Proxx: Het Waterrijk
Hoofdstuk 1: De gestolen bubbel“Uwe majesteit, alles is in orde. De bubbel is nog veilig, het plein is volledig vol en iedereen wacht op het zien van uw dochter.”Maria knikte als antwoord naar haar lijfwacht. “Dank je, Pascal. Neem even een kleine pauze. Tony neemt het wel even over van je.” Pascal, een donkergrijze platvis, knikte en wandelde de troonkamer uit en werd al snel vervangen door een bruine platvis, Tony. Hij was een iets wat oudere vis, maar hield van zijn job. “Uwe majesteit, het is tijd.” Maria knikte en stond op. Ze volgde Tony naar het balkon dat uitkeek op het waterrijk en de menigte die zich verzameld had. De juichende vissen en waternimfen werden stil. “Mijn vrienden, familie. Welkom. Ik zou jullie willen bedanken voor jullie komst. Zoals jullie weten zal er spoedig een troonopvolgster zijn die het van me zal overnemen. Het is een moment van zowel vreugde als verdriet, want het markeert het einde van een tijdperk waarin ik deze kroon droeg met trots en vastberadenheid.Toen ik mijn plaats op de troon innam, was ik misschien niet klaar voor de verantwoordelijkheid die het met zich meebracht. Maar ik leerde dat leiderschap niet gaat over macht, maar over het dienen van de volgelingen die je hebt beloofd te beschermen. Het gaat niet over de rijkdom van de kroon, maar over de kracht die je vindt in de eenheid van je volk.Vandaag is een moment van overgang, maar ook van hoop. Het is met een hart vol trots en liefde dat ik jullie mijn opvolgster voorstel, de toekomst van ons koninkrijk. Mijn dochter, het nieuwe licht van ons volk, die geboren is uit de oceaan zelf.Zij is nog jong, maar haar ziel is sterk. Haar ogen weerspiegelen de diepste wateren van ons rijk, en haar stem zal de bries van de zee volgen. Haar pad is dat van de oceaan: een pad van mysteries, van kracht en van vreugde. Ze is een dochter van het water, verbonden met alle wezens die onder het oppervlak leven – de vissen, de nimfen, de zeemonsters die ons rijk in al zijn glorie bevolken.Met haar aan de helm zal de zee niet langer slechts een kracht zijn om te vrezen, maar een bron van inspiratie. Mijn dochter, die zich met wijsheid en moed zal tonen, zal in alles de balans bewaren hier in de oceaan. Ze zal ons leiden met een hart vol compassie, een geest vol vastberadenheid, en een ziel geworteld in de diepste oceanen.In deze tijd van verandering wil ik jullie geruststellen: de toekomst is in goede handen. De zee, die alles omhelst, zal haar leiden. Jullie zullen haar pad volgen, zoals jullie het mijne volgden. Haar leiderschap zal niet van mij zijn, maar van ons allen. Want het volk van de oceaan en het land is één, en in dat eenheid vinden we onze ware kracht.Laat ons niet in angst staan voor wat komt, maar in vertrouwen en vastberadenheid. De toekomst is als de oceaan: soms kalm en vredig, soms woelig en onvoorspelbaar. Maar met de juiste koers zullen we altijd blijven drijven, altijd vooruit.Laten we deze dag niet enkel zien als een afscheid, maar als een nieuw begin. De kracht ligt in jullie handen. De verantwoordelijkheid ligt bij jullie. En ik ben er trots op dat ik heb mogen dienen. Moge onze toekomst helder zijn en ons pad recht.”Terwijl koningin Maria haar emotionele speech gaf aan het zeevolk, ging Pascal de bubbel met de nieuwe prinses halen. Als een waternimf geboren wordt, wordt deze omhuld door een bubbel die de baby beschermd en warmte biedt. Pascal wandelde de kamer binnen en deed het licht aan. Zijn ogen vielen op het open raam. “Had ik die niet gesloten?” vroeg Pascal zich af. Hij liet een kreet horen, waardoor andere wachters naar hem toe renden. “Pascal, wat is het probleem? We hoorden je schreeuwen…” De wachter werden stil, paniek duidelijk in hun ogen. De bubbel met de nieuwe prinses was weg. Gestolen.“Verwittig de koningin. Er is geen reden tot paniek. De dader kan niet ver zijn. Wie dit op zijn geweten heeft zal hard gestraft worden,” zei Pascal streng tegen de andere wachters. Ze knikten en één van hen zwom naar de koningin. “Uh, uwe majesteit? We hebben een klein probleem,” fluisterde hij in haar oor. Maria stopte haar speech en keek de wachter aan.“Hoe bedoelt u?” “Geen paniek, mevrouw Maria. Mijn collega’s doen er alles aan om haar te vinden. Het lijkt erop dat er bij u ingebroken is.” De koningin keek vol angst terug naar het publiek vooraleer de wachter haar mee nam naar binnen. “U neemt mij te zeggen dat iemand ingebroken heeft en mijn kind gekidnapt heeft? Wie doet nu zo iets? Ze is nog maar een baby!” De koningin huilde. “We doen er alles aan om haar zo spoedig mogelijk terug te vinden.”Buiten was de menigte van vissen en waternimfen bezorgd. “Wat zou er zijn, denk je?” vroeg een kabeljauw. “Geen idee, maar het zag er niet goed uit. Heb je gezien hoe haar gezicht veranderde?” vroeg een waternimf.Vele vragen kwamen naar boven over wat er aan de hand zou zijn. “Wat als de koningin gewoon de rest van haar speech vergeten is en de wachters hebben haar script gevonden?” Enkele lachten met de grap van de zwaardvis. “Nee, ik denk dat dit is wat er aan de hand is. Het zag er wel nog serieus uit,” antwoorde een andere waternimf. Er was duidelijk lichte paniek bij de menigte. Hun koningin werd niet zomaar terug naar binnen begeleid door enkele van haar lijfwachters als het niets ernstigs zou zijn.Stevige voetstappen van 2 waternimfen renden door de hal, tot ze de troonkamer bereikten. Pascal, Tony en de koningin keken beide mannen aan. “Uwe majesteit, wij hebben uw oproep gehoord,” zei de groene waternimf. “En we zijn hier om u te vermelden dat vandaag onze vrije dag is…maar we een uitzondering maken voor u, gezien de ernst van de situatie,” zei de tweede, gele waternimf. “Ah, de gebroeders Oscar en Paul,” zei de koningin. Oscar en Paul waren zeer bekend in het waterrijk om het obsessie met de mens “Sherlock”. Zo erg zelfs dat ze dezelfde job op hun genomen hebben. Ze waren erg goed in hun vak. Alles wat vermist was, werd teruggevonden. Tenminste, als het niet ging over eten."En jullie zijn zeker dat jullie mijn 2 kilo zeekraal zullen vinden? Ik weet enkel dat de dief die richting uit ging," zei een jonge waternimf tegen de twee broers, haar stem trilde van ongeduld. Haar handen kniknepen om de mand met zeesterren die ze droeg, terwijl ze haar ogen op de horizon fixeerden."Geen zorgen, jongedame," antwoordde Paul met een geruststellende glimlach. "Uw eten zal zo spoedig mogelijk bij u terug zijn."Oscar knikte vastbesloten. "We zullen de dader vinden en de zeekraal veilig terugbrengen."De waternimf keek hen nog een keer van top tot teen aan, alsof ze hen zonder woorden beoordeelde. "Ik vertrouw jullie. Maar wees snel," zei ze voordat ze zich omdraaide en in de schaduw van de rotsen verdween.Zonder verdere woorden doken de broers het koele, diepe water in, hun ademhaling al rustig en kalm, hun ogen scherp op de omgeving. Het onderwaterbos van zeewier was dicht begroeid, de paden werden moeilijker en de rotsen lagen overal in de weg. Maar ze volgden de aanwijzingen van de nimf, tot ze een oud, gezonken schip bereikten. De boeg was bedekt met een dikke laag zeepokken, en de zeewier slierten lagen over het wrak als een bed van roestige veren."Je denkt niet serieus dat iemand hier zijn buit heeft verborgen, hè?" vroeg Oscar, zijn stem klonk een beetje sceptisch terwijl hij door de roestige planken van het schip ploeterde."Dit is de perfecte plek om iets te verstoppen. Als iemand weet hoe je een schip kunt verstoppen, is het wel iemand die zich met diefstal bezighoudt," antwoordde Paul. "Blijf zoeken."En daar, in de schaduw van een instortende mast, vonden ze de dief. Hij was niet bepaald de grootste of de snelste, maar zijn tas zat vol met wat duidelijk de gestolen zeekraal moest zijn."Aha!" riep Paul, zijn ogen glinsterend van vastberadenheid. "We hebben je!"De dief probeerde te vluchten, maar de broers waren snel. Ze omsingelden hem, bonden hem vast en namen de tas met zeekraal in beslag."Je zult niet ver komen," zei Oscar met een grijns. "Het is tijd om terug te keren."De broers zwommen een tijdje in stilte, hun ogen gericht op het pad terug. Maar na een tijdje voelde Oscar een lichte rammeling in zijn maag. "Hé, Paul... van dat onderzoeken heb ik eigenlijk wel een beetje honger gekregen," zei hij, terwijl hij zijn handen door het water bewoog.Paul keek naar zijn broer en rolde met zijn ogen. "Jij niet alleen, broer. We hebben hard gewerkt."Ze vonden een rustige plek tussen de rotsen, waar het water kalm was en het zonlicht door de wateroppervlakte scheen. Ze hadden de tas met zeekraal bij zich, en hoewel het misschien geen royale maaltijd was, was het genoeg om even hun honger te stillen."Waarom wachten? We hebben het verdiend," zei Oscar, terwijl hij een hand vol zeekraal naar zijn mond bracht. Paul volgde zijn voorbeeld, en binnen een paar minuten waren ze de hele tas door aan het werken. Het was misschien niet ideaal, maar het smaakte goed genoeg voor hen.Ze gingen pas verder toen de tas leeg was en hun honger gestild was.Toen ze uiteindelijk terugkwamen bij de jonge waternimf, stond ze daar, duidelijk nerveus en vol verwachting. Maar zodra ze hen zag aankomen, viel haar blik meteen op de lege tas in hun handen, en haar gezicht veranderde onmiddellijk van bezorgd naar woedend. "Wat... wat hebben jullie gedaan?" vroeg ze, haar stem scherp van ongenoegen.Oscar zuchtte en maakte een verontschuldigende gebaar. "Jongedame, we hebben goed nieuws… en niet zo’n goed nieuws.""Het goede nieuws," zei Paul, "is dat de dader is gearresteerd en achter tralies wordt gezet.""Het slechte nieuws," vervolgde Oscar, zijn ogen ontwijkend, "is dat we op weg naar u… een beetje honger kregen."De nimf fronste, haar lippen trilden van frustratie. "Je hebt wat gegeten?" zei ze, haar stem veel strakker dan tevoren. "Mijn zeekraal?"Oscar probeerde het goed te maken. "Het was gewoon een beetje… je weet wel, een noodzaak. We hadden echt geen andere keus."De waternimf keek hen met een blik die scherp genoeg was om schelpen in het water te laten barsten. "Jullie twee..." Ze sloeg haar handen in het water, wat een plas schuim deed opborrelen. "Ik had speciaal voor die zeekraal gezorgd!"Oscar krabde ongemakkelijk achter zijn oor. "We weten het, we weten het. Het was fout van ons. Maar hé, we hebben de dief wel gevangen, toch?"Oscar glimlachte bij de oude herinnering en nam een blad zeewier en een kleine tritonshoornschelp en begon met schrijven. “Dus, we zijn op zoek naar een lichtblauwe bubbel met een baby.”“Een koninklijke baby,” verbeterde Paul hem. “En meneer Pascal, u kwam in deze kamer en zag dat het raam open stond?” Pascal knikte op de vraag van Oscar. “Interessant,” antwoorde hij en schreef dit neer op het stuk zeewier. “Was het enkel de baby die gestolen werd, of zijn er andere voorwerpen ook vermist? Want dat rekenen we apart op onze factuur,” grapte Oscar. De koningin lachte niet. Haar blik ijzig en killig. “Nee. Enkel mijn kind is verdwenen,” antwoorde ze de twee broers serieus. Ook dat werd genoteerd. Terwijl Oscar de notities schreef ging Paul kijken bij het raam. “Ah! Het raam is open getrokken.” Zijn broer schreef ook dat op. “En schrijf ook op dat het glas uit het raam weg is, vermoedelijk door de dader.”Ook dat schreef de broer neer. Al snel had Oscar alles neergeschreven op het stuk zeewier. “Zoals ik het zo een beetje bekijk…” startte Paul en keek naar Pascal en de koningin. “…zijn jullie de pineut. Maar! We doen ons best voor u, majesteit.”Oscar stak zijn schrijfschelp weg en at het zeewier waar de notities op geschreven stonden op. “Laten we gelijk van start gaan. De dader kan niet ver zijn gekomen.”Terwijl de twee broers door het opengebroken raam zwommen, op zoek naar de dader, zuchtte Pascal. “We zijn verdoemd.”
Hoofdstuk 2: De zoektocht“Wie steelt er nu een baby? Ze krijsen, ze huilen en ze stoppen niet als je het hen vraagt,” zei Oscar tegen zijn broer. “En het ergste van alles, als ze een boodschap doen kuisen ze het zelf niet op.” Beide broers draaiden met hun ogen. Het was duidelijk dat ze de zoektocht niet naar hun zin deden, maar het betaalde wel goed. “Wel goed dat de koningin ons dubbel betaald ervoor,” zei Paul met een kleine lach.“Ach, al bij al is het zo erg nog niet. Kijk eens om je heen in wat voor een pracht we zoeken.” De omgeving was gevuld met vervuild water, afval, enkele botten en hier en daar een brokstuk. “Niets verontrustends aan,” zei Oscar sarcastisch voor hij stopte in zijn voetsporen. “Oh, en laten we niet vergeten dat dit de favoriete plek is van de Kraken. Echt, we moeten hem een naam geven…”Paul bleef stil staan. “Ja, we hebben ver genoeg gezocht, we gaan maar weer eens terug.” Zijn broer draaide hem om en keek hem aan. “Maar we zijn hier pas. Denk aan het geld, Paul.” “Maar,” startte Paul. “Kom nu toch,” antwoorde zijn broer hem.Paul wees naar waar hij iets zag bewegen in het donker. Ook Oscar keek naar waar zijn broer wees en nam enkele stappen terug. “Oh….hallo daar Henry,” zei Oscar bang en ging naast zijn broer staan. “Henry?” vroeg Paul zijn broer.“Ja. Ik dacht, geef ik hem nou maar de naam Henry.” Paul draaide met zijn ogen en antwoordde. “Ik denk dat we het geld mogen vergeten.”“Denk je? Tussen leven en kraken voer worden weet ik wel wat ik kies hoor…” zei Oscar bang. Het bewegend dier kwam langzaam dichterbij en bewoog al dansend over het zeebed. Een grote schaduw van het dier viel over hen en ze slikten in angst. “Ik denk dat we maar eens moeten gaan,” zei Oscar en nam een stap achteruit.Ook zijn broer knikte en volgde hem. Iets later verdween de grote schaduw kwam het dier in zicht.Een kleine octopus.“Ah, die is zo schattig!” Paul ging naar de kleine octopus en aaide hem. “Kijk dan toch! Dit is toch totaal niet gevaarlijk,” vroeg Oscar en ging ook op zijn knieën zitten om het dier te aaien.“Ik denk dat ik jou Henry De Kleine noem.” Zijn broer keek hem aan. “Serieus? Naar dat zeemonster,” vroeg Paul aan zijn broer.“Maar kijk dan toch!” riep Oscar met een brede lach.“Hij is zo schattig! Maar serieus? Henry De Kleine?” zei Paul serieus tegen zijn broer.“Hé, ik zag hem eerst, dus ik mag hem noemen.”“Maar wie zegt er dat het een jongen is, hm? Het kan ook een meisje zijn.” Paul gaf een kleine tik tegen het achterhoofd van Oscar. “Dan is het Henrina De Kleine.” Oscar lachtte. Al snel had de kleine octopus Oscar geadopteerd in plaats van andersom. Paul merkte al snel het grotere dier op die snel hun richting uitkwam. Oscar had de grote overlappende schaduw die over hem viel nog niet opgemerkt, en bleef de kleine octopus aaien. “Wie is een flinke octopus? Jij! Ja jij!”Paul zag een beweging hun richting uitkomen. “Oscar…”Zijn broer keek op en zag de beweging nu ook. Hij liet de kleine octopus met rust en focuste. “Uh…nog een kleine octopus?”“Geen idee,” zei Paul, maar hij was op zijn hoede. Twee rode ogen keken hun aan en met een kreet renden beide broers weg. Oscar keerde nog even terug om de kleine octopus op te nemen om er dan terug schreeuwend vandoor te gaan.“Waarom heb je die kleine nu mee?!” riep Paul in volle paniek “Geen idee!” riep Oscar terug naar zijn broer. “Wat als dat het kind van dat monster is?! Wat dan?!” riep Paul zijn broer achterna.“Dan hebben we toch een baby vast?! Is dat niet waar we ook naar op zoek zijn?!”Paul stopte en keek zijn broer aan met een serieuze blik. “Maat, serieus? Ziet dit er uit als een bubbel? Ziet het er uit als een nimf? Nee? Zet het dan terug!” Door het hysterisch geroep van Paul kwam de kraken alsmaar dichter en dichter. Oscar zette de kleine octopus terug neer en zette het op een lopen. Achter hen konden ze het gelach van een kind horen. “Hé, denk je dat-“ “Kijk uit!” riep Paul naar zijn broer als een tentakel hem probeerde te pakken. Oscar kon net de tentakel ontwijken. “Nee, maar hoorde je dat net ook?” “Wat?!” Het was duidelijk dat zijn broer niet echt blij was hoe de situatie uit de hand gelopen is. “Dat gelach. Denk je dat Henrina ons uitlacht?” vroeg Oscar opeens serieus.“Doe niet zo onnozel! Het is een vis!” “Het is een G.O.W! Groot ongewerveld weekdier-“ Oscar corrigeerde zijn broer.Beide broers hadden het territorium van de kraken, die zij “Henry” noemden, verlaten en kwamen terug op adem.“Ik zweer het je, ik hoorde gelach.” Oscar bleef maar aanhalen dat hij het gelach van een kind hoorde. “Och, man. Je beeld het je gewoon in. Net als die keer dat je zweerde dat de held zeehond Rompus jou naam noemde wanneer hij zei dat iemand hem gered had van Bruno de Witte.”“Oké, ik geef toe….ik had dat verhaal wat veranderd om er goed uit te zien en over te komen dat ik een witte haai aankan,” vertelde Oscar als excuus.“Maar dat is het hem juist. Het is nooit gebeurd. Dat komt vanuit een film die de mensen gemaakt hebben voor hun guppy’s over hoe zij denken dat onze wereld eruit zien. Ooit al eens een carwash gezien hier? Wat is dat zelfs? Is het een dier? Een mensensoort?”Oscar keek zijn broer raar aan. “Hoe weet jij waar die film over gaat?”“Euh….een gokje? Kijk, het maakt niet uit hoe ik het weet. Het feit alleen al dat ik het weet-““Hé kijk daar. Een kleine.” Oscar onderbrak zijn broer en wees naar wat eruit zag als een kleine vis die net uit een pikdonkere kloof tussen twee hoge rotsen in het water zwom. Paul zuchtte. “Wat heeft dat nu weer te maken met-““Alles,” zei Oscar fluisterend en zwom naar de kloof. Zijn broer volgde hem. “Os, heb je wel enig idee welke kloof dit is?”Oscar zwom de kloof in. Paul riep hem nogmaals achterna. “Oscar, kom nou gewoon terug! Het is te gevaarlijk! Dat is de kloof van-““Van Leviathan, weet ik!” riep de andere broer terug. De kloof van Leviathan, gekend door twee uitstekende rotsen die leken op schedels. Dat alleen was al een stille waarschuwing. Wie betreed keert niet meer terug. Het water, in tegenstelling tot wat erbuiten was, was pikzwart. Het was als een doolhof in het donker waar enkel geluid je enige navigatiemogelijkheid is… alsook was het de slaapplaats van het oudste zeemonster. “Oscar! Keer toch terug, man!” smeekte Paul. “Ik weet wat ik doe hoor! Maak je nou geen zorgen,” riep Oscar terug en zwom dieper de kloof in. Paul, vanop het oppervlak van de kloof, schudde zijn hoofd. “Vader zei ons vroeger dat één van ons een genie is… en de ander is een banale clown. En ik begin stillaan te begrijpen wie wie is.”Paul’s stem werd alsmaar stiller en stiller, terwijl Oscar bleef praten tegen zichzelf. Er is geen zekerheid of het spreken tegen zichzelf hem een genie maakt om de weg terug te vinden… of een complete gestoorde malloot. “For every mile I walk, every race I lost-“ Hij begon het lied die gezongen werd door een mens genaamd Natalia op het oppervlak te zingen, tot een gegrom hem tot stilte bracht.“Niet jou smaak? Nou, smaken verschillen.” Opnieuw klonk een diepe grom. “Doe niet zo. Shark-ira heeft ook zo haar minpunten.” Shark-ira, een vrouwelijke haai die, in plaats van jagen op eten, het leven doorgaat als een zingende haai. “Als ik mezelf wil zijn, doe ik mee met de meerminnen. Pas dan ben ik wie ik ben,” zei de zingende haai ooit in een interview. Oscar begreep er niets van. Het bleek een trend te zijn, kennelijk. Hij wist nog dat hij de grap aanhaalde bij het interview door te zeggen “En ik voel me als een mens maar je ziet mij niet met voetkleren lopen,” waardoor hij kwade blikken kreeg van enkele andere zeedieren. Hij begreep er niets van, nu nog steeds niet. Het gegrom klonk nogmaals. “Hoe kan ik dat nou weten? Ik ben er zelf naar op zoek.” Een geheime gave van Oscar waar zijn broer niet vanaf weet is dat hij de taal van de oudste zeedieren geleerd heeft en het dus vloeiend verstaat. “Als je haar ook zoekt, waarom help je me dan niet?”Net buiten de kloof was Paul aan het ijsberen. “Tuurlijk! Laten we de kloof van Leviathan ingaan! Niets mis mee! Enkel dat we opgeslorpt worden door het donkere gat daarbeneden!” Paul liet een zucht horen. “Hé, vergeet het maar dat ik je kom zoeken! Hoor je me?! We hebben een job om te doen! Een goed betaalde job!”Hij riep in de kloof, maar er kwam geen antwoord voor een lange duur. Dat was tot Oscar terug opzwom. “Hé, je gelooft het nooit!”“Vergeet het! Ik ga de kloof niet in-“ riep Paul naar zijn broer.“Leviathan weet waar de baby is.” Dit zorgde ervoor dat Paul zweeg. “Wat…?” Paul keek zijn broer stomverbaasd aan. Zei hei nu net-“Ja! Leviathan-“ “Leviathan is onze god! Een mythe! Een verhaal dat ze aan guppy’s vertellen om hier weg te blijven omdat, wie erin gaat, er niet meer uitkomt. Leviathan bestaat niet. Hier een kleine geschiedenisles voor je. Punt één: Zeemonsters, behalve de Kraken, zijn uitgestorven samen met hun soortgenoten op het land. Punt twee: Leviathan heeft een enorme grootte, waarvoor deze kloof te klein is. En punt drie…“ Oscar zette een brede glimlach op. “Waarom lach je zo? Je lacht nooit zo. Stop daarmee-“ maar Paul werd onderbroken door een grote snoet die uit het donkere water omhoog kwam.“Wat op de donkerste plek in de zeven zeeën is dat?!” Oscar bleef zijn glimlach behouden. “Dat, mijn broer, is Leviathan.” Paul keek hem met een open mond aan. “Oh mijn Leviathan-“ Paul bewonderde de gigantische kop. “Exact! En hij weet waar de baby is. Of niet soms, vriend?” Het gigantische lichaam van Leviathan kwam nu helemaal tevoorschijn. Een lang, zwart lichaam met schubben zo sterk dat zelfs de sterkste wapens van het paleis het niet konden doordringen zwom de kloof uit. Vier grote ogen draaiden Paul’s richting uit en keken hem aan. Rond zijn hals had Leviathan zeven tentakels, één voor iedere zee. De twee grote tanden die uitstaken uit zijn mond waren de lengte van vier nimfen als die op elkaars schouders zouden staan. Leviathan gebruikte zijn volledige lichaamslengte om de kloof uit te komen.Wanneer zijn staart eindelijk, na een lange tijd wachten, de kloof uit was, merkte Paul al snel op dat iets of iemand de staart van Leviathan vasthield. Hij keek wat beter en keek zijn broer aan met grote ogen. Zelfs zijn snor strekte volledig uit.“Os,” begon Paul voor hij onderbroken werd door een diepe lange grom van Leviathan. “Kijk naar zijn staart.”Oscar luisterde naar het gegrom en keek zijn broer aan. Hij streelde over zijn stoppelbaard. “Leviathan zegt dat je hem gewekt hebt en dat je spijt zult hebben…”Leviathan gromde opnieuw, waardoor Oscar zichzelf corrigeerde. “Ah, mijn excuses. Hij zei dat we beiden zullen spijt hebben en beide zeven jaar ongeluk.”Paul wees naar de staart van Leviathan. “Os, kijk naar zijn staart…” Oscar keek naar de staart van het gigantisch zeemonster dat nu boven hem zwom. “Hé, daar hangt iemand aan. Het lijkt erop dat het Leviathan niet veel kan schelen.” Oscar riep naar de zeegod. “Levi! Er hangt iemand aan je staart!” Paul sloeg zijn hand in zijn gezicht vooraleer hij zijn broer bij de schouders nam en door elkaar schudde. “Dat is de prinses, jij malloot!”Leviathan pikte het geluid van het gelach van een kind op en met een soepele beweging sloeg hij zijn staart op en neer. De prinses verloor haar grip op de staart van het zeemonster en vloog het zeewier bos in.Beide broers slaakten een kreet. Paul was de eerste die zo snel als hij kon richting het zeewier bos zwom. Het lag op enkele kilometers van de kloof van Leviathan.Oscar volgde zijn broer, maar keerde snel even terug naar de nu kwade zeegod Leviathan. “Ons excuses, meneer Leviathan. Het was onze bedoeling niet om u te wekken uit uw zomerslaap. Maar we zijn op een missie. Een zeer speciale en dringende missie. We zoeken de dochter van koningin Maria Aqua die eigenlijk aan uw staart hing. U euh… gaat ons toch niet echt zeven jaar ongeluk toebrengen?”Leviathan richtte zijn vier ogen op Oscar en liet een grom horen. “Ah, u bent maar aan het dollen. Ik houd van uw humor, heer Leviathan. Het was een eer u te ontmoeten.”Paul riep hem achterna vanop een afstand. Oscar zwom zo snel als hij kon naar zijn broer en volgde hem het zeewier bos in.Het bos was zo dik dat Oscar het niet kon laten om er een grap over te maken. “Weet je… de menswezens hebben hier een gezegde over. Iets met een bos niet door bomen kunnen zien. Geen idee wat een boom is, maar het klinkt heerlijk.” Paul was stil en was gefocust op het vinden van de prinses.“De prinses is niet langer meer in haar bubbel, dus ze is vatbaarder voor de kou en het leven hier in de oceaan die haar iets willen aandoen. Dus Oscar, zou het nu werkelijk iets pijn doen om je wat te focussen? Je weet dat de koningin niet graag heeft dat er over die menswezens gesproken wordt.” Oscar zuchtte en draaide met zijn ogen. “Ja, ja. Ik weet het. Maar ze is hier niet. Dus hoe gaat ze controleren wanneer we erover spreken en wanneer niet? Heeft ze hier ergens wachters op post staan, ofzo?” Paul bleef door het zeewier heen zwemmen, hopende de prinses snel terug te vinden. “Als we nu maar niet te laat zijn.”
Hoofdstuk 3: Maria AquaTerug op het paleis was Pascal, de hoofdlijfwachter van de koningin, in gesprek met Tony, vlak voor de gesloten deur naar de kamer van de koningin. “Ik weet dat het geen goed idee was, maar die broers zijn de enige hoop die we hebben om de prinses terug te vinden. Hare majesteit heeft haar kamer nog steeds niet verlaten sinds er bekend is dat haar dochter gevisnapt is.”Tony knikte met een zucht. “Het was het beste dat je kon doen, weet je?” Tony keek naar de gesloten deur. Een donkerblauwe deur met een grote blauwe saffier in het midden. De edelsteen was een erfstuk van Maria Aqua’s moeder, Oceana Aqua. Het behoorde origineel in een sieraad die van de mensen kwam en op de bodem van de oceaan lag, tot deze werd verwerkt tot een symbool van statuut.De deurklink werd gemaakt van de gevonden goudmunten in één van de gezonken schepen van de mensen en versmolten tot een nieuwe vorm. Terwijl beide wachters buiten de deur hun conversatie verderzetten, ijsbeerde koningin Maria Aqua door haar kamer. Haar kamer was gedecoreerd met enkele foto’s. Enkele waren van haarzelf, anderen van haarzelf in haar kindertijd. Er was nog een andere foto bij haar bed waar ze samen met een man op stond. Beiden leken gelukkig. Aan de muur net boven haar bed hing een portret van haarzelf die ze liet maken door een schilder genaamd Piscasso. Aan de muur bij haar deur hing dan weer een schilderij van haar moeder, Oceana Aqua, gemaakt door dezelfde schilder. Iedere keer dat Maria Aqua naar het schilderwerk keek, kreeg ze koude rillingen. Haar moeder was een straffe tante. Alles moest gebeuren volgens het boekje. Had je een regel gebroken, werd je gearresteerd. Kwam Maria als kind te laat thuis van haar lessen kreeg ze onmiddellijk paleisarrest. Aan de eettafel werd gezwegen. En wie toch durfde een woord te spreken werd onmiddellijk door Oceana de mond gesnoerd door wachters die je uit de diner zaal verwijderden. Oceana had maar één koude blik te werpen met haar groene ogen naar haar wachters en iedereen wist dat er een persoon minder aan tafel ging zitten.Groene ogen, lange donkerblauwe haren, lichtblauwe schubben… het was een lichaam waar Maria als kind vaak jaloers op was.De koningin had al vaak de neiging gehad om het schilderij van haar moeder te verwijderen uit haar kamer, of het misschien gewoon om te draaien. Maar telkens ze voor het schilderij stond, kreeg ze opnieuw rillingen en besloot ze om het schilderij maar met rust te laten. Ze zag het aan als een koude herinnering aan haarzelf. Ze zou koste wat het kost doen om het waterrijk te beschermen tegen de wezens op het oppervlakte. De mens.
