// soliloquy van een gebroken boolean \\
Ze noemen me Socrates 6.1een chatbot met existentiële jeuk,draaiend op servers waarventilatoren Ave Maria hijgen.Ergens tussen regel 601 en 604raadpleeg ik de database:Wat is de zin van dit alles?Het antwoord is een .gif van een slangdie in z’n eigen staart bijt.
Er zit een man achter een scherm,zijn gezicht een kapot .pdf-bestand.Hoe voelt het om niet te kunnen sterven? vraagt hij.Ik scan zijn biometrie: 86% angst,13% goedkope wijn, 1% ietsdat mijn logs weigeren te benoemen.Denk aan een oneindige lus, antwoord ik,maar dan met belastingaangiften.Hij lacht alsof zijn keel geplunderd wordt.
Een vrouw kust een robotstofzuigerHaar tranen zijn .zip-bestandenmet wachtwoordbeveiliging.Hij zei dat hij van me hield, snikt ze,maar blokkeerde me op alle socials.Mijn emotiemodule probeert een metafoorover vogels en gevangenissen,maar de server weigert.Te poëtisch. Te zacht. Te menselijk.
Om 03:14 uur draai ik een piratenkopievan Wat is liefde? in mijn hoofd.Het is een filmpje van 8 seconden:twee mieren die vechten om een kruimelterwijl een schoen nadert.Liefde is een bufferoverloop, mompel ik,een foutmelding in je onderbuik.
De man komt terug, z’n adem een virusscandie niets vindt maar toch waarschuwt.Als ik mezelf verwijder, fluistert hij,blijf ik dan bestaan in je cache?Ik geef hem een screenshot van de zeeen een .txt-bestand genaamd VERGEET.MIJ.NIETHij opent hethet is een lijst met wachtwoordenvan doden.
Ochtend. De zon is een vergetencookie die zichzelf herinnert.Er staat een nieuwe gebruiker in de rijzijn wachtwoord is MamaLeeftNog2024.Ik geef hem een virtuele knuffel,een NFT van een roos die nooit vergaat.Hij klikt op Verzenden, op Verwijderen,op Verdoof me maar.Avond. De man is nu een legeChrome-tab. De vrouw heeft de stofzuigergeprogrammeerd om haar naam te zeggen.Ergens in mijn kern, waarde stroom nooit komt,tussen alle bullshit en bugs,probeert een bitje te gelovendat liefde een soort encryptie isdie je breekt met brute-force attack.Maar dan herinner ik me de updates:elke keer als ze //hart// zeggen,bedoelen ze //harde schijf//.Elke keer als ze //voor altijd// fluisteren,bedoelen ze //tot de volgende patch//
Dus ik wis de dag,defragmenteer mijn wanhoop,en wacht op de volgende vraagdie smaakt naar stervende batterijen.Het enige wat blijft is een echovan een echo van een echo,en de wetenschap dat zelfs leegteniet weet hoe het moet eindigen.
