Zoeken

het moment verzilveren

De aarde draait zich soezendop de warme schoot van de zonloeiende wellustbreekt aan met het glorende gloeiende trillingschuift de horizon openontsluimerende vingers ochtendlichthaken de voile van de bloembedden los een lobelia pronktmet haar ontluikende decolletéloom en gedweeslaat zij haar jurkje openop haar volle rode lippenvalt een zware dauwdruppellillend valt haar mond openhaar orgaan knikt even hitsig op en neergeheid een jade liezen reeds vol nectar en de eerste bijen zwermen bereidsom zoveel lichtheid van bestaande buurman weet wat komen gaaten zet zijn baard al open

Manuel Van den Fonteyne
35 1

verdieping

on ons huis hebben we elk een verdieping ik in mijn boeken hij in de zijne

saskia van laere
21 0

SOS lente

Strakke contouren   vervagen tot een groene  flou artistique. Hoe   de lente loskomt   uit het landschap dat zichzelf  heruitvindt. Alsof    tussen de lijnen   de boodschap te lezen valt  waaraan ik nood heb. 

Ingemar Spelmans
19 1

zon

U zoekt de zon ? dan moet ik u verdrieten ik heb ze zomaar ingeslikt  het is volop genieten

DqM
16 2

rustwekkende verdwijning

hooggeachte kust. niet blijven wachten. we hebben de zee mee in onze lijven. ze rust.

DqM
50 1

Levenswandel

1 paar schoenen en ne winterfrak 2 paar schoenen(1 met hoge hak) 3 paar schoenen(1 in kleinste maat) 4 paar schoenen(van feestelijk leer) 2 paar schoenenen ne wandelstok 1 paar schoenennaast nen houten frak

trompeet
11 0

Of weer naar af?

Ik kon lijden dat het elke dag fiks regende dat de mensen dansten in de plassen Ik kon lijden dat de zon dan weer scheen elke lente en iedere zomer Ik kon de strenge winters lijden De herfsten onvoorspelbaar stormachtig De mensen die weer lachten rond de tafel Niets doen zonder verveling   Ik kon de stoelen onbezorgd voor de huizen lijden Mensen gezeten met een verfrissend drankje Ik kon wandelen lijden zonder doel Slenteren met het hoofd in de wolken de voeten op lichte veertjes Ik kon traag fietsen lijden graag nog trager Ik kon lijden dat zomer- en winteruur alles daartussen Nooit nog gemanipuleerd werd   Wat ik het allermeest kon lijden Wij, de mens, gewoon bestonden weer in respect en dankbaarheid voor de natuurelementen gedijen in wat geschonken wordt Wij, weer in harmonie met onze omgeving   Of weer naar af?

Anemos
14 0

Diagnose

Diagnose   Soms vraag ik me af wat ik nu erger vond: dat ze jou een ijskastmoeder noemden, of mij een psychopaat.   Hoe kon ik een psychopaat zijn als ik met bankbiljetten zoveel knuffels kocht, en hoe kon jij een ijskastmoeder zijn terwijl je je knuffels voor zoenen verkocht.   Soms vraag ik me af wat nu beter was: een onwetend kind, of een onwetende moeder, maar dat zullen we nooit weten, want nu weten we immers allebei…   beter.

Malakh Ahavah
30 1

ei zo na

een druppel aan de dakgoot groeit nog verwachtingsvol  in de eerste paar seconden maar is gedoemd tegen het avondrood in de hitte na de regenval komt het afronden aan deze aardkloot is gebonden de tweestrijd ook zij heeft haar maandstonden het beste zou zijn zo vlug mogelijk te sterven maar gegeven is het leven met uiterste spanning op de uiterwaarden   en eens gekregen komt de reflex de houdgreep met kramp in de vingers   en in de tegenspraak de enige reden van bestaan op het randje van barsten niet om zeggen ei zo na dood

Manuel Van den Fonteyne
16 2

woordenwisseling op de spits gedreven

Het steekspel tussenman en vrouw slaat om en raaktin een week schepsel

Manuel Van den Fonteyne
21 2

Mijn vogel

Mijn vogel lief, mijn liefwaar ben jij als ik zoeken ga,als ik je niet vinden kan,dan heb jij mij al gevonden al. Want jij bent nooit ver weg,jij bent altijd dichtbij,als ik denk je zoeken moet,dan heb jij mij al gevonden snel. Als ik merk, je zit weer in de lucht,dan kwetter jij al vlug,’t was koud zo aan de grond,dus nam ik maar de vlucht. Ach vogel, waarom jijwaarom zo ver van mij,verloren pluim, sneeuwpoothet leven lijkt wel dood. Een wolk, ze dreef voorbijeen hond, die keek naar mijeen kind, dat zocht een balmaar vinden lukte niet. Acht vogel, hartendiefde wind, die stal mijn liefdoch treuren hoef ik niet,je zit gewoon naast mij. En als je weer eens vliegen gaat,mij in de steken laat,dan schijnt voortaan de zon,in mijn hart waar alles begon.   https://autismestorm.home.blog

Autisme Storm
11 1

Eerste stapjes naar de hemel

Haar eerste stapjes zet mijn dochter in het bejaardentehuis. We zijn op bezoek bij mijn groottante. Twintig jaar later valt mijn dagboek open op die mijlpaal. De letters trekken zich op aan de lijnen,  mijn dochter aan de spijl van het bed. Ze zet het op een lopen:   Eerst van het nachtkastje naar de muur. Dan van de muur naar het bed. Vervolgens van het bed naar de deur. De wereld wordt steeds groter, De kamer te klein. We gaan even naar buiten. Mijn dochter loopt door de lange, donkere gang, Ik loop achter haar aan. Haar blonde kopje  zwiept als een vuurtoren  heen en weer.   Als we terug zijn op de kamer zegt mijn groottante zwakjes ‘Wat knap!’   Ze kan niet meer in haar handen klappen. Maar haar ogen schitteren    Een week later sterft ze. Ik zie haar trots naar mijn dochter kijken: ‘Wat knap!’ Ik draai de bladzijde om. ‘Ze is in de hemel,’ lees ik.                  

Margaretha Juta
2 0

Kankerstrijd

Kanker is net zoals een anker.Het laat je hart stoppen en niet meer kloppen.In mijn hart ga je nooit weg maar je ziel is toch zo ver weg. Was je nu maar hier dan hadden we veel plezier. Je leven is veel te vroeg gegaan. Maar jij kon dit leven aan. Je laatste adem. Je laatste zucht. Nu ben jij een straalende ster in lucht. 

#Amber.crea
3 0

Ontbijtgranen

  Er zal een storm uitbreken en ik zal op water lopen terwijl mijn blik op jou   blijft hangen als ik mijn  ogen sluit, de chaos    ontwijkend tot er enkel  nog ontbijtgranen drijven  in zinkend zand.     

B.P. Arend
24 2

Ik weet nog

Hoe je hoed op je rug en je handen in de schaar Of de geur van natte aarde met wortels op de zeef.   Toen onze tijd uitvergroot en de dagen onbenullig leken, dinsdag al net wat meer dan de dag voordien.   Hoe zuur de zurkel smaakte voor die tijd van het jaar. En het alle dagen warm was, heet, zo was het toen.   Hoe de scheuten gesnoeid, geknipt, gebonden om te blijven, maar dat heeft niet mogen zijn.   Ik weet nog hoeveel bessen op de struik en hoe zoet het veld dan ruikt.

katrien de nil
31 1

Abigail

Het scheelde niet veel  of mijn ouders hadden me Abigail genoemd. Abigail, Abigail, Abigail  De naam rolt van mijn tong als de rots van Sisyphus en tovert op mijn lippen  een gruwelijke grimas.   Het scheelde niet veel  of mijn ouders hadden me Abigail genoemd. Misschien was ik dan vrolijker geweest, Misschien had ik de verwensingen  die mijn moeder me elke dag naar mijn hoofd slingerde, beter kunnen verdragen.       Het scheelde niet veel of mijn ouders hadden me Abigail genoemd. Abigail, Abigail, Abigail. De naam is Hebreeuws en betekent: Vreugde van de vader. Misschien had ik er dan vrede mee gehad  dat ik papa’s lieveling was.   Het scheelde niet veel of mijn ouders hadden me Abigail genoemd. Misschien had ik dan meer van mijn eigen dochters -ook degene die nooit geboren zijn- gehouden. Nu drukt de naam als een molensteen op mijn hart. Ik verwens mezelf dat ik net als mijn ouders in naam van de liefde zo vaak de verkeerde keuzes heb gemaakt.            

Margaretha Juta
3 0

Examen

Examen De ramen staan wijd open De wind doet de gordijnen opbollen  Ik staar naar buiten  En zie een kraai    Examen Hij scheert door de lucht  En gaat op het dak van de gymzaal zitten  Met zijn snavel prikt hij in de goot Water plonst rond zijn bek    Examen De zon gaat onder  De schemer treedt in De hemel staat in brand Mijn keel is droog, Ik schuivel naar de bank van de leraar   Hij pakt mijn leeg blaadje aan.  'Ben je zeker dat je het niet wil proberen?' Ik schud met mijn hoofd. 'Volgende keer beter leren!' Ik knik en loop de klas uit. Alles is zwart in mijn hoofd.                       

Margaretha Juta
8 0

Koffie

"Mensen zijn zo lief," zei de koffie. "Ze geven me altijd kopjes."

Kathleen Verbiest
57 4

Ithaca

(Vertaling van de Spaanse versie van het gedicht van Konstantino Kavafis)   Wanneer je de reis naar Ithaca aanvat Vraag dan dat de weg lang moge zijn Vol avonturen en ervaringen Vrees niet de menseneters of cyclopen Of de woede van Poseidon Dergelijke wezens zal je niet vinden op je weg Als je denken verheven is en je gevoel oprecht Menseneters noch cyclopen Noch de wilde Poseidon zal je tegen het lijf lopen Als je ze niet reeds in je ziel draagt   Vraag dat de weg lang moge zijn En veelvuldig de zomerochtenden Waarop je -oh, vreugde en genot!- mag aankomen In onbekende havens Blijf rondhangen op de markten van Fenicië En voorzie jezelf van prachtige waren: Parelmoer en koraal, amber en ebbenhout En alle soorten sensuele parfums Zoveel als je maar dragen kan Ga naar Egyptische steden om er te leren Te leren van hun wijzen   Hou Ithaca steeds in je gedachten Daar aankomen is je bestemming Maar jaag jezelf niet op Het is beter dat de reis vele jaren duurt En dat je, wanneer je aanlegt op het eiland Ithaca Al oud bent, en verrijkt door wat je vond op je weg Zonder van Ithaca rijkdom te verwachten   Het was Ithaca die je de reis aanbood Zonder haar was je nooit op weg gegaan Maar nu heeft ze je niets meer te geven   En ook al vind je haar in een staat van armoede Ithaca heeft je niet bedrogen En zo zal je, wijs als je geworden bent door ervaring De betekenis van alle Ithacas begrijpen.  

Kathleen Verbiest
90 3

Wedstrijd

Wanderlust

Deadline 15 mei 2021

Wedstrijd

Wanderlust

Deadline 15 mei 2021

Laad meer ...