Zoeken

Bel mijn hondje

  alles is over datum en dat hondje van mij heeft zitten knabbelen op dat stukje karton ja, mijn liefste ik ben je kwijt je telefoonnummer zit in de maag van de onschuld en dit terwijl alles op het menu stond het toen het nu tortelduifjes zij het tofu zij het minder toffe schimmel ik lust alles van jou zelfs de onrust die zich met haar klauwen in mijn torso priemt  had ik maar geloof een pot of bed om vrede in te vleien ik lijk wel op een walrus zonder land of oever met geronde keien alles is scherp de rand de grond en alle rusteloze nachten slapen pas veel later als ik ze de keel heb overgesneden wannneer mijn hondje ze in hompen heeft gebeten ofschoon ik zonder het te weten weer een dag in stukjes heb verdeeld de warme middag hij is voor de bedelaar de avonden zijn voor een schrijver die wil dromen en die nacht hij blijft van mij het is een vis wiens schubben over alles willen groeien mij gerust de ogen mogen sluiten en ik heb gehoord hoe mijn hondje de hele reutemeteut mijn toekomst heeft ingeslikt het was wel is waar een brok illusie die zich als een kankertje had vastgeklonken aan mijn keel twee woorden aan te veel begrip of onbegrip       uit de reeks 'Majnun, het gebrabbel van een gek'

Bernd Vanderbilt
22 1

verdekt staande

het is zo'n ochtend waarop ik hoop met elke veeg de bedding van weggetikte uren laag na laag te vullen de donkere rand van m'n kijk op de dingen met wat kleur te verhullen zo hou ik me  verdekt staande terwijl ik alleen maar wil gaan liggen

saskia van laere
23 1

Muze voor het leven

    Ontwakend uit mijn winterslaap klink ik op je schoonheid komend als uit een onbestaand heelal mij overvallend als een bedwelmende roes.   Mijn muze voor het leven bedankt om mij inspiratie te geven je weet niet van mijn bestaan toch is niets mij ontgaan.   Laat mij klinken op het levensgedicht dat schitterend verblindend oplicht, op jou, mijn muze voor het leven.  

Danny Vanhee
16 2

Hoofd

een van de zaken die maken dat ik geluk verzin is de adem in mijn hoofd de adem die ik de pas niet afsnijd   tijdens het bedenken word ik landschap, passende schemering de lede ogen van een arend, in het meer het been van een vis   in mijn hoofd zoeken radiogolven de berg waarop ik wil staan  roepen; een uil die de lucht vult een uil die diepte ziet in de uitgesneden hals van een mezzosopraan waar de aria een weg naar buiten vindt   ik verzin een dans met Lutz Förster, concentreer me   zie je? ik word naar het bos gedreven over de grond schuifelen de bomen   in handen van een groep word ik instrument, opgeblazen, opengereten, in een put gesmeten ik word gedicht   de klep van een piano  

Ingrid Strobbe
22 0

Zin

Heeft het leven zin?vraagt de radio aan Elisa Rojas.Nee, zegt ze, het leven heeft geen enkele zin. Wij hebben op aarde alleen maar tijd door te brengen met wat ons werd toebedeeld. Zegt zij, advocate-activiste, poserend in een klein lichaam en in rolstoel op de cover van Marie Claire. Haar boek gaat over verliefd worden op een man met benen. Wie een zin wil, zegt ze, moet er maar een zoeken of maken. Zelf vond ik er geen, wel woorden, meer dan één ik stopte ze in dit gedicht. Het schrijven, het schikken en het schrappenbrachten helder licht in mijn verwende leven.

Christine Van den Hove
153 1

Naakt

de waarheid helemaal naakt belt aan mijn deur ik wil nu geen gezeur mijn libido staakt   mijn enthousiaste rede heeft afgehaakt dat is nefast voor mijn humeur misschien nu wat meer willekeur en gevaarlijke likeur uiteraard is mijn hoge hartslag ondertussen achteropgeraakt   ik kan nu niet anders meer dan de waarheid nog steeds naakt binnen te laten ze blijft bonken op de voordeur dit wordt waarschijnlijk een romantische avond ze struikelt over het tapijt mijn vermoeide sociale vaardigheden lijken wel een burgerlijk ingenieur machinebouw buiten adem ik leg de naakte waarheid te slapen ze is zacht, sexy, bewonderenswaardig en bloedmooi. ik ga haar een leugenachtig gedichtje als slaapliedje zingen de wekker zet ik niet.

Hubert Grimmelt
20 0

Nieuws

Een herdenking in stilte en woorden: vijf jaar later

Nieuws

Een herdenking in stilte en woorden: vijf jaar later

Laatste Brief

we stuurden onze laatste brieffinale woordenen handtekeningenwachtend op de volgendedie nooit zullen komen en de postbode wist heten hij glimlachte zachtjesmet een vreselijk medelijdenin zijn ogenen hij vertrok

Myrte Schouteeten
11 0

de redding, de tijd

oorverdovende secondenhet slagen, breken en schreeuwen,werden muisstille uren,waarin alleenje eeuwige bravoureons redden kon.

Myrte Schouteeten
17 1

Maalbeek 2016

In deze metro ademen koffiemonden uit en in.Twintig koffiemonden even nog in deze metro. Een kind dat naast me zit, leest Franse woordenschatin fluogele kolommen geschikt, bedekt met de linkerhandlidwoorden die dansen op zijn stille lippen alsof hij stiekem bidt. Ik ruik aan ochtendhanden,vind een vingerpunt moederzalf en tel de rattendie dwalen langs de sporen. Montgomery, Maalbeek_ moeten we daar echt naartoe? Tussen het suizenin mijn oren door hoor ik de stemmen die blij zijnomdat het dinsdag is. Het vocabulairekind neemt me bij de hand. Overstappen nu. In Kunst-Wet / Arts-Loi staan we stil op een roltrap, stil tussen borderlijnen. Zonder woorden liggen we straks in kransen van licht. Onze jassen op de grond geslingerd als doelpalen op een speelplaats in maart. Archiefbeelden voor het jaaroverzicht. Moesten we echt Benoit?  

Christophe Vansteeland
28 0

Ik droomde dat…

Ik droomde dat ik op het dak van een hotel in Beiroet zat Met een cocktail in de hand en zicht op de zee Wiens golven fataal botsten op de duivenrotsen Verder kabbelden naar het land van de ceder Waar het water zich verkneukelde op bange tenen Laafde aan in zwart gewaad verborgen vrouwenlichamen En enthousiast zwaarbehaarde mannenlichamen begroette De stad van tegenpolen die oplosten in de metropool Op groene tapijten ernstige heren met donkere bidkralen Nabij de Amerikaanse universiteit nutteloze boeken Gedragen door dromen die het weekend openden Om meisjes met chirurgisch correcte neuzen te versieren In danstempels waar alleen schoonheid binnen mag De avond ademde de stad in Met humvees als versterkte burchten Opzwepende popmuziek en bezwete mannen Van dabke dansende mannen op een huwelijksfeest Terwijl anderen lurken aan een waterpijp En pronken met hun mobieltjes en nieuwste apps De stad die wakker wordt bij de nacht En voortzoemt en verder slaapt bij dag Wanneer ze tijd heeft om kortstondig na te denken Over verleden, oorlog, lijden en chaos Zoals ik ook mijmer waarover morgen te schrijven Over de ogen van de nacht of de sluier van de dag En ik hoopte maar Dat de duiven de rots zouden begraven   https://autismestorm.home.blog

Autisme Storm
3 1

Partycrashing

Het loopt gezellig uit de hand maar de pizza is besteld en de woensdagnamiddag is nu gelukkig voorbij gestraaljagerd   Naar 't schijnt was ‘t vandaag weer wreed plezant in kinderland en zongen de aapjes in koor vrolijk en blij gezegend zijt gij die schrijvend blijvend koortsachtig moedert ook als de kermis al een gans jaar dicht is   ziezo zelfs mijn kleine gedicht is om zeep en om zwiep geen ritme meer geen rijm geen zin meer in niks   behalve vrijen zonder gevolgen pizza in mijn oren en grootouders à volonté

Elke Van Opstal
25 0

Rookstop

Stomverbaasd probeerde ik een verklaring te vinden voor deze aangename zaterdag. Het opbergen van mijn Rookstop-plannen gaf de doorslag. Deze dag waarop ik kan lanterfanten en schrijven zal me eventjes bijblijven.   Ik had me zinvoller kunnen bezighouden. Schilderen of oprommelen bijvoorbeeld maar ach ach, het is tenslotte zaterdag.   Onoplettend, traag en slordig zullen mijn woorden beklijven. Dat hoop ik tenminste. In alle geval zal ik moeten blijven schrijven en lanterfanten.   Ik droom vaak van mooi werk maar een zware grafzerk valt bovenop mijn aanstellerij. Ik voel me vogelvrij en ijzersterk. Waar ligt mijn rookgerei?

Hubert Grimmelt
9 1

Handmijnen

De regen striemt tegen het raam en we weten dat we strelen met handmijnen. De schade blijft beperkt: wat blutsen door de inslag als het negatief van een omhelzing, als binnenstebuitenbraille, blind voor vingertoppen. Wanneer wij dan eindelijk opstaan, lopen waterstraaltjes over onze buik. Omstulpen we onszelf tegen het verzuipen. Wij absorberen met wondjesmaat.  

Vanessa Daniëls
39 1

Nachtelijke rituelen

Net wanneer je voelt Dat Dame Slaap haar nachtelijke deken over je spreidtOntpopt hij weer, van diep in je buikDie bruisbal die onbesuisdEen scala aan wilde ideeën door je spuitGeen rustige hartslag meerGeen vredige ademhalingMaar een onrustig lijf, Volgepompt met adrenalineDat al met een been terug uit het bedDuizend-en-een dingen wil gaan doenBye bye slaapHet wordt - helaas - alweer een korte nacht...

Vlechtenmeisje
19 3

blind & doof

de blinden zijn gesloten zijn blik naar binnen gericht en hij wacht   hij wacht tot hij  blind en doof  stil op deze stoel zit   binnen in zijn hoofd heeft hij het zo ingericht dat hij blindelings   de rijst vindt, de bonen en de vis, de noodzaak  om hier op deze stoel, stil in wit uitgelicht licht

Hans Van Ham
35 1

Geeeeeeeuw

In een wei ging een fazantparmantig zitten op een schaap.Hij telde nog tot éénen toen viel hij in slaap.

trompeet
21 1

Vroege lente

de hemel blauw als de herfst en wij eronder  door de voorraden heen, ontwaken uit een winterslaap, enigszins bedwelmd  door de schoonheid van dorre bladeren, naalden en stronken, gevallen kadavers en pluimen  maar zie toch maar  hoe hoog het licht, hoe hoog de lucht en de twijgen als in een schildering van vegen en vogels  en vogels, vogels, vogels 

simon s.
12 1

Dromelotje houdt de wacht

  zijn ze nu echt weggetakeld die akelige tijden is het waarlijk dood wilde zijn stof wel zinken naar de bodem van zijn rotvijvertje   hallo ja spreek ik met spongebob gast hoe moet dat met al die herinneringen met die asse en die zwarte dikkoppen leeft hij voorwaar niet verder zal het straks de ganse nacht niet weer verleden kwaken   chot het braaksel kent zijn eigen smaak zo goed er ligt verzekers andermaal een kwaaltje van weleer te sudderen nog een geluk mijn dromelotje houdt de wacht   gezocht zijn vergezichten zonder donderwolken herrie of een kwakkelende zon het zijn die beelden uit de kwade cinema die rode ponykop daar in zijn grote pot op kokend vuur ik ruik het en ik voel het tuur mijn ogen nog eens leeg in spiegels die aan tranen kunnen zuigen zijn ze nu echt en heeft het zout genoeg gebeten   ik heb hem niet vermoord hij is vanzelf gestorven maar helaas ook morgen zal diezelfde blaaskaak mij weer wakker maken ja hij die verwekker van zoveel van ondergang gedrochten die een strontkabouter heeft getekend in mijn witte schrift   ja hij hij en altijd hij hij de stamvader van alle treurwilgen de maker van mijzelf mijn scheef gebit de vele littekens     uit de reeks  'Dialogen met monsters en dia's'

Bernd Vanderbilt
16 1

Ik heb een den gekust

haar schors ruw tegen mijn lippenrook naar hars en smaakte zoethet voelde vreemd en meteen goed de andere bomen keken toeverrukt heb ik ook hen een kus gegeven en alle bomen op mijn weg de essen en de eikenzelfs de acacia’s en een enkele cipres bij de ingang van het dorp hield ik me in  de pruimelaar, nochtans in bloeiheb ik alleen maar vluchtig aangeraakt en nu, hier in mijn warme bed denk ik aan haar, mijn ranke dendaar in dat koele bos en weet ik dat ik terugga morgen al, zo gauw de zon op is of men mij ziet of nietik ben van schroom verlost   

Christine Van den Hove
36 4
Laad meer ...