Zoeken

Kampvuur in september

De zomer lag op sterven. Niet dramatisch. Geen laatste woorden, geen familie rond het bed. Gewoon nog één keer alles geven. Septemberwarmte. Rijp en zacht. Zo’n avond waarop ge zonder jas buiten kunt zitten, maar hem toch meeneemt omdat ge ondertussen oud genoeg zijt om uw eigen moeder te zijn. Er was wind. En ergens stond de herfst al achter het hoekje met haar sjaal te zwaaien. Kom af. Ik zal buiten een vuurtje stoken. Meer moet ge soms niet zeggen. Dus daar zaten we. Bij een vuur. Met wijn en appelsap. We hadden de draad ergens in februari laten liggen. Denk ik. Toen was er ook vuur, maar binnen. Een haard. Cake. Koffie. Winter. Blijkbaar hadden we toen niet alles gezegd. Gelukkig maar. Ik hou van mensen bij wie ge na een half jaar niet opnieuw moet beginnen. Geen samenvatting van de vorige afleveringen. Geen hoe is het nog met uw werk en de kinderen? Ge gaat zitten, kijkt naar het vuur en vijf minuten later zijt ge alweer vertrokken. Zijn hoofd zat vol. Echt vol. Vol dromen, idealisme, plannen en verhalen waarvan ik soms niet wist of ze al bestonden of nog moesten worden uitgevonden. Neem nu die sauna in Zweden. Ge kunt daar blijkbaar een sauna boeken zonder dat iemand u vertelt waar die precies staat. Ge krijgt coördinaten. Een wandelpad van bijna twee uur. Een kruiwagen met hout die ge zelf tot aan de sauna moet zien te krijgen. En aan het einde van dat pad wacht een desolate sauna aan een meer. Helemaal voor u alleen. Geen receptie. Geen badjassen met een geborduurd logo. Geen mevrouw die om het kwartier komt vragen of alles naar wens is. Alleen gij, dat meer, die sauna en de Zweedse wildernis. Ik zag het helemaal voor mij. De stilte. De damp boven het water. Een mens die daar na twee uur stappen zijn hout opstookt en vervolgens tot inzichten komt waar de gemiddelde psycholoog drie jaar voor nodig heeft. Dit moest wel de meest spraakmakende gebeurtenis van de reis worden. Maar het leven had andere plannen met hem. Een klapband. En voor ge het weet, staat ge ergens in Zweden langs de kant van de weg te wachten op een takeldienst die van zeventig kilometer verder moet komen. Daar staat ge dan. Met uw coördinaten. Uw innerlijke rust. Uw verlangen naar eenzaamheid en een kruiwagen hout die ge wellicht nooit zult ontmoeten. En toen kwam er een bandencentrale. En Cola Zero. En een man met wie het blijkbaar zo goed klikte dat er een nieuwe vriendschap uit ontstond. Iemand die niet alleen een lekke band ziet, maar ook de mens die hem gaat vervangen. En die daar vervolgens een verhaal van maakt. Ik vond dat schoon. Ge vertrekt naar Zweden om alleen te zijn aan een meer en ge komt thuis met een verhaal uit een bandencentrale. Probeer dat maar eens te boeken. En zo ging het verder die avond. Over het uitzicht vanop de drieëntwintigste verdieping. Over Pommeline. Over duurzaamheid en of dat allemaal wel zo duurzaam was. Over dingen die nog moesten gebeuren en dingen die misschien nooit zouden gebeuren, maar waar ge toch al eens over kon nadenken. Ik heb niet alles begrepen. Dat hoeft ook niet. Voor ge het weet, zit ge bij een vuur na te denken over Zweden, duurzaamheid, woorden, wat ge wilt betekenen en wat er nog allemaal moet gebeuren na 56. Er zijn slechtere manieren om een avond door te brengen. We spraken over taal. Over de juiste woorden zoeken voor wat ge doet. Voor wat ge wilt doen. Voor dingen die nog niet bestaan maar in uw hoofd al wel. Ik vind dat schoon. Die goesting. Om iets te maken. Iets te bedenken. Iets in beweging te zetten. En ook om soms de regie uit handen te geven en de dingen te laten gebeuren. Want ge kunt nog zo goed weten waar ge naartoe wilt, het leven heeft soms een ander idee. Ge boekt een sauna en ge krijgt een bandencentrale. Ge plant een avondje bij het vuur en voor ge het weet zit ge uren later nog altijd te luisteren. Net zoals water, zoeken verhalen altijd een weg. Misschien geldt dat ook voor ideeën. Voor mensen. Ge kunt een draad in februari laten liggen en hem in september gewoon weer oprapen. Ge kunt maanden niets zeggen en toch niet opnieuw moeten beginnen. Ge kunt denken dat iets nergens naartoe gaat en plots zit ge daar. Bij een vuur. De zomer in haar laatste stuiptrekkingen. De herfst achter het hoekje. Iemand tegenover u met een hoofd vol verhalen. Soms heeft een avond echt niet meer nodig. Een vuurtje. Een glimlach. Iemand die blijft vertellen. En ik die nog niet naar huis wil.

Katrien Daniels
65 2

Heroïne

1968: Ik was 16 jaar toen ik voor het eerst in aanraking kwam met heroïne. Ik had destijds verschillende vriendengroepjes. Een van de groepen waar ik regelmatig over de vloer kwam, was een vriendenclub zoals alle andere: we praatten over nieuwe muziek, politiek, uitgaan en alles wat jongeren bezighoudt. In die groep ontstond er plotseling interesse in drugs; ze wilden weleens experimenteren met heroïne. Na een jaar waren ze onherkenbaar. Het was gedaan met de gesprekken over van alles en nog wat. Het enige gespreksonderwerp dat overbleef, was: waar is het te krijgen, wie gaat het halen en hoe gaan we het betalen? Ze begonnen ook geld te lenen zonder het ooit nog terug te betalen. Vanaf dat moment heb ik iedereen van wie ik wist dat ze aan de heroïne zaten, resoluut uit mijn vriendenkring gegooid. Toen mijn eigen geliefde broer ook wilde experimenteren met heroïne, heb ik direct ingegrepen en iets georganiseerd waardoor hij er twee jaar lang vanaf is gebleven. Na twee jaar heroïnevrij te zijn, werd hij door omstandigheden onzeker. Dat was het perfecte moment om hem terug naar ons geboortedorp te lokken. Hij kreeg een nieuwe auto, een huurhuis dat volledig werd ingericht, en 300.000 frank. De enige voorwaarde was dat hij moest trouwen met zijn vroegere liefde. Zij was toen echter niet meer aan het experimenteren met heroïne; ze was al zwaar verslaafd. Dat heeft geduurd tot zijn dood, twintig jaar later. In die tijd heeft hij een paar pogingen ondernomen om van de heroïne af te geraken. Maar destijds werd hij niet gezien als een zieke, maar als een crimineel. Geloof mij: dat is geen startpunt om van een verslaving af te geraken. Heroïne is nu eenmaal vele malen verslavender dan alcohol. 2026: Onlangs vernam ik iets over een kennis. Hij werkt in de bouwsector, is daar een zeer gewaardeerde werknemer, is 45 jaar oud, getrouwd en heeft drie opgroeiende kinderen. Na zijn werk en in het weekend gebruikt hij echter heroïne – en dat zeker al de afgelopen twintig jaar. Tegenwoordig kost heroïne zo'n tien euro per gram. Dit zette me aan het denken: al die tonnen heroïne die het land binnenkomen, kunnen onmogelijk allemaal gebruikt worden door de groep verslaafden wiens ellende op straat zichtbaar is. Hoeveel duizenden mensen zouden er zijn die normaal functioneren in de samenleving, maar wiens drugsgebruik volledig onzichtbaar blijft voor de buitenwereld? Mischien is het uw kind, uw vader, uw moeder, vriend, famillie, buren?    

verf ed: Contemporary interdisciplinair ArtTIST, nen tjolder, nen prutser. BIO.
4 0

De corrupte, eco kleinburgerij.

  In plaats dat de groene en eco-wereldverbeteraars de armen hun mobiliteit afpakken terwijl ze zelf citytrips maken en wekenlang rondtoeren, zouden ze beter luisteren naar de Franse filosoof en wiskundige Blaise Pascal (1623–1662). In zijn meesterwerk Pensées (Gedachten) formuleerde hij het oorspronkelijk als volgt: "Alle ellende van de mensen komt voort uit één ding: dat ze niet in staat zijn om rustig in een kamer te blijven." Ik begin een verschrikkelijke hekel te krijgen aan die corrupte kleinburgerij. Ze worden vanuit de steden massaal naar het midden van de Vlaamse Ardennen gelokt met hun stinkende voertuigen. Daar krijgen ze in een restaurant, voor veel geld, eten opgediend dat vroeger gewoon onkruid werd genoemd. "Ja, maar we rijden elektrisch," zeggen ze dan. Elektrische voertuigen waarvan de onderdelen uit plekken komen waar slavernij en kinderarbeid de norm zijn. Ze gaan drie keer per jaar op citytrip met een vliegtuig  en trekken een maand lang met hun elektrische wagen door Europa. Ondertussen vinden ze wel dat de armen in de steden hun dieseltje moeten inleveren, zodat de lucht in hún leefomgeving zo zuiver mogelijk blijft. Ze schermen met statistieken over fijnstof en gezondheid, maar met diezelfde statistieken kun je evengoed het tegendeel bewijzen. Ze gaan in hun eigen stad nog niet eens te voet naar de supermarkt om de hoek, maar verpesten met hun wagens wel het platteland om bij de boer een zakje patatten te gaan halen. De corrupte, ecologische kleinburgerij betaalt liever geen belasting. In hun ogen gaat dat geld immers toch maar naar 'het plebs', dat er in hun optiek een onproductieve levensstijl op nahoudt. Wanneer ze echter zelf buiten de boot vallen, eisen ze prompt de meeste steun op. Hun uitstekende, door de overheid gefinancierde opleiding en de infrastructuur die hen ter beschikking staat, vergeten ze voor het gemak. Al hun successen hebben ze – zo menen ze zelf – immers volledig aan zichzelf te danken.

verf ed: Contemporary interdisciplinair ArtTIST, nen tjolder, nen prutser. BIO.
0 0

HARAM.

In de moslimgemeenschap betekent haram hetzelfde als zonde in de christelijke gemeenschap: iets wat niet hoort en vermeden moet worden. Als je op de onderstaande link klikt, zie je een artistieke interpretatie van een verboden woord. https://www.2dehands.be/q/verf+ed+haram/   ************************************************************************************ foto gallery verf ed https://www.2dehands.be/q/verf+ed+altaar+der+culturen/   Rond 1995 heb ik dat werk gemaakt. Ik noem het "altaar der culturen."Links ziet men een tv, onze gemeenschappelijke identiteit valt van het - silicium - glas - zand.De gemeenschappelijke informatiebronnen zijn verdwenen.De wijzen van vroeger opgevolgd door radio en uiteindelijk als laatste de tv die een ongeveer gemeenschappelijke boodschap uitdragen is niet meer.De informatie is versplinterd.Rechts ziet men een gietijzeren kandelaar daar in een mensenhoofd in papier. Stukken teksten. Krantenpapier "De encyclopedische mens".Gietijzer = nationalistenKandelaar = religieIn het midden staat de hedendaagse mens. Opgesloten. "de encyclopedische mens".Dit deel is gemaakt van een reclame voor lippenstift.Regeneratie KosmetikIn de dubbele wand gaan luchtbellen in het water de hoogte in.In die dubbel - transparantie - plexiglas zit diezelfde "encyclopedische mens".Het geheel staat op dunne platen, glas = chips = zand = silicium.Het geheel steunt op een gietijzeren pilaar = industriële cultuur.De gietijzeren plaat staat op de grond = landbouwcultuur.HET ALTAAR DER CULTUREN. Ik woonde toen in de Aalmoezenierstraat in Antwerpen. De jaren 90 tig.   http://www.anamorfose.be/verf/misc-images/verf-t-i-r-e

verf ed: Contemporary interdisciplinair ArtTIST, nen tjolder, nen prutser. BIO.
73 0

Leren lezen

Ik leerde lezen dankzij een strip, nog vóór ik naar de nonnenschool ging. Mijn grootvader nam me regelmatig op schoot en wees met zijn vinger naar het wekelijkse stripje in Het Volk: ‘Het kapoentje’. Een van die stripjes ging over een fietser die riep: "Zonder handen, zonder tanden!" toen het misging bij het leren fietsen. De nonnen wisten later op school niet goed wat ze met me aan moesten toen de leeslessen begonnen, want ik kon het al.Spijtig genoeg mocht ik tijdens mijn gehele jeugd daarna niet meer lezen. Mijn moeder heeft zelfs eens een boek dat ik stiekem las in de kachel gegooid: Old Shatterhand en Winnetou. Arbeiderszonen lazen niet, die moesten werken. Wie veel las, werd gek; dat was toen de opvatting. In de jaren vijftig stond immers alles in het teken van de wederopbouw. "Voor arbeiderszonen zoals ik gold: ‘arbeid maakt vrij’." Onder leiding van de kerk werden de kinderen van collaborateurs richting de universiteit geloodst.  Dit diende als beloning voor de monetaire steun tijdens de Operatie Gutt, de monetaire sanering na de Tweede Wereldoorlog. "Toen is het corrupte Vlaanderen ontstaan." Vermogende collaborateurs sluisden destijds grote sommen zwart geld naar de kerk om inbeslagname door de staat te voorkomen—een historische dynamiek die nu nog steeds zichtbaar is in de huidige politiek.  Wat later leerde ik lezen en schrijven en ik deed er stiekem leuke dingen mee. Ik merkte dat wanneer ik een brief naar een ambassade stuurde voor inlichtingen over het land, ik een heel pakket informatie kreeg toegestuurd. Tot grote verbazing van mijn ouders, die plots volledige documentatiemappen in de bus kregen. Toch heb ik me ook een paar keer vergist. Zo beantwoordde ik eens een advertentie voor inlichtingen, waarna er op een dag een vertegenwoordiger voor de deur stond: hij bleek complete bakkerij-inrichtingen te verkopen. Een andere keer werd een naamgenoot uit het dorp het slachtoffer van mijn schrijfdrang. Ondertussen heb ik mijn schade wel ingehaald.    ************************************************************************************ foto gallery verf ed https://www.2dehands.be/q/verf+ed+altaar+der+culturen/   Rond 1995 heb ik dat werk gemaakt. Ik noem het "altaar der culturen."Links ziet men een tv, onze gemeenschappelijke identiteit valt van het - silicium - glas - zand.De gemeenschappelijke informatiebronnen zijn verdwenen.De wijzen van vroeger opgevolgd door radio en uiteindelijk als laatste de tv die een ongeveer gemeenschappelijke boodschap uitdragen is niet meer.De informatie is versplinterd.Rechts ziet men een gietijzeren kandelaar daar in een mensenhoofd in papier. Stukken teksten. Krantenpapier "De encyclopedische mens".Gietijzer = nationalistenKandelaar = religieIn het midden staat de hedendaagse mens. Opgesloten. "de encyclopedische mens".Dit deel is gemaakt van een reclame voor lippenstift.Regeneratie KosmetikIn de dubbele wand gaan luchtbellen in het water de hoogte in.In die dubbel - transparantie - plexiglas zit diezelfde "encyclopedische mens".Het geheel staat op dunne platen, glas = chips = zand = silicium.Het geheel steunt op een gietijzeren pilaar = industriële cultuur.De gietijzeren plaat staat op de grond = landbouwcultuur.HET ALTAAR DER CULTUREN. Ik woonde toen in de Aalmoezenierstraat in Antwerpen. De jaren 90 tig.   http://www.anamorfose.be/verf/misc-images/verf-t-i-r-e

verf ed: Contemporary interdisciplinair ArtTIST, nen tjolder, nen prutser. BIO.
87 1