Zoeken

Cursus

Schrijf op locatie @ Het Keizerbastion (15 tot 26j)

Start op 23 mei 2026

Regio Antwerpen

Cursus

Schrijf op locatie @ Het Keizerbastion (15 tot 26j)

Start op 23 mei 2026

Regio Antwerpen

Blauwe jarretellen

omwille van die felle liefde voor het firmament draagt de fee het liefst een lichte garderobe ze kiest op vrijdag altijd blauw als kleur voor haar jarretellen over de doodsoorzaak van rode kleuren avondzon en vliegeniers als Ikaros wordt fluisterend verteld door wie de lijkstoet zag passeren grauwe paarden blauwe lijken men ziet ze wel eens wisselen van plaats wanneer ze steigeren voor groene stenen hagel durft immers te vallen uit de ogen van de fee wanneer zij zonnestralen eet en tegelijk twee beren streelt ginds bij dat zonderlinge noorderlicht uit de nieuwe reeks 'Metamorfine'

Bernd Vanderbilt

Cursus

De Code van het Kortverhaal (10 - 15j)

Start op 14 mrt 2026

Regio Online

Cursus

De Code van het Kortverhaal (10 - 15j)

Start op 14 mrt 2026

Regio Online

Toen beton de lotto won

ik won een reis naar wonderland een zak goed gespoeld noordzeezand en toch, ik zit liefst hier gebeiteld vast verroeren zal zelfs niet mijn geest wat moet ik dan met scheef geluk er is geen klok die tijden zoekt maanlicht talmt en aait het blinde raam terwijl vloed van warme oevers droomt helaas, alles werd liever beton nog voor de zon de lotto won sinds de ziel een rondje reed doorheen het valse kinderpark nadat het zand kastelen weer versloeg wilde niets nog helen en ik vroeg heeft iemand dan de sleutel nog de deur is weg, mijn wereld dood uit de reeks 'Waanhoop'

Bernd Vanderbilt

Nieuwe gloed in koekoeksogen

toen de zon niet echt bestond was er slechts die warme gloed oude lava met veel heimwee naar het ondergronds geweld illusies leefden in de ogen van een koekoek roeken aten granen met een zwarte kleur toen de sterren dichter kwamen wanneer vingers van de leguanen langzaam vlinders wilden vangen dachten magen aan die rode mieren liefste verre maan, durf je dan geen avondzon te worden zolang de einder twijfelde bleven alle vogels stil het antwoord zweeg omdat een stem verlamming zalig vond er was ook niets dat echt verdwijnen kon en de fossielen wilden niets vertellen over nieuwe moed uit de nieuwe reeks 'Metamorfine'

Bernd Vanderbilt

Onderweg naar Zee-in-Zicht

Het zijn zeepaardjes die dwalen. Het is een maan die zonk en onder water kraters vult met nieuwgeboren vis. De wrakken, mensenschepen moeten nog worden bedekt met troostend zand. De garnalen willen dat de zon hun hart doorziet, warme gloed de zeespiegel verlicht. Heb vertrouwen, onderwaterwereld. Durf alsnog te ademen. Het zijn die zeepaardjes. Hun longen lonken naar een frisse bries. Toch dralen ze. Toch blijven ze dicht bij het zeewier waar de ruiters zich verschuilen. uit de reeks 'Reizen met Ricky'

Bernd Vanderbilt

Ach

Vroeger had ik je aangesproken zeer spontaan met 'Liefste'. Nu gaat dat niet langer. Hoop schroefde zich terug. Vandaag begin ik met 'Geachte'. Ik noem je ook geen lente meer. Wat in de bodem wacht, het mag dan zijn, het zal weer willen groeien. Er keert wel geen nooit geen zongevoel terug naar mij. Neen, dat geloof ik niet. Zonder prikkeling zal het gebeuren. Maartse regen zal niet kunnen bruisen. Spa Fa Algebra. Alfabet Heureka. Knorr. Colruyt. Kikkerbil. Aldi Fanta Darwin. Papa Tango Kinderwals. ...en dat terwijl 'Dimitri in Burundi' nooit een stripverhaal zal worden. Ach. Er zijn dan nog wat stuiptrekkende woorden die zich in slierten wagen door het dorre modderland. Ach en kijk toch. Dronken zijn de plassen. Zopen ze gesmolten moed? Ach, zo denk ik. Slalom nog wat. Jij, dolle haas. Tussen resten, oude maïsstronken. Ja, ach. Let it be. As it was. En echt. Vroeger had ik je aangesproken met 'Lieve lente'. Ik houd het nu bij 'Geachte Heer Gestorven Zon', of 'Hooggeachte Nacht die Nooit Vergaat', misschien 'Aan die Winter die de Lente in een Nok Ophing' Onmogelijk zal ik dan nog kunnen zeggen 'Vaarwel Wereld, Welkom Ondergang' uit de reeks 'Duim voor Dimitri'

Bernd Vanderbilt

Een hoornaar op de vlindertaart

wat is het mooi uw vliegdekschip die walvisboot met ijzeren portieren een gouden maan schijnt op uw kale ziel het landschap is te kreupel om omhoog te kijken iets vliegt rond het sterrenbeeld van zieke stieren die beesten vreten straks de Elyzeese velden leeg meneer, wat bent u van plan te Vogelzang breken de snavels een hoornaar zoemt weer in uw binnentuin de vlindertaart is aangesneden niets droop op de grond de beul koos al een stuk meneer, waar stroomt straks die bloedstroom heen ik voel de stuiptrekkingen van de zon heerschap met uw wrede bek, ziet u het dan nog altijd niet dat sterrenbeeld van zieke stieren is nu zeer dichtbij het wil landen op uw schedel om een pact sluiten met die al te krankzinnige malloot uit de reeks 'Dialogen met monsters en dia's'

Bernd Vanderbilt

Lucifer Airlines

in het rijk van de onrust onder lege wolken rest nog weinig wit zwart heerst over grijs zelfs de wijze uilen verloren beide ogen niets durft zich nog wagen aan een hemelvlucht vlinders met gebroken braken nog iets uit zonder wonderen wil alles hier vergaan kwel en kommer duivels op een brommer razen door het vuur ze branden alles plat niets wordt nog gespaard alle paarden bloeden leeg omdat een hel zo is verlaat de hoop deze planeet uit de reeks 'Duivelsverzen'

Bernd Vanderbilt

Air Force Zero

Air Force One werd een zieke zeppelin en het is ze gelukt. De raven en de kraaien enterden het manke ding. Ergens wacht die uil met zijn pilotenbril. Neen toch niet. De papegaaien luisteren. Terwijl de oehoe recht spreekt op een scheve tak. Donald en Pete, moord en slachtpartijen, You won't get away with this! Een kameleon vertaalt. Altijd correct. Er is een kooi die wacht. Voor Donald, Pete, voor hen en hun verderf. uit de reeks 'Reizen met Ricky'

Bernd Vanderbilt

Naar de meet

Ik ben gestopt met schreeuwen naar de koers op tv. Vooral naar de supporters die het koersen bijna onmogelijk maken. Onnozelaars. Dan is de koers niet meer van ons. Maar wel van mij en mijn schoonvader. We kwamen net binnen toen de Omloop Het Volk in de finale zat. Neem me niet kwalijk, ik blijf die oude benamingen gebruiken. Dat ‘volk’ was niet alleen de krant. Ik vroeg hoe het zat. Met Jordi en de rest. “Vanspringel is ook gevallen”, zei hij. “Wie? Herman Vanspringel?” Ik moest even nadenken. Toen zag hij ook onmiddellijk dat hij zich van naam had vergist. “Die leeft helaas niet meer”, zei ik lachend. We bleven nog een tijdje grinniken over de vergissing. Een heerlijke lach. Hij bedoelde Philipsen, de Vlam van Ham. De bijnaam van Herman Vanspringel was ‘Monsieur Bordeaux-Paris’, wegens zeven overwinningen in de monsterrit. Hij was een kempenzoon (wat een prachtig woord is dat toch), net zoals veel coureurs. Het moet er in de kempengrond zitten. Frans Verbeeck is er ook eentje. Van hem zijn de legendarische woorden aan de meet, gericht aan commentator Fred Debruyne, toen Eddy Merckx weer eens had gewonnen. “Fred, ik heb formidabel afgezien. Eddy rijdt vijf kilometer te hard voor ons.” Fred Debruyne heeft een pleintje met zijn naam in het zuiden van Frankrijk. Wij gaven die rennersnamen aan onszelf terwijl we in die jaren rond het pleintje bij het huis fietsten. Ik ben wel eens Fred geweest. Het zijn namen, helden. Een mens heeft ze nodig. Een mens zonder helden, daarmee wil ik niet naar de meet. Ik kijk al uit naar de volgende koers. Gaat Wout voor winst in Milaan-San Remo? Van mij mag Vanspringel opnieuw meedoen. Of Rik I en Rik II. De keizers van toen. Wie gaat er nog passeren? Laat ze maar komen.

Silverado

Maak je geen zorgen, liefste. Het zijn slechts spiegelneuronen. Dit zijn slechts takken van een treurwilg. Omhelzen hoeven wij niet, maar het mag. Wat die specht ooit zocht, dat weet ik niet. Beperkte tijd wakker houden met getik misschien. De koekoek is gestorven. Van eenzaamheid. Het stinkdier is niet meer. Het verkoopt nu rozen aan stekelige tijden. De zwaardvis ligt gebroken op de bodem. Het zwarte draait moedeloosnin een brute draaikolk, verloren in de duisternis. Kom straks, schat. Het goud is onderweg naar rust, naar matte kluizen; roest groeit op de flanken van het ongeduld. In Silverado heerst zeer binnenkort het maanlicht. Dicht bij de zon, daar hoeft men niets te zoeken. Ikaros hij zwemt nu in de Dode Zee. De badpakmode in Iran, die is beschreven door een naakte huid met oorlogswonden. Koosjere stilte wil niet heersen in belovende landen. Niets komt nog goed en toch. Maak je geen zorgen, liefste. uit de reeks 'Majnun, het gebrabbel van een gek'

Bernd Vanderbilt

De maan schijnt boven Zion

Dat gedonder is niet echt, kindje. Het komt door die bliksemschichten uit die Zionistische capsules onderweg naar Azifrikameropa. Hun waanzin wil daar toeslaan. Ik begrijp er niets van. Mijn eigen mama hield het korter. Ze legde één.wijsvinger op de maan, sloot de ogen van de zon en zei: "Oogjes dicht en snaveltjes toe." uit de reeks 'Over eelt en zurkelteelt'

Bernd Vanderbilt

Bloedhamsters

hamster rostjes verzamel munten Duitse postzegels met snorretjes ter breedte van een neus breng me die bajonetten uit je keukenlade ook al je neutronenbommenstickers lach niet meer waag geen poging met een mondhoek of een onbezorgde blik morgen bij die grote smisse daar zullen we bijeenkomen vergeet ze niet de torenklokken al uw brons en beter staal het moet, echt, we zullen alles laten smelten voor de lopen van oorlogsgeschut breng ook de maan mee voor wat helder licht voor inzicht in het duistere we zullen het proberen via Babylon, het pandemonium rechtstreeks naar Armageddon drie enkele ticketjes graag voor een veelvuldigheid het zijn er veel, veel meer dan vier barbaarse musketiers de portier van de hel hij controleert niet meer komt allen binnen het spektakel is begonnen duivels verderf was ongeduldig, het brak los nonkel Sam met moord en gif in de tanden van hybride slangen, Bibi met zijn roedel bloed- en hellehonden Aswang, Chimera en Manticore ze zijn hier, in onze arena monsterlijk verenigd voor het wreedste tafereel uit de reeks 'Dialogen met monsters en dia's' Addendum voor de leken in monsterland: Aswang is een Filipijns, gedaanteverwisselend gedrocht dat 's nachts op mensen jaagt. Chimera is een Griekse, vuurspuwende geit met de kop van een leeuw en de staart van een slang. Manticore is een Perzische mensetende leeuw met een mensenkop en de staart van een schorpioen.

Bernd Vanderbilt

°oo\\\\oo° mobiel afweergeschut °oo////oo°

weerom wreedweg de ratten vreten aan het witte brooooood elke tractor op het land ziet er thans uit als een tank als het onderstel van een mooooooobiele lanceeeeeeerbasis alle goooooooden zwijgen enkel de kanonnen bulderrrrrrrren waarrrrrrr is de echo van het roooooodborstje oooooook dat beestje is nu slechts een vliegende dinosaurrrrrrrus dooooooodt te vroege vlinders in de lucht heeft nog iemand zooooooo'n netje om raketten te vangen leeft er nog hooooooop in het hooooooofd van de lente ze rollllllllen voooooobij met de \\\\\\\ooooooopen naar de hemellllllll gericht schiet ze uit de zwarte wolken alle monsters vang de rrrrrrratten hooooooorrrrrrr ttttttttoch die rrrrrrrratelende zelfladerrrrrrs dat autttttttomatische geschuttttttt kooooooogellllllls vliegen doorrr het brrrood het zijn die rrrrrrratten in het hoofd van die monstttttttterrrrrrrrs uit de reeks 'Waanhoop'

Bernd Vanderbilt

Perron zeven

Ik tel de uren, minuten en seconden weg terwijl ik naar buiten staar.Ik probeer mijn brein af te leiden door aan iets anders te denken,maar wanneer ik mijn ogen sluit, maken mijn hersenen bezwaar.Het wilde bonken van mijn hart probeer ik te negeren,waarbij mijn playlist me ondersteunt om deze lange rit te overleven.Ik denk dat niemand mijn gemoedstoestand kan lezen,afgezien van mijn draaiende rechtervoet en mijn bevende benen.God...Ik kan niet meer.Ik moet weer naar het toilet.Fuck.Zo typisch.Een hele rij voor een gesloten deur.Bezet.Ik neem mijn gsm en kijk naar de tijd.Dertig seconden lijken momenteel een eeuwigheid.Angst, nieuwsgierigheid en verlangen vullen mijn wagon.“Mevrouw?”Ah juist, mijn ticket.Och, waarom gedraag ik me toch zo stom...Het lijkt alsof alles in mijzelf volledig is ontspoord.Mijn emoties, hormonen, spieren,...of zit dat allemaal maar in mijn hoofd?Een eerste klas piekeraar, al m’n hele leven lang.Als iets nog maar te luid werd, wou ik weg en was ik bang.Maar ondertussen heb ik mijn puberteit getrotseerd,en mezelf de nodige stresskillers aangeleerd.Het leven is een aaneenschakeling van risico’s en nieuwigheden.Dus blijf niet als een pakezel rondzeulen met bagage uit het verleden.Ik adem uit en ga ervanuit dat dit gewoon is hoe het moest zijn.Die gedachte helpt, geloof me, net zoveel als een glas wijn.Sommigen geloven in toeval.Voor mij voelt ons bestaan aan als een goed doordachte routeplanner.Ergens wacht er een bestemming,maar voor nu ben ik de onwetende reiziger.Anderhalf jaar later kijk ik met een lach terug naar het ongeduldige vooruit staren.Toen wist ik nog niet dat die uren wachten nog maar het begin waren.Het begin van mijn leven met jou. Silke Van Rompaey12/02/2025

I'm gonna be... a bee

ik loop straks die vijfhonderd mijlen met een nijlpaard op mijn rug ik slaap daarna nog eens diezelfde afstand in de buidel van een kangoeroe om dan eindelijk de man te zijn die duizend mijlen overleefde om te proeven van de nectar op jouw tong vrij naar: I'm gonna be (500 miles), The Proclaimers, 1988 uit de reeks 'Majnun, het gebrabbel van een gek' ...en met dat te korte potloodje, met het tanende opschrift Ikea, noteer ik nog op de kaft van Bernds verzamelde werk: 'Zondag 8 maart 2026 was de meest ijverige schrijfdag in het leven van mijn vingers' ...als herinnering aan die betere illusies.

Bernd Vanderbilt

Dokter Bibber kan niet zwemmen

in het oude wateroppervlak verschijnt een rimpel het is een dikkop een koperen klok die wrede echo uit het hart uit de tijd van grijze kikkers onder die stilte van het oude wateroppervlak leeft een verleden tijd die een deining zocht een eindeloos begin uit de nieuwe reeks 'Foute titelatuur'

Bernd Vanderbilt

Dokter Bibber heeft een olifant

in het geheugen van de pijn in de kruin van de treurwilg in het nest van de koekoek in het hart van de leugen onder de wolken van weleer in gewonde smart die verderleeft gelukkig Dokter Bibber heeft mij al gerustgesteld, verteld hoe men zonder snijden toch een olifantenvel kan delen gelukkig het is met een muis het is gedruis, die echo van een oude dood waarin nieuwe hoop weerklinkt in de oren van die pijn in het hart van teder hout aan de wanden van de leugen hangt een spiegel voor de koekoek onder die wolken van weleer sterft het meegedragen leed nooit helemaal probeer geluk Dokter Bibber heeft de dood gerustgesteld de muis hij zal niet eten van mijn brein de olifant hij mag in zijn grijs geloven zelfs de zwarte nacht vertrouwen uit de reeks 'Waanhoop'

Bernd Vanderbilt

Vissen met vergeten vinnen (2)

niet elke pijn schreeuwt soms baadt hij in stilte soms leeft hij in de nerven in bomen die niet snel plooien zullen voor de storm voor het onweer voor een donderwolk voor de regenvlaag die nooit één druppel vergeet weet rivier wees gerust monding de zee voelde je komen een hart verdraagt het zout elke pijn rust op een droge bodem het wrak is van een duikboten schepen die wegduiken voor het daglicht voor een lentebries voor de wilde voor de zachte golven elke pijn zwijgt tussendoor lange tijd of zelden de gekwelden weten het er is gelukkig nog die lentebries die golf met regendruppels ze proberen soms zo goed het kan die ene traan te evenaren mee te varen naar de monding op de rug van witte vissen pijn met lang vergeten vinnen uit de reeks 'Over eelt en zurkelteelt'

Bernd Vanderbilt