Zoeken

the hunting hunters are still alive

the hunting hunters are still alive

Koen Vlerick
8 0

Thriller (150 woorden)

Ik heb zin om te stoppen met mijn fiets. Een man in ontbloot bovenlijf, met enkel een korte sportbroek en sportschoenen, roept in zijn mobiele telefoon. Een politiecombi stopt bij hem en een andere combi is vlakbij. Beide met de zwaailichten op. Uit de eerste combi stappen twee agenten. Een agent trekt de gesp waaraan zijn wapen hangt nog wat strakker. De man in korte broek kan moeilijk een wapen bij zich hebben. Maar hij ziet er wel agressief uit. Van wat de man roept, versta ik geen woord. Ik hoor ook niet welke taal het is. Maar ondanks mijn goesting om te stoppen fiets ik verder. De agenten zouden me toch aangemaand hebben om mijn weg te vervolgen. Het is zoals een thriller waarvan je enkel de eerste bladzijden kan lezen. Wat is er gebeurd? Wat zegt hij? Hoe gaat het verder? Ik zal moeten wachten op de film.

Rudi Lavreysen
9 1

By Proxy

“De nacht is rustig verlopen.” De verpleegster wijst naar de deur met nummer 308.  “Is de dokter al langs geweest?" Ze haalt haar schouders op. Ik zucht diep en duw zachtjes de deur open. Behalve het zachte geklop van de ventilator aan het plafond, is het er akelig stil. Er hangt een weeë geur van desinfectans met een subtiele toets van lichaamszweet.   De grauwe, grijze muren geven de kamer een mistroostige aanblik. Een leeg vierkant tafeltje en oude bruine relaxstoel lijken meer een stilleven dan uitnodigend voor bezoek. De vergeelde gordijnen hullen de kamer in duisternis. Enkele zonnestralen priemen zich een weg door enkele gaatjes in de doffe stof. Ze doorklieven de zware ziekenhuislucht, op zoek naar het lichaam. Roerloos ligt het daar. Enkel een oppervlakkige ademhaling en de dansende lijn van de hartslag op de monitor zijn de enige tekenen van leven. Een infuuszak druppelt langzaam naar de linkerarm. 3 weken lang…  ‘Onduidelijke oorzaak.’ ‘We doen ons uiterste best voor je dochter.’ Maar de uitleg wordt korter. Ontwijkende antwoorden. Ze begrijpen het niet. Ik knip mijn handtas open en haal er een lege injectiespuit uit. Geruisloos trek ik de stamper terug en koppel het aan op de bijspuitpoort. Zonder twijfelen duw ik de lucht door. Enkele centimeters luchtbellen verspreiden zich in de infuusleiding en migreren langzaam naar het lichaam toe. Geruisloos sluip ik naar het piepkleine badkamertje en sluit de deur. Ik werp achteloos de spuit in het toilet en ga plassen. Plots hoor ik het ritmisch gepiep van de monitor haperen. Een pauze. En dan één lange pieptoon. Ik hoor een peloton aan verpleging de kamer binnenstormen.  Dan sta ik gehaast op en trek het toilet door.

Sfieke
9 0

Een harp van koelte.

Op de oude Rijn vaart een toeristisch bootje voorbij de harp van koelte. In het bootje een gids die tevens het roer in handen heeft. Ze spreekt enkel als het nodig is. In luide korte zinnen legt ze uit wat het paar daar doet. Vanuit de warmte zoekt het paar daar muzikaal water dat koel naar beneden valt. De keuze ligt bij hen; ze gaan onder de verfrissende stralen staan met een solsleutel op de arm. De vrouw houdt Sol op haar heup. Haar man staat erbij en kijkt ernaar. Zijn andere kind hijst zichzelf uit de rivier, vraagt niet eens om hulp. Hij kent het liedje dat zijn vader altijd zingt. Ik ben een dronkenman, een boerenzoon, een hulpeloze kloot. De jongen redt het. Hij bespeelt de harp van koelte, luchtig als de klanken van meesjes, kleine vogels die langs het wateroppervlak scheren, tegen buiken beuken.      

Ingrid Strobbe
6 0

Dirty Old Town

  het is weer zover in uw vuil oud dorp   praat zever verder de ijsberg komt weldra   in die vorm van schone salade   alles hijgt naar meer de dwerg braadt zacht   iemand stak een speer in zijn gat en draait   kolenpracht glundert de parasol lacht scheef   het goed gevoel is echt proef nu van zijn vlees   neen wacht eerst nog dit koosjer voorgerecht   zon en zion zieke rook duik weg nu het nog kan   want ze zijn op komst langs het droef kanaal de muren van de vuurfabriek tot in uw vrome huis   het zijn die rovers van geluk onschuld zomerliefde zelfs de cocktailsaus       uit de reeks 'Over eelt en zurkelteelt'

Bernd Vanderbilt
7 0

De broek

In het café zit een man wezenloos voor zich uit te kijken. Zijn koffie heeft hij half opgedronken. Het lijkt alsof zijn gemoed ook maar voor de helft gevuld is. De kastelein ziet me naar hem kijken. “Misschien vertelt hij het nog eens”, fluistert hij. Het klinkt alsof de man het verhaal ononderbroken heeft verteld. “Ik had het niet gezien”, zegt de man. De cafébaas droogt zijn handen aan een handdoek en gebaart van ‘even te wachten, de rest komt wel.’ De man neemt nog een slokje koffie en gaat verder. “Haal je mijn broek bij de naaister?, vroeg ze. Hier is het bonnetje. Wat kan er fout lopen? Ik deed wat me gevraagd werd. Ik bracht het tasje naar huis en legde het in de keuken. Een perfecte avond. Maar dan, na het avondeten. Ze nam het tasje en haalde de broek eruit. Ik zag ze kijken. Ze draaide de broek drie keer om. Ze keek me aan alsof ik een dictator ben die het leven van de helft van zijn bevolking op zijn geweten heeft. " "Zie je het niet?, riep ze. Dat is mijn broek niet. Zie hoe groot die is. Daar pas ik drie keer in.” "Nee, ik ga verdomd niet rechtstaan, ging ze verder. Dat je zoiets nog maar durft denken.” “Ze moet het in mijn ogen hebben gezien. Maar ik 'dacht' het alleen maar." De man denkt even na. “De naaister heeft die broek wellicht getoond, maar ik was er met mijn gedachten niet bij. Ze heeft zich vermoedelijk van bonnetje vergist.” “Thuis zou het enkel beeld en geen klank zijn. Dan maar naar hier.” Hij kijkt me aan. Nog steeds met diezelfde lege blik. Ik zeg niks.  Misschien is het geluid van de cafébaas die de glazen spoelt voor hem genoeg.

Rudi Lavreysen
13 1

Heel Brasschaat gaat kapot.

Ze steekt van wal: heel Brasschaat gaat kapot. Iedereen wordt daar weggehaald. Alle mensen moeten naar het buitenland.  Echt, vraag ik. Ik kijk verbaasd. Ik ga mee in haar verhaal, wil van verbazing omvallen maar de stoel onder mij laat dat niet toe. Ja, zegt ze. Mijn zus hebben ze meegenomen, hup, de auto in, en mee naar Holland. Daar stopte de auto aan een huis waar een man stond, op de eerste verdieping aan het raam, en daar moest mijn zus wonen. Dat is vreemd, zeg ik. Ik werd toen dikwijls misselijk. In de kerk begon ik over te geven, en ik viel flauw, gewoon op de grond lag ik, en dan droegen ze mij naar buiten, ze legden me op het gras, daar kon ik dan bijkomen van die misselijkheid. Zo ziek dat ik werd in een kerk. De dokter zei dat dat door de geur kwam. In de kerk hing een geur waar ik niet tegen kon. Wat raar, zeg ik. Ik kwam vroeger ook in kerken, nooit meegemaakt, zoiets als flauwvallen van een geur.  Brasschaat zal niet meer bestaan, vervolgt ze. Heel dat dorp zal leeglopen (als een bad, denk ik maar ze zegt het niet) terwijl dat toch een chique dorp was. Alles was daar. Veel winkels, een mooi park. Alle mensen hadden geld. Ik knik. Hij zal dan toch ook worden meegenomen? Wie, vraag ik. Juul. Ah, Julien! Mmmm, dat weet ik niet. Ik heb daar niets over vernomen. Volgens mij bestaat dat dorp toch nog. Ik ben er nog geweest.  Ja? Ja, ik was in Klina.  (stilte, zou ze nog weten dat Juul in het ziekenhuis lag?) Ik open mijn iphone en toon de bloemen. Ze kiest de mooiste. Ze wijst naar de details, het puntje van het penseel heeft daar een puntje verf gezet, dat zie ik terwijl ze wijst en geen moment laat liggen om het woord te nemen.  

Ingrid Strobbe
17 1

de avond

de rode agenda lag al open ik nam de dag nog eens door  zag alle dingen die ik niet deed  ik klapte de rode agenda weer dicht       

Anemos
10 1

Gezoden worst (150 woorden)

We zitten op het terras van het oudste Antwerpse café. Tegenovers ons in de Hoofdkerkstraat gaat een garagepoort open. Je verwacht het niet. In 1565 was er enkel paard en kar.  De chauffeur moet serieus manoeuvreren. De garçon van het café begeleidt hem met zijn handen, bijna zoals een vliegtuigbeleider op de start- en landingsbaan, met ‘kom maar’ en ‘stop’.  Als de auto de straat uit is richting Hendrik Conscienceplein, zien we op het einde van de straat een gids passeren. Ze komen niet richting terras. Er staat nochtans een bord met het gegeven van het oudste café. Ook in het Engels. Ik meen een aantal toeristen te zien slikken van de dorst. “Er staat gezoden worst op het menu”, zeg ik. “Een klassiek Antwerps gerecht. Dat aten ze in 1565 ook al.” Het antwoord van mijn tafelgenoot had ik moeten zien aankomen. “Als het dan nog maar goed is.”

Rudi Lavreysen
16 1

Conflict

Kwaad bloed vervuilt de lucht. Extreme gedachten balsemen mens’ ziel die opgejaagd rond zich zwaait.

Tine M
8 0

message in a window may 2026

message in a window may 2026

Koen Vlerick
5 0

Nieuwe verhalen van vroeger

“Ga je erover schrijven?”, vroeg ze. “Ik weet het niet”, zei ik. Wat schrijf je over een familiereünie, zoals mijn nicht me vroeg. De verhalen die verteld werden? Toch was er iets. Het was een tante die het quasi achteloos zei. Het voelde ongeveer zoals een verrassingsfeest, waarbij de genodigden verstopt zitten en plots tevoorschijn komen. Ik zag het niet aankomen. “Ge lacht helemaal zoals uw vader”, zei ze. Ik weet eerlijk gezegd niet meer wat ik heb geantwoord, maar wel dat ik er even later over nadacht. Hoe lachte hij alweer? Zoals ik dus. Maar hoe is dat? Mensen nemen soms stemmen op, om later te horen hoe de stem van hun geliefde klonk. Dat snap ik. Voortaan kan ik dus lachen zoals vader. Het gaat vanzelf. We hadden voor placemats gezorgd, met daarop een foto van de stamvaders en -moeders. Alle acht met een voorzichtige glimlach op hun gezicht. Het moet een foto van eind jaren '60 geweest zijn. Ik was er toen nog niet. Wie heeft de foto genomen? Wat zeiden ze tegen elkaar, alvorens de fotograaf de knop indrukte? Besliste iemand waar ze moesten staan? Gingen ze achteraf terug aan het werk? Of was het op een zondag? Het zijn vragen waar we de antwoorden niet van weten. Wat ik wel weet, is dat in elk kind of kleinkind een ander familieverhaal schuilt. Iemand vertelde dat grootvader haar nog van school kwam halen. Bij mij was hij al enkele jaren ouder. Dat deed hij toen niet meer. Ze vertelde ook dat ze als kind wegens omstandigheden enkele weken bij ons had gewoond. Ik heb het nooit geweten, wegens nog te klein. Daarom luister ik graag naar die verhalen. Het zijn nieuwe verhalen van vroeger. Ik vind ze soms beter dan de oude verhalen van nu.    

Rudi Lavreysen
10 0

De opvoeding van Rik Wouters.

Welk gevoel ik heb bij dit werk, het spel van Debussy? Ik heb het gevoel dat moeder en dochter bij elkaar wegdromen tijdens het maken van een schooltaak. Dat ik de moeder ben die model staat voor de schilder. Mijn dochter dekt de oren af terwijl ik opvoedkundige pennentrekken zet. Ik denk aan een lastige vraag die ik heb gesteld terwijl zij (zijn andere model) de schelpen opentrekt voor pianoklanken. Ze wil de pianist horen, niet het vraagteken. Op de achtergrond gaat het instrument zijn gang. De schilder brengt het roodborstje niet in beeld, maar laat het vogeltje wippen van vrolijke toets naar toets. Ik heb het gevoel zelf klank te willen zijn. Een hoge toon van geluk. 

Ingrid Strobbe
7 1

Puck gaat naar Nijlen.

Een bedrijfswagen van het wit-gele kruis parkeert aan de overkant. Een jonge vrouw met zonnebril stapt uit, steekt over, komt via de carport naar binnen. Ze heeft eerder kennis gemaakt met Puck, nu is D-day aangebroken, hij gaat mee met de jonge vrouw naar Nijlen. Het is een beetje een gok; zal Puck tijdens de reis rustig zijn? En hoe zal Puck zich gedragen in het nieuwe huis, het jonge gezin?  Puck, jij kleine hond Snuffel maar rond Maak je niet druk lieve Puck De katten hebben veel geluk Met jou in hun huis In hun gezin ben jij een stil begin De jonge vrouw is blij verrast dat het hondje niet blaft noch keft. Dat is in het voordeel van de poezen. Minneke, met haar witte vacht, komt zacht dichterbij, op haar malse pootjes observeert ze Puck. Dat gaat goed. Ze doen precies hetzelfde; liggen en kijken. Dan vallen vier ogen toe als een gedicht waarvan de woorden elkaar nooit eerder hebben ontmoet(*).   * heb ik ergens opgepikt, vergeten waar, sorry dat ik geen bronvermelding kan meegeven

Ingrid Strobbe
8 1

waar ik bemin

waar ik bemin, ben jij, en jij, en jij, liefste werkje  waar ik dans, ben jij, en jij, en jij, liefste fuifje waar ik zing, ben jij, en jij, en jij, liefste koortje    waar ik wakker ben, dans en zing, waar ik luister naar de teksten van Jef waar ik oud en versleten de trap af kom, zal jij nog voor me zorgen waar ik vergeet wat wetenswaardig is gebleken, zal mijn liefde dan verbleken?

Ingrid Strobbe
8 1

Ik kan het

Mijn allereerste zelf gebakken brood  met zonder knoeien (mixer) Zoals de eerste keer fietsen  met zonder handen (grote broer) of wieltjes (de extra) Ik kan het !

Anemos
9 1

De kersenbonbon

Als iemand jarig is in de joggingclub, hoort daar een traktatie bij. Onze lieve vriendin heeft dus pralines te geef. Daarmee vullen we onze mond, zo'n minuutje voor de start van het lopen... Aangezien ik allergisch ben aan hazelnoten en ik die chocolade hartjes niet wil breken, pluk ik snel het veiligste snoepje uit het doosje. Een kersenbonbon. Gehaast bijt ik in het ding, waarna het half in mijn mond, half in mijn hand ontploft. Ik wrijf de likeur-plakboel aan mijn wang, want mijn jogkleren zijn niet uitgerust om snoepplekken weg te moffelen. Ik spuw ongemerkt de pit tussen het gras en slik alles weg. Inclusief steel. De kers in de (oude) taart is een feit

Troja!
11 1

Links en rechts (150 woorden)

Waar was jij toen Wout van Aert Parijs-Roubaix won? Ik las in de krant dat ze ons die vraag over een paar jaar nog stellen. Wij zaten in een voetbalkantine. Eén oog op het voetbalveld en een ander op de koers. Ons hoofd ging van links naar rechts. Het leek alsof we een tennismatch volgden. Ook onze ploeg won die namiddag. Later zei iemand: “Als Orban nu de verkiezingen in Hongarije verliest, is het zeker een topdag.” Het werd een overwinning van de tegenstander. Opnieuw iemand van rechts. De politieke termen ‘links en rechts’ zijn in 1789 ontstaan. De voorstanders van de Franse Revolutie zaten tijdens de Nationale Vergadering links, terwijl de behoudsgezinde aanhangers van de koning rechts zaten. Je ziet maar, het is soms belangrijk waar je zit. Maar ik zal dus niet vergeten dat ik in een voetbalkantine zat. Al klopt dat eigenlijk niet, want ik ben rechtgesprongen.  

Rudi Lavreysen
13 2

De matchkes (150 woorden)

De Belgen spelen een vriendenmatch. Een vriendschappelijke wedstrijd. Het betekent gewoon dat de wedstrijd niet meetelt voor een ranking of een tornooi. Het is niet de bedoeling om arm in arm of regelmatig knuffelend over het veld te stappen.  De term lijkt tegengesteld, want voetbal is altijd op de scherp van de snede. Ook tijdens vriendenmatchen tackelen ze de tegenstander tegen de grasmat. Alsof het wel om de knikkers gaat. Toch blijft het een mooie term, die vriendenmatch. Een ‘uit- en thuismatch’ is ook zoiets. Vraag me niet waarom, maar het heeft iets. De mooiste hoor je bijna niet meer. Wel tijdens de matchkes in onze jonge jaren. Een ‘vliegende keeper’ was een doelman die mocht meevoetballen. Het werd al bij de start van de wedstrijd vastgelegd. “Vliegende keep?”, was altijd de vraag. Afgekort, want er was geen tijd te verliezen.  Het is nooit verloren tijd geweest, al die matchkes.   

Rudi Lavreysen
11 0

Een 💐 boeket

Mijn moeder was jarig.(elk jaar hetzelfde liedje , wat moet ik voor haar kopen?) Zegt ze: "waarom koop je geen boeketje?"(leuk dat ze zelf een optie geeft) Ik zeg:"goed idee"(waar moet ik dit halen?) Ik wandel naar een eerstvolgend betrouwbaar uitziende bloemenwinkel en koop er een boeketje.(wat een grote bloemen) Al waggelend en slecht ziend wandel ik de winkelstraat door richting huis met het boeketje in mijn handen. (hopelijk geraakt het door de voordeur) Mama was blij, zeven keer, zoveel vazen kon ze er van vullen. Het boeketje was wat groter dan normaal wordt gegeven. Mooi boeket(je) voor eerste keer. "Omdat je dit verdient, zeg ik." (zeg nooit dat ik geen bloemen geef aan een vrouw) Een geslaagde verjaardag waar zij en het hele gezin van genoten. (waar zet je in Godsnaam zeven vazen in je huis)  Volgend jaar terug een mooi cadeau geven, misschien al wat eerder over nadenken, dan geraak ik beter door de deuropening. (en moet ik mijn stille gedachten niet meer tussen haakjes schrijven)  

Edsauti
10 0
Laad meer ...