(Jouw) jaaroverzicht
Je begon het jaarzoals je vaak begint,met aandacht voor wat niet riep.Een stilte die geen leegte wasmaar een kamer zonder meubelswaarin je eindelijk kon horenhoe je eigen stappen klonken.
Je droeg zachtheidals iets breekbaars in je jaszak,en noemde het voorzichtigheid.Je noemde het respect,het zachte niets,om het niet te laten schrikken.
Er waren ontmoetingendie geen naam vroegen,alleen aanwezigheid.Gesprekken die bleven hangenadem in koude lucht.Je zei: we zien wel,maar je harthad al drie keer echt gesproken.
Je leerde afgelopen jaardat nabijheid niet verdwijntwanneer je haar aankijkt.Dat verlangen geen schuld isen geen claim,maar een vorm van verschijnen.
Soms bleef je staanin, het idyllische tussen,dat zachte niemandslandwaar niemand verliesten niemand gekozen wordt.Het was er veilig, waarachtigmaar net niet genoeg.
Je schreef om niet te verdwijnen,iemand te zijnzonder hem meteen te moeten verdedigen.In je verhalenmocht je dichterbij komendan in het leven,en vreemd genoegwas dat geen leugenmaar een oefening.
Er was een moment(of meerdere, 2025 hield het niet bij)waarop je bijna sprak.Haast zei:dit doet iets met mij.ternauwernood liet bestaanwat al bestond.
En toch:je bent niet hetzelfde gebleven.Je verschoof.Een halve stap.Soms is dit alleswat een leven nodig heeftom niet langer rond zichzelf te cirkelen.
Je staat nu minder stilom niemand te storen.Luistert nog steeds,maar je bent hoorbaar geworden.Weet:zuiverheid ontstaat niet vóór de daad,maar erdoorheen.
Het jaar eindigdeniet met een antwoordmaar met een houding:rechtop genoegom gezien te worden,zacht genoegom niet te verharden.
En ergens,tussen wat je losliet,wat je eindelijk durft te houden,staat deze zin,niet luid,wel onomkeerbaar:
Ik zal mezelf niet kleiner makenom nabijheid veilig te houden.
