Zoeken

Cursus

Samen schrijven: herfstreeks (4 sessies)

Start op 26 sep 2026

Regio Oost-Vlaanderen

Cursus

Samen schrijven: herfstreeks (4 sessies)

Start op 26 sep 2026

Regio Oost-Vlaanderen

nog 'n mooi skenking aan die Stigting in Knokke

Koen Vlerick

1 0

De krankzinnigheid inde Gazastrook.

Wat de gebeurtenissen in de Gazastrook in de eerste plaats hebben aangetoond, is hoe vreedzaam de aanhangers van goden echt zijn, maar vooral hoe belangrijk men de regeltjes wel vindt. Hoe broers en zussen elkaar MIShandelen? Hoe in het echt families UIT DEZELFDE STAM elkaar BEhandelen.

verf ed: Contemporary interdisciplinair ArtTIST, nen tjolder, nen prutser. BIO.

5 0

Strooizout

gisteren toen zout nog een betaalmiddel was kocht ik frieten voor mijn hart de tastzin van mijn nieren niet te veel want ik bespaar en wanneer het winter wordt dan lik ik wel dan wil ik wel samen met dat waardevolle strooizout ergens liggen opzettelijk temidden die expresweg waar een zot in zeven haasten negen egels plat wil rijden ooit toen liefdesliedjes nog oprecht klonken in de oren van een hart tot in mijn nieren en morgen, liefste wanneer de regen zwijgt de lucht haar tranen spaart dan wachten wij wel tot het echt weer winter wordt dan lik ik wel mijn plastic potje andalosersaus langzaam leeg allicht zal er dan slechts weinig zout nodig zijn om dat vogeltje te vangen het vloog daar al te laag opzettelijk over die expresweg waar een zot in zeven haasten negen egels wilde aaien eergisteren ook toen zout nog een betaalmiddel was at ik frieten dacht ik aan je lippen kloven in Tibet aan een vals gebit gebroken in een glas ik dacht heel even aan je blauwe ogen aan de toekomst deze grauwe tijden morgen, schat op een voorzichtig uur abert-één-laan sint-michiels frituur de bosbrand uit de reeks 'Alfred Frietkabouter'

Bernd Vanderbilt

7 0

1 of us = Dali Not

Koen Vlerick

5 0

LET’S DANCE!

Laat de billen trillenDe konten wuivenDe voeten hakkenHet lijf subtiel bewegenHet hoofd knikkenDe ogen draaienDe mond grommenDe armen wapperenDe handen waaierenDe knieën buigen LET’S DANCE!

verf ed: Contemporary interdisciplinair ArtTIST, nen tjolder, nen prutser. BIO.

4 0

a donation 2 the foundation

Koen Vlerick

5 0

Deesmorgen

Deesmorgen keek ik evennaar het witte laken,met poedersneeuw geweven.De zon, wellevend,deed de fragiele donswegwezen.Na luttele secondenzag ik een hondvoorbijgezwegen.Waar is mijn bril gebleven?Toen zag ik:er was een gedicht geschreven.Koest liggen.Af!

verf ed: Contemporary interdisciplinair ArtTIST, nen tjolder, nen prutser. BIO.

3 0

we the herbivores

Koen Vlerick

5 0

wie daar

Koen Vlerick

10 0

Jy is welkom

Koen Vlerick

7 0

Ondertussen te Jabbeke

Koen Vlerick

9 0

Afscheid van AZERTY

Dit is waarschijnlijk mijn laatste tekst hier, toch voor een hele lange tijd. Het 'schrijverschap' is niks voor mij. Het is wachten. Hier op een lezertje. Voor mijn boek op een hebbanrecensie die nooit zal komen. Overal waar ik een tekst deel, voelt het steeds meer als bedelen om aandacht. Wachten op iemand die tijd wil steken in jou.Wachten op iemand die beslist of jij al dan niet goed bent.Wachten op iemand die jouw tekst wil lezen, het boek wil kopen, het boek wil lezen... Je bent compleet afhankelijk van de mening van anderen als je ergens wilt raken. Het is bedelen om dat kleine stukje aandacht. We zijn met duizenden, diegene die niet langer weten wat ze nu eigenlijk willen. De gedreven schrijvers aan de rand van de boekenwereld, waar we met onze neuzen tegen de ramen gedrukt naar binnen mogen kijken maar niet binnen mogen. Hoogstens laten we een ademwolkje achter met onze naam, dat verdwijnt voordat wij zelf vertrokken zijn. Er is geen jaloezie, geen afgunst, alleen een heel groot besef dat ik daar simpelweg niet voor gemaakt ben. Ik slenterde door de boekhandel met maar één gedachte: wat deed ik mis? Had ik verwacht dat het iets makkelijker zou gaan? Tuurlijk. Al waren de verwachtingen al heel laag. Ik durf er intussen al niet meer over te beginnen, bang om de anderen te vervelen. Ik heb geen flauw idee waarmee ik de instagram nog moet vullen. Het ligt me niet, dat bedelen. Het schuurt en wringt en nijpt. Het overschaduwt net datgene wat er zo leuk aan was: het schrijven. Ik schreef drie Elions en vond het heerlijk. Ongelezen, onbemind maar ik weet dat het degelijke verhalen zijn. Ik verzon de Zeven Zegeningen. Ik vond Lortar en Nord heerlijk gezelschap, ik was oprecht trots op mijn rol voor Morophin en de wereld rondom hen. En al bij al daar ging het toch om, om het schrijven. Schrijfplezier, ik moet het opnieuw waarderen. Zonder er waarde aan te hangen, zonder anderen. Al is erkenning, en ik weet zeker dat het voor iedereen geldt, gewoon leuk. Maar het wachten op die erkenning is nefast voor dat schrijfplezier. Ook azerty is niet mijn stek, ik weet dat wel. Dus ik verdwijn geruisloos tot ik weer weet dat nul lezers prima is. Want het is geschreven... Nog veel schrijfplezier. Bye. Kat.

De Donderklif

24 2

bookstagrammer met gevoel gezocht

Bookstagrammer, het begrip rolt over mijn scherm telkens ik op instagram kijk. Mijn schrijfpoject heeft een instagram, omdat het tegenwoordig zo hoort. En dan kijk ik naar bookstagrammers en vraag ik me af of die mensen lezen voor de kost. Misschien moet ik er eentje zoeken en aanspreken. Hallo beste bookstragrammer, ik zoek een lezer voor mijn grootste schrijfproject. Het is een boek maar ik noem het steevast een verhaaltje. Nee, ik ben geen schrijver, ik schrijf graag. Groot verschil. Ik zoek iemand die me niet de grond in zal boren, daar ben ik heel bang voor, ziet u. Niet dat u me belachelijk zou maken voor het hele internet, daar lig ik niet wakker van, maar dat uw mening mijn schrijfplezier teniet zal doen. Want als u het luidop zegt, daar op uw account, dat 'De zeven Zegeningen van draak Morophin' niet het lezen waard is, dan ben ik officieel slecht in schrijven, in dategene wat ik het liefste doe en ik zal dat altijd weten. Trek je niks aan van de mening van anderen, zeggen mensen maar dat zijn diezelfde mensen die zeggen: 'blijf altijd jezelf'. De mensen die niet moeten wennen aan de vreemde blikken. Ik zou het me aantrekken, heel hard zelfs, ik geef dat toe. Ik wil goed zijn in schrijven, niet in het technisch kunnen. Maar in het verzinnen van verhalen. En ik zou er een film van willen maken, maar kijk, Homerus heeft ook vele jaren moeten wachten dus het kan nog. Boeken schrijven en verhalen verzinnen zijn niet noodzakelijk hetzelfde. Koks schrijven boeken, sportmensen schrijven boeken, zangers schrijven boeken, bekende mensen schrijven boeken.... niet hetzelfde, ik heb verhalen zitten. Over draken en grootse daden door gewone mensen. Over liefde en verliefd worden en hoe dat niet altijd gelijk is. Over magie en vloeken die soms zegeningen zijn. Beste bookstagrammer, ik wil een sterretje of drie, meer zou natuurlijk liegen zijn. Met minder raak ik nergen want dan hebt u mijn project verpest... Kan ik u omkopen? Veel liefst, Kat.

De Donderklif

2 0

Zelfs onze schaduwen houden van elkaar als we lopen.

Je nam me mee mevrouw Akerman, ik liet mijn onwetende hand in jouw wetende en leidende, zag jouw familie, de hoofdrol voor jouw moeder. Ik zag jouw zus in haar rol. Ik zag via jouw moeder de mijne, liet jouw hand even los om haar op te zoeken maar keerde me om, toch terug naar jou. Via jouw zus zag ik de mijne maar niet lang want Clara leeft nog en de mijne is dood. Er zijn zoveel doden Chantal. Je nam me mee aan jouw schrijvende hand naar bruiloften, naar begrafenissen, naar appartementen, naar bedden. Ik zag je maar leerde toch vooral om jou te zien. Om jou te willen zien. Dat doe je met aandachtige lezers, dat was ik van zin één tot de laatste. Ik wil nu alles! Ik wil met jou de stad in, naar dat Mexicaanse restaurant. Ik wil met jou naar de kapper mét het blauwe oog door C jou bezorgd had. Je gaat met je nieuwe kapsel mee met mij? Naar mijn moeder die me vraagt hoe het gaat, naar drie vragen die verband houden met mijn welzijn in mijn leven. Dan de opmaak van het boodschappenlijstje, het hare voor haar avondeten. Dan haar ziektebed waar ik een stoel bij zet. Waar de stoel zonder stem, ik zonder klank. Mijn moeder was niet in de kampen, nooit was zij daar. Het huwelijk was haar kamp waar ze geslagen werd maar niet met gas bedreigd. Wist jouw moeder? Niemand weet wat zij, jij evenmin. Geen spreken daarover. Enkel de spanning, de emotionele zwaarte, geen sprong naar blijdschap. Je nam me mee beste Chantal, ik liet me leiden naar mijn moeder, dan weer mijn dochter aan het woord, dan de hond waarvoor mensen in de regen lopen. In steden hangen de buien van geweld. Vanwege trauma, schrijf je. Natuurlijk begreep je C. want C. en jouw moeder hadden iets gemeen. Een wonde die maar niet genas. Wat een boek Chantal! En wat een prachtige laatste zin, adembenemend die zin.

Ingrid Strobbe

4 0

Cursus

Verbindende schrijfworkshop (Gent)

Start op 11 jul 2026

Regio Oost-Vlaanderen

Cursus

Verbindende schrijfworkshop (Gent)

Start op 11 jul 2026

Regio Oost-Vlaanderen

Regina

5 februari Liefste zus, Het is alweer lang geleden dat we elkaar hebben gezien. Te lang. Ik mis het om je in de buurt te hebben. Gewoon bij elkaar binnenlopen en bijkletsen met een kopje thee. Onze problemen lijken altijd kleiner na een kopje of twee. Thee is er genoeg in dit kasteel maar niets kan tippen aan de zelfgeplukte lindethee die mama altijd maakte. En die smaakte nog beter als we die mochten drinken uit die chique kopjes met de gouden bloemetjes. Ik weet niet waarom, maar de laatste tijd moet ik steeds vaker aan vroeger denken. Ben je zeker dat ik je niet kan overtuigen om te verhuizen naar Witterwoud? Weet je nog die villa die je zo mooi vond? Die aan de rand van het kasteeldomein, met het strooien dak en de blauwe regen. Die is voor jou als je wil. Dan kunnen we in de zomer samen wandelen door de kasteeltuinen en in de winter appeltaart eten bij het haardvuur. Denk je er nog eens over na? Rexie is de laatste tijd voortdurend weg voor audiënties en jachtpartijen waardoor ik hier vaak alleen achterblijf. Vroeger was hij tenminste nog thuis voor het avondeten, bijna altijd toch. Tegenwoordig voelt het soms alsof iedereen hier alleen nog de koningin ziet. Voor jou ben ik tenminste nog gewoon Regina. Jij bent de enige die mij verstaat, lieve zus. Zeker omdat jij ook ervaring hebt met een lastige stiefdochter. Er is hier niemand met wie ik mijn problemen kan bespreken. En al helemaal niemand die in staat is om mij nuttig advies te geven. Hoe doe jij dat met Assepoester? Sneeuwwitje is echt on-uit-staanbaar! Onlangs had ze een verstuikte enkel waardoor Rexie haar overal moest begeleiden, maar als hij niet keek verdween dat manke loopje wonderbaarlijk. En vorige week heb ik mijn paardrijles speciaal afgezegd om met haar verstoppertje te spelen. Na een half uur zat ik nog in die stomme kast en zij was al lang gestopt met zoeken. Ik weet het, ze is nog maar een kind en ik probeer écht geduldig met haar te zijn, maar soms… Af en toe is ze ook gewoon vreemd. Ze zwaait naar haar spiegelbeeld als ze de kamer uitloopt, neemt één hap uit elke appel en legt ze dan terug in de schaal en ze loopt altijd achterwaarts de trap op. Geen idee of ze het doet om mij te irriteren of ze gewoon een eigenaardig kind is. Maar wat mij nog het meeste raakt zijn de kleine gemene opmerkingen die ze maakt. Toen ik de trap afkwam in mijn nieuwe jurk voor het winterbal zei ze dat ik er prachtig uitzag. Maar ze voegde er direct aan toe ‘voor jouw leeftijd’. Ik betrap mezelf erop dat ik sindsdien net iets langer in de spiegel blijf kijken. Vallen mijn grijze haren nu echt zo op lieve zus? Uiteraard zal ze zoiets nooit zeggen op momenten dat Rexie in de buurt is. Hij ziet het probleem niet. Ze draait hem volledig om haar porseleinen vingertje. Rexie en ik hebben constant ruzie over Sneeuwwitje. Van romantiek is helemaal geen sprake meer. We praten nog nauwelijks met elkaar, behalve over praktische zaken of over háár. En misschien klinkt het dramatisch, maar ik heb het gevoel dat er steeds minder plaats voor mij is in mijn eigen huis. Ik heb zo mijn best gedaan om iets moois van dit kasteel te maken. Ik heb persoonlijk elke kandelaar, elk tapijt en elk kopje uitgekozen. En je weet dat ik uitstekende smaak heb. Eindeloze uren heb ik gespendeerd om alles hier vlot te laten verlopen, van wie naast wie zit op het banket tot hofintriges die ik stilletjes moet ontmijnen. En toch voelt het alsof het allemaal verbleekt naast de charme van Sneeuwwitje. Heb jij nog gouden tips voor mij? Hoe kan ik haar voor mij winnen en voorkomen dat ze ondermijnt wat ik hier zo zorgvuldig heb opgebouwd? PS: Verbrand deze brief alsjeblieft van zodra je hem gelezen hebt, Rexie mag hier nooit iets van weten. Liefs, Regina

Griet Van den Bossche

0 0