Zoeken

Matroos Lippens

  Hij is een keer ontsnapt. Hij wilde naar de zon of naar het Vondelingenpark. Op zijn weg vond hij een tube talg voor glibberig bedrog. Kijk hier. Dit is diezelfde zot in spiegelbeeld. Matroos Lippens, kortweg wel eens De Lip genoemd, hij droeg die dag een hoed met rode bol. Hij plant nog jaarlijks kaarsen in een taart en al die foto's liggen in een kist. Het ding heeft vale vlekken op de flanken en zit overvol. Alleen maar brol. Dit zijn zekeringen, draden, schakelaars, gespaard om zonlicht te herleiden tot een sober licht en Matroos Lippens, die malloot met zijn duikboot, hij is goed gestoord! Dat ben ik toch vrij zeker en zie hier. Dit is zijn pop met holle kinderkop. De ogen leven nog. Hij heeft destijds een gat geboord, hier achter in dit hoofd zit nu een klein ventiel voor overdruk en winterdamp. Zijn alaam ligt er nog naast en dit is zijn tekening. Van een wild konijn. Het graaft en graait naar ondergronds geluk. Het beestje rust nu naast een dodeman voor rampgevallen en ik ken hem goed, De Lip. Als hij slaapt, dan moet het ganse kistje zwijgen. Alles ruikt hierin zo erg naar toen en als je met één hand de rand volgt, dan kan je zomaar ine en afzink tuimelen, waarna je nog eens dieper valt, recht in die afgrond met zijn oude kloven. Ik ken het vallen beter dan De Lip en er is dat ijverig vermoeden. Het kan fluisteren. Het lispelt dat de bodem al zijn valsheid heeft verloren. Soms hoor ik nog geklop en ik weet dan wie het is. Snakt mijn matroos naar verse lucht? Of wil hij weer een vuurtje stoken op de oevers van het leed? Warm mag het zijn. De zwerm met ijsvogels is weg. Opgegeten door het maanlicht en de wolven treuren met hun muiltjes dicht. Godzijdank. Ze huilen nog zelden. Niets wordt nog aanroepen en op wenteldagen wordt niet meer gedanst. Niets valt er te vieren en het feestje wil nog enkel drank. Schud maar aan die flesjes. Zinloos. Johnny Walker, bloed van manke duizendpoten, geuzenzuur en antigel. Alles leeggezopen. Hoeveel kunnen levers van matrozen wel verdragen? Er zit trouwens een barst in mijn onderzeeër. Het ding is trouwens bijna blind. Enkel bovenaan is er een raampje voor wat licht en beelden van de lucht. Mijn matroos, hij zit daar opgesloten. Al zijn ganse leven lang. Ik heb nochtans heel veel voor hem vergaard. Medailles, soms van goud, soms van plastiek, etuitjes voor illusies, veel cassetjes met geluiden van het vasteland en ik heb ook een potje smeer. Zwarte crème voor zijn schoenen. Het is voor ooit. Het is voor zijn uitstapjes, voor de tochtjes naar een totempaal waarrond een zeemeermin zich slingert. Droom maar, Matroos Lippens. Je geraakt er toch nooit meer uit en ik weet het. Die sirene van je is je lief. Dat is altijd zo geweest. Blijf haar stevig vasthouden en als ik niet kijk, kus haar dan nog een keer. Helaas is zij niet meer dan een karkas, wat naakte graten aan een rug. Hoe het ook zij. Matroos Lippens zoent haar urenlang, al heeft de dood geen lippen meer. Is het te begrijpen? Is zijn hart van ebbenhout? Het moet wel pure liefde zijn en misschien kan dat in zijn wereld, waar de schimmen doelloos door de bossen dolen en een potje willen neuken met de stilte. Oké. Ik vind het goed zo. De mond van elk kanon dat te veel buldert, mag gebroken tanden hebben. Al die mensenheisa mag gedempt blijven en als het moet, dan kruip ik zelf ook in die onderzeeër, net zoals die schelm ooit deed, lang geleden. De lucht kon toen nog blauw zijn. Ze durfde fris te ogen en Matroos Lippens zat daar. Hij keek omhoog. Hij kon toen dwars doorheen het deksel ademen. Zijn ogen waren nog van zuiver glas. Hij zag de kleuren zonder twijfels over tinten of de echtheid en het lot vermocht. Matroos Lippens rook het groen. Gewoon wat gras. Ik had die dag nochtans zijn schoenen niet gepoetst. Weg was hij. Maar niet voor lang.     uit de reeks 'Kleinood'

Bernd Vanderbilt
10 1

In het bos

In het bos Hoor ik de wind zingenHoor ik bladeren fluisteren Hoor ik bomen vermoeid kraken In het bos Hoor ik thuis 

smis
31 0

van mama voor Lotte

Lotte   Als alles goed gaat word ik nu verteerd en hebben de wormen flink hun werk aan me. Ik laat me niet zomaar doen, weet je wel? Ze moeten eerst langs mij passeren voor ze jou te pakken krijgen. Ik ben een vechter, dat heb je me zelf verteld. Mijn woorden kleven niet meer vast in proppen in mijn hoofd, zoals de dokter ons vertelde. Iedere minuut vliegt er nu wel een voorbij. Sommige klitten nog wat samen, maar de tocht hier doet flink zijn werk. Het lucht op om de antwoorden op jouw vragen van de voorbije jaren hier voor me te zien hangen. Ik schik hun woorden met punaises links en rechts van me. Zie je wel dat ze er waren? Weet je nog dat papa je belde? Nu ja, die ene keer toen hij me met rode punaises elk blaadje van de scheurkalender op de verjaardagskalender zag prikken? Hoe luid ik ook riep, ik moest ermee stoppen. Papa kon niet weten dat ik de dagen wou bewaren en net als verjaardagen wou laten terugkeren. Ik wou ze vastzetten, bijhouden. Ik probeerde tevergeefs de stapels in mijn hoofd in te tomen, maar het had geen zin. Woorden die zich de laatste jaren steeds hoger opstapelden geven zich niet snel over. Ze dansen nu om me heen. Enkele onder hen weten te ontsnappen, landen als houtduiven in een tuin en pikken hun snavels tussen de zoete geur van vers gemaaid gras. Dat droom ik toch. Hoe gaat het met papa? Vindt hij de afstandsbediening van de televisie nog steeds terug? Vergist hij zich al over welke dag de markt is? Hij doet zijn best, Lotte. Net als jij je best deed en naar me toe bleef komen, ook nadat ik je afblafte toen je me mijn geldbeugel afsnoepte bij de bakker en in mijn plaats betaalde. Bedankt dat ik de tafel niet meer moest dekken voor het Kerstfeest, bedankt om me een mes te geven wanneer ik met twee vorken at, bedankt voor je talloze pogingen om in de binnenkant van mijn hoofd te klauteren en me proberen te begrijpen. Bedankt. Geef liefde, Lotte, aan wie het je waard is. Verstil op het terras van je dromen en kijk rond je. Ooit vertel ik je stapels en stapels verhalen.   Liefs mama

de amechtige specht
0 0

Almachtig

Ik beeld me in dat mijn vingers zich in het voorbijflitsende landschap boren en diepe kloven trekken in de aarde. De grond spat uit elkaar, koeien vliegen over hekken, bomen ontwortelen, vogels zwermen op en kerken staan in brand. Een waas van rook, puin en stof vertroebelt het zicht, ik tik almachtig tegen het glas. Hoe vreemd is het dat je lijf instinctief lijkt te weten wanneer het thuiskomt. Er staan nergens borden, ik heb mijn dorp nooit gezien vanuit een trein, maar dit is het onbetwistbaar. De trein vertraagt en ik verzamel mijn spullen, de cola, de restjes brood, het boekje waar ik een uur heb zitten in kladden en de zinnen maar niet aan elkaar geregen kreeg. Mijn handen trillen, ik wankel wanneer de trein stopt. Ik stap als enige passagier uit en beland in het niemandsland. De kou bijt in mijn wangen en ik loop het eindeloze perron af naar het oude treinstation dat uit elkaar lijkt te vallen. Hij is er nog niet. Ik ga zitten op de volgekladde stoeltjes die uitkijken over het dorp en probeer alle herinneringen een plaats te geven. 

LKN
4 1

ZOEKEND

Het moet hier toch ergens liggen? Verwoed graai ik verder tussen de eindeloze berg spullen op mijn bureau. De stapel schets- en notitieboekjes schuif ik op de grond: zorgen voor later. ‘Rommel’ zou mijn vriend zeggen. ‘Gecontroleerde chaos’ zeg ik. Ik ben precies altijd iets kwijt, alsof ik immer op zoek ben. Eeuwig zoekend, mezelf verliezend in de zoektocht. Ik vloek binnensmonds en loop mokkend terug de woonkamer binnen. Hij zit al klaar in de zetel, jas en schoenen aan. Hij straalt een rust uit die me enerveert. Wellicht omdat het een rust is die ik niet ken en misschien nooit zal kennen. Een rust waar ik jaloers op ben. Ik haat vertrekken. Omdat je nooit echt weet waar je gaat aankomen. Hij lacht breed als hij de donderwolk op mijn gezicht ziet. “Maar liefje, je had hier toch zin in? Het komt wel goed.” Het. Komt. Wel. Goed… Er zijn wellicht geen vier woorden die ik meer afschuw dan deze. Wat is HET? Wat is GOED? Niemand die het weet. En toch zegt iedereen het. Hij kijkt me vragend aan “Immer zo spraakzaam, nu zo stil?”. Ik knijp mijn ogen tot kleine spleetjes. Als ik zou kunnen, had ik gegromd. Ik heb altijd veel woorden in mij, maar het lukt soms niet om ze uit te spreken. Dan blijven ze in mijn hoofd tollen tot ze tegen elkaar botsen en in stof lijken op te gaan. Of net groter en groter worden. Plots zie ik iets blinken in de winterzon. Het boek! Dat moest en zou ik meenemen. Ik heb het al zo vaak gelezen, maar het vertelt telkens een ander verhaal. Zijn laatste cadeau aan mijn zussen en mezelf. Ik draai de flap open en laat mijn vingers zachtjes langs het handgeschreven tekstje glijden.  ‘Voor de Heilige Drievuldigheid.’

LiBre (Wabliefjes)
0 0

Woorden

hoe kan ik beschrijven wat je moet kunnen proeven De geur je neus indrijven In je netvlies groeven Hoe kan ik je vertellen Wat niet valt te verklaren Woorden die in mijn keel blijven knellen Gedachten die ik nergens kan bewaren Maar het is zoals het is En niet alles is gemaakt om te delen Hoe lang ik ook naar woorden gis Niets beschrijft iets in zijn gehelen 

smis
16 1

Virus

Ieder in zijn bootje Bevaart de golven van het virus Ieder gevangen in zijn gezondheid Bevaart een zee zonder zicht op land  Maar als de nacht Haar donkerste uur geslagen is Zal het licht van een vuurtoren Het verste gedragen worden Want hoop zal ons leiden In de richting die we moeten varen We weten niet hoeveel golven nog Maar we moeten het licht in ons hart bewaren 

smis
8 0

Hersencellen

Pas als de stilteDe ruimte vultHet duisterZich tussen mijn oren nestelt Dan komen de dromenBeleef ik andere levensBezoek ik dimensiesEn vergeet ik alles bij mijn ontwaking Maar kleine flardenGevangen in mijn hersencellenKomen soms terug naar het oppervlakEn laten mij dagdromen over hun betekenis

smis
8 0

Als het buiten giet

ze vraagt me somswaarom ik zelden nog huilwaarom geen traan me verlaatmaar ik maak er geen woorden meer aan vuil wat zou ik moeten zeggende wereld huilt al genoegik weet niet of ik het uit kan leggenzonder dat ik de daad bij de woorden voeg Maar als het buiten gietvoel ik de pijn van volwassen zijnen verdrink ik in mijn verdriettot de volgende zonneschijn

smis
8 1

Grazend hert

Grazend hertEen schoonheid in de schemerIk mocht je beglurenEen moment dat eeuwig mocht duren Ongestoord ging je je gangDe dans van de natuurOp het ritme van ritselende bladerenEen spektakel van emoties Je hebt me nooit gezienMaar je blijft dartelenDoorheen mijn gedachtenTot dagen verder

smis
3 0

Vrouw

Mijn vrouwZe maakt me gekIk begrijp niet langerHoe wij samen leven moeten Ze heeft kasten vol mooie klerenMaar als ze 's avondsNa een lange dag wil rustenDraagt ze mijn favoriete t-shirt Als ik eten maakEn het lukt me iets lekkers te makenVerdeel ik alles tussen ons tweeEn steelt ze nog het laatste van op mijn bord Of als ze ergens heen moetHeeft ze graag dat ik haar brengOokal heb ik nog veel in huis te doenWil ze dat ik haar chauffeur ben Blijkbaar kiest ze uit alle kleren,Al het lekkers in huisOf op drukke dagenVoor mijIk ben gek op haar.

smis
14 1

Cursus

Auteurslezing Bart Moeyaert ONLINE

Start op 25 nov 2020

Regio Online

Cursus

Auteurslezing Bart Moeyaert ONLINE

Start op 25 nov 2020

Regio Online

Over kastelen en kastanjes

  Ooit stond ik nog op. Ik had een bolsterbaard, een hoofd met gaten door een oorlog en het sijpelde. De zon scheen evenwel volop, het liefst van al bergaf, omdat de stralen het begaven als de hoeken veel te scherp waren. Ik moest een rond kasteeltje kopen. Ik zou een prins worden met stoppels, met de laarzen van een kleuterheld. Ik ging wat kleuren aan de muren van een schedel hangen. Liefst aan de binnenkant. Beter uit het zicht. Want uit het oosten waaide onzin en een bries blies uit het westen stilaan waanzin. Zo wilde het. Zo voelde het en op het binnenplein lag mijn gitaar waarvan de snaren zich verhangen hadden. Het kon nog een nest worden. Voor vogels van de stilte. Er was niet veel meer nodig. Ik moest nog zachter stro kopen. Ik zou de prijs kunnen betalen die het leven van me vroeg. Ik vond jawel een aar of vier, twee nagels voor de kop. Ietwat kaduuk. Ik kocht de helm, werd met gemak een prins die kleutertjes ontvoerde uit hoopvolle dagen. Het steekspel tussen toen en nu lijkt me gewonnen door een donker paard. Er zitten sporen in het lijf. De wormen van de jeugd, ze hebben de kastanje ijverig doorboord. Ze kennen nu de bochten waar geen schittering kan komen.     uit de reeks 'Waanhoop'  

Bernd Vanderbilt
40 2

Hier zijn er geen gedachten of tijd. Hier is er alleen het nu.

Het heldere water zoekt een weg naar beneden. Het stroomt tussen stenen, neemt takjes en blaadjes met zich mee. Het ruisende bos strekt er zich hoog bovenuit. De pijl van de wandelroute wijst diagonaal omhoog, hoe hoog is moeilijk in te schatten. Aan de voet van de helling kus ik je en loop er dan vandoor, langs het stromende water het bos in. Jij blijft even staan en kijkt hoe ik naar boven klim. Wat verder wacht ik op jou, gehurkt aan de rand van het smalle beekje. Ik steek mijn hand in het ijskoude water. De koude stroomt tussen mijn vingers door. Ik kijk je glimlachend aan, sta recht en stap via de stenen in het water naar de overkant. Je knielt en steekt twee vingers in het water. Dan loop je naar me toe, sla je jouw armen om me heen, streel je mijn wang en druk je een kus op mijn voorhoofd. We luisteren naar de stilte rondom ons. Je laat me los en loopt voor me uit verder het steile bos in. De boomwortels en losliggende stenen vermoeilijken ons pad. Ik volg jouw voetstappen want waar jij veilig stond, zal ook ik veilig zijn. We zwijgen en zoeken elk ons eigen ritme. Soms doorbreekt een van ons de stilte, om uit te blazen of om ons aan te moedigen. Hier zijn er geen gedachten of tijd. Hier is er alleen het nu. Geen gedachten over straks of vorige week. Ik heb geen idee hoe laat het is. Tot de kerkklok in de verte luidt. Vier keer. We zijn er vast bijna, zeg je opnieuw. Telkens hoop ik dat je gelijk hebt. Mijn voeten willen niet meer, ze doen pijn. En dan, even plots als de helling begon, stopt hij. De rotsen laten we achter ons en we komen op een aangelegd pad terecht. Hier zijn er enthousiaste ouders, luide kinderen en honden die liever thuis waren gebleven. Alsof we terug in de wereld komen, zeg ik en jij slaat je arm om me heen. Je klopt zachtjes op mijn schouder. De zon straalt tussen de boomkruinen door. Het glas ijskoude limonade dat we in het boshutje drinken, is het beste dat ik ooit dronk.

Evelien Boutsen
28 0

Goud.

Ik laat mijn hoofd op je schouder rusten en neem de omgeving in me op. De ondergaande zon laat een gouden gloed over het landschap vallen. Het gras van de heuvel waarop we zitten, de bomen van het bos aan onze voeten en wij. Ook wij zijn goud.  Boven het dal in de verte hangt een donkere regenwolk. Als ik later aan die wolk terug zal denken, zal ik er de symboliek van inzien. De donkere wolk is er, maar raakt ons hoekje van het universum niet. Vandaag schijnt de zon in onze ogen en is alles goud/goed. Ik ruik aan het plekje in je nek waar je huid en T-shirt samenkomen. Adem diep in en uit. Hier en nu bestaan het verleden en de toekomst niet. In dit nu maken we herinneringen waar we naar kunnen terugkeren wanneer een donkere wolk boven ons hangt. 

Evelien Boutsen
12 1

Hoe ver

Hoe ver is ver Toen we nog dichtbij mochten zijn Toen een badge nog magie had Als tovenaar van een wit blad Toen de dokter nog de krant las En een nietje gemeen was Het was weer druk in de cafetaria Vol maskers, gel en schorten Lekker Grieks gaan eten En de rekening vergeten Elfjes zien dansen op een ondergronds feest Hoe plezant was dat niet geweest Vergaderzalen zoeken, onze dagelijkse hit Teams weet nu in welke bureaustoel jij zit De trein weer eens op tijd  Als hij de kamer ernaast binnen rijdt Hoe dichtbij is vlakbij Met alle collega’s aan mijn zij   https://autismestorm.home.blog

Autisme Storm
13 1

Schizofrenie

Schizofrenie schizofrenie schizofrenie schizofrenie Een ziekte is net zoals een naam, pas als je het vaak genoeg schrijft, raak je er aan gewend.  Of misschien ook niet. Misschien raak je er wel nooit gewend aan. Misschien zeul je het voor altijd mee. Over alle bobbels in de weg.Langs elk obstakel, van elke helling. Een ziekte is iets wat niet iedereen ziet, maar als het hun opvalt, zien ze enkel dat. Mensen kijken naar me alsof ik (al) dood ben. Ze vragen aan mama of het te genezen is en of het niet vreselijk moeilijk is om "zo’n kind" op te voeden.  Ik ben “zo’n kind”.Ik ben een last.Ik ben mama’s last.Die ze mee moet zeulen over de bobbels in de weg.Langs elk obstakel, van elke helling  Ze zien me als “het zieke meisje” en mama als “de moeder van het zieke meisje”.  SCHIZOFRENIE 12 letters;een veel te lang en moeilijk woord, voor een nog veel moeilijkere ziekte.Als mama erover verteld, zegt ze dat ik ‘een syndroom’ heb. Of een “psychosegevoeligheidsstoornis”. Want vanaf het moment dat iets een echte naam krijgt, klinkt het eng. Dan ben ik echt ziek. Dan is er geen uitweg meer. Ik heb mama nog nooit tegen iemand horen zeggen “ze heeft Schizofrenie”.  Misschien is ze er bang voor. Misschien is ze bang voor de ziekte, voor mij.Misschien ben ik er ook wel bang voor.  

AVL
13 1

Immostreken

Is het je de laatste tijd al opgevallen hoe immokantoren altijd maar arroganter uit de hoek komen? Meer en meer blijven te-koopborden van verkochte woningen weken staan, om misbruikt te worden voor de zelfophemeling van het kantoor in kwestie. Stickers in schreeuwerige kleuren verkondigen de recordtijd waarin het onroerend goed verkocht werd, alsof ze willen zeggen: 'Kijk eens wat onze Guillaume hier heeft klaargespeeld. Verdient dat geen applausje?' Zo heeft Immo Vermortel een charmante, instapklare eengezinswoning 'verkocht binnen de maand'. Vastgoedkantoor Van der Steen, zo vertelt de sticker me, deed het beter en wist een rustieke villa in volle natuur 'IN MINDER DAN EEN WEEK!!!' van de hand te doen. Mij doet het allemaal wat te hard denken aan de politiekers die, weken na de verkiezing, met een bek vol scheve tanden en een bedanktsticker naast hun voorhoofd nog altijd zielloos in de leegte hangen te grijnzen. Voor we verdergaan, moeten we het eerst even hebben over het begrip immotaal. Als copywriter heb ik best wat ervaring met het verbloemen van bepaalde producteigenschappen. Geloof me, ik heb mijn portie marketing bullshit al gezien en geschreven. Maar de met roze leesbril gepende poëzie waarmee de vastgoedverkopers hun zoekertjes vullen, is zo van de pot gerukt eufemistisch, dat zelfs mijn mond er elke keer opnieuw van openklettert. Want wie een rondleiding kreeg in die charmante, instapklare eengezinswoning van Immo Vermortel, weet ondertussen dat het een groot uitgevallen tuinhuis betreft, op een stuk grond dat te klein is om in are uit te drukken. Die rustieke villa in volle natuur? Boerderijruïne in overstromingsgebied. Nog enkele klassiekers die ik graag voor jullie vertaal van het Vastgoedvlaams naar het Nuchterlands: karaktervol (ouderwets), tijdloos (al lelijk toen het gebouwd werd), potentieel (8 jaar verbouwen met 90% kans op scheiding), te renoveren (kraakpand). Gaat er geen adjectief aan het woord woning vooraf, sluit dan onmiddellijk je browser want het pand huisvest hoogstwaarschijnlijk zoveel schimmel en asbest dat de advertentie bekijken alleen al je 10 jaar van je leven kan kosten. Goed, terug naar ons hoofdverhaal dan. Het beoogde effect van die stoefstickers is natuurlijk tweeledig. Langs de ene kant moet het huizenjagers aanzetten tot een gevoel van schaarste en tijdsdruk: 'Als zo'n krot al zo snel verkocht is, moet ik maken dat ik een hoog genoeg bod doe op die statige fermette (opgeknapte stal die tot het einde der dagen naar zeug ruikt) die dit kantoor ook aanbiedt.' Langs de andere kant vertelt het woningverkopers: 'Als wij zo'n bouwval kunnen verkopen binnen de week, dan weet je dat we jouw huis ook met gemak naar een nieuwe eigenaar versjacheren.' Tegendraads als ik ben, heeft die opgekleefde zelfverheerlijking op mij het omgekeerde effect. Ik heb hier geen reservehuis liggen om te verkopen, maar moest het zo zijn, zou ik met opzet kiezen voor de bescheiden kleine zelfstandige, in plaats van duizenden euro's te sponsoren aan Ignace Van Goedenhuyze of Jean-Philippe Debardeurmans zodat ze ook de onbetaalbare zetelverwarmingsoptie kunnen pakken op hun tweede lease-Porsche. In kostuumbroek op de leren zetels van je Porsche moeten gaan zitten in putje winter is nu ook wel geen pretje natuurlijk. Maar karma lijkt de zichzelf op de borst kloppende vastgoedsector te grijpen, want huisbezoeken zijn in deze tweede lockdown officieel niet meer toegestaan. De verkopers die het dus niet stiekem doen, zitten zich nu stierlijk te vervelen in hun luxueuze herenhuizen (geen immotaal). Vastgoedborden staan stickerloos langs de kant van de weg. En ook in de verkocht-binnen-de-maand-stickerfabriek vielen er al heel wat ontslagen. Nu zou ik kunnen zeggen 'hoogmoed komt voor de val', maar ik leef behoorlijk met hen mee. Niemand verdient het om te leven in de onzekerheid of hij de lease van z'n Porsche nog kan betalen binnen enkele maanden.

Hans Verhaegen
41 0

Bedekt

Maneschijn, het lijkt al zo lang geleden dat ik je gezien heb. Was je de hele tijd bedekt? Of was ik dat, bedekt door bezorgdheid van het leven. Afgesneden van jouw openheid door een dikke grijze wand. Zo effen, zo oneindig dat het soms lijkt of dat ook mijn bovenbegrenzing is. Niet meer beseffend wat voor schoonheid, wijdsheid erboven ligt. Hoe kan ik een gat maken naar boven. Met welke magische krachten kan ik de dikke pak wolken uit elkaar drijven om mij de sterren te laten zien. Ook al was het maar voor even.

Ember
3 0

Drijvend

Als ik aan je denk lig ik te drijven in een zee, rust en stil waar ik lig, maar enkele meters verder hoge witte golven. Ze wellen op, golf per golf tot ze net over me elkaar raken en dan met hevige kracht neerdalen op me, in me, door me en me meenemen de diepte in. Alles wat ik ben is boven gebleven, alles wat ik niet ben is vermengd met jouw zee van niet zijn. We verspreiden over de bodem, we stijgen als druppels en verdampen in de lucht, samen, een homogeen geheel. Meegenomen door de wind, als een zucht, draaiend om zichzelf. Draaiend over de zeevlakte als een vogelzwerm ... spelend, genietend van de openheid, de vrijheid, het niets begrenzende. Tot daar in de verte, op de vlakte, drijvend een lichaam, mijn lichaam. We gaan er heen, dalen erop neer, vullen het omhulsel, samen. Ik ontwaak met jou, in me, voor altijd bij me. 

Ember
7 0
Laad meer ...