Voetafdrukken in de Sneeuw
Voetafdrukken in de Sneeuw(Gebaseerd op de fatale schietpartijen in Minneapolis in januari 2026, toen Renee Nicole Good en Alex Jeffrey Pretti werden gedood door federale immigratie- en grenshandhavingsagenten.)
De winter kwam niet stil,hij droeg keiharde laarzenen een lange jas.Hij liep door straten met namenen liet ijs achterwaar ooit adem was.
In Minneapolis brandde vuur onder sneeuw,een stad die keihard leerde hoe kou voeltwanneer ze bevelen draagt.Wet werd een wapen,orde een excuus.
Ze noemden het handhaving,maar het klonk als bezetting.Riemen vol wapens,wetten zonder gezicht,een staatdie gemaskerdniet zomaar wou ondergaan.
Bloed tekende voetafdrukkenop plekken waar barmhartigheidhad moeten staan.Namen bleven liggen in de sneeuwalsof herinnerenverboden was.
Maar de stad sprak terug.Met fluitjes, pancartes, telefoons,stemmen die trildenmaar niet weken.Tegen pepperspray en leugensstond waarheid,onbeschermdmaar koppig.
Autoritarisme komt niet altijd schreeuwend.Soms komt het met formulieren,met stempels, en grote handtekeningen,met een hand die zegt:dit is alleen administratief, "but i'ts gonna be so great".
In een auto,omringd door wapens en winter,vlak voor het schot:“I’m not mad at you.”
Een mens is nooit illegaal.Geen kind is fout gespeld.Geen moedereen ontbrekend document.Grenzen bestaan op papier,niet in ademende longen,niet in kloppende harten.
Vandaag komen ze voor “die illegaal”,morgen voor de buur,en overmorgenvoor wie dachtdat zwijgen bescherming was.
Daarom staan we op.Niet als helden uit boeken,maar als lichamen in de kou,als stemmendie weigeren te verdwijnen.
We onthouden de namen.We weigeren het verhaal dat zegtdat geweld orde isen angst beleid.
Want een stad leeftzolang zij weigert te knielen.Geschiedenis leert niet vanzelf,ze moet verdedigd worden.
Tekst : Manfred – 28 januari 2026
