Zoeken

Iets anders (150 woorden)

In een interview met de fantastische en 79-jarige auteur Mensje van Keulen vertelt ze over haar dagboeken (vroeger dus), maar ook over ouder worden (nu dus). Zo gruwelt ze van het feit dat oudere mensen het label 'oudjes' krijgen. Alsof ze kinderen zijn. Alsof ze geen mening mogen hebben. Alsof ze er niet meer toe doen. Een rollator zegt niets over het inzicht of de levenswijsheid van mensen. Je hoort het inderdaad vaak. Het is misschien goed bedoeld, maar dat houdt geen steek. Dictators zeggen dat ook over de inval in een ander land. Mensje heeft gelijk, ‘oudjes’ mag weg. Soms hoor je mannen praten over 'de vrouwtjes'. Dat is weer iets anders, maar het mag ook weg. Onlangs poseerden we voor de Big Ben in London. We stuurden een foto naar huis. Iemand zei: 'Is dat nu die befaamde Big Ben'? Onze oudste antwoordde: 'Ja, met de little Lavreysens'.

Rudi Lavreysen

10 1

Wat ik niet begrijp

'De mens, ge kunt gij daar niet aan uit.' Dat dacht ik op het vliegtuig toen we van Lissabon terugkwamen. Gerard Walschap komt niet vaak in mijn hoofd spoken, maar deze prachtige zin van hem was hier toch van toepassing. Laat me beginnen met het gegeven dat we op Portela Airport serieus hadden moeten wachten wegens een vertraging. Zitten, zitten, zitten. Zo lang dat je spijt begon te krijgen dat je geen koersbroek droeg. Met een zeemvel om je achterste te beschermen. De eetwinkeltjes waren bijna uitverkocht en de rij bij de hamburgerzaak was zo lang dat je het einde niet zag. Mobiele telefoons werden aan de laadpalen massaal opgeladen en ik zag zelfs enkele koppeltjes ruzie krijgen. Maar eindelijk verscheen het verlossende bericht op het bord met het nummer van de gate. Allen daarheen. Op het vliegtuig zat ik gescheiden van mijn familie. Ik zat naast een koppel. Zij hadden nog geen ruzie gehad. Het vliegtuig was nog aan het taxiën toen de vrouw naast me haar rugzak opende. Ze haalde er een grote bak met - denk ik – quinoa uit. Het deksel ging eraf en de geur van het goedje verspreidde zich over de aanpalende rijen. Ik moet hierbij aanvullen dat ik een vorm van misofonie heb. Het geluid van etende mensen of krakende chipszakjes jagen me behoorlijk op de kast. Daarom had ik bij het instappen al oortjes ingedaan. Want op de een of andere manier beginnen mensen altijd te eten als ze net in het vliegtuig of in de trein zitten. Maar waarom was die grote bak quinoa niet verorberd tijdens het wachten op Portala Airport? Er was toch tijd genoeg. Dat is wat ik niet begrijp. Daarom dacht ik aan die zin van Walschap. ‘De mens, ge kunt gij daar niet aan uit.’ Alsmaar minder.

Rudi Lavreysen

6 0

Tradities (150 woorden)

Het enige dat ik van Latijn heb onthouden is 'Pak uw boekske en uw bic'. Zo begon pater D.C. steevast zijn les Latijn. En 'pluvia', dat is ‘regen’. Wat een mens toch onthoudt. Dat ‘traditie’ is afgeleid van 'tradere' heb ik opgezocht. Het betekent 'overdragen'. Thuis was er de traditie om met oudjaar worstenbroodjes te eten. Met een echte worst, niet met een frikandel. Het wordt tijd om die traditie nieuw leven in te blazen, want die bakker is er nog. Het zijn nieuwe uitbaters, maar misschien smaken de worstenbroodjes nog hetzelfde. Het is bewezen, niets is zo sterk als geur en smaak om herinneringen op te roepen. Een mens hangt aaneen van de tradities. Het zijn allemaal kabeltjes. Knip er eentje los en het begint te sputteren. Tijd om mijn boekske en mijn bic te nemen, om ze te noteren. Een boekske vol herinneringen. De titel wordt ‘Memoria’.

Rudi Lavreysen

5 0

Pizza (150 woorden)

De man van de pizzatent op het supportersplein in London vraagt mijn naam. Ik heb bij hem net een pizza met ham en champignons besteld. In afwachting van een voetbalwedstrijd krijgt een mens honger. Dat is een van de vele voetbalwetten. Dorst is een andere wet. "Waarom heb je mijn naam nodig?", vraag ik al lachend in het Engels. "Because I'm gonna call you", zegt hij. Ik geef hem mijn naam en hij schrijft die op een papiertje. "Ben je al terug?", vraagt onze oudste. "Ja", zeg ik. "Hij gaat me roepen". We zijn benieuwd hoe het gaat gebeuren. Heeft hij een microfoon? Loopt hij het plein op? Een kleine tien minuten later ga ik kijken of de pizza al klaar is. Hij neemt hem net uit de oven. Toch jammer dat ik niet heb gehoord hoe mijn naam in het Engels klinkt. Gelukkig doet onze oudste doet het na.

Rudi Lavreysen

5 0

house human house

Koen Vlerick

3 0

Struif (150 woorden)

Ik ben geen koude eter, eerder een warme. Zelfs bij het ontbijt. Tenminste, als ik ontbijt. Dan is het toast of een eitje. Als het toch boterhammen zijn, sop ik ze in de koffie om het geheel een warm gevoel te geven. De schuld ligt bij ons ma. Nee, het is dankzij ons ma. Het gebeurde wel eens dat ze voor schooltijd al pannenkoeken had gebakken. Het waren dan nog eens boekweitpannenkoeken. Het zwaardere spul. Thuis zeiden ze 'struif'. Dan zat ik zo vol pannenkoeken dat ik niet vooruit geraakte op de fiets. Zelfs niet met de wind vanachter. Ik herinner me nog een les Duits, het eerste lesuur van de dag, met nog altijd die pannenkoeken op mijn maag. "Was gibt es draußen zu sehen?", vroeg de juf, toen ze me naar buiten zag kijken. Ik meende 'struif' te zeggen, of 'streuf' in het Duits. Maar ik zei 'nichts'.

Rudi Lavreysen

12 0

Den tweede tijm

“Ge kijkt precies zoveel naar uzelf”, zei onze jongste. Het was zo. Hij hield me een spiegel voor. Ik zag mijn spiegelbeeld in het grote raam. Een aangename nazomerdag zorgde voor een mooie weerspiegeling in het glas op het terras. We zaten bij familie. “Ja, het is zo”, zei ik. “Maar het is geen kwestie van ijdelheid. Zeker niet. Ik verbaas me nog elke dag over mijn grijze haren.” Die grijze haren staan ‘op’ mijn hoofd, maar ze zitten niet ‘in’ mijn hoofd. Wat beliegt een mens zichzelf toch. Natuurlijk heb ik een grijze leeftijd. Natuurlijk ben ik over de helft. Nog niet in de verlengingen, maar toch minstens in ‘den tweede tijm’, zoals men vroeger de tweede helft van het voetbal noemde. Diezelfde avond ging het grijze avontuur verder. We zaten ergens anders, maar het was precies het thema van de dag. Iemand zei dat er een modeshow was geweest met enkel grijze mannen. Geen saaie mannen, maar mannen met een natuurlijk grijs kapsel. Iemand anders zei dat grijsheid voor wijsheid staat en toen was het hek helemaal van de dam. Een discussie tussen de grijzen en de zwarten. Toen vertelde ik het verhaal van ‘Kojak’. Kennen jullie die serie uit de jaren ’70 nog? De acteur had altijd een lekstok in zijn mond. Enkel om te spreken ging die lolly even uit zijn mond. “Iedereen keek naar zijn lekstok”, zei ik. “Het was zijn middel om met roken te stoppen, maar door die lolly waren de mensen ook minder gefocust op zijn kaal hoofd.” Toen begon iemand anders over ‘Columbo’, die andere detective uit de jaren ’70. En daarna had iemand het over ‘The Streets of San Francisco’. Het bewijst alleen maar dat we ouder worden. We zitten in ‘den tweede tijm’, maar we kunnen nog altijd winnen.

Rudi Lavreysen

9 0

La Grande Belezza (150 woorden)

Alessandro Onorato is de Romeinse schepen van Toerisme en Grote Evenementen. Hij heeft beslist dat toeristen voortaan € 2 moeten betalen om de Trevifontein te zien. Het gaat geen zier helpen Alessandro. Die twee euro gaat er voor de toeristen nog wel af. Het is een prachtig stukje kabbelend water, laat daar geen misverstand over bestaan, maar het is mijn inziens niet de mooiste van Rome. Dat is de Fontana dell'Acqua Paola, die u misschien kent uit de film La Grande Belezza. Na een schone wandeling door Trastevere en een pittige klim kwamen we erbij uit. Het mooiste moment van de Romereis die ik met onze jongste heb gemaakt. Je krijgt meteen een prachtig zicht op Rome. Ik kreeg ook meteen zin om in het koele water te duiken, want het was er ongemeen Romeins warm. Dat heb ik niet gedaan, maar onze jongste heeft me toch moeten tegenhouden.

Rudi Lavreysen

4 0

De pauzeknop (150 woorden)

Het is gebeurd. We hebben een woord van het jaar. We hadden ook al een jongerenwoord van het jaar. Ik ga de twee woorden (alhoewel woorden, bij de jongeren was dat zelfs niet) hier niet herhalen, omdat ze al uitentreuren herhaald zijn. En mocht u ze toch gemist hebben - u was bijvoorbeeld op vakantie naar het zuiden van Chili - zoek ze dan gewoon even op. Ik wil wel mijn woord van het jaar met u delen. Dat is ‘pauzeknop’. Hoezo, een bestaand woord? Mag dat ook? Zeker, alles is toegelaten, zo blijkt. Er zijn heel wat mensen bij wie ik op de pauzeknop wil drukken. Bij bepaalde wereldleiders en hun entourage, maar ook bij een jurylid uit De Slimste Mens Ter Wereld. Dat kan je zelfs niet meer ‘druk’ noemen. Op mijn afstandsbediening vind ik de pauzeknop blindelings. Net als de uitknop trouwens. Nu nog bij die mensen.

Rudi Lavreysen

0 0

Plakband (150 woorden)

Het gebeurt wel eens dat ik mijn krant moet herstellen. Onze brievenbus heeft enkele scherpe randjes. Met twee weekendkranten is het voor de bezorger geen sinecure om die volumineuze kranten schadevrij in de bus te steken. Daarom ben ik 's morgens soms al in de weer met plakband. Scheuren in de krant, ik kan er moeilijk tegen. Als mijn gezinsleden het me zien doen, verklaren ze me zot. Er is nog werk aan ons vader, denken ze dan. Maar ook aan die krant is werk geweest. Schrijven gaat niet vanzelf. Alhoewel, tegenwoordig wel. Verklaar me opnieuw gek, maar ik geloof nog in echt journalistiek werk. Daarom schil ik ook nooit de aardappelen op de krant. De schillen gaan in een bakje en dan meteen in de vuilnisbak. De kranten blijven nog een paar dagen schadevrij in huis. Er wordt ook niet geschreven op de krant. Tenzij de letters van het kruiswoordraadsel.

Rudi Lavreysen

0 0

Vuur

Ik blus het vuur waar jij olie op gooit met het water dat bij de wijn zou moeten

Alicia Doet Haar Best

7 1

Per boot naar Diepenbeek

Op de bodem fluistert het wrak. Wat is het rood en warm. Tomaten praten over een zonsondergang. Luister goed. Gelijk een mens naar een planeet die hitte lust. Intussen. Op die bodem. Fluistert nog steeds. Het wrak. Schat. Zoen mij dan nog eens. Neen. Dat gaat niet. Ik zit in een diep week dal. Van Roozendaal naar Diepenbeek. Ja. Één ticketje graag. Oef. Ik word dra verlost. Door kalmte. Zo sprak een tong op de zeebodem. En straks. Dan krijg ik een bult. Gij onnozelaar. Heb je een plan? De introductie van de dromedaris in Nieuw-Zeeland is helaas geëindigd als die icebergsalade op de Titanic. Op dat diepe zand. Ik lig daar al eeuwen, Liefste. Onder druk te rusten. Soms wit met nog wat blauw van twee gebroken ogen. Vaker paars en kil. Zo. En u? Drenkeling in spe. U zit nog op het strand. Heeft de toekomst al vermoedens? Beterschap of verval. Boter op je hoofd. Een restje brood. De echo van een zwanenzang. Het is gelijk die stilte. Zij hoort alles en begrijpt niets. Terwijl ik dacht. Aan jou. Gelijk een teek aan bambivel. Schat. Echt. Ik ben onderweg. Jawel. Van Roozendaal naar Diepenbeek. uit de reeks 'Reizen met Ricky'

Bernd Vanderbilt

7 0

Marcel (150 woorden)

“Goedemiddag. Ik ben Marcel, ik zou u graag iets willen zeggen over wat de bijbel voor u kan betekenen.” Awel, Marcel, misschien kan dat wel, maar zo aan de bel, dat vind ik moeilijk, jawel. Genoeg rijmelarij. Soms heb ik zin om die bijbel nog eens ter hand te nemen. Er valt wijsheid uit te halen. En als er iets is wat we nodig hebben. Heb ik nog een bijbel? Ik heb er ooit een gehad. Eentje met een rode kaft. Ik vermoed dat die ergens op zolder ligt. Ergens bij 'Het Verdriet van België'. Dat boek wou ik afgelopen zomer terugzoeken, na een radioprogramma over het boek. Diezelfde namiddag meende ik Marcel in het centrum te zien. Ik zei tegen mijn vrouw dat de man op het dorpsplein Marcel van de bijbels was. Maar toen hij dichterbij kwam, bleek het hem niet te zijn. Een mens kan zich vergissen.

Rudi Lavreysen

11 0

Westkapelle

En nu? We stappen verder, de dijk is nog lang. Een fietser spreekt me aan, vraagt me om op de bank te zitten. Hij verlaat het zadel. Ik doe het, bij wijze van veel te vroeg Kerstcadeau, ik geef het deze keer aan een wildvreemde. Mijn kont is koud. Hij vraagt me op de bank te staan. Zie je nu de overkant? Nee, ik zie geen ander land. En nu?

Ingrid Strobbe

11 0

Jingle jangle (150 woorden)

Mijn grootste geluk is dat ik geen wekker meer moet zetten. Bij wijze van spreken natuurlijk, dat ‘grootste geluk’. Maar het is wel aangenaam. Het nadeel is: uitslapen zit er niet meer in. Ik word altijd spontaan wakker tussen 5 en 6. Tenzij we op reis gaan en het transportmiddel - een gereserveerde trein of vliegtuig - vertrekt op een vroeg tijdstip. Dat wil je niet missen. Maar die wekker, nee, die mis ik niet. Een kennis schakelt op werkdagen de wekker op zijn smartphone in en laat daarna zijn oude wekkerradio aflopen. Het is dus eerst een gezoem en dan gaat het van 'tuut tuut'. Maar dan langer. Vervolgens krijgt zijn wekker een mep zoals in de film. Toen ik nog een wekker nodig had, liet ik bij het ochtendkrieken wel eens ‘Mr. Tambourine Man’ van Bob Dylan afspelen. Kwestie van klaar te zijn voor die ‘jingle jangle morning’.

Rudi Lavreysen

12 0

Koude koffie (150 woorden)

Vader dronk graag koude koffie. Als hij in de tuin werkte stond zijn gietijzeren drinkfles op het geklinkerde tuinpad dat de twee helften van onze tuin scheidde. Ook als hij een fietstocht maakte ging het mee. Hij bond het goed vast onder de snelbinders van zijn bagagedrager. Hij deed er zelfs nog wat melk bij. Suiker weet ik niet meer. Ik krijg het alleszins niet binnen. Niet dat ik bewust koude koffie drink, eerder per ongeluk, als ik de koffie op het werk weer eens koud heb laten worden. Er ontsnapt me dan een gruwelzucht van de vieze smaak in mijn mond. Het zal wel een kwestie van gewoonte zijn. Hij heeft niet meer meegemaakt dat koude koffie of koude thee commerciële producten werden, zoals icetea of ijskoffie. Kijk, dat lust ik dan weer wel. Het zal de tijdsgeest zijn zeker? Maar vader had het alleszins graag, die koude koffie.

Rudi Lavreysen

8 0

Het fictieve gitzwart.

Hij keek naar de serene top van de berg, werd plots moedeloos. Nooit eerder had hij zo'n moedeloosheid gevoeld. Op een rotsblok zeeg hij neer. Met de ogen dicht zat hij daar. De tijd vloog voorbij in een vogel, zwart verenkleed. Na enkele minuten rust vielen de enorme cactussen hem op. Vreemd dat hij ze niet had gezien, ze stonden echt overal! Er groeiden vruchten aan. Hij keek er naar, gebiologeerd als een kat naar een muis. Zou hij? Het avontuur dat hij was aangegaan leek bij die gedachte stekelig en onverstandig, het karakter van een thriller. Eergisteren scheelde het niet veel, een korte regenbui had zijn klim gevaarlijk glad gemaakt. Hij was uitgeschoven maar niet gevallen, goddank. Een deel van zijn bagage was naar beneden gedonderd. Twee liter water was hij voor altijd kwijt. Hij keek weer naar die ene cactus, naar de vrucht die misschien wel sappig was. Zijn dorst twijfelde maar niet hij, niet Hendrik! Hij was steeds bedachtzaam. Met de handen in het haar kon hij nog net bukken voor een gitzwarte vogel met kwaadaardige ogen.

Ingrid Strobbe

8 0

Mijn lief lust friet

toen frieten nog niet eens bestonden dacht de aardappelloze bloos, mijn schat gelijk een ochtendstond die rood niet lossen wil ik luister soms naar dingen die zo oer zo oud zijn als de zon of minder ja, doe maar mayonaise een vorkje hoef ik niet het verdriet die scheve horizonten zet je op mijn schoot toen frieten nog niet eens bestonden zo klinkt de wereld nu stokoud en beroerd gelijk een uitzichtloze draait de wereld dol ik dop voor jou mijn pink in elke saus je kont is lekker warm terwijl de lijken nog eens geeuwen zucht de mensenklucht ik hoor het niet hoe deze eeuw vergaat ik ben gestopt voor jou hier in dit frietkot bij mijn vriend beeld ik me in dat jij mij echt en zelfs het zout verstaat uit de reeks 'Alfred Frietkabouter'

Bernd Vanderbilt

6 1

Beeldvorming.

Inge, doe je de gordijnen dicht? Nu de kamer in het duister ligt, is onze focus beter. We kijken met z'n allen naar de foto, het beeld communiceert. Na een kwartiertje worden we gevraagd wat we zagen. Paulien huilt luid, ze schaamt zich niet voor haar verdriet. Ze zegt dat wijlen haar vader een gelijkaardige baard droeg. Mark geeuwt, geeft woorden aan zijn verveling. De foto is mooi maar niet meer dan dat. Tars gaat vooraan bij de foto staan. Is deze echt, vraagt hij. Nee, deze man kan onmogelijk van taal zijn maar het dier spreekt. Enkele aanwezigen lachen, de meesten kijken op van die vreemde visie. De alpaca verlaat het lokaal. Niemand had het dier in de man opgemerkt.

Ingrid Strobbe

11 2

Een half woord

"Ik lees niet meer", zegt de vrouw aan de toog van het café. Ze kijkt naar de man die aan het tafeltje bij het raam een boek leest. Wat leest ze niet meer? Geen boeken? Of tijdschriften? Geen bijsluiters van geneesmiddelen? Geen ondertitels? "Het weer is halfweg", zegt de man die naast de niet-lezende vrouw zit. Haar man, vriend of een kennis. Hij heeft niet gehoord wat ze zei. Denk ik. Omdat hij over iets anders begint. "Halfweg. Want de mensen komen af en toe naar buiten, maar ze gaan alsmaar meer binnen zitten." Hij neemt een kleine pauze en drinkt van zijn koffie. "Hier zitten we ook binnen, maar we moeten eerst naar buiten. Van al dat binnen zitten hebben ook zo veel mensen de griep. Dat zei die viroloog in de krant.” Ik dacht, nu gaat hij hoesten, maar hij deed het niet. "Kranten wel, maar dat is eigenlijk geen lezen", zegt de vrouw, terwijl ze de krant neemt die op de hoek van de toog ligt. "Je kijkt naar de koppen, de foto's, de prentjes en af en toe lees je een zin. Dat is geen lezen", herhaalt ze. "En dan weten dat ik vroeger zoveel boeken heb gelezen." Ze luisteren maar half naar elkaar. Toch vangen ze flarden op van wat de andere zegt. Het is een wonderlijk gegeven. Misschien zijn ze al lang bij elkaar. Dan heb je maar een half woord meer nodig. Zelf heb ik ook de neiging om overal boeken mee naartoe te sleuren. Pockets die in de achterzak van mijn broek of in de binnenzak van mijn jas passen. Bij het kopen van een nieuwe jas is dat de eerste aftoetsing. Geen binnenzak? Sorry jas. Deze is voor iemand anders. Waarom de mevrouw niet meer leest heeft ze ons niet verteld.

Rudi Lavreysen

4 0

Laad meer ...