Zoeken

Daar groeit één wrat op mijn worst

  Ik ben niet lelijk omdat ik een wrat ben. Ik ben niet smerig omdat ik een rat ben. Ik ben niet ziek omdat ik god ben. Zo gaat dat maar door en ze liggen naast mij. Op een nachtkastje. Een verloren dag naast een boek dat zich verveelt. Het ding heeft het zichzelf aangedaan.  Ik vraag het mij af. Hoe kunnen jullie overleven? Die doorgesneden worst zat binnenin vol met hetzelfde. Dat aan de buitenkant zichtbaar was. Zij is voor de rat. Hij is braaf. Hij snurkt niet en doet moeilijk over zijn wrat. Zullen we eens dromen over riolen en die idolen van weleer? En die zij, Meneer De Psychonaut, zij is een worst, geen geliefde. Trouwens. Ik wil niet dat je in mijn leven komt. Dat is een vaste gedachte. Ter preventie en uit ervaring. Ik vraag het vriendelijk. Alles wat direct slijt of éénieder die mij ongeboren geeuwen slijten wil. De boom in! Doch. Laat hem gerust. Hij is mijn vriend. Meneer De Uil. Hij leest. Voor mij alleen. Uit zijn Krant der Fabelen. In die kruin. Daar waar mijn dromen broeden op een purper ei. Rust en houd van mij. Dat zeg ik niet tegen U. Ik ben niet zot. En als ik bang ben, dan denk ik altijd terug aan mijn pony. Het kan immers nog erger. Ergens, diep in de onderwereld der herinneringen. Er is ginds in de verte iets aan de gang. Ich spüre es. In deze buurt ligt hij op de loer en achterin het bos heeft hij een val gezet. Ik ruik het tot hier. Ik ken zijn streken, zijn parfum en dat gefluit.     uit de reeks 'Over eelt en zurkelteelt'

Bernd Vanderbilt
0 0

Toen we Pol hadden gezien

Het zal u ook ooit overkomen, dat u zegt: 'Waar ken ik die van?' In de stad, op de zeedijk of in een restaurant. Iemand die u ergens hebt zien opduiken in een tv-programma. Een actrice, zangeres, presentator of journalist.  Zo botsten onze jongste en ik op een straathoek in Berchem bijna letterlijk op de acteur Geert Van Rampelberg. We moesten er alle drie mee lachen. Maar je hebt natuurlijk ook twijfelgevallen. Is de persoon door iedereen gekend of niet? Als het gaat van: ‘Dat is dinges, dju, hoe heet die toch ook alweer? Waar kennen we die van?’ Tja, dan is het eigenlijk geen bekende persoon. Die zit ergens tussen onbekend en min of meer bekend. Afgelopen week zagen we Dieter Coppens tijdens een optreden. Hij droeg een pet en een zonnebril, terwijl de zon toch al even onder was. Wellicht een bescherming tegen opdringerige fans voor een selfie. Tijdens een ander festival liep mijn all-time held Jeff Tweedy gewoon tussen het publiek. Ik meende iets te zeggen, maar er kwam niets uit mijn mond.  In Brussel vertelde ik in café Le Coq aan het vriendengezelschap dat dit café de vaste stek voor Arno en zijn vrienden was, waarbij ook auteur en cineast Marc Didden. En dat Josse De Pauw - een ander lid van de hombres complicados - er een mooi verhalen over heeft geschreven. Even later zagen we Marc Didden  op de Oude Graanmarkt op een bankje zetten. Daarna zat hij net als wij in De Monk aan een tafeltje. “Ga toch iets zeggen”, zeiden mijn vrienden. Maar wat zeg je dan? Ik lees zijn verhalen wel. Een leuke reactie was die van Pol De Tremmerie op de zeedijk. U weet, Pol uit FC De Kampioenen. Onze mannen, notoire Kampioenenfans, riepen tegelijkertijd en dolenthousiast ‘Hey Pol’. Hij lachte en zei vriendelijk ‘Yo, de mannen’ terug. We hebben het er nog vaak over gehad.  Weet ge nog? Toen we Pol hadden gezien? 

Rudi Lavreysen
0 0

Duimen maar

Het komt altijd ergens vandaan, zegt men over een droom. Waar deze droom vandaan komt, is niet moeilijk te achterhalen. Ik was me al een tijdje aan het verbazen over bekende mensen die hun duim almaar in de lucht steken. Zeg nu zelf. Het lijkt besmettelijk. Je kan geen foto van een zanger, actrice of politicus zien of die duim gaat omhoog. Een ongedwongen foto tijdens een feestje of na een optreden. Zo van: “Hier is alles prima. U moest erbij zijn geweest.” “Kijk”, zei ik bij mezelf. “Daar is die duim weer.” Die naar verluidt uit het oude Rome komt, als keizer Nero of Caesar besliste of de gladiator mocht blijven leven of niet. Wat dan weer niet waar is, vertelde ons de gids in het Colosseum. “Dat is uitgevonden voor de film”, zei ze. “Okay?” Ik stak mijn duim omhoog. Maar terug naar mijn droom. Daarin was ik jaloers op al die duimen en ik besloot om voor het minste mijn duim omhoog te steken. Als ik iemand tegenkwam, of als ze in een restaurant vroegen of het lekker was geweest. Telkens ging mijn duim omhoog. U weet dat het in een droom altijd van kwaad naar erger gaat. Absurd zelfs. Ik werd mijn duimgedrag danig beu, want hij ging voor het minste in de lucht. Ik besloot om mijn duim vast te houden in mijn vuist en het vast te maken met duckt tape. Een mens droomt wat af. Maar daarvan ging mijn duim dan weer ontsteken. Het deed verschrikkelijk pijn en ik moest ermee naar de dokter. Die zei dat ik hem moest laten spalken, waarna ik vier weken met mijn duim omhoog liep. Daarmee werd ik enorm uitgelachen. Badend in het zweet werd ik wakker. Met mijn duim omhoog. “Gelukkig is alles oké”, zei ik slaperig.

Rudi Lavreysen
0 0

Duivenvleugeltje

  Aan degenen die nog overblijven, jullie zijn smerige strevers. Ook al is het lang geleden. In die tijd dat er gewoon hoop was. De illusie leefde dat er te ondernemen, te winnen viel. Denk nu niet, bij nader inzien, dat er nog iets te redden valt. Zelfs de domme voelt het aan. Er is veel niet pluis, terwijl Bart zich de pluimen krabt. Hij, Dimitri is niet meer. Mevrouw Curie sloot hem de ogen en de barbecue kan beginnen. De heer Van Looy doet het vlees en de heren Lemmens en De Vos hebben sauzen meegebracht. Vanzelfsprekendheid is pijnlijk. Voeg deze zin nog toe een het dossier van Dimitri. Mevrouw Thumas noteert. De heer Versele wil een duivenvleugeltje. Nog even geduld. Jullie zijn met z’n allen ooit gewoon begonnen maar beseften nooit de wreedheid. Het leek voor de hand te liggen. Om zich in die bochten te plooien en als een warme slang rondom de koelte te wentelen. Doch. Het is onomkeerbaar en hij wilde het liefst verbrand worden. Na het vlees, als de heer Van Molle terug. Na de vis, wanneer de kolen nasmeulen. Meneer Delacre wil mevrouw Laga eens proeven en zo blijft het maar doorgaan. Zolang leven zich weggeven kan. Is het niet afgelopen.     uit de reeks 'Duim voor Dimitri'

Bernd Vanderbilt
2 1

Terwijl de vangst uitblijft

Er is niet echt een dode want het betreft een aanvraag voor euthanasie. Ademt hij nog, is een vraag die men nu stelt, achteraf. Notules werden gemaakt van zijn laatste dromen, terwijl de vangst uitblijft. De heer Van Molle ging, ver weg, een zalm vangen in de Zwalmstreek. Hij is nog niet terug. Doch. Hij wordt wel al gemist door de heer Van Looy. Alles zit nu netjes in een classeur. Mevrouw Thumas heeft mooi werk geleverd en straks is er dus die barbecue. Bart de pauw berust en de heer Van Molle. Hij zit daar. Te vissen. Aan de oevers van de Schelde. Van de heer Vandamme is geen spoor meer. Er zijn wel voetstappen in het zand. In de richting van de zee. De anderen zijn niet meer onderweg. De wereld is stilgelegd. Ze zijn er.     uit de reeks 'Duim voor Dimitri'

Bernd Vanderbilt
13 1

Aangaande de casus

Ze eten erwten aan een tafeltje. Elk uit één conservenblik. Met een koffielepeltje. Het is een serieuze paperasserie aan het worden. Mevrouw Marie Thumas beschikt over een perforateur en maakt dubbele gaten in elk dossierstuk. Het zijn mededelingen en toelatingen opgesteld door de mensheid en madame Curie zalft hem. Ze spreken malkander aan met ‘madame Marie’ en ‘madame Curie’. Ze wisselen woorden uit aangaande de casus Dimitri. Van het internet is geweten dat het hoofdzakelijk smeerlapperij is en van datzelfde internet heeft hij ook een aanvraag gedownload, daarna geprint. Mevrouw Thumas zegt dat het volledig ingevuld is maar dat zijn handtekening nog ontbreekt. Hij ligt nu op zijn rug, op het strand. Alle figuranten zijn aanwezig want het is mooi weer en op het tafeltje staat ook een assortiment koekjes, voor mens en hond. De pitten voor Bart heeft heeft Mevrouw Laga meegebracht. Dimitri zweet niet meer. Zijn hoofd is koel en iedereen weet het.     uit de reeks 'Duim voor Dimitri'

Bernd Vanderbilt
10 0

Bart de pauw

  Het is maar dat je het weet. Dat zegt de heer Van Molle. Een zonsondergang bestaat niet. De zon beweegt niet. Dimitri evenmin. Als niemand weet hoe hij gered kan worden, zal hij daar blijven liggen. Je merkt het niet. Het is de einder die omhoog komt, waardoor de zon niet meer zichtbaar wordt. De heer Van Damme knikt. Niemand weet waarom en we zullen de pauw een naam geven. Bart en niet Léon. Iedereen is het daar mee eens en er wordt een dansje ingezet. Rond die hoop zand. Rond de zanderige hoop. De romantiek is er niet minder om. Dat mag gewoon. Hier mag alles. Dat hoort ook zo. Alle systemen en samenlevingsvormen die aanzielijk ongeluk veroorzaken, moeten trouwens worden afgeschaft. Desnoods worden wij guerilleros. Bovendien. Alle kleine hokjes voor pluimvee, de opslag van vooroordelen en het catalogeren van mensen dient men te vernietigen. Dat staat in deze mededeling, ondertekend door de heren Van Damme, Van Looy en Van Molle. Bart de pauw beaamt. Daarmee is Dimitri nog niet gered.     uit de reeks 'Duim voor Dimitri'  

Bernd Vanderbilt
7 0

Tot nu toe

  Er ontwikkelt zich een wereld waar hij ligt. Deze keer in het zand. Echter niet als een zeeschildpaddenei. Er bevindt zich verderop een rotsblok. Je kan erop zitten zolang het niet volledig vloed is. De heer Van Molle draagt een Schotse rok en de heer Van Looy een short als een dat van een boxer. Tot voor kort kenden zijn mekaar niet. Toch strelen zij malkander. Een hand van de heer Van Looy beweegt onder de rok van de heer Van Molle. Het is wachten op de komst van hoogtij. Zij vervelen zich echter niet en op de achtergrond wordt de pauw gekamd door de heer Van Damme. Hij heeft hem ooit gevonden aan de voet van een regenboog en de heer van Looy eet graag zalm. Hij wil zijn appartement eens laten zien aan de heer Van Molle. Tot nu toe verloopt alles goed. Dimitri is echter geen ei en hij ligt daar. Met mond en neus naar beneden. In dat zilte slijk.     uit de reeks 'Duim voor Dimitri'

Bernd Vanderbilt
2 0

Spuikom

  Hij ligt daaronder een koekje te eten. Het laatste. Het ontsnappen was hem nochtans gelukt. Eerst weg van de goegemeente en later uit de leefgroep Blinden in de Mist. Als het zal lukken, dan zal het te danken zijn aan die ene matroos met zijn losse schouder en kunstarm. De heren Hoet en De Cloedt zijn zich intussen van geen kwaad bewust. Zij verkopen bagger, specie, schroot en kunstspecialiteiten. Zij geven ook rondleidingen. Uitdieping staat centraal en men zal voortboeren, doordoen. Sta enkel stil voor een tas koffie met een chocoprins en aan die kunstarm hangt een hand van gewoon ijzer. Overwogen wordt om hem daarmee een suppositoire in de aars te steken. Een torpedovormige pil die verdooft, maar net niet doodt. Het is een installatie. Het vasteland rondom de site wordt eerst door graafmachines verwijderd. Niet rond de romp. Een ramp moet vermeden worden. Er moet eerst een Spuikom gegraven worden. Daarna wordt het schot weggenomen en zal het water zijn werk doen. Zo zal er een einde komen aan dit stilleven. Alles zal gefilmd worden. Er is een vergunning nodig. Deze aanvraag ingediend wordt door de Heren Hoet en De Cloedt. De heer De Cloedt zal de aardwerken voor zijn rekening nemen. Zijn mannen zullen ook voor een uitweg naar zee zorgen. De heer Hoet voorziet een camera en zal een ongewoon werftoilet laten aanvoeren. Enkel de matroos vreest voor Dimitri.     uit de reeks 'Duim voor Dimitri'

Bernd Vanderbilt
0 0

Bij ondergang

  Daar is altijd schaduw en in die luwte overleeft hij. Ongekroond, zonder eenhoorn en nochtans. Mevrouw Laga en de heer Versele hebben alles voor het welzijn van het dierenrijk. De vriescel is er gekomen door de vraag naar vers. Sommigen dulden dat niet meer. Dat alles in korrels geperst wordt. Dat wolfachtigen daarmee gespijsd worden. Het assortiment was al uitgebreid. Het is nu nog ruimer. Er is nu een onlinemodule waarmee samenstelling op maat mogelijk is. Een grote installatie mengt en vult de zak met de zaken die men kiest. Verdriet. Heimwee. Angst. Men kan aanvinken wat men wil, een datum aanduiden en een tijdstip ingeven waarop de extractie zal plaatsvinden. Toegegeven. Hij ging daar op den duur ook voor het warme aura van de receptioniste. Hij dacht te mogen dromen van haar. Bij ondergang van de zon of gelijk wat. Hij durfde aan te nemen dat zij de capaciteit bezat om dwars door de huid heen een wezen te voeden. Doch. De twijfel heerst en daarom produceren mevrouw Laga en de heer Versele ook alles voor knaagdieren. Eveneens voor fretjes en zij weten het nu. Dat hij niet zo rap crepeert. Dat hij taaier is dan hij zelf verlangt en naast haar telefoontoestel met meerdere doorschakelmogelijkheden staat het bordje zonnenbloempitten. Niet wordt gezaaid. Wel langzaam verslonden. Maar. Er wordt hier wel aan Dimitri gedacht. Zijn aanwezigheid in de vriescabine is intussen ook gewoon toegestaan. Op dat deurtje hangt nu een copie van deze mededeling. Met handtekeningen mevrouw Laga en de heer Versele.     uit de reeks 'Duim voor Dimitri'

Bernd Vanderbilt
0 0

Dwaalspoor

  Hij zit daar in dat buskotje met zijn pauw. Een vervoersbewijs werd aan de heer Van Damme niet uitgereikt. Hij mag niet meerijden met ons. Ben je gek? Hij is zo lomp als dons als in het luchtledige en zelfs als hij spreekt schreeuwt hij zo hard dat we gevaar lopen. Blijmoedig. Er staat niets op instorten, maar we zien het wel aankomen. Wij zijn de heren De Beukelaer en Delacre. Wij zijn meesters in zoetigheid. We zijn op onze hoede. Want het hangt in de lucht. Zuurte. Wolken. Nattigheid. We lokken ze altijd op tijd naar binnen. Wij hebben een grote tafel. Zonder stoeltjes. Dat is overbodig. Bovendien houden wij gewoon van elkaar. Wij, de heren De Beukelaer en Delacre, wij moeten daar niet over nadenken. Het dwaalspoor betreft de heer Van Damme. Doch. Eigenlijk baart vooral Dimitri ons zorgen. Intussen zijn ze allemaal veilig binnen want er vallen meerdere regendruppels. We hebben kruimeltjes gestrooid. In een groot ovaal. Op het tafelblad. De vlinders kennen die vorm en het is uitzonderlijk mooi. Dit zicht is voor Dimitri. Voorlopig is alles geborgen en het kan ons niet schelen of hij daar nog zit in dat buskotje. Dit was een reddingspoging. Aanwezig waren de heren Delacre en De Beukelaer. Dimitri verscheen later.     uit de reeks 'Duim voor Dimitri'

Bernd Vanderbilt
7 0

Samouraï

  Hij zit in het pashokje met een kip. Deze Carrefour is best groots, niet ver gelegen van de verbrandingsoven. In de Blauwe Toren, in dit industriepark met daarachter zijn winkels verging het onschuldige landschap. Dit is een protestactie. Aanwezig zijn de heren Lemmens en De Vos terwijl Dimitri in dat hokje zit. Een zoveelste wanhoopsdaad, want de afscheidsbrief is weer gebaseerd op datzelfde stripverhaal. Hij zal daar weer blijven zitten tot na sluitingstijd en ook vandaag kan ik zo lang niet blijven. Dat zegt Lemmens tegen De Vos. Intussen kennen we het tarief voor de opkuis, het gedweil, het uitvegen van alle sporen. Zelfs het prijskaartje aan een spannende broek raakte vorige keer bespat. Hij zal straks weer het teken geven en dan weet je wat je moet doen. Opnieuw Lemmens tegen De Vos want De Vos is de stilste van de twee. Het is echt verschrikkelijk. Hier hangt overal een prijs aan. Zo gaat dat, terwijl het waardeerbare wegkwijnt. Ik hoorde hem kermen. Dat is het teken! Haal die bokaal en schuif hem onder het gordijntje. Altijd Lemmens tegen De Vos en De Vos haast zich. Samouraï wordt verkocht in potjes van 300 ml. Dimitri wil altijd zo eindigen. Samen met die braadkip en als De Vos iets zegt, dan is het in vorm van een korte zin. Dit was een protestactie. Aanwezig waren de heren Lemmens, De Vos, ook Dimitri.     uit de reeks 'Duim voor Dimitri'

Bernd Vanderbilt
6 0

When in Rome ...

"Koop vooraf tickets", hadden ze ons gezegd. Zo gezegd, zo gekocht, maar in de luchthaven kregen we het bericht dat er iets mis was met onze tickets voor het Colosseum. "Och, we zien wel”, reageerden we onbezonnen. Op de tweede dag van ons verblijf waren we vroeg op pad. We dachten er als eerste te staan, maar op de verkeersvrije laan naar het Colosseum was het drukker dan op een uitverkocht Rock Werchter. "You want tickets?", sprak een man ons aan. Het leek ons te duur.Aan het Colosseum scande ik een QR-code waar 'Tickets' bij stond, maar een man sprak me aan. Hij droeg een driekwartbroek met een scheur aan de knieën en hij rookte een zelfgedraaide sigaret waar geen rook uitkwam. "No tickets online", vertelde hij, en hij wees naar de lange wachtrij die inderdaad bijna van Milaan tot Rome liep. Hij kon ons tickets met rondleiding bezorgen, maar we waren nog niet overtuigd. Bij de volgende man twijfelden we. "I take you to my manager", zei hij alsof het om een afdeling van een beursgenoteerd bedrijf ging. Die manager bleek opnieuw de man met de driekwartbroek te zijn. "Hey guys”, lachte hij. "He's my partner. I take you to Marco, my boss." Marco zag er niet meteen uit als een CEO, maar hij had wel een envelop vol met briefjesgeld vast. We betaalden en spraken het aanvangsuur af. "You stay here hè?", vroeg ik ongerust. Ik had het Italo-Engels ondertussen overgenomen. Op het afgesproken uur stond Marco er nog met zijn team. "We're gone", lachte de manager met de driekwartbroek. Het was er ondertussen enorm warm geworden. De zon brandde op mijn hoofd. Daarom kocht ik op aanraden van onze jongste maar een strohoed. "Me hot", zei ik tegen de verkoper, waarna hij me ietwat raar aankeek.

Rudi Lavreysen
14 0

Botermelk op vrijdag

Er rest amper één zakje rijst in de voorraadkast. “Daarmee komen we er niet”, zeg ik tegen onze jongste. “Iemand zal naar de winkel moeten.” Kort daarna zit ik op de fiets. Ik parkeer mijn stalen ros aan de supermarkt. Met het zelfscanpistool in de hand heb ik de rijst snel afgerekend. “Ik schiet sneller dan mijn schaduw”, wil ik Lucky Luke-gewijs tegen de winkelmevrouw zeggen. Ze staat er met haar armen over elkaar zoals een sheriff bij. “Tot ziens”, zeg ik. Bij het naar huis fietsen passeer ik opnieuw de lagere school. Het is half vier. Ook voor de kinderen mag het weekend beginnen, want het is vrijdag. “Oma, wat eten we vandaag?”, hoor ik een vrolijk huppelend meisje aan haar oma vragen, waarmee ze hand in hand loopt. Alsof ze tegelijkertijd wil zeggen: “Jou wil ik nooit meer kwijt.” Oma huppelt niet mee, maar ze vindt het duidelijk plezierig. “Het zijn aardappelen met rode kool en…”, zegt oma net verstaanbaar. Het vlees waait tijdens het voorbijfietsen weg. Het zal wellicht worst zijn. Of chipolata’s. Thuis kwam er op vrijdag vaak botermelk op tafel. Afgewisseld met vis. Vlees ging er op die heilige dag niet in. Het was nog een restje van het geloof. We hadden het er onlangs over tijdens een gesprek over de ramadan. “Het is niet zo gek lang geleden dat de mensen hier op vrijdag geen vlees aten”, zei ik. Omdat iemand vertelde dat het toch maar iets raar was, dat vasten en zo. Mijn vrouw – toen nog vriendin – vond het ook maar een raar gegeven. Vooral niet lekker, die warme botermelk. Met wit brood, want dat hoorde erbij. Maar sinds ik het ondertussen verdwenen ouderlijk huis enkel in de achteruitkijkspiegel zie, heb ik het nooit meer gegeten. Of zeg je daar drinken tegen?

Rudi Lavreysen
15 1

De vakantie ingezet

We zouden de vakantie inzetten op een terrasje in de provinciehoofdstad. Dat was het plan en zo geschiedde, maar het ging niet zonder slag of stoot. Al hadden we er rechtstreeks niet veel mee te maken. Het waren eerder de buren. Niet die van thuis, maar de buren aan het tafeltje naast ons. Zij hadden postgevat onder een grote boom. Het was ongetwijfeld de mooiste plek van het terras. Maar dat was zonder de duif gerekend die in de boom vrolijk zat te roekoeën. Het koppel had net hun bord met een overheerlijke pasta geserveerd gekregen, toen de duif met een welgemikte poging ‘iets’ liet vallen op de broek van de mevrouw. Smakelijk is natuurlijk anders. Stel je voor dat het in de pasta was beland. De mevrouw ging onmiddellijk op het toilet haar broek schoonmaken en de meneer begon met de pasta’s te schuiven, onderwijl naar boven kijkend om te zien wat de plannen van de duif waren. Nu weet ik ook niet hoe vaak een duif gemiddeld iets laat vallen, maar ik zou er ook niet gerust in zijn geweest. Ondertussen was de ober op de hoogte gebracht. Ze kregen een nieuw tafeltje en op het andere plaatste hij een bordje met ‘gereserveerd’. Ik meende de duif te zien lachen, maar mijn vrouw zei dat er nog nooit een duif heeft gelachen. Toch meende ik in het geroekoe een cynische ondertoon te herkennen. De takken van de boom reikten ook een stukje over onze tafel. Ik zag de duif opschuiven. “Ik had toch naar de kapper gemoeten”, zei ik. “Onze oudste zei gisteren dat mijn kapsel op een mussennest begint te gelijken. Misschien ziet de duif het ook en vliegt ze er dadelijk in.” “Een duif is geen mus”, zei mijn vrouw. Daar kon ik niets tegen inbrengen.

Rudi Lavreysen
0 0

Wedstrijd

Open Call - Zet mij in CC

Deadline 15 aug 2023

Wedstrijd

Open Call - Zet mij in CC

Deadline 15 aug 2023

Doelloos

Doelloos staarde zij voor zich uit. De geluiden van alle dagen verdwenen door het zinkgat dat de grond onder haar voeten leek te verzwelgen. Langzaam kwam zij in beweging, Een paar grote stappen voorkwamen dat zij nog meer onheil over zichzelf afriep. Vanaf de verharde berm van de weg rustten haar ogen op de lege plek waar zojuist haar wagen door de aarde werd opgeslokt. Haar autosleutel hield zij nog in de hand, ze bracht hem omhoog naar het licht, alsof ze de oplossing voor haar probleem in de lucht zou kunnen vinden. Haar ogen gleden naar een wagen verderop in de straat, alsof zij die met haar sleutel zou kunnen starten. Mensen kwamen uit hun huizen, kwamen om haar heen staan.   “Leentje, wat kunnen we voor je doen?” vroeg de overbuurvrouw. Bezorgd boog ze zich naar Leentje toe die nog steeds voor zich uit keek.   "Zal ik je ergens heen brengen?" stelde buurman Peter voor.  Leentje keerde zich naar hem, haar mond halfopen, en antwoordde met vlakke stem: "Naar de garage!"  

HildeA
10 1

Wedstrijd

Kritische blik

Deadline 15 aug 2023

Wedstrijd

Kritische blik

Deadline 15 aug 2023

een kamer in de tropen

Uit haar houding spreekt dat ze niet voor haar plezier komt. Maar niets is wat het lijkt. Haar borsten bloezen over de rand van haar jurk heen. Hoge hakken tikken hard en droog over de plankenvloer. Ze trekt een gezicht als een woestijn. Naar haar schoenen kijkt hij niet. Sommige vrouwen hechten een waanzinnig hoge waarde aan schoenen. In die mate dat ze vier winkelstraten uitkammen, aan alle uitstalramen snuffelen voor een nieuw paar. Zij behoort niet tot dat soort vrouwen. Met gekruiste benen gaat ze tegenover hem zitten. Ze poogt om koket te glimlachen en strijkt een haarlok achter haar oor. Alsof ze een klap in haar gezicht krijgt, knippert ze even met haar ogen. Haar blik heeft ze jaren in zijn wonden gedrenkt. Ze eist de gunst op van een zachte hand. Van zodra ze haar mond opendoet, verschijnt een donzige blos op haar wangen. De kamertemperatuur stijgt en hij raakt al gauw in de ban.   

Wim V
19 2
Tip

Navelbreuk

  Neen. Nee. Echt. We nemen ze niet mee die twee. De dieren stemden unaniem. Het is een njet. Zij zijn niet zot. Een zeerob als kapitein is even goed als paté van everzwijn. Neen. Dat kan enkel een uitspraak zijn van mensen en die moeten we niet. Hoe wreed kan een wezen zijn. Vraag het eens aan zo’n kale aap die zich zorgen maakt om zijn kapsel. Om zijn voortuin, de kleur van de voordeur en het merk van zijn sterke drank. Neen. Bedankt. Blijft waar gij zijt in uw getto pretpark holiday resort of hemels hol. Noah is de sinterklaas voor eenieder die denkt gered te kunnen worden zonder stoom af te blazen en het cruiseschip draagt onder in het ruim zo veel vals geluk gestapeld in kartons. Bananen. Meloenen ook. Schatje toch. Ik heb met kurken brochettestokken en een vuilniszak ooit eens zo’n vlotje gemaakt. Het leek op een schuit uit de prehistorie. Denk maar niet dat ik het weet. Hoe het moet. Zo ja. Convectie. 210° en 10 minuten om een pizza mortale te bereiden die mij in de wangen bijt. Bevrijd mij, mi amor, van die smakeloosheid. Neem wat krijt en teken op de rots nog eens zo’n oertekening. Ja zo. Zo wild als je kan. Zo eenvoudig als het mag. Wie is vandaag nog in het bezit van de gitaar van nonkel Bob en als iemand mij redden kan dan is het beertje Colargol oftewel jouw lach. Ze hebben 300 helikopters neergehaald en zijn zo veel zielen simpelweg vergeten. Horrorcrash op de expresweg, aardbeien liefst lichtrood en als er eentje in je schoot valt, mag ik dan zoeken naar de ingang. Als je het kan. Vang me dan nog eens op als ik zink, wanneer de boog een knikje zoekt. Straks. Krijg ik bezoek van de premier. Om me te bedanken. Spindoctor Bernd en dankzij mij wordt de boel straks gered. Ik wens anoniem te blijven. Vooral. Omdat er eerst veel aan vooraf zal gaan. Zondvloed. Navelbreuk. Miserie in het groot. Gewoon. Omdat gij zo driest bezig zijt, gij onmenselijke apensoort. Zelfs de berggeit voelt dat er iets mis is en mijn hondje is de herder van mijn troost. Meer rest mij niet en ik proef van haar. Mijn pizza. Voeg nog niets toe. Als je wilt. Bedenkingen olijven of een glimlach die wat brengt. Soelaas. Misschien vermetelheid.     uit de reeks 'Waanhoop'

Bernd Vanderbilt
103 3
Laad meer ...