Zoeken - Creatief Schrijven

Cursus

Wanneer erfgoed spreekt

Start op 26 apr 2026

Regio Antwerpen

Cursus

Wanneer erfgoed spreekt

Start op 26 apr 2026

Regio Antwerpen

Cursus

10-daagse SCHRIJFCHALLENGE

Start op 23 mrt 2026

Regio Online

Cursus

10-daagse SCHRIJFCHALLENGE

Start op 23 mrt 2026

Regio Online

Cursus

Brieven onder de Riem - FAAR Oostende

Start op 7 mrt 2026

Regio West-Vlaanderen

Cursus

Brieven onder de Riem - FAAR Oostende

Start op 7 mrt 2026

Regio West-Vlaanderen

DE PRAVDA.

"Toen de Vlaamse corrupte kleinburgerij plots besefte dat ook hun eigen kinderen slachtoffer konden worden van de 'war on drugs', stopte de vervolging van drugsgebruikers prompt. Alleen de armen, mensen van kleur of alternatievelingen vlogen de stilaan overvolle gevangenissen in. In Brussel werd Sint-Jans-Molenbeek onderworpen aan razzia's, terwijl de Europese wijk — waar het grote geld en de netwerken zitten — ongemoeid bleef. Tegenwoordig worden in Dubai zowel Vlaamse landbouwers als drugsdealers gespot. Er wordt vooral geïnvesteerd in handboeien, kerkers, bewakers en nieuwe gevangenissen, in plaats van in dokters en therapeuten. Gejuich op alle banken Terwijl in Denemarken slechts 4% van de gevangenen hervalt, tegenover 40% in België." In Denemarken wordt vooral ingezet op dokters en therapeuten.

verf ed: Contemporary interdisciplinair ArtTIST, nen tjolder, nen prutser.

9 0

Brievenpost van Dinges | Aan dhr. Jan Jambon

Geachte heer JambonMijnheer de ministerBeste Janus “Wat schrijft gij daar nu? Janus?”, zei mijn vrouw toen ze over mijn schouder naar het beeldscherm van mijn laptop keek. “Jawel”, zei ik. “Janus. Maar dat staat er niet zonder reden. Dat ga ik nu uitleggen aan de minister van pensioenen.” “Janus? Dat is toch die Romeinse god waar januari naar genoemd is?” “Ja ja”, antwoordde ik ietwat ongeduldig. “Wacht, ik kom daar toe. Laat me eerst uitleggen waarom ik een brief aan de minister schrijf. Anders leest hij niet verder.” Afijn, nu tot u mijnheer de minister. Maar u zal wel kunnen raden waar dit schrijven vandaan komt. Uw beslissing over het afschaffen van de landingsbanen heeft heel wat deining veroorzaakt. En nu hoor ik u vloeken tot hier. Natuurlijk hebt u die landingsbanen niet afgeschaft. Maar als die niet meer meetelt voor ons pensioen, hebt u die de facto wel afgeschaft. U hebt die ten grave gedragen op de landingsbaan van het vliegveld. Klaar om overreden te worden. Ik hoor mijn buurman Gust nog altijd vloeken. Ik was buiten de stoep aan het borstelen. Hij zat zoals gewoonlijk over zijn krant gebogen. Ik zag hem zitten aan zijn keukentafel. Vloeken dat hij deed. Nooit meegemaakt. “Stukske hesp van mijn voeten dat ge daar staat.” Ik vrees dat het aan u was gericht. Gust is wellicht een van uw slachtoffers. U kreeg – en dat is nieuw in een pensioendossier – zelfs kritiek van de werkgevers. “Zo blijven oudere werknemers het volhouden tot aan hun alsmaar langer uitgesteld pensioen”, stelden ze. Ze hebben overschot van gelijk. Het landingsgestel is bij heel wat oudere werknemers stuk of aan vervanging toe. Daarom dat die landingsbaan een zegen is. Ik geef u ook mee wat Gust aan de kaarterstafel in café De Kiezel zei. Hij had geen zin in een rondje wiezen. De kaarten lagen wezenloos naast zijn amper aangeraakt glas bier. “Hun eigen landingsbaan zal wel niet afgeschaft worden. Straks krijgt ook hij een uittredingsvergoeding van een paar honderdduizend euro, zoals al die politiekers. “ Hij zag zo rood als het tafelkleedje dat er al eeuwenlang op de cafétafel ligt. Maar dan die Janus. U hebt uw naam niet gestolen. Aan die Romeinse god hebben we behoorlijk wat te danken. Zoals de uitdrukking ‘iemand met twee gezichten’. Janus, de god van het begin en het einde, werd immers afgebeeld met twee gezichten. De zon en de maan. Nu kennen we die uitdrukking voor iemand die onbetrouwbaar, onoprecht of hypocriet gedrag vertoont. Tja. Janus gaf inderdaad zijn naam aan de maand januari. Maar in tegenstelling tot hem bent u niet de minister van het begin en het einde. Maar wel de minister van het begin van het einde. Let op de nuance. De nieuwsbulletins geven ons ondertussen enige hoop. Naast de werkgeversorganisatie hebben niet alleen de oppositie, maar ook anderen in de meerderheid hun stem laten horen. Zelfs de Raad van State gaf tegenwind. Ik wil maar zeggen. U moet zich vooral geen god wanen. En er zijn nog van die dinges. Ondertussen verblijf ik Met de meeste hoogachting Désiré Dinges

Désiré Dinges

0 0

the boy & the whale

Koen Vlerick

3 0

Een Nooteboom in de winter

Beste heer Nooteboom, Al enkele keren heb ik mezelf betrapt op de gedachte. Dat je* er niet meer was. Af en toe verscheen je in mijn nieuws van de dag of gesprek aan de tafel, en telkens dacht ik: je bent weeral ouder. Hetzelfde gevoel bekruipt me soms met andere helden zoals Kees Van Kooten en Toon Tellegen. Ik had het je gegund 100 te worden, met zulke mooie nullen. Maar die eeuwige slaap, waar je zelf dichterlijk leek naar te verlangen bij momenten, kon niet uitblijven. Met weemoed denk ik terug aan de masterthesis die ik over jouw poëzie (vanaf 1982) heb geschreven. Die vele uren in de bibliotheek van de UA. Aan de correspondentie met de heer Rennenberg, wiens werk ik wilde voortzetten. Hij had het in zijn onderzoek over een labyrint, en hoe je er telkens tevergeefs uit wilde ontsnappen. Hij had het over de tijd en de dood in je gedichten. En over de weg naar boven, die hij ‘ascentionalisme’ doopte. Hoewel ik niet de grootste onderscheiding kreeg voor mijn eigen werk, ben ik nog steeds trots op en overtuigd van mijn kleine bijdrage: je spiritualiteit en de gnosis in je poëzie (waar ook Claus en vooral Mulisch zich mee inlieten) als ultieme ontsnapping. Ik hoop dat je jezelf uiteindelijk hebt gevonden. Dat je nu op een van die talloze geliefde plekken bent. In Duitsland of Spanje wellicht. Of misschien zit je nu wel op de Koude Berg, in China. Eindelijk dicht bij jezelf. ‘Van het begin af was Koude Berg mijn woningZwervend tussen de heuvels, ver van het rumoer.Weg, en duizend dingen laten geen spoor na.Los, en alles stroomt langs oneindig veel sterren.Geen ding, en toch staat het voor me.Nu ken ik de parel van het Boeddha-wezenEn ken zijn gebruik: grenzeloos en volmaakt enzo rond als een nul.’ Ik zou nog zoveel kunnen schrijven, maar ik laat mezelf nu hier achter. En wel met mijn lievelingsgedicht van jou. Rust zacht, Cees Nooteboom. Trinidad Dit ben ik vaak geweest:een man op een landweg,een man in een vliegtuig,een man met een vrouw. En dit ben ik vaak geweest:een man die zich onder een steenwou verbergenom geen licht meer te zien. Deze twee mannen,ze dragen mijn koffers,ze lezen mijn kranten,ze verdienen mijn brood. Samen trekken wedoor het geluid en de lucht van de wereldop zoek naar het onzichtbare standbeeldwaar ze alledrie opstaanin de gedaante van één.*Eerst wilde ik je met u aanschrijven uit respect, maar ik kies toch voor een jij. Als er iets is wat ik je wil geven, is het nabijheid.

Lennart Vanstaen

11 4

het willen en houden van.

Die man die mijn dag zal doen schijnen in de donker dagen als niemand anders het ziet. Hoe vaak ik val als een andere hulp vraagt, door te geven wat ik heb als energie. Om andere mensen te helpen hun goed doen voelen. Maar nu wil ik een man die ervoor zorgt dat hij er ook goed uit ziet, van binnen in, zonder binnen te laten zal het nooit iets worden tussen jouw en mijn. Mij kan van je houden zoals jij dat wilt dat ik van je houden kan. Houden van jou is meer dan het willen zijn van wie je wilt houden. Wordt houden van en niet van willen houden. Door te blijven zoals je bent.

het schrijvende verhalen.

7 0

het verliezen van.

Wie heeft ooit u gezegd hoe dat je moest rouwen van iemand die je graag zag. Het rouwen van je grootouders die u hebt opgevoegd doen je klein was totdat je een volwassende man of vrouw was. Het is dankzij hun dat u ouders jou opvoedende met veel maar ook met weinig. Het weinig dingetje die u gelukkige maakte tot een volwassende vrouw. Die vrouw die vol groeit, is, Die sterk is wanneer ze harde worden moest slikken. Door het rouwen van het verlies en het pijn. Heeft ze haar kunnen ontrouwen van het verleden die haar hart had gebroken. Dit hart is houden van haar maar ook houden van anderen om zich heen. Niemand kon haar vertellen hoe en met wie ze moest rouwen. Maar iedereen kon erbij zijn om haar steun en vooruit te halen door dit rouwproces. Ze was dus aan het rouwen van het pesten, overleden, relatie en gebeurtenissen. Dat had tijd nodig dus neem de tijd om te rouwen.

het schrijvende verhalen.

4 0

ze was

Het meisje in de klas die verlegen en stil was. Ze had niet veel vrienden als ze op school was. Ze ging naar school met haar moeder en vader kwam haar ook ophalen bij het einde van de schooldag. Ze was graag gezien door haar leerkrachten, maar ze werd uitgelachen en gepeste door haar kledij en schoenen omdat dat geen merk kledij waren. Ze had 1 vriendin op school doen in het 3 Studie jaar was verdwenen naar een ander huis, bij een andere gemeente doen. Ik in klas was op 1 sept was die vriendin er niet meer. Ze was doen terug stil en speelde op de speelplaats alleen. Maar was niet bang om alleen te zijn, of om alleen te spelen op de speelplaats. Dat heeft jaren lang geduurd dat ze, als ze ouder werd, toch kon doen wat ze wilde door alleen te zijn. Door het willen genieten van haar leven het alleen te zijn, heeft haar sterk gemaakt om met andere mensen om te gaan die niet meer alleen alles konden doen. Ze was niet alleen, want ze had haar zelf om zichzelf niet alleen te voelen.

het schrijvende verhalen.

5 0

ik wil niet.

Ik wil niet dat jij het weet. Wat ik heb mee gemaakt in mijn verleden, het verleden deed mijn pijn dat ik op mijn 37 jaar voelde dat ik voor mezelf moest zorgen.zorgen om terug van mijn houden. Houden van mijn eigen in een wereld vol met mensen die ervoor gezorgden heeft dat ik op het einde niks meer wil doen van mijn leven. Maar het is mijn gelukt om terug boven het water te zwemmen en niet meer kopje-onder. Door het werken met mensen thuis, ik heb leren beseffen dat ik meer waarde ben dan een ontslag. Een ontslag die mijn hard heeft gekwetst, net zoals een liefde relatie die beëindigd. Het was een heel jaar een rouw proces van verliezen van waarde die ik ooit wou en die nu een einde hoofdstuk is. Nu is het tijd om te schrijven met mijn hart om lezer te doen genieten.

het schrijvende verhalen.

6 0

Beste café

Het moet een uur of vier geweest zijn maar dat doet er niet toe. Ik ken hem sinds jaren, jou kende ik niet. En toch had ik ooit een deel van je gezien. Je had toen een terras dat in een steeg stond, in niemands weg de wijn op de tafels. Mensen met pratende monden, niemand die huilde van geluk. Ik had alleen naar je gekeken, niet van jou gebruik gemaakt. Op enkele meters van je vandaan mochten we de feestzaal betreden, daar ging het concert door. En ik hoor op de radio dat Paul van Nevel jarig is. Tachtig is hij vandaag. Zijn ensemble bracht hemelse klanken voort. Toen in die imposante zaal, mijn foto's zijn zeven stille getuigen. Beste café, vanaf nu heb je een naam en een interieur. Ik ken de wenteltrap die in je huist. Op jouw spiegelende binnenkant leest men wat er te eten valt. Prijzig de gerechten. Duur de gesloten flessen. Wij hebben jou geopend zoals het hoort, dwz...meteen achter ons de wind buiten gehouden, ze duwde kort tegen de deur maar mijn heup duwde terug. Jouw glimlach viel in het slot. Ja, ik noem een voordeur een glimlach. Wanneer ze oprecht is, worden we een antwoord gewaar op ons gelaat. Hij zat naast me, ik naast hem. Twee dames tegenover ons in een vrolijk gesprek, met een bestek dat deels in hun monden verdween. Ik zag voor het eerst jouw trots! Jouw toog waar je geen barkrukken verdraagt maar waar het licht zacht is en warm haar kleur. Beste café, het duurde niet lang, ik nam een foto van je. Je liet dat zomaar gebeuren. Nu ik het beeld bekijk zie ik de mannen in kaders, ze zullen wel belangrijk zijn. Wie zijn ze? Het koningsblauw valt op. De geur van haar parfum brengt me onmiddellijk terug naar waar ik zit, de vraag om af te rekenen, haar dienst zit erop. (een schrijfoefening, stroomschrijven)

Ingrid Strobbe

3 0

Brievenpost van Dinges | Aan dhr. Jeroen Meus

Beste Jeroen Het was weer zover. Ik neem je niets kwalijk, maar je bakt ze soms wat bruin. Pas op, ik ben je grootste fan. Zo heb ik al eens staan zwaaien voor het raam van je studiokeuken in de Schrijnmakersstraat in Leuven. Toen het op tv kwam, had ik nogal bekijks in café De Kiezel. Naast ‘Dagelijkse Kost’ was ik ook fan van programma’s zoals ‘De mosterd van Meus’ en ‘Goed volk’. Zo zal ik je reis naar Japan niet snel vergeten, toen je voor een groep sumoworstelaars mosselen met friet bereidde. Of de bouchée à la reine voor de vier vrijgezelle broers in Frans-Vlaanderen. Historische televisie. Voor mijn moeder en mezelf was het dagelijkse kost om je kookkunsten te aanschouwen. Dankzij jouw gerechten kwamen er verhalen van vroeger naar boven. Nu mijn moeder er niet meer is, zijn dan dubbel mooie herinneringen. Maar terug naar de reden van dit epistel. Nadat witlof met ham en kaassaus werd uitgeroepen tot ons nationaal gerecht, deed er zich iets voor in de buurtsupermarkt. De dag erna was er geen enkel strookje witlof meer te vinden. Hetzelfde heb ik al eens meegemaakt toen je kabeljauw met spinaziepuree en dijonaise op het menu had staan. Werkelijk alle kabeljauw en spinazie was uitverkocht. En er zijn nog van die dinges geweest. Terwijl ik dus hopeloos op zoek was naar witlof, zag ik Leon Légume bij de appels staan. Hij draagt altijd een grijze stofjas en kijkt boven zijn leesbrilletje uit. Hij is er de verantwoordelijke voor het fruit en de groenten. Zijn echte naam is trouwens Leon De Smet, maar iedereen kent hem als Leon Légume. Een kwalijk kenmerk van hem is dat hij durft overdrijven. “Helemaal niks Désiré, echt geen velleke witlof meer”, zei hij. “Het is natuurlijk de schuld van dieje tv-kok uit Leuven. Ik zal zelfs meer zeggen. Ze hebben hier gevochten voor het laatste witlof. Het was zo erg dat ik de politie heb gebeld. Toen de wijkagent ze eindelijk uit elkaar kreeg, vroeg hij of er toevallig nog wat witlof was.” Ik zei het al, Leon Légume kan geweldig overdrijven. Maar ik zou je willen vragen om voortaan de supermarkten te waarschuwen bij het maken van een bijzonder gerecht of iets dat in de kijker staat. Kwestie van dat ze extra voorraden inslaan. Dat moet in deze digitale tijden toch lukken. Dat gezegd zijnde, wil ik nog kwijt dat je me elke dag gelukkig maakt met je stoverij en toverij in de keuken. Zonder overdrijven. Ondertussen verblijf ik Met de meeste hoogachting Désiré Dinges

Désiré Dinges

4 0

'Tegenstrijdigheid'

- Wandeltocht van de wandelclub- Eerder deze week: lief en attent berichtje in de bus: mogelijke parkeerhinder door wandeltocht. Een tegenstijdigheid in één zin. Rijen en rijen auto's in de wijk, op slentertempo zoeken ze een parkeerplaatsje. Eén keer blokje om. Twee keer blokje om. Om zo dicht mogelijk te staan. Voor een wandeltocht. Kleurrijke slierten uitgedoste mensen marcheren aan hoog tempo door de velden en de wijk. Vrolijk en goedgemutst kilometers kloppen, in matching jassen. Daarna auto opzoeken. En in file naar huis.

De Donderklif

8 0

ECHT GEBEURD. a

"Waarom schrijft ge altijd over den bruin?" vroeg iemand mij onlangs."Omdat den bruin in de verdomhoek zit," zei ik."De allochtoon, bedoelt u," verbeterde hij me.Ik zuchtte om zoveel onbegrip. "Ik bedoel wel degelijk den bruin. Neem nu de witte allochtoon, de Oost-Europeaan. Buiten een laag loontje — dat vaak onze sociale zekerheid belast omdat het meestal zwart geld is — wordt die man niet bespot of dagelijks vernederd. Dit in tegenstelling tot mijn bruine vrienden, die elke dag vuile, kwade blikken moeten trotseren." Neem nu een van mijn beste vrienden: in Antwerpen geboren en getogen, maar hij is bruin. Zijn hele leven moet hij al vernederingen ondergaan, op school en op straat. Uit angst heeft hij zichzelf herschapen in een 'halve Italiaan'. Weet u hoeveel geld hij betaalt om er 'netjes' uit te zien? Het ontkroesen van zijn prachtige haar kost hem maandelijks een fortuin. En dan is er nog de druk van zijn familie; zij geloven dat wie de beste is, niet vernederd wordt. Dus staat hij dagelijks onder enorme prestatiedruk. Alcohol heeft hij afgezworen, daar wordt hij te snel agressief van. Zijn redding is zijn joint. Na een haaltje staat hij weer lachend en positief in de samenleving. Iedere pipo die hem agressief benadert, wordt onthaald op een lachsalvo. Dat werkt zo ontregelend dat de agressor uit pure verbazing zijn aanval staakt. Wanneer hij drinkt, reageert hij verbaal veel scherper. Hij kan er eigenlijk weinig aan doen; de dagelijkse druk is zo hoog dat ik het begrijp, al zeg ik hem dat hij ermee moet ophouden. Hij doet er alleen zichzelf pijn mee. Hij wordt gestraft, niet de agressor.Als ik hem dat zeg, zucht hij. Met tranen in zijn ogen zegt hij: "Ik weet het, ik weet het. Maar als er weer iemand in mijn gezicht spuwt of mijn dure jasje besmeurt terwijl ik wat gedronken heb, dan wordt het mij te machtig. Trouwens, niks doen is voor zo’n agressor een teken om door te gaan. Op de goegemeente hoef ik niet te rekenen. Ze hebben een grote bek als ik agressief uithaal, maar de blanke agressors laten ze begaan." Hij vervolgt: "Weet u, ik doe mijn uiterste best op school, ik ben een van de besten. Op een dag vierden we met de klas ons eindfeest. We hadden wat gedronken en stonden bij een bushalte toen twee oudere kerels mij begonnen uit te schelden. Eerst reageerde ik niet, maar de doodse stilte die over ons vrolijke groepje neerdaalde, sprak boekdelen. Iedereen was sprakeloos door de grofheid van die woorden. Het voelde als een koud bad. De agressors dachten waarschijnlijk dat we een gemakkelijke prooi waren en vielen ons fysiek aan. Kan ik het helpen dat ik een getrainde atleet ben? Ik sport en hoor bij de top; door het vele trainen sta ik scherp. Toen ik uithaalde, dacht ik niet aan dat onnozele jasje. Ik dacht aan de tranen van mijn moeder die dat jasje straks zou zien. Ik sloeg. Twee keer, zeer geconcentreerd. Het was nooit de bedoeling dat het zo erg zou aflopen: een gebroken pols en een gebroken been — dat laatste niet eens door mijn slag, maar doordat hij verkeerd viel. Alle omstanders kozen direct partij voor die 'brave witte jongens' die lagen te kermen. Alleen mijn schoolvrienden verdedigden mij. Daarna kwam de politie." Uiteindelijk oordeelde de rechter dat hij zich als getrainde atleet beter had moeten beheersen en dat hij een gevaar vormde. Hij werd voor een paar maanden naar een jeugdinstelling gestuurd. "Op dat moment zag ik weer het huilende gezicht van mijn moeder," vertelt hij. "Ik beet mijn lippen kapot om niet te huilen. Het lukte. In de krant stond dat ik emotieloos overkwam, maar ik heb geleerd dat mannen niet huilen. Begrijp je nu waarom ik van alcohol ben overgeschakeld op wiet? Van drank word ik te snel agressief. Het zullen de genen wel zijn.""Genen?" zei ik verontwaardigd. "Daar bestaat geen enkel bewijs voor. Zou het niet door de dagelijkse vernederingen komen?""Nee," zei hij, "het kwam door die ogen. Ik had telkens het gevoel dat ik háár teleurstelde. Weet u hoeveel pijn dat deed? En elke keer werd die pijn erger. Het enige wat hielp, was een stevige joint. Daar word ik kalm van."Ik luisterde sprakeloos. "Maar geraak je dan zo gemakkelijk aan wiet?""Dat is een probleem," gaf hij toe. "Ze hebben het al vaker in beslag genomen.""Word je dan niet kwaad?" vroeg ik."Kwaad wel, maar niet agressief. Voor ik de trein opstap, rook ik een paar flinke toeters. Wiet maakt me vrolijk, dan kan ik erom lachen. Het pijnlijke is dat als het geld op is, ik een week niks heb. Ik vrees de dag dat ik weer naar de alcohol grijp.""Heb je nu iets?" vroeg ik."Nee," zei hij bedeesd."Wel, tast toe," zei ik en ik gaf hem wat. Mijn toehoorder was even stil van mijn woordenvloed. "Wat is er verder met uw bruine vriend gebeurd? " klonk het, en hij vermeed het woord allochtoon. Mijn bruine vriend werd opgesloten in een zaal. Mijn bruine vriend moest slapen in een bed, die naast een bed stond waar een zwaar getatoeëerde man sliep. De meeste tattoo's waren hakenkruisen. De gehele nacht moest mijn bruine vriend de racistische kreten aanhoren, van een man die al 25 jaar opgesloten zat. Een bewaker zei mijn hoog intelligente bruine vriend dat teveel boeken lezen slecht is voor de hersenen. Een patiënt die in een crisis terecht kwam werd door drie HULK'S met baseball bats kalm geslagen, met een verdovend product ingespoten en naakt vastgebonden opgesloten in een kale cel. En het gebeurt nu nog in, achterlijk conservatief België. De enige arts die voor honderden patiënten beschikbaar was, werd veroordeeld voor seksueel misbruik van zijn patiënten. *************************************** ************************************************ ********************************************************************* foto galerie verf ed GALLERIJ VERF ED Rond 1995 heb ik dat werk gemaakt. Ik noem het "altaar der culturen."Links ziet men een tv, onze gemeenschappelijke identiteit valt van het - silicium - glas - zand.De gemeenschappelijke informatiebronnen zijn verdwenen.De wijzen van vroeger opgevolgd door radio en uiteindelijk als laatste de tv die een ongeveer gemeenschappelijke boodschap uitdragen is niet meer.De informatie is versplinterd.Rechts ziet men een gietijzeren kandelaar daar in een mensenhoofd in papier. Stukken teksten. Krantenpapier "De encyclopedische mens".Gietijzer = nationalistenKandelaar = religieIn het midden staat de hedendaagse mens. Opgesloten. "de encyclopedische mens".Dit deel is gemaakt van een reclame voor lippenstift.Regeneratie KosmetikIn de dubbele wand gaan luchtbellen in het water de hoogte in.In die dubbel - transparantie - plexiglas zit diezelfde "encyclopedische mens".Het geheel staat op dunne platen, glas = chips = zand = silicium.Het geheel steunt op een gietijzeren pilaar = industriële cultuur.De gietijzeren plaat staat op de grond = landbouwcultuur.HET ALTAAR DER CULTUREN. Ik woonde toen in de Aalmoezenierstraat in Antwerpen. De jaren 90 tig. http://www.anamorfose.be/verf/misc-images/verf-t-i-r-e https://www.2dehands.be/q/verf+ed+encyclopedische+mens/ https://www.2dehands.be/q/verf+ed+altaar+de+culturen/

verf ed: Contemporary interdisciplinair ArtTIST, nen tjolder, nen prutser.

9 0

Brievenpost van Dinges | Aan dhr. Ruben Van Gucht

Geachte heer Van GuchtBeste Ruben Ik botste vorige week toevallig op uw nieuwe vriendin. Afijn, niet letterlijk, want het was een foto in de krant en u stond er zelf ook bij. Maar wat blijkt nu? In het meest recente bericht over u in de online dagbladpers – het vergt een dagelijkse opvolging – blijkt dat u op vakantie bent met een vorige vriendin. Begrijpen wie begrijpen kan. Een week daarvoor las ik nog een artikel dat betrekking had op uw persoon en uw vroegere vriendinnen. Het ging over het aantal bedpartners dat u op uw conto mag schrijven. Eerst waren het er 68, maar u verbeterde het zelf naar 69. Kijk, iedereen doet wat hij wil Ruben, laat daar geen misverstand over verstaan, maar als dit niet om te stoefen is, dan ben ik Harry Potter. Al zal u zich daar ook mee vereenzelvigen, met het toverstokske dat u denkt te hebben. Om te zorgen dat de rekening klopt, dat u niemand vergeet bij het tellen van uw bedpartners, duidt u het aan bij de desbetreffende persoon op uw telefoon. Wat een werk. Het lijkt me een soort van dubbele boekhouding te zijn. Ik vind het persoonlijk een rare sport, om dat allemaal bij te houden. Alhoewel, Marcel van de Boks houdt in de Kiezel ook bij wat de anderen drinken als we ‘pot’ leggen. Als er dan iemand zware bieren drinkt, weet hij dat en dan eist hij op het einde van de avond een stuk van de pot terug. Het is echt een gierige pin. Een gloeiige koe, zou ons vader vroeger hebben gezegd. Nog een trend waarbij u aan het stuur zit, net als bij heel wat andere BV's, is het kwijtraken van het rijbewijs. Wat is dat toch? Uzelf, Matthias S., Tom W., Adriaan VdH. en Tanja D. om er maar een paar te noemen. Het is ondertussen een lange lijst. Zelfs realityster Fabrizio Tzinaridis staat op het lijstje. Pas op, ik weet niet wie dat is (en ik weet ook niet wat een realityster is), maar hij was dus ook zijn rijbewijs kwijt. Er zijn nog van die dinges. Zoals het live-gesprek met uzelf waarbij op de achtergrond plots een stel vrouwenbenen in beeld verscheen. Ook hebt u een tijdje geleden ruzie gehad met Jacques Vermeire, dat zelfs tot een rechtszaak leidde. Het houdt gewoon niet op. Mijn geheel gratis advies? Zorg dat u terug een gewone BV wordt. Of nog beter: een BB. Een brave burger. Misschien kan ik het als volgt samenvatten. Blijf bij de sport. Blijf bij het wielrennen of bij het veldrijden. Maar rij u niet keer op keer vast. Ondertussen verblijf ik Met de meeste hoogachting Désiré Dinges

Désiré Dinges

11 1