Zoeken

Blauwe olijven

Wat is het toch een prachtig fenomeen, onze seizoenen. Ze komen en gaan en bepalen elke dag ons doen en laten. Bij de eerste zon moet er een nieuwe korte broek worden gekocht, want die van vorig jaar is afgeschenen door de zon. Maar dan die tl-buizen onder de korte broekspijpen. Daar is nog werk aan.  Dan heb je het eten. In de zomer zetten we niet hetzelfde op het fornuis en op de tafel als in de winter. Alhoewel, sommige zaken smaken altijd.  In de supermarkt vind je altijd alles. Maar we proberen die seizoenen in ere te houden. Vader had in zijn hof ook niet hele jaar door prinsessenbonen. Die ging na de oogst de diepvries in, zodat we ook in de andere seizoenen een stukje zomer binnenkregen.  Onze olijfbomen geven elk jaar petieterige olijven. Mooi om te zien, maar niet geschikt voor consumptie. Ik fietste naar de winkel, want een spaghetti alla puttanesca zonder olijven is als een ochtend zonder koffie. Het werkt niet. In de koelkast stonden nog groene exemplaren, maar voor deze pasta zijn het de andere. Ik vond ze niet meteen in de supermarkt.  “Kan u me zeggen waar de blauwe olijven staan?”, vroeg ik aan de vriendelijke medewerkster. “Euh”, stamelde ze. “Kom maar even mee. De olijven in blik en glas staan daar.” We waren er vlakbij. “Kijk”, zei ze. “Dat zijn de groene en daarnaast de …” Ze pauzeerde even. Alsof ze op me wachtte. “De zwarte. Zoekt u die?”  Natuurlijk. Zwarte olijven. Welke idioot heeft het nu over blauwe olijven? Ik kon me wel met een blik olijven of het hoofd slaan. “Ja natuurlijk”, zei ik. “Zwarte olijven, die bedoel ik.” Ik stootte een schaapachtig lachje uit. Het was meer mekkeren dan lachen.  Mijn geheugen beleefde wellicht een zwarte zomerdag. Het kan gebeuren.

Rudi Lavreysen
7 1

The Kiss in The James Ensor House in Ostend

The Kiss in The James Ensor House in Ostend

Koen Vlerick
6 1

Mijn kind Albanië.

Van mij wordt gezegd dat ik baby's breng, en ja, dat deed ik. Alle ooievaars doen het voor de symboliek die de mens heeft bedacht. Ik moet helaas stoppen met kinderen afleveren, langzaam word ik oud en koppig en onverdraagzaam. Vandaag nog verdroeg ik de protestbeelden niet die in Albanië gefilmd werden. Wat een vreselijke situatie! Ik zag dat men voor mijn roze vrienden op de barricade ging staan, dat raakte me oprecht, het lijkt me dus noodzakelijk om daaraan mee te werken. Kan iemand me hier komen halen, ladder tegen de stam, naar mijn nest op hoogte, breng me naar het land dat die rijke stinkerds willen bezetten, er een luxeresort willen bouwen. Toe, breng me erheen. Ik roep alle ooievaars bijeen, informeer ze om te overtuigen dat die symboliek van vogel moet veranderen.   Omdat de flamingo enigszins lijkt op de ooievaar, zal de bedenker/mens zich kunnen vinden in een wissel. Dat is mijn voorspelling. De roze vogels zullen er geen hinder van ondervinden, integendeel, met zo'n symboliek tussen de veren krijgen ze alle respect en alle bescherming. Premier Edit Rama zal toch enige wiijsheid in zich hebben? Dat valt af te wachten, zegt mijn cynische stem. Het geld is té aantrekkelijk. Geld krijgt vaak gelijk.  In ieder geval en voor de liefde wil ik weg uit mijn nest, ik zoek een chauffeur om mij naar mijn laatste kind te rijden, het heet Albanië! Ik mank op beide poten.

Ingrid Strobbe
0 0

Omdat er rek op zit

  Er zijn grenzen. Er zijn algemene, ongeschreven toelatingen. Dieren, levensvormen tot een bepaalde grootte mag men zonder schuldgevoel doodslaan, doodspuiten of pletten. Uitzonderingen zouden er zijn. Naar beneden toe wat die grootte betreft. Pimpampoentjes. tedere futiliteiten en de zon is wreed wanneer zij dauwdruppels verdwijnen doet. Smurfen dan. Bont en blauw. Zo zijn ze schoon geslagen in een kleur die goed verkoopt. Gelukkig is het paars verdwenen, want een regen bracht soelaas. Uitzonderingen zouden er zijn. Naar boven toe wat de grootte betreft. Muizen, ratten, kinderen in Gaza, een Iraanse school. Het rode vloeit en stolt. Het boeit niet meer. We zijn gewend geraakt aan filters, zotten, netten die de geest verslaan. Morgen dan die langverwachte barbecue. Dankzij diezelfde zon, een schuchter wolkendek en welgeluimde gasten. Zijn die inoxstaven trouwens lang genoeg? Door de aars, de mond van kikkers. Door die samsonworstjes. Door de eikel van een man die Herman heet. Spies die kop van jut. Er zijn grenzen. Ja. Dat dacht je ooit. Vandaag is dat niet meer. Omdat er rek op zat en zie. De roosters zijn hun mazen kwijt. Straks. Valt alles in het vuur.     uit de reeks 'Waanhoop'   

Bernd Vanderbilt
5 0

mArgriet bRussellmans

  Meneer Brusselmans moest dat gedicht schrijven voor die begrafenis. De reden was eenvoudig. Zijn voornaam stond in haar achternaam. Hij zond enkel zijn opgepoetste tv-hoofd en klonk gelijk een pasgewassen lam. We zullen je missen, dachten de kapel en de mArketing manageR. Tot slot werd het reclamefilmje waarin ze hondenbrokken van Just Russell at, nog eens bekeken. Dat gebeurde op het kleine pont. De hellehond, hij kwijlde aan de overkant en Herman. Oharme. Zijn vrouw liet het niet meer toe. De poes bleef ongelikt. De reden is eenvoudig. Hij stinkt zo uit zijn muil. Nog erger dan een hond.       flitsverhaal op Brusselmanse wijze, uit de reeks 'Foute titelatuur'

Bernd Vanderbilt
12 0

De stilte vermoord

Bij de eerste, valse houtblazersnoot gingen mijn nekharen recht overeind staan. De flow na mijn yogasessie kroop in de vloer. De afgelopen tien weken zwegen de gangen. Niet de stilte van een daad met voorbedachte rade. Eerder een briesje. Geen dichtslaande deuren, noch in zijn flat, noch aan de hoofdingang. Geen olifantenpotenstappen op de trap, noch slijmerig gehoest van een longdoorrookte bovenbuur die zich muzikant waant. Tot gisteravond! De pseudojazz noten volgden elkaar al snel op. Het volume steeg in dezelfde vaart mee. Furie nam bezit van mij. Die klopte een laatste keer aan bij hem ... met een hamer.  

Anemos
12 1

Kastanjebloed

  tot die hamster zacht en ros gepluimd des nachts toch in je eikel bijt   tot die eenhoorn weer die geit bemint het zaad toeslaat en DNA dan lelijk twijfelt   tussen één en twee daar ligt zowaar een  eeuwigheid dit kind is veel te koud, Mevrouw   leg het in de avondzon zodat het voelt hoe toekomst ondergaat   steek het in een tupperware wanneer de zondvloed komt en men het land vergeet   waar tijd geboren is staat nu een scheve beuk met droge stem   hij spreekt nog wel tegen de pijn die knaagt de hamster weet waarom   het is kastanjebloed dat in de bolster schuilt terwijl de man zijn kruis betast   alsnog is alles pluis zo tussen eb en vloed is het nog stil hier in het schone bos   het mes is mals wacht op wat maneschijn tot straks dat briesje waait   tot er een raaf weer angsten kraait de hellehond aan Moeders baby ruikt want het is week met mos begroeid       uit de reeks 'Duivelsverzen'         

Bernd Vanderbilt
3 0

Kookvocht

  na mijn doop in kookvocht van die valse hoop kroop ik enkel nog doorheen de tijd een boomgaard jenever plassen neergevallen bessen het was in de schaduw van neon  verlichting lome nachten mochten onbehaard de naakte maan aanschouwen terwijl mijn jeugd die jacht op schijnbestaan mij nog even deed geloven dat het vechten tegen bier en kaai nog een overtocht zou brengen naar die luwte wereld zonder sluwe goden drijvend in te ijle wolken damp misschien of kookvocht van de valse hoop       uit de reeks 'Waanhoop'  

Bernd Vanderbilt
9 0

Vakantielief

Ons weerzien is de beloning van het verlangen. Dat verlangen is onze belofte van de blijde reünie. Ik mis je. Mijn verlangen volstaat niet meer. Dat lang gekoesterde getintel in mijn bloed werd ergens tussendoor gemis. Het knaagt en schuurt waar voorheen kriebels heersten. Ik mis je. En niet enkel op zomeravonden. De gedachten aan jou zijn niet langer uitsluitend prikkelend. Heimwee komt het dichts in de buurt. Heimwee naar jou. Wanneer dat verlangen een druk op mijn borst wordt, zo intens dat ik nauwelijks kan ademen, dan moeten we praten, toch? Jij en ik, over ons. Ik mis je. Ik wil niet langer naar je verlangen. Ik wil je niet langer alleen in de vakantie voor twee zwoele weken kennen. Ik wil je in mijn leven. En jij?  

De Donderklif
9 1

In het tandvlees

  Omdat. Want ja. Het kwijlt. Het komt uit die wijsheidstanden. Zij hebben immers dat vermogen om te oordelen. Mij te beschouwen als te vreemd. Het is gelijk die paarden. Ze kunnen niet uit de weide en wreten gras volledig dood. Daarom. Ik ben op mijn hoede. Zelfs op hun platte land. En ik kan het slechts aanbevelen. Poets dat gebit. Bid tot de goden van het verre niets. Laat haar niet binnen in je hoofd. Die mensheid. Met dat scheef en wreed gedoe. Hun spreuken uit het weerbericht. Die heimwee naar de vaste grond. Aan mij., de zotverklaarde, zal het niet liggen. Ik mors niet met de regen. Ik dool niet zonder het te weten. De aap slaapt in mijn donker oog. Intussen en al deftig lang. Ik laaf me aan de wolken en ik overleef. Ik luister niet naar Martine Tanghe. Nooit gedaan. Het kan niet meer. Het ligt zo vast. Het fenomeen zoekt altijd weer naar wezens, hunkert naar dat voortbestaan. Gelijk hoe. Want ja. Honger is voor hen die dromen durven en echt. Chot. Poets dat gebit. Veeg dat rood van je lippen. Het droop immers als bloed over je neus tot op je mand. Heb je dat gehoord? Hoe ze stierven? Neen. Het beeld hield van gebroken klanken en de reporter sprak best luid. Hop paardje hop. Over de omheining. Door het mauve land vol zachte chocolade en nogmaals. Doe het. Poets je tanden. Kam je haren. Spreek met twee woorden. Stel je netjes voor. Niet aan mij. Dank u en ja. Ik durf dat. Zeggen dat het scheelt. Niet goed ziet. Stop en kuis ook die oren. Zodat het vlies de trommel hoort. De rouwstoet is op komst. Loop weg of was gewoon gebleven in je binnentuin. Las daar over zeepaardjes en bleef kinderliedjes zingen. Omdat. Want ja. Het kwijlt er al uit. Nu is het al te laat. Wat rest is al het wrede te negeren.  De mensheid die de mensheid wil ontvluchten en het kortste résumé over de tong laat glijden. Gelijk een haring zonder kop. De wijsheidtanden keken toe. Toen je hapte. Dat. Terwijl de mond wat dorst verkocht aan water in een glas. Bloed weer heimwee kreeg naar vlees.       uit de reeks 'Majnun, het gebrabbel van een gek'      

Bernd Vanderbilt
3 0

every day a miracle

every day a miracle

Koen Vlerick
8 0

Aardbeientijd

    na het zuigen want aardbeien ze willen wel eens door een rietje na het buigen van de regenbogen rond te doffe uren na dat beetje bijna niets zonder beven zure dromen liet ik overmorgen sterven al die dagen in contreien onder een fijn laagje stof zullen rustig drijven door een tijd die geen ziel ooit grijpen kon die geen aardbei vrezen zou       uit de reeks 'Reizen met Ricky'

Bernd Vanderbilt
6 1

Cursus

Schrijven bij kunst: Ronse

Start op 31 mei 2026

Regio Oost-Vlaanderen

Cursus

Schrijven bij kunst: Ronse

Start op 31 mei 2026

Regio Oost-Vlaanderen

Viskunde

  "Heeft u ook met de hand gevangen vis? Diervriendelijk. Uit het raam van een duikboot." "Neen." "Jachh?" "Had u iets anders gewenst?" "Jachh! Twintig schelletjes Jong Zeepaard!" "Zeeveulen dus?" "Jachh. Gewoon in een papiertje alstublieft."       uit de reeks 'Over eelt en zurkelteelt'

Bernd Vanderbilt
9 1

the hunting hunters are still alive

the hunting hunters are still alive

Koen Vlerick
11 0

Thriller (150 woorden)

Ik heb zin om te stoppen met mijn fiets. Een man in ontbloot bovenlijf, met enkel een korte sportbroek en sportschoenen, roept in zijn mobiele telefoon. Een politiecombi stopt bij hem en een andere combi is vlakbij. Beide met de zwaailichten op. Uit de eerste combi stappen twee agenten. Een agent trekt de gesp waaraan zijn wapen hangt nog wat strakker. De man in korte broek kan moeilijk een wapen bij zich hebben. Maar hij ziet er wel agressief uit. Van wat de man roept, versta ik geen woord. Ik hoor ook niet welke taal het is. Maar ondanks mijn goesting om te stoppen fiets ik verder. De agenten zouden me toch aangemaand hebben om mijn weg te vervolgen. Het is zoals een thriller waarvan je enkel de eerste bladzijden kan lezen. Wat is er gebeurd? Wat zegt hij? Hoe gaat het verder? Ik zal moeten wachten op de film.

Rudi Lavreysen
15 1

By Proxy

“De nacht is rustig verlopen.” De verpleegster wijst naar de deur met nummer 308.  “Is de dokter al langs geweest?" Ze haalt haar schouders op. Ik zucht diep en duw zachtjes de deur open. Behalve het zachte geklop van de ventilator aan het plafond, is het er akelig stil. Er hangt een weeë geur van desinfectans met een subtiele toets van lichaamszweet.   De grauwe, grijze muren geven de kamer een mistroostige aanblik. Een leeg vierkant tafeltje en oude bruine relaxstoel lijken meer een stilleven dan uitnodigend voor bezoek. De vergeelde gordijnen hullen de kamer in duisternis. Enkele zonnestralen priemen zich een weg door enkele gaatjes in de doffe stof. Ze doorklieven de zware ziekenhuislucht, op zoek naar het lichaam. Roerloos ligt het daar. Enkel een oppervlakkige ademhaling en de dansende lijn van de hartslag op de monitor zijn de enige tekenen van leven. Een infuuszak druppelt langzaam naar de linkerarm. 3 weken lang…  ‘Onduidelijke oorzaak.’ ‘We doen ons uiterste best voor je dochter.’ Maar de uitleg wordt korter. Ontwijkende antwoorden. Ze begrijpen het niet. Ik knip mijn handtas open en haal er een lege injectiespuit uit. Geruisloos trek ik de stamper terug en koppel het aan op de bijspuitpoort. Zonder twijfelen duw ik de lucht door. Enkele centimeters luchtbellen verspreiden zich in de infuusleiding en migreren langzaam naar het lichaam toe. Geruisloos sluip ik naar het piepkleine badkamertje en sluit de deur. Ik werp achteloos de spuit in het toilet en ga plassen. Plots hoor ik het ritmisch gepiep van de monitor haperen. Een pauze. En dan één lange pieptoon. Ik hoor een peloton aan verpleging de kamer binnenstormen.  Dan sta ik gehaast op en trek het toilet door.

Sfieke
9 0

Een harp van koelte.

Op de oude Rijn vaart een toeristisch bootje voorbij de harp van koelte. In het bootje een gids die tevens het roer in handen heeft. Ze spreekt enkel als het nodig is. In luide korte zinnen legt ze uit wat het paar daar doet. Vanuit de warmte zoekt het paar daar muzikaal water dat koel naar beneden valt. De keuze ligt bij hen; ze gaan onder de verfrissende stralen staan met een solsleutel op de arm. De vrouw houdt Sol op haar heup. Haar man staat erbij en kijkt ernaar. Zijn andere kind hijst zichzelf uit de rivier, vraagt niet eens om hulp. Hij kent het liedje dat zijn vader altijd zingt. Ik ben een dronkenman, een boerenzoon, een hulpeloze kloot. De jongen redt het. Hij bespeelt de harp van koelte, luchtig als de klanken van meesjes, kleine vogels die langs het wateroppervlak scheren, tegen buiken beuken.      

Ingrid Strobbe
6 0

Dirty Old Town

  het is weer zover in uw vuil oud dorp   praat zever verder de ijsberg komt weldra   in die vorm van schone salade   alles hijgt naar meer de dwerg braadt zacht   iemand stak een speer in zijn gat en draait   kolenpracht glundert de parasol lacht scheef   het goed gevoel is echt proef nu van zijn vlees   neen wacht eerst nog dit koosjer voorgerecht   zon en zion zieke rook duik weg nu het nog kan   want ze zijn op komst langs het droef kanaal de muren van de vuurfabriek tot in uw vrome huis   het zijn die rovers van geluk onschuld zomerliefde zelfs de cocktailsaus       uit de reeks 'Over eelt en zurkelteelt'

Bernd Vanderbilt
7 0

De broek

In het café zit een man wezenloos voor zich uit te kijken. Zijn koffie heeft hij half opgedronken. Het lijkt alsof zijn gemoed ook maar voor de helft gevuld is. De kastelein ziet me naar hem kijken. “Misschien vertelt hij het nog eens”, fluistert hij. Het klinkt alsof de man het verhaal ononderbroken heeft verteld. “Ik had het niet gezien”, zegt de man. De cafébaas droogt zijn handen aan een handdoek en gebaart van ‘even te wachten, de rest komt wel.’ De man neemt nog een slokje koffie en gaat verder. “Haal je mijn broek bij de naaister?, vroeg ze. Hier is het bonnetje. Wat kan er fout lopen? Ik deed wat me gevraagd werd. Ik bracht het tasje naar huis en legde het in de keuken. Een perfecte avond. Maar dan, na het avondeten. Ze nam het tasje en haalde de broek eruit. Ik zag ze kijken. Ze draaide de broek drie keer om. Ze keek me aan alsof ik een dictator ben die het leven van de helft van zijn bevolking op zijn geweten heeft. " "Zie je het niet?, riep ze. Dat is mijn broek niet. Zie hoe groot die is. Daar pas ik drie keer in.” "Nee, ik ga verdomd niet rechtstaan, ging ze verder. Dat je zoiets nog maar durft denken.” “Ze moet het in mijn ogen hebben gezien. Maar ik 'dacht' het alleen maar." De man denkt even na. “De naaister heeft die broek wellicht getoond, maar ik was er met mijn gedachten niet bij. Ze heeft zich vermoedelijk van bonnetje vergist.” “Thuis zou het enkel beeld en geen klank zijn. Dan maar naar hier.” Hij kijkt me aan. Nog steeds met diezelfde lege blik. Ik zeg niks.  Misschien is het geluid van de cafébaas die de glazen spoelt voor hem genoeg.

Rudi Lavreysen
13 1
Laad meer ...