Zoeken

Stevie Wonderland

  Mensen wel maar dieren niet. Die dragen nooit een masker. Er zijn soorten die zich tooien met gekleurde pluimen. Echt. Nooit vals. Dat is zoals een vlieg niet liegen kan.   De enquête van Meneer de Uil werd fatsoenlijk ingevuld. Er was enkel een draak die om een namaak rolex vroeg. Een lynx die schreef dat hij geen scrabblewoord wou zijn.   Een eekhoorntje twijfelde. Of het de staart had van een vos. Alleen de koekoek wou zijn ware aarde niet laten zien. Vermeldde enkel luiheid als voornaamste zwakke punt.   Mensen wel maar dieren niet. Die liggen altijd zomaar dood. Het is de man die liever in een maatpak slaapt. Voorgoed. De vrouw die uit haar garderobe nog iets koos voor achteraf.   Hallo. Meneer De Uil. Bedankt. Zo leer ik weer iets bij. Het is een kleine oehoe die vergroeide met mijn sleutelbeen. Hij weet heel veel. Echt waar. Mij noemt hij dom en dwaas.   Maar goed. We zijn hier nu. In deze tent van nu en toen. Hier is het begin. Dag meneer de tjoolder met je karretje. Cashewnootjes voor mijn uil. Merci. Voor mij echt niets.   Waarom ben ik gekomen. Liep ik weg uit een verleden. Dacht ik werkelijk dat duisternis voor rust kon zorgen. Dat die schaduw die ik zo verafschuw zou verdwijnen.   Het is de neerslag van een oude wolk met grijze druppels. Welkom kinkel. Zegt nog een tweede keer die malle hottentot. Hij wil mijn uil een keertje aaien. Maar dat wil het beestje niet.   Het kent mijn broos verdriet. Weet dat het mijn oog beroert. Helder zien. Dat kon ik snel niet meer. Al bij de eerste barst. Het wit verloor zijn kleur. Sindsdien zitten de tranen stevig vast.   Als in een spleet. Een kloof. Waarin geen lach bewegen kan. Geloof me maar als ik beweer dat het te veel geworden is. Die ganse reutemeteut en het geroezemoes hier rondom mij.   Ik verkoos om nergens nog deel van uit te maken. Zie mij nu. In deze tent beladen vol met alle wezens uit een nachtmerrie. De circusdirecteur roept plots zeer luid. Er is een special guest.   Steve Wonder komt een liedje zingen. Een macaber melodietje. Voor de blinde mol misschien. Of voor de oren van een spin. En hij begint terwijl ik nog een slok neem. Dat komt ervan.   Want Lazarus zit in dit flesje. Dankjewel. Meneer Illusionist. Merci. Gij uiltje met je losse nek en hart dat mij verdragen kan. Ik ben er klaar voor. Ja. Meneer de Hoogheid. Sandokan.   Loods mij naar het einde van de strijd.       deel 4 van 'Cirque sans soleil' uit de reeks 'Over eelt en zurkelteelt'

Bernd Vanderbilt
0 0

Fanta voor de goudfazant

  Bergappelsienen uit de Himalaya en bier van het merk Lazarus. Meer is niet nodig om te overleven. Dat beweert de Hottentot. Hij zit naast me. Die Afrikaan met zotte muts op de kop.   Die Hottentot hij krabt de ganse tijd al aan zijn strottenhoofd. Hij lijkt me ongezond en terminaal. Een haan met keelkanker. Het wordt intussen aardig donker in mijn achterhoofd.   Eén trommel en trompet verspreiden veel kabaal en wreed geschal. In Kaboel. Zo weet die Hottentot. Daar is het altijd boel. Straks dan zal het mot zijn. Hier. Den duvel is al onderweg.   Dat zeg ik hem zodat hij tijdig vluchten kan. Maar goed. Direct nog niet. De goudfazant wil eerst een coca. En mevrouw de duizendpoot verlangt een fanta in een glas.   De koala wil een rietje voor zijn blikje prik met appelzuur. Genoeg getreuzeld en getuurd. De show mag nu beginnen. Waar blijft hij toch. Is de illusionist zijn wereld kwijt.   Want de vader zit al op die stoel, dat veel te zacht schavot. Het is de moeder met haar pop die niet eens kijkt. Ze paait de ganse tijd haar zuigeling en streelt het valse haar.   Ik neem een slokje Lazarus. Dat brouwsel van alhier. Het echte doorslikken. Dat komt misschien wel nooit. Al vindt dat bier zijn weg gelukkig naar mijn maag.   Hoera. Olé. Gepraat wordt door tumult en ophef overstemd. Hij komt. Hij komt. We klappen met een hand of twee. Meneer illusionist. Hoera. Olé. Je hebt het kistje mee.   Je brengt vijf zwaarden voor mijn hand en straks. Jawel. De circusdirecteur kondigt het aan. Die klooi daar op zijn troon. Hij mag erin. Sta op en kruip. Maar in die doos.   En alles gaat zoals gedroomd. Ik mag de beul. De bloedhond zijn. Die hem naar zijn hemel. Of de haaien helpt.     deel 3 van ‘Cirque sans soleil’ uit de reeks ‘Over eelt en zurkelteelt’

Bernd Vanderbilt
0 0

tuin van dode rozen

Als verloofden                                                                                                                                  Wandelen ze in een tuin van dode rozen                                                                                        zonder kleur en zonder geur                                                                                                        Gevangen tussen doornen van angst                                                                                            de angst om eenzaam te zijn Want ze zijn als doornen in je vel                                                                                                    pijnlijk om te verwijderen.                                                                                                              Maar ze weten het wel                                                                                                                      ze zullen blijven bloeden als ze bij elkaar blijven In de winter zullen hun blaadjes vallen                                                                                          en ook al valt er een zwarte schaduw                                                                                              in de lente groeien de rozenblaadjes weer                                                                                      en komen man en vrouw terug de rozen plukken Als vrienden

Anna.M
6 1

seizoenen

Zal je nog steeds van me houden in de winter                                                                                Wanneer mijn huid bleek is                                                                                                              en mijn lippen gebarsten zijn                                                                                                          Mijn handen zo droog als zand zijn                                                                                                 en m'n stem vaag en dof Zal je nog steeds van me houden in de herfst                                                                                Wanner ik heel de dag slaap                                                                                                            en minder buiten kom                                                                                                                      ik stilletjes huil in de nacht                                                                                                              en je niet kan lachen overdag Zal je nog steeds van me houden in de lente                                                                                  Wanneer ik heel het huis parfumeer met lavendel                                                                          en m'n ogen in tranen zijn zijn door de pollen                                                                                ik me niet meer kan concentreren op mijn werk                                                                            en m'n kinderhart mezelf terug overneemt Zal je nog steeds van me houden in de zomer                                                                                Met mijn haar nat in de zee                                                                                                              en in mijn ondergoed op het strand                                                                                                met een lichaam zoals iedere vrouw                                                                                                en niet in de perfectie zoals op tv  Zal je dan nog steeds van me houden?                                                                           

Anna.M
3 1

Dagen zonder zus

Dagen zonder zus Het is gewoon hoe ik het mij herinner                                                                                            Het gras, de lucht, haar stem                                                                                                          naast elkaar kijkend naar de wolken illusies Het station, met de passagiers van dag en nacht                                                                          in het eenzaame hoekje bovenaan de trap                                                                                    samen kijkend naar een schilderij in beweging Het theaterplein op zondag                                                                                                            het woud van verkopers en kopers                                                                                                en twee meisjes op een gitaar en viool    Het is gewoon hoe ik het mij herinner                                                                                              als ik kijk naar mijn doos vol met brieven                                                                                      met korte zinnen en telkens het zelfde slot Tot vrijdag                                                                                                                                         xxx                                                                                                           

Anna.M
9 1

Getrommel en het trammelant

  Omdat ik in een trommel woon. Niet van een fanfare of dat scheel orkest. De spanning wordt straks opgedreven door geroffel. Maar. Dat wil ik niet. De stokken om te slaan. Ze liggen daar. Er is een stem die alles overroept. Nochtans werd het al aangekondigd door de directeur. Best wel lang geleden.   Zie. Hij zit er al. Die ouwe zonder neus. Op die stoel. Hij kwijlt wat slijm. Man. Wat is er veel te doen en trammelant. In het publiek zit er een gier. Naast die reus met enkel oog dat hij niet droog kan houden. De snotterkop! Hopeloos verdriet en roos plastiek. De vrouw ze heeft een vaal gelaat.   Ze wil ginds achterin haar popje zogen zonder veel gegluur. Maar hoe vermijdt, versnijdt men dolle blikken en de kikker. Ja. Die is er ook. Een ark lijkt in een beek vlak nabij te hebben aangemeerd. De loopplank heeft ze van hun lot verlost en gans vooraan zitten er twee.   Het koppel mieren uit de klaagmuur praat daar vrolijk over winterweer. Mijn god. Wat een bedoening. Uit het bos van Niemendal zijn ze gekomen. Alle dieren, beesten die dat heerschap op die troon aanschouwen willen. Bedaar. Wees stil. De show begint. Mijn trom begint zijn vlies al uit te rekken.   Straks breekt zij weer los. De hel. Verschijnen tien demonen uit het niets. Voor elke vinger één. Als ik ze strek. Dan kunnen ze als vliegen landen. Straks. De eerste mep. Het komt. Geluid in overvloed en hier onder mijn vel. Daar waar de bloedluis slaapt. Zal enkel herrie, heisa heersen.     deel 2 van 'Cirque sans soleil' uit de reeks 'Over eelt en zurkelteelt'

Bernd Vanderbilt
0 0