moeder dagelijks troosten. Zij heeft het afscheid van haar man een plaats kunnen geven.

Guy Van Damme

141 6

aardbewoner

aardbewoner rond de man hing iets eenzaam als was hij enige aardbewoneren er een vrouw in leven miste in furie vernederde hij zichzelftocht naar ongekuiste dromen begeerten sterk, factuur oneindig woekeraar, onvervulde verlangen liep over, confrontatie werd hulpgeschokte identiteit, illusie werd verbaasde, weinige licht scheener en zijn staat, op straat schokteme meer, tegelijk nijdig werd ik om beeld, er ten toon, man en ikdichttrok handtas, versnelde paszin miste ik, in aard en bewoner

de jutte acrobate

3 0

Activiteit

Zien we je op ZuiderZinnen? Het festival van het woord

Begint op 17 sep 2023

Activiteit

Zien we je op ZuiderZinnen? Het festival van het woord

Begint op 17 sep 2023

DE DICHTER SCHRIJFT

DE DICHTER SCHRIJFT: IK BEN 3 BLOEMEN OP DE BUIK VAN DE TAALGODIN DE ZEISBEUL DENKT: 1 DOMOOR 2 DROLLENVANGER 3 IDIOOT GEDICHTEN KOEN VLERICK 2020 1 DE DICHTER SCHRIJFT: Zonlicht Een anjer 1 bloem Kokosmelk aan altaar van huid Velletje vlees in breedte van hand Wereld 1 seconde Vrucht van zaadje van zee Anjer streelt anjer Ook zonder handen Bijna tam gemaakt Het is waar van die toverlamp boven DE ZEISBEUL DENKT: Pikkedonker P Domoor geachte domoor D Ik stuur u wandelen 2 ik stuur u wandelen 3 ik stuur u wandelen Weet u van waar naar waar wel van Melle naar Schellebelle Weet u en dan weer te voet terug tot aan een bebloede brug In een spooknacht over wel 1000 konijnenkeutels In een spooknacht over wel 1000 natte graslanden misschien meer Dit alles tot op het botste bot van bot van u O nare woordenknutselaar van mokkeltje deern O amen en uit met u 2 DE DICHTER SCHRIJFT: Leven Een lelie 1 bloem Woorden aan hart Als navel in vel En in borsten van zomervogeltjes In borsten van een zeemeermin In uzelf ook lelie Tot zelfs in katjesdragende boom in ledemaat van dier een poot Om cru te zeggen in een wc te velde latrine Daarbij leg ik een laatste lelie een laatste lelie een laatste DE ZEISBEUL DENKT: Dood D Drollenvanger geachte drollenvanger D Ik zwijg u dood 2 ik zwijg u dood 3 ik zwijg u dood Weet u tot in een uitholling in de grond voor u alleen Weet u tot helemaal in een kuil in een helemaal vergeten hoekje In een decadente sleuf ik herhaal In een decadente sleuf waarin ik al uw opstelletjes opsluit Dit is een besluit van ikke en de clubbbbbbb Der kring der harde hakwerktuigenmakkers Wat ze in de volksmond noemen ja der elite der poëzie ja (ikke ikke ikke) 3 DE DICHTER SCHRIJFT: Liefde Een roos 1 bloem (niet het fijnste van meel) Op en neer gaan golven Einde van spier pees Reukstof in flesjes parfum Knie zoals in hemel knie Alles komt ter wereld uit een groefje in de huid Een tatoeage Een tent van indianen Een smal diep water nu later DE ZEISBEUL DENKT: Haat met de grote H van Haat Idioot geachte idioot I Ik haten uw woorden 2 ik haten uw taal 3 ik haten uw hoofd Aanhoor mijn ene uiting van ene macht en Weet u ik willen geen ballen in de bloes als borstjes Edoch ikke zijn lid van de keiharde keurgroep Edoch ikke zijn als een actuele dictator in maatkleding O kom er eens kijken (slimmerds weten dit zomaar zelfs) O mooie minnaar van uw moedertaal ja ja ja The end (het einde) en het is voorbij (the end) PS Wie is de dichter & wie is de zeisbeul? Mail uw antwoord naar koen.vlerick@telenet.be

Koen Vlerick

11 1

WERELD KORTRIJK PLASCOMBI

Koen Vlerick

27 0

TA TA TA - DIGITAAL PRENTJE

TA TA TA

Koen Vlerick

8 0

Home … not sweet home

Heel je leven ben je zelfstandig geweest. Je nam je eigen beslissingen. Je hebt mensen steeds met eerbied en waardering behandeld. Iedereen was welkom in jou huis. In je leven bleef je niet gespaard van moeilijkheden en ziektes. Met vallen en opstaan gaf je zin aan je leven. Je hebt je steentje bijgedragen aan een betere maatschappij. Nu ben je oud. Het leven heeft al zoveel van je geëist, je vitaliteit neemt af. Je wordt hulpbehoevend en moet je woning ruilen voor een home. Een paar meubels en herinneringen mag je meenemen. In een kamer van ongeveer 25m² met een toilet en een wastafel met warm en koud water. Een bad neem je verderop in de gang. Heb je iets nodig … druk op de knop, Er zal wel iemand komen … na een half uur of langer. Je zelfstandigheid ben je nu kwijt. Je wordt behandeld als een kind, ondanks het feit dat je nog geestelijk gezond bent. Je routines worden ontnomen, want je kunt het zogezegd niet meer. Als je vroeger dagelijks je medicamenten op een vast tijdstip nam, worden deze nu bruusk uit je handen genomen, want je mag ze enkel nemen op het tijdstip dat het personeel je oplegt. En dan zegt het personeel grof tegen je “ik zal melden dat de patiënt weigert van de medicamenten te nemen”. Je bent overgelaten aan de goodwill van het personeel. Je moet braaf zijn, want als je braaf bent dan heb je geen problemen. Als mens – jong of oud - is er één ding dat iedereen wil: respect. Ook in een home! Je nieuwe home… is geen sweet home!

Guy Van Damme

34 1

Cursus

WORKSHOP Ontdek je schrijftalent!

Start op 24 aug 2023

Regio Antwerpen

Cursus

WORKSHOP Ontdek je schrijftalent!

Start op 24 aug 2023

Regio Antwerpen

En toen kwam teleurstelling aankloppen

Het leven is niet altijd rozengeur en maneschijn, that’s a given. Als mens lijken we steeds moeite te hebben om dit te bevatten. We kunnen zo wijs en ervaren zijn als we willen, in ons onderbewuste heerst er steeds een notie dat alles hoort te verlopen zoals wij dit voor ogen hebben. Wetens en willens durven we de stap te zetten in het diepe, zonder ook maar even stil te staan bij de consequenties. Dan bedoel ik niet de logisch beredeneerde, potentiële high risk resultaten, maar veeleer de intensiteit en de impact ervan op ons algeheel lichamelijk welzijn. We nemen ons voor dat alles uiteindelijk weer goed komt, dat het leven inspanning en risico’s vergt. Zowel voorspoed als tegenspoed horen erbij, nemen we ons voor. Echter zijn we onvoldoende voorbereid op de tegenslag van een tégenslag. We veronderstellen dat we sterk genoeg zijn om elke klap te trotseren, maar zijn er ons niet bewust van hoe hard deze klap al dan niet zal aankomen. We werpen de boemerang in de lucht, denkende dat ie veilig terugkeert naar de hand, terwijl het ding heel listig, de terugkeer plant naar het gezicht. We kennen het concept van een regressie wel, we honoreren haar wezenlijk bestaan, maar weigeren – bewust dan wel onbewust – haar draagwijdte te erkennen. We beschouwen onszelf als rationele, beredeneerde wezens. Wat we echter niet inzien; onze zogezegde, logische en rationele redeneringen worden steeds gemaakt in functie van onze menselijke verlangens. Hebben we onszelf dan nooit verloochend met het idee een rationele stap te zetten, resulterend in de bewustwording van de latent aanwezige gevoelsmatigheid? Begeerten nemen de bovenhand en zorgen ervoor dat we, impulsief, de nodige “berekeningen” doen. Zonder enige zelfreflectie, zonder beroep te doen op ons gezond verstand. Er is geen sprake van rede, noch enige luciditeit. De voortdurende strijd tussen rede en emotie. De ironie wil dat deze strijd gaat om twee extremen die onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn. Rede versus emotie? Rede én emotie. Kunnen niet met, noch zonder elkaar. Is dit dan niet wat de mens in wezen is? Dé definitie van versmelting van extremen. Een vat vol tegenstrijdigheden, een unicum in de wereld der verrassingen. Een verloren ziel ergens tussen rede en emotie, de aantrekkingskracht tussen twee tegenpolen. Magneten, dat zijn wij. Hoop, onze drijfveer, resoneert via ons magnetisch veld met het universum, in afwachting van blijde nieuws. We maken onszelf wijs dat we geduldig zijn, maar schreeuwen diep vanbinnen “mijn wil is wet”. We staren ons blind op de keerzijde van de medaille. De zijde waar één van de pijnlijkste vormen van waarheid rust. Teleurstelling. De zijde die luidkeels graag terug schreeuwt: “Goed geprobeerd!”.

Müge Yalçin

1 0

Klein Duimpje en de Specht

Het is te mijden en ik doe dat al eeuwen. Omwille van het slijk en de modder. Enkel één groene specht die het grauwe niet vreest en een koppel smoorverliefde wilde zwijnen durven het. Voor een gebarsten wezen is het best gevaarlijk. Eén misstap en het is prijs. Het komt gewoon uit de bodem. Het kapbos zelf heeft om dit pad nooit gevraagd. Ik weet alles staan. Ik weet ze allemaal liggen. Alle wrakken, elk kadaver staan op deze kaart en toch. Eén misstap en het is prijs. Ik heb het niet geprobeerd. Om mezelf te versnipperen en met mij de kaart. Daarop staan ze. Kruisjes en krassen. Er is geen ommweg op aangeduid, geen lichtpuntje. Zou ik nog oppassen, wanneer ik door een bosbrand loop? De zoveelste en toch. Niets verandert. Toen ik kind was, werd ik nog geaaid. Het zijn woorden van de specht. Mijn vingers gaan voorzichtig door het groen, de rode kuif. Het is niets. Vergeleken met een kluif, een bot van een olifant die zelden iets vergat. Olifanten willen hier niet leven. Om alles plat te lopen, is het wachten op de Klein Duimpje. Het mag ook hem zijn. Thanatos. uit de reeks 'Over eelt en zurkelteelt'

Bernd Vanderbilt

0 0

Steunwielen

"Waarom?" Met lede ogen staren ze me alletwee verbaasd aan. Hun goedbedoelde advies, waarmee ze me proberen af te remmen, dringt tot me door, al laat ik het me niet raken - of dat denk ik toch. "Waarom!" herhaal ik nu steviger, "telkens ik mijn pad klaarhelder voor ogen zie, houden jullie me tegen vanuit jullie eigen angst. Jullie liefde voor me, laten jullie overspoelen door angst! Koester die liefde waarmee jullie me nog steeds willen beschermen, voor me willen zorgen,... Al is het enigste wat ik vraag dat jullie naar me luisteren en me wat op weg helpen..." "Oké, 'Waar wil je naartoe?', 'wat wil je bereiken met deze keuze?', 'zorgt deze keuze ervoor dat je bereikt waar je naartoe wilt?' " vraagt ze me met een blik die tegelijkertijd duidt op hopeloosheid (zij weet het ook niet), al ook op sterkte én eindelijk het begrip: dat ze me vat. De handvatten die ik op dit moment ontbreek, worden me dan toch aangereikt. Al weet ik: ook jaren geleden leerde ik mezelf rekenen, spellen,... Alsware worden mijn gedachten ook maar wéér eens aangevoeld, wanneer hij er aan toevoegt: "mét de nodige aanmoedigingen én liefdevolle ondersteuning leerde je ook ooit: fietsen."

Zonsondergangdromen

38 0