Zoeken

Blauwe wolken

    echt mijn liefde, zuivere, blauwe wolken zijn op zoek naar donkere dagen druiven die geluk, kleur bekennen, in een glas de ochtendzon ontzien         een Sapphische strofe uit de reeks 'Residu'

Bernd Vanderbilt
2 0

Een egeltje prevelt

    ooit dan komt die tedere tijd kruipt de liefde onderweg naar een zachte winter groeien kastanjes moed en stekels fluistert de egel       uit de reeks 'Waanhoop'

Bernd Vanderbilt
3 1

Tijden zullen altijd manken

    winters manken schuchtere sneeuw zou smelten lente en een tanende zon zij zouden warmte zomer tekenen opgaan in die ijzige tijden       uit de reeks 'Residu'  

Bernd Vanderbilt
3 1

Luchtblauw

Een ochtend, luchtblauw een brug, de tijd   Staal en beton overvleugeld door gratie twee zwanen zweven    ik fiets, de tijd stopt laat me voor even zweef ik mee

Piet V.
3 1

Tegenwicht

zal ik of moet ik mij voor jou ontleden zodat je ziet wat blijft of is wazig kijken genoeg   samen komen is een brief jij het woord, ik het vraagteken wat ons in sierlijk steen duwt leg jij vast in licht   het lijkt een lange zin waarin wij blijven hangen jij maakt mij tot tegengewicht en ik jou tot richting

Wijnand
2 0

maandag 2 maart 2026, 9u36, café 't Onderwerp

van de twee vrouwen die achter me een gesprek voeren, lacht er eentje in haar klinkers en haar prominente huig-r, de andere stem is zachter, zalvend bijna - voor mij dan,  niet voor de andere vrouw, die heeft dat niet nodig, die lacht zelfs in haar problemen met haar slokdarm; haar lange haren, zwart met grijze lokken, dansen; alles lijkt schater aan haar en aan wat ze zegt   (wat zit er achter haar 'wat ze lijkt'? of zit er niets achter, en is dat de kunst? niet de somberte in te gaan zodat ze zoals bij mij helemaal tastbaar wordt, maar te 'lijken'  en tegelijk te zijn)   ik wou dat ik er vrolijker van werd of dat de zalf beter hielp, maar dit is niet één van die dagen   meer dan het op te merken, zit er helaas niet in

Hans Van Ham
6 1

Duistere sporen

    buiten liggen, huilen de uren en een nachtrein trekt donkere sporen door het land, ik hoor die brakende tijden, uilen duistere wolven         een Sapphische strofe uit de reeks 'Residu'            

Bernd Vanderbilt
2 1

Dauw vond duisternis

    trage vogels kuieren en de wolken brengen dauw mijn lot moeiteloos ver weg draagt de lucht dit grauw gevoel drijft het grijs de duisternis voorbij ?       uit de reeks 'Residu'      

Bernd Vanderbilt
0 0

Keizer en keizerin

hinamatsuri- terwijl ik soba slurp, de starende blik  van keizer en keizerin  voelbaar in mijn rug    Hinamatsuri is een Japanse feestdag op 3 maart, ook wel het Poppenfestival of Meisjesdag genoemd. Families met dochters stellen thuis een trapvormig platform op met rijk geklede poppen die het keizerlijk hof uitbeelden uit de Heian-periode. Bovenaan zitten de keizer en keizerin. Daaronder volgen hofdames, muzikanten en andere figuren. De poppen symboliseren bescherming en geluk voor meisjes. Oorspronkelijk geloofde men dat ze ongeluk en ziekte konden opnemen en afweren. Typisch bij dit feest: zoete rijstwijn (shirozake)kleurrijke rijstcrackers (hina-arare)een speciale chirashi-sushi In de week van Hinamatsuri verschijnen overal die prachtige poppen. In de sobazaak waar ik eet, staan het keizerlijk paar en hun hofhouding uitgestald op een rood bekleed trapje. Terwijl ik mijn noedels naar binnen slurp, kijken zij — traditioneel bedoeld om meisjes geluk en bescherming te brengen — zwijgend neer op de gasten. Ook al zit ik met mijn rug naar ze toe tijdens het eten, toch voel ik me bekeken. Dat komt door die indringende, starende blik en de mysterieuze glimlach op hun gezichten, die niemand onberoerd laat. Ook mij niet.

Margaretha Juta
6 2

Waar nadert de nacht

    einder weet jij of er een lichtschip nadert welke richting donkere paarden namen toon me hoe een horizon kantelt waar een ondergang mij zoekt       uit de reeks 'Residu'  

Bernd Vanderbilt
2 1

Geluk?

Wat heb jij geluk, Jij mag leren en lezen zonder ineen klaslokaal te moeten zweten. Jij mag alleen gaan presenteren maar wij doen het voor zo velen. Jij mag eerder school verlaten,terwijl wij hier zitten te gapen. Ja, jij hebt geluk, want wij vervelen ons hier stuk. Kunnen we hier niet even over spreken? Ik wil zoals jou kunnen leven.   Wat heb ik geluk, Ik mag alleen leren en lezen, maar nog steeds kruipt het in mijn kleren. Ik mag apart presenteren, omdat jullie gedachten tegen mij zouden bekeren. Ik mag eerder school verlaten, want op den duur wil ik gewoon niet meer praten. Ja, ik heb geluk, want zonder deze aanpassingen maak ik mijzelf stuk. Kunnen we hier niet even over spreken? Jij moet nog zoveel over mij leren.

M.D
5 0

Wilde eend wilde liefde

  Wat niet wild is aan liefde, is een wilde eend. Wat niet eend is aan liefde, vliegt door de lucht. Wat niet lucht is aan liefde, begrijpt zelfs de eend.     uit de reeks 'Majnun, het gebrabbel van een gek'

Bernd Vanderbilt
0 0

Existentiële metamorfose (2)

  Een sobere spons keek in een sombere spiegel, tot alles verdween.     uit de reeks 'Schrijfoefeningen voor de dood'

Bernd Vanderbilt
0 0

Pont

Met de veerboot dein ik mee. Ballonnen, sjaaltjes, plastic speeltjes moeten kinderen paaien - clown met goocheltrucs, acrobatie. Een kleine groep blijft stil. Tot in Dover zoethouden.   Het schip zwenkt, de cliffs in zicht. Volwassenen staan stil, geeuwen, slapen, slenteren rond, wisselen uit, zitten op het internet, gamen, wachten. De deining van de golven, mijn gebrek aan slaap.

Robert de Roek
3 0

Existentiële metamorfose (1)

  Een krab krabde een andere krab, lang genoeg, om geen krab meer te zijn.     uit de reeks 'Schrijfoefeningen voor de dood'

Bernd Vanderbilt
0 0

De kusttram is doorboord

  Het zand ligt scheef in bochten. Gelukkig komt Neptunus.   Ter redding. Met zijn drietand. De kusttram is ontspoord.   De slachtoffers zij liggen hier. Op het terras. De saus is donkerrood.   Het zout zoekt naar wittere korrels. Gelukkig komt Neptunus.   Ter redding. Met zijn drietand De kusttram is ontspoord.   Het is slechts een gewoonte. Ik eet frietjes met een vorkje.   Ik stierf bijna door die verwarring. De kuststram proeft het zout.   Neptunus kwam ter redding. Elke friet voelt zich doorboord.         uit de reeks 'Alfred Frietkabouter' 

Bernd Vanderbilt
0 0

Buikig

Ik kom de man wel vaker tegen. Ook nu streelt hij zijn buik. Hij heeft niets te verbergen, stelt zijn buik tentoon. Fier op zijn kunstwerk lijkt hij publiek te zoeken. In blijde verwachting, zwanger van zijn eigen kiem. Bij elke streling bolt hij verder, groeit wat in hem wacht tot hij zichzelf ter wereld brengt. Ik heb geleerd mijn buik in te trekken. Niet aan te raken. Mijn buik zou inklappen van schrik, achter mijn ribben schuilen.  Zijn buik als volle zon. Mijn hand op mijn platte buik knik ik hem vriendelijk toe.    

Lien Van Droogenbroeck✍️
100 7

Ter nagedachtenis van die zomer (addendum 4)

    de einder lonkt nog naar dieprode herfst die stierf bij zonsondergang ~ het oorlogshandboek ligt in de kringloopwinkel wacht op de toekomst ~ voor lamme treinen is er geen kans op heling volgens voetsporen ~ reïncarnatie? ik heb veel geduld, lachte de oneindigheid ~ vel mij nog een keer het leek een boom die droomde van een wrede dood ~ liefste, ik verga zonder zon in jouw ogen fluistert de ochtend ~ heel even leven ik wil een adempauze, vertelt mij de dood ~ hun beloofde land lag vol met rode plassen rond een dode zee ~ een schaduw beweert dat zij de nacht in zich draagt zwart gekozen heeft       haiku's en senryu's over oorlog, dood en vergankelijkheid, ooit geschreven door wijlen Ignace Somers

Bernd Vanderbilt
0 0

Ter nagedachtenis van die zomer (addendum 3)

    de echo voelde hoe een kreet die rimpel kreeg en de ogen sloot ~ voor de voetsporen vroeg de sneeuw gisteren al de maat van mijn schoen ~ jouw stap herken ik onderweg naar gisteren werd je een voetspoor ~ een droom vertelde hoe die overmacht de nacht voorzichtig velde ~ de ultieme zon is zo intiem, verlegen lichter dan de lucht ~ val uit mijn ogen proef die wangen onderweg kus daarna mijn mond         enkele etherische haiku's en senryu's, ooit geschreven door wijlen Ignace Somers    

Bernd Vanderbilt
0 0

trefpunt

tussen twee slapende gevels treffen ze elkaaraan het neon raam van de nachtwinkel waar een knipperende pijl het gamma in de kijker zeteen fles rode wijn van een verdacht jaar, wasverzachtereen maxi pak condooms met frambozensmaak hij begroet haar zuinig, met een halve knikeen glimlach die moeizaam doorbreektna een gesprek over de laatste tram, noemt ze haar adreshet klinkt als een uitnodiging tot een duelbinnenkort belooft hij en bladert in de lege agenda naar een snipperdag in de verre toekomst de kans koelt af als geblust smeedijzereer hij de afspraak vastlegt in een vakhaalt ze de schouders op met een zuchtstapt kordaat van zijn twijfel wegen verdwijnt heupwiegend om de hoek

Wim V
1 0
Laad meer ...