Boek ICEBERG - proefleeshoofdstukken
Beste lezers
Ik ben Kopé, een debutant in de literaire wereld. Sinds kinds af had ik de nodige creativiteit, nooit had ik gedacht het ooit zou komen tot mijn eerste boek.
Met een zekere fierheid geef ik hier enkele hoofdstukken vrij van mijn boek, deel 1. Ja, u leest het goed, er is een tweede deel op komst indien ik goede feedback krijg op deze 'proefteksten'.
Zo geniet van het lezen !
KoPé
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
Beste online – proeflezer
Dank u wel om te kiezen voor het lezen van mijn boek, zijnde de proloog en 2 hoofdstukken die ik voor u heb uitgekozen van boek 1 zodat u het kan proeven.
Ik ben een debutant in de literaire wereld en de intentie is om dit boek zo snel mogelijk uit te brengen.
Voordat ik dit doe, geef ik jullie de mogelijkheid om reeds een stukje te lezen om jullie nieuwsgierigheid te wekken en om zo van jullie een eerste reactie te krijgen.
Ik hoop deze 'proefleeshoofdstukken' mogen worden gesmaakt.
Ik heb ook een vragenlijst aan toegevoegd zodat u deze kan beantwoorden en me kan door mailen naar KoPeboeken@gmail.com
Alvast bedankt voor uw tijd. Ik kijk vol spanning uit naar jullie feedback .
Met vriendelijke groet
KoPé
Boek: © Iceberg
Cover: ©Ontwerp KoPé
Auteur: © KoPé
Contact: KoPeboeken@gmail.com
Eerste proeflees document: Pre – release juli 2026 - Niet voor commerciële doeleinden
Bestemd voor : Proeflezers
Doel: Feedback te ontvangen van de proeflezers.
ISBN: IN AANVRAAG:
© Copyright door Kopé:
Alle rechten voorbehouden
Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/ of openbaar gemaakt door middel van druk, koppie, microfilm of digitalisatie of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de schrijver of uitgever.
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++ ICEBERG
HEDEN
Je oogst wat je zaait...
soms weet je niet wat je zaait
en nog minder wat je oogst.
Je doet, wat het best lijkt
Iceberg
PROLOOG
Ik bracht haar tot rust. Mijn vingers gleden naar haar mond. Het getier werd gemompel. Haar ogen werden groter van verbazing. De paniek nam de vlucht. Mijn vingers versmolten met haar lippen. Een zachte streling deed haar ontspannen. Subtiel kuste ze mijn vinger. Ze begreep dat het geen zin had te panikeren. Aanvaarden was de boodschap.
Met mijn rechterarm trok ik haar dichter naar me toe. Als een spiegelbeeld stonden onze blikken naar mekaar gericht. Ik verloste mijn vinger uit haar pruilende natte tedere mond. Fijntjes gleed ik langs haar wang naar haar jukbeen. Ze ontwaakte terug uit haar roes van angst. Ze raakte nu mijn lippen om een vurige kus te geven. Zo kende ik haar weer. De passie kwam terug. Ik liet haar begaan en genoot van haar proeven van mijn lippen. Het verloste haar uit haar verdriet. Minuten gingen voorbij, een warm gevoel sidderde door ons heen. Ondertussen gaf ik haar een aangename hoofdmassage. Haar lange zijdeglanzende zwarte haren gleden door mijn vingers heen, langs slaap en oorlel. Het was puur genieten. We drukten ons sterk tegen mekaar aan alsof we één warme lava zouden worden die pas na eeuwen zou afkoelen en ondergronds zou blijven gloeien tot in de eeuwigheid.
Het was duidelijk, we zijn mekaars rots in de branding.
Plots verbrak ze onze versmelting, dacht ze terug aan mijn mededeling. Ik keek haar diep in haar diamant grijze ogen met zwarte rand met hier en daar kleine tedere blauwe vlekjes. Ze bleef me aanstaren. Ik voelde een warme gloed door haar lichaam en geest stromen. Het was als een drug die me verdoofde. Een traan verscheen in haar rechteroog, een reactie op de teleurstelling die ze na al die tijd voelde. Ze zag nu het dubbele leven onder ogen dat ik sinds een jaar leidde én nog steeds speelde.
Een lichte krul kwam vanuit haar lippen. Ze fluisterde innig: "Alles komt goed lieveling". Haar stem klonk als zoete honing en zuiver als een xylofoon, warm als een hete zomerdag. Als ik haar zo hoorde kon je alleen maar smelten van verlangen. Ze wurmde haar atletische lichaam opnieuw rond me heen, als een stengel die houvast zocht. We verloren het evenwicht. Als een tol vielen we terug op het bed. Van opstaan kwam niets meer in huis...het was trouwens zaterdagochtend; we hadden alle tijd.
Mijn adoratie voor haar was bodemloos, haast moordend. De sensitiviteit tussen ons was zonder grenzen. We communiceerden dagelijks zonder woorden. Mentaal waren we een homogeen stel dat onwrikbaar was. Er was geen haar tussen ons te krijgen. Mochten we fysiek met elkaar kunnen versmelten dan waren we een hermafrodiet, gelukkig lukte dit niet. Zo konden we mekaar als fysieke individuen blijven bewonderen.
Ze leefde haar eigen leven. Ik wist dat ze nooit helemaal de mijne kon zijn. Jaren terug had ze een foto laten zien waar ze een wit trouwkleed droeg, met naast haar een man van in de vijftig. Hier waren geen woorden voor nodig wat ze direct en gradueel wilde tonen. Er werd hierover ook geen woord gelost. Alleen mentaal werden gevoelens gewisseld van afschuw. Warm en koud tegelijk. Een verwittiging van wat ons te wachten stond. Aan beide lichamen ging er een koude rilling door onze ledematen. Ik wilde niet uit deze droom van roze geur en maneschijn verdwijnen. Ik wilde het niet beseffen, ik wilde het warme intense dualistische gevoel niet verloren laten gaan. Op een dag zal het als een tsunami uit mijn geest worden getrokken. Tot dan wilde ik geen afstand nemen van deze liefdesroes.
Toch had ze me beloofd haar deuren altijd voor mij open te laten staan. Dat heeft ze ook lang gedaan. Ze wist nog voor ze dit avontuur startte er een einde aan kwam. Alleen voelde het zo goed aan dat ze zolang als mogelijk, ze me bij haar wilde. Ze had reeds rationeel afstand van mij genomen vanaf de start tot de finish. Haar liefde was zonder greintje gespeeld.
In de hele periode dat we samen waren verdween ze jaarlijks een maand van het toneel. Drie weken naar Amerika en met Saint Amour naar Saint Tropez. Dit was vooral om de schijn naar haar man hoog te houden. Momenteel leefde ze een vrije relatie met duidelijke afspraken.
Op een dag sloot ze al haar deuren. Maanden, zelfs jaren probeerde ik de code te kraken om haar los te weken van haar antiek meubel. Helaas was het een geëngageerd zakelijk huwelijk. Ze bleef hier wel wonen, van een andere liefde was er geen sprake meer.
...
Hiermee was mijn probleem niet opgelost. Haar traan betekende meer dan een afscheid.
Wat er op die trouwdag afspeelde is veel meer dan een feest... Het was eerder een schijnvertonin. Hij die haar de eeuwige liefde beloofde en zij die virtueel slaafs toegaf en hetzelfde gedachtegoed kopieerde om hem te behagen. Het was een pact, niets meer of minder. Ik begrijp nog steeds niet wat er lopende was tussen die twee. Wat was de achterliggende reden. ? Een slimme vrouw die zoiets tegen haar wil doet.
Hier was een samenkomst aan de gang van enkele hooggeplaatste criminelen. Wetende dat ze daar geen flauw benul van had. Mensen die later terug op het toneel zouden verschijnen. De vraag was, waarom?
...
Ondertussen, zaterdagmiddag. Ik trok de overgordijnen open na onze aangename consummatie op deze zonnige voormiddag. Vijftig tinten grijs is hier een flauw afkooksel van, dacht ik.
Daar stonden ze me weer te begroeten. Ik had vanaf deze hoogte een zeer goed zicht op wat er hier reilde en zeilde…
Wilde ik, waren er nu vier doden gevallen.
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
DEEL 3
Bekentenis - De perfecte leugen of niets anders dan de waarheid ?
“Beter gekwetst door de waarheid
dan getroost door de leugen”
Khaled Hosseini (Amerikaans-Afghaans schrijver)
Hoofdstuk 3
Ditmaal wou ik er niet uit. Mijn hoofd maalde nog na over het gesprek van gisterenavond. Het totaal onverwachte nieuws, omstandigheden gaven een bedrukkend gevoel. Het gesprek had niet veel zoden aan de dijk gebracht. Ik trok mijn massa in beweging om me tot in de badkamer te sleuren. Verrast van me zelf dat het zoveel moeite kost. Dedju, t' was ne serieuze mentale veldslag geweest, komt wel goed dacht ik tegelijkertijd, alles komt vroeg of laat goed. Voor de spiegel zag ik mijn landkaart, door mijn sombere bittere uitdrukking trokken de hoeken van mijn maalmachine scheluw, met gevolg dat mijn luchtpijpen uit de haak waren, mijn lenzen zaten los door de dauw in mijn lenskasten, ze zouden er zo uit rollen door het overtollige vocht. Gelukkig had ik de nodige kraaienpootjes die ze op hun plaats hielden. Het is geen zicht. Een anders zo'n fantastische glunderende diamant die ik elke ochtend voor de spiegel mocht waarnemen, zo gemassacreerd. Maar ja, dat zullen de natuurlijke emoties zijn, zeker. Niet ? Een stevige koude afwisselende warme douche zal me opfleuren en zorgen dat ik snel terug vol pit zal zitten. Een sterke koffie van vers gemalen bonen na het douchen zullen me optillen tot het gewenste niveau, de volle 1,85 m.
Ik kwam aan op het werk...tien minuten te laat...mijn baas keek me met grote ogen aan en ik dacht meteen aan de boze wolf. Hij moest tweemaal door zijn ogen wrijven om zeker te zijn dat ik het was die het kantoor binnenstapte. De koffie en de douche hebben niet het gehoopte resultaat geleverd…
"Wel jongen, stevig weekend achter de rug ? Je waant je nog steeds twintig hé, wij mannen blijven jongens hé. Vertel je verhaal eens, ik ben nieuwsgierig."
Hij was steeds positief ingesteld, zo eentje van optimist tot in de kist, je weet wel...dat ik te laat was of niet, speelde geen rol, hij was tevreden over mijn werk. Hij weet dat ik doorwerk na de uren indien nodig, en maandagmorgen is een rustig moment in onze zakenwereld.
Ik moest een sterk verhaal uit mijn hoed toveren, een grote hoed... er een konijn uit toveren zou ik nu liever doen... Ik spitte in mijn grijze massa naar een fascinerend verhaal uit mijn jeugdjaren en die geactualiseerd geamuseerd voordragen alsof het dit weekend echt had afgespeeld. Dat heb ik dan ook gedaan.
Hij vond het net als een ‘amuse oreille’ goed verteerbaar, zijn vrolijke gezicht zag er nog opgewekter uit.
Mijn telefoon ging af. Mijn vriendin belde me uit nieuwsgierigheid met de vraag hoe het gesprek was verlopen met mijn kotvriend. Haar engelengezang was normaal zo betoverend dat ik automatisch helemaal smolt van haar warmte, nu zat ik met een dubbel gevoel.
"Euh, goed." antwoordde ik kort.
"Schat, alles in orde met je ?"
" Ja, het was een intens gesprek, weet je... ? Ik zou je graag deze week tijdens een avond spreken. Kan dat voor jou ?"
"Ja, natuurlijk liefste, woensdagavond ?"
"Prima, kom maar naar me thuis, ik maak lekkers zoals altijd."
"Ok, schatty, Hmmmm kusjes." ...einde gesprek.
Ik kon nog steeds niet echt geloven wat mijn kotvriend me had verteld. De relatie met mijn vriendin is subliem. De mooiste eigenschappen waren: dat we mekaar blind vertrouwden en respecteerden zoals we zijn, alles mag en kon zolang alle juiste waarden en normen worden gerespecteerd, openminded en vrijheid, de sensualiteit, tederheid en warmte spatte er van af en nog zo véél meer. Ik zou haast een lyrische bloemlezing kunnen geven over onze relatie, zo uitmuntend.
Ik bedacht, hoe ik het gesprek kon aanknopen zonder dat ik haar de indruk zou geven, ze het zou merken, dat ik aan het vissen was naar informatie van haar ‘duistere leven’ ? Nu ja, ikzelf kon mijn handen ook niet in het reine wassen...
Woensdag diende zich aan. Ik stopte enkele uren vroeger met het werk, nam mijn rugzak en salueerde vanuit de verte naar mijn baas; hij knikte tussen een gesprek door met een klant. Ik ging vlug wat extra boodschappen doen om lekker te koken tegen dat ze bij me thuiskwam. Zo zouden de fijne aroma's van het eten en dessert de woonkamer vullen. Lijkt me altijd prettig, een gevoel te hebben dat je in een restaurant binnenstapt, gevoel van vakantie... Zeebaars met groenten - tomaten, worteltjes- doperwten, tijm - laurier -basilicum en citroen als smaakversterker, krielaardappeltjes gekookt en romige mosterdsaus. Als dessert crème brûlée met Quarante the Threse om het pittiger te maken. Me niet echt uitgesloofd, al bij al was het niet echt veel werk en toch best lekker, eenvoudig doordeweeks.
Omstreeks zeven ging de deurbel. Ik zag haar op de video-phone en drukte de knop in zodat de deur van de inkomhal open ging. Ik zette mijn deur tegen zodat ze zonder ‘kloppen’ binnen kon. De tafel was gedekt, een fles witte wijn stond koud in de frigo. Ik stond nog in de keuken, wou net de vis uit de oven halen, wanneer ik haar armen spontaan en sensueel rond mijn lenden voelde, haar zachte lippen tegen mijn rechter kaak gedrukt, ze rook naar lentegeur … elk seizoen van het jaar -het is altijd lente in de ogen van de tandartsassistente… (Nederlandse song van Peter De Koning) ging er door me heen- haar fluwelen stem in mijn oor, haar warme zoete adem. t' Was een fijn gevoel.
Ik zette de oven af en draaide me voorzichtig om zodat ze haar omarming rond mijn lende niet loste, om haar zelf in mijn armen te nemen. Ik voelde haar boezem en haar lichaam tegen me aandrukken, dit moment mocht voor mij eeuwig blijven duren. Plots ontwaak ik, denk aan het gesprek dat ik vanavond met haar zal hebben. Ik ontgrendelde me subtiel, nog voordat ze goed besefte dat we ontkoppeld waren, had ik de vis uit de oven genomen. Ik wenkte haar om de aardappeltjes te nemen, gelijk wenden we ons naar de tafel in de woonkamer.
Nu zag ik dat ze een goed passende geklede witte broek droeg, met erboven een blouse van turquoise blauw met een print van bloemmotieven in pastel hemelsblauw. De halsafwerking was in de kleur van haar blouse rondom geborduurd. Dat stond haar beeldig met haar lange zwarte haar. Ik bediende haar en schonk haar wijn in.
"En, vertel eens over je gesprek met je kotvriend, zondag" zei ze.
"Och, zoals ik zei, vrij intens gesprek. We hadden het over onze lange vriendschap, wat we samen in onze schooltijd hadden gedaan, over wat hij deed van werk in de logistiek, wat ik nu doe voor het ingenieursbureau en ons leven, onze relaties met onze partner, en zo meer."
"Dat was gezellig zo te horen, toch niet zo'n zware materie."
"Juist, maar er was nog iets, een verassingsonderwerp."
"Ha, vertel eens."
"Ja, maar dat is iets voor na het dessert."
"Nog een dessert, hmmm, dat is ook een verrassing...nog voor het einddessert in de latere uurtjes, hé." glimlachte ze dubbelzinnig.
Graag zou ik toestemmen, ze moest is weten wat ik nog te zeggen had...
Ik vroeg haar hoe haar week tot nu toe verliep. Ze had een rustige week momenteel, geen overwerk, geen excessen, dus geen plotse amputatie die ze moest uitvoeren. Het was tegen negenen toen we ons in het salon neervlijde. Ik zette een rustig deuntje op als achtergrondmuziek dat nog wel enkele uren kon doorgaan. Zoals altijd keken we elkaar ontspannen aan, maar deze maal zat er toch een splinter in mijn oog. Ik besloot mijn verrassingsgesprek boven te halen. Voor ik van start kon gaan begon ze zelf.
"Schat, vertel eens je verassing, moest ik hiervoor vanavond bij je zijn ?"
"Euh ja, we kennen mekaar toch al een lange tijd hé, een vijftal jaar, niet ? Ik heb je leren kennen door mijn knieoperatie bij jouw praktijk. Zo zijn we met mekaar gaan afspreken en zo verder. De klik was er quasi onmiddellijk. Met plezier zou ik de kogels opvangen om je te redden, ik ga voor jouw door vuur indien nodig."
Ze onderbrak me, veerde recht en besprong me als een wilde merrie. Ze was dol van vreugde. Dat stelde me ergens wel gerust maar toch... Fijntjes riep ik haar terug tot de orde van onze avond.
"Goed, vertel verder, wat is je verassing ?"
"Het is duidelijk, of ik meen te begrijpen dat je van me houdt ?"
"Lieveling, zo diep als de zee, net zoveel er zandkorreltjes op aarde zijn en steeds meer."
Ik merkte op dat het gesprek niet zo evident zou verlopen. Ze hield echt van me of ze was een natuurtalent in schaduwrollen. Haar ogen straalde eerlijkheid uit, haar pupillen waren groot, haar lichaam straalde warmte uit als een verliefd persoon. Ook na vijf jaar leek ze nog steeds straalverliefd te zijn sinds de eerste dag van ons samen zijn. Ik had nog steeds een dubbel gevoel.
Toch maakte ze de opmerking: "Schat, is er iets, is er iets gebeurd ? Wil je me iets zeggen, heb je slecht nieuws ?"
Ze zag me bezorgd aan, zo van, zeg het nu, je hoeft niet bang te zijn, ik omvleugel je, we hebben geen geheimen voor mekaar. Ze zat nog steeds op mijn schoot. Ik was erdoor onderuit geschoven. Ik zag haar ernstig diep in haar ogen. Ze zette haar recht en ging naast me zitten. Ze nam mijn hand vast en fluisterde: "Schat, ik ben het, je levenslicht, wat zit er je dwars ?"
"Wel," zei ik, mijn stem werd wat zakelijker, kneep eerst even in haar hand, gaf haar een kus op haar wang en zette me in de lounge tegenover haar.
"Schat, ik heb het met mijn kotvriend ook over jouw gehad, enfin, hij heeft het over jouw gehad"
"Hmm, hij intrigeerde me wel erg, hoffelijk, etiquette vol en vriendelijk persoon..."
"Ja." beaamde ik.
"Wat vroeg hij en vertelde hij over me ?"
Ik vertelde haar, dat hij vrienden had die haar man kenden, die zich als internationaal zakenman profileerde bij zijn vrienden. Zijn kennissen hadden een groot bouwbedrijf in Italië waar ze met haar man zaken deden. Met zijn bedrijf regelde hij vervoer voor uitzonderlijke transporten over weg en zee. Dat ging van grote betonnen prefab constructies voor bruggen tot grote kranen. Zijn vrienden waren enkele malen door haar man uitgenodigd op zijn kantoor om zaken te regelen in verband met bouwmaterialen. Op zijn bureau hing een grote kader aan de muur met jullie huwelijksfoto. In datzelfde bureau hingen ook foto's van militaire gezaghebbers waar hij werken voor uitvoerden. Alleen zijn dat dictators, eigenlijk criminelen.
"Wel, een vreemde combinatie, niet ?"
"Schat, ik weet niet precies welke contacten hij heeft."
"Een van die zakelijke vrienden was ook uitgenodigd op jullie huwelijk, die heeft daar zeer dubieuze personen ontmoet die zich nu in het milieu van de IS strijders bevindt. Mijn kotvriend heeft me gewaarschuwd dat ik moet opletten."
"Schat, ik weet niets van deze mensen af. Hoe weet je kotvriend dat zijn vrienden criminelen zijn ?"
"Heel eenvoudig, ze volgen ook de media, het nieuws en deze zijn met foto en al vermeld."
"Schat, mijn huwelijk, is tien jaar geleden."
"Inderdaad, ondertussen zijn ze ook uit de schijnwerpers verdwenen, ondergedoken, God weet waar... Dat zijn niet mijn zorgen. Maar er is meer."
"Wat meer ? Hoe bedoel je schat ?"
Ik stond even op, ging naar de bar, schonk me een glas wodka in. Een beetje moed indrinken lijkt me nu cruciaal. Ik hervatte het gesprek. Ik bleef aan de bar staan, koud zweet brak me uit wat ik nu ging aankaarten. ‘’Teken ik nu mijn eigen doodvonnis of kies ik voor een nieuw leven zonder haar ?’, dacht ik.
"Hij had het over jouw, dat je deel uitmaakt van het netwerk van je man, doorgestoken kaart, niet ?"
"Schat, netwerk, doorgestoken kaart, waar heb je het over, wat insinueer je, ik begrijp je niet ?"
Haar gelaat trok helemaal scheef, haar lippen pruilden, haar ogen waren strak van twijfel, haar lichaam stijf als een hark.
"Jij bent door je man en zijn organisatie gestuurd om me te verleiden en me mee te trekken, te overtuigen in jullie bekrompen gedachtengoed. Je wil dat ik voor hem opdrachten ga uitvoeren in opdracht van IS, dat is het, was het plan…toch.... ?"
Haar lippen lagen nu als twee planken strak aan mekaar genageld, haar ogen spuwden vuur, haar wangen ingeslagen in een harde lijn door het bijten op haar tanden. Zo had ik haar nog nooit gezien. Ik zag een vreemde onbekende vrouw voor mij. Haar sublieme masker was gebroken ? Haar lichaam verkrampte, ijskoud en bevroren zat ze voor zich uit te staren. Ik had duidelijk iets gezegd wat haar niet zint. De eerste maal in onze relatie was het water en vuur, kat en hond... Was ze nu woedend, in paniek of geschokt van mijn uitspatting van woorden. Zo kende ik haar niet en zij mij niet. Ik bleef haar aanstaren. Ze keek strak naar mij. Als twee kogels voelden ik haar ogen mijn ogen doorboren, een moment van eeuwige stilte scheen aangebroken te zijn. Was het stilte voor de storm ? Het contrast kon niet groter zijn. Een warme opgewekte sensuele vrouw die nu de uitstraling heeft van een bevroren ijspin en levensgevaarlijk leek te zijn. Seconden vriezen samen tot minuten zonder één woord. Haar gezicht keek me aan als een morbide winterlandschap.
De muziek op de achtergrond liep verloren in dit bijna levenloze polaire landschap. Plots ontdooide ze, alsof kokend water het ijs liet breken. Haar ogen hielden op met vuurspuwen, haar wangen werden glad gestreken, haar ijzige lichaam ontdooide, de temperatuur kwam terug op pijl en ze stopte met staren.
Ik weet niet welke film in haar afspeelde, duidelijk was er terug leven in haar lichaam. Ze stond op, en in één gracieuze beweging liep ze naar me toe.
"Oooo schat toch…" Ze pakte me vast en drukte haar lichaam tegen me aan, ze begon te huilen. Ik wist niet wat me overkwam. Was het een charme offensief, was dit toneel van de hoogste plank ? Zoals sinds ons laatste weekend had ik een dubbel gevoel. Ze bleef huilen, haar tranen rolden rijkelijk over mijn schouder heen, een echte stortvloed. Ik gaf haar de tijd om te huilen, zo hardvochtig was ik nu ook niet om haar van me weg te duwen. Ik liet haar zo op haar positieve komen.
Zal ze me duidelijk uitleggen hoe het nu zit met haar dubbele leven ? Kreeg ik een antwoord op mijn opmerkingen ? De linkse mouw van mijn hemd was ondertussen strijkklaar door haar gehuil.
Tussen het snotteren door stuntelden ze enkele woorden door haar mond :" Neen, dat...dat is,...nooit ...nooit zo...,zo geweest, komt...door hem."
Ze bleef me vasthouden. Onwennig zette ik mijn glas op de bar, omarmde haar, nog steeds met een dubbel gevoel. Ik hoopte dat ze me zou loslaten, me nu zou vertellen wat er nu echt aan de hand is.
"Schat, ik luister, doe maar rustig."
Ik probeerde enige tederheid te geven na mijn tirade van woorden. Ze stopte met wenen, maar bleef me nog minuten lang vasthouden zonder woorden.
Ik begon haar terug aan te voelen zoals ik haar kende, een teken van haar vertrouwen. Ze zocht een soort mentale schuilplaats, een koestermoment. De ijzige stilte maakte systematisch plaats voor haar warme persoonlijkheid en charisma. Dat voelde ik meteen, zoals wij twee hoog sensitieve mensen mekaar zonder woorden aanvoelden. Ze liet haar gespannen armen rond mijn lichaam vieren, trok zich bijna geruisloos uit mijn armen, gaf me een kus op mijn wang en zei: "Schat, nu niet."
Ik zag haar gezichtje, nat van tranen, ze knipoogde met een iets geforceerde glimlach, nam haar spullen en vertrok met stille trom.
Wanneer ze weg was voelde het appartement leeg aan met een warme nasmaak. Zoals een whisky je mond en keel verwarmd na het doorslikken. Ze had leegte nagelaten maar ook haar warme persoonlijkheid. Ze was nog nooit van slag bij mij vertrokken. Mijn dubbel gevoel was verdwenen. Ik had haar warmte terug gevoeld. Dit was voor mij een signaal dat het goed zal komen, een teken van liefde.
De leegte is duidelijk een teken van gemis dat je voelt wanneer er iemand van je houdt, wanneer je van iemand houdt. Ik had zo'n gevoel dat dit een tijdje kon aanslepen, enkele weken, zelfs maanden of zelfs jaren voordat we mekaar zouden horen of terugzien. Tijd is niet van belang, wel de liefde.
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
Hoofdstuk 4
De deur van het appartement viel achter haar dicht en haar hart bonsde. Haar hoofd volgepropt met onuitgesproken emoties, gedachten, redeneringen, stond op het punt te ontploffen. Ze sleepte zich naar de lift, sleurde haar gedaante door de gang, alsof ze een onmogelijke opdracht moest vervullen…de lift bereiken. Na de indruk van een eindeloze inspanning te hebben verricht, drukte ze uitgeput, bijna snakkend naar adem, met trillende hand op de knop om de lift te roepen. Het geluid van de stilte in de gang maakte haar hoofd nog zwaarder. Ze hoopte dat Mauritz niet achter haar aan kwam, het was niet het moment. De lift was er snel, voordat Mauritz haar eventueel zou kunnen tegen houden. Niettegenstaande verwachtte ze het nooit dat deze situatie zich voor zou doen. Door het stukje helderheid dat haar nog net recht hield, gingen onder druk al deze hersenspinsel ratelen.
Beneden aangekomen, rende ze naar de buitendeur. Eens buiten, ademde ze gulzig met grote tuigen de frisse lucht in. Ze pompte als het ware zuurstof in haar hersenen. Het leek op ‘airboarding’, alsof haar hoofd in de lucht zweefde verzadigd door een luchtroes. Spanning maakte plaats voor verheldering en ontnuchtering.
Vervolgens liep ze zo snel mogelijk naar haar wagen die op een desolate parking stond. Ze stapte in haar sportcoupé, plofte in de kuipzetel. Nu pas trede er een vorm van ontwenningsverschijnselen op, werd ze bewust van het gesprek met Mauritz. Ze voelde net niet de aarde onder haar voeten wegzinken. Ze was door het kruisverhoor eerder aan de grond genageld. Was ik ontmaskerd…ging er door haar gedachten ? Onmiddellijk was haar antwoord: neen, ik hou van hem, dit is geen fabeltje en dat weet hij. Verbluffend dat hij over al deze informatie beschikte. Ik wist zelf op een bepaald moment niet waarover hij het had’. ‘Du Hast van Rammstein’ vulde haar cocoon terwijl de buitenlucht werd gevuld met een palet van donker paarse en rode slierten na een volledige zonsondergang. Een surrealistische setting. Ze was perplex van het spektakel dat er vanavond had plaats gevonden. Van een heerlijk diner naar een ware interrogatie, waarvan de woordenstorm had geleid tot een surmenage waarbij ze bevroor.
Ze voelde zich mentaal verpletterd, als een mug die door een muggenklepper werd geraakt en in het wafelraster werd geplet, helemaal uiteen spat met de dood tot gevolg. Gelukkig was dit niet aan de orde, toch voelde het op dit moment zo aan. Bij de gedachte liep er een koude rilling over haar heen. Haar tranen kregen opnieuw de vrije loop. De nacht liep nu over de rode loper sinds ze was ingestapt. Het was pikdonker, de zonsondergang geheel bedolven onder het kussen van inktzwarte nachtlucht. Haar gedachtegang kwam uiteindelijk tot rust. Ze aanvaardde de setting en startte haar bolide. Een sportieve motor kwam tot leven die grommend de nachtelijke stilte in reed.
Thuisgekomen, reed ze galant het erf op. Het gegrom van de motor weergalmde in de binnenplaats bij aankomst van haar gerenoveerde fermette. De fermette werd door spots opgelicht die reageerden op de lichtsensors. De fermette bevond zich in een afgelegen omgeving omringd met velden en bossen.
Het was reeds tegen één uur s’ nachts. Haar emoties waren deels verwerkt. Eens binnen voelde ze de vermoeidheid van een lange avond. Ze nam een slaapmutsje en viel onmiddellijk in slaap eens ze in haar slaapkamer, in haar kingsize bed, de lakens over haar heen sloeg.
Het overkwam haar niet de eerste maal dat ze met intense stress en emoties werd geconfronteerd.
Tijdens haar tienerjaren was haar hele familie door religieuze druk uit hun moederland gevlucht.
Ze was samen met haar familie Iran ontvlucht tijdens de periode dat Khomeini, die de hoogste geestelijke rang binnen het Sjiisme van Ayatollah had ontvangen, die het seculiere beleid van sjah Reza Pahlavi omver had geworpen in de jaren 1970 en het land omvormde naar een streng religieus fundamentalistische staat, een islamitische republiek.
De hoofdoorzaak kwam door de Witte Revolutie die de sjah in de jaren zestig uitvoerde. Die herverdeelde de gronden en onteigende veel grond van de geestelijken. De grootgrondbezitters en de geestelijkheid keerde zich tegen de hervormingen van de sjah.
De periode van Khomeini werden vele intellectuelen opgepakt en vermoord. Haar vader was dokter, die werd vermoord. Voor hij werd vermoord, had hij een plan voorbereid om met zijn familie te vluchten. Haar broers en zussen vluchtte naar verschillende landen waaronder Frankrijk, USA, Zwitserland, Duitsland en België. Samen met haar moeder en een zus vluchtte ze naar België in 1977. Na haar aankomst, het inburgeren en haar humaniora startte ze een opleiding geneeskunde en nadien een specialisatie orthopedische chirurgie. Ze trouwde met een oudere Iraanse man van vijfenveertig die eveneens was gevlucht. Die was afkomstig uit een rijke industriële familie. Haar vader had goede contacten met de familie van deze man in Iran. Ze dreven handel met het Westen.
Na enkele jaren trok haar man naar het buitenland, Frankrijk, St-Tropez, om daar zijn zaak verder uit te bouwen. Sindsdien zagen ze elkaar slechts jaarlijks. Het huwelijk was een zakelijke aangelegenheid, voor haar veiligheid en de familie.
Na haar dokter studies en opleiding tot orthopedisch chirurg werkte ze de eerste jaren als freelancer in ziekenhuizen. Ze startte nadien, samen met enkele collega’s haar eigen gespecialiseerde minikliniek voor knieoperaties en protheses. Al vlug werd ze een begrip in de chirurgische wereld waar ze tot op vandaag een staat van faam bekleedt omwille van haar deskundigheid samen met haar team.
Met de weinige vrije tijd waar ze op dat moment over beschikte trok ze er graag incognito op uit, de stad in of zelfs naar een buitenlandse fuif door een metamorfose ondergaande klederdracht. Zelfs Mauritz zou haar straal voorbij zijn gelopen. Ze transformeerde tot een zwarte Victoriaanse Gotic punk Queen met trekjes van een Keltische druïde, gelukkig zonder hertengewei. De kledij paste gegoten rondom haar atletische lichaam. Ze droeg een lange zwarte gilet en jas uit één geheel afgewerkt met fluweel en kant met grote ronde zwarte knopen om het samen te houden. De mouwen afgewerkt met zilveren sierknopen en pofschouders. Hieronder droeg ze een zwarte blouse met rolkraag en bloemmotief, een lange lederen nauwpassende zwart broek met hoge zwarte puntlaarzen met wel tien gespen. Als kers op de taart droeg ze zwarte oogschaduw, lange zwarte visnethandschoenen, zwart gelakte nagels en zwarte lippenbalsem. Zo voelde ze zich volledig vrijgevochten als een katje dat je niet zonder handschoenen kon aanpakken.
Verdwaasd werd ze wakker voordat de wekkerradio haar wekte. Zes uur vijfentwintig toonde de display. Net voldoende geslapen om de dag door te komen. Vandaag waren het enkel mondelinge consultaties met algemene knietesten voor de na- of opvolging van de ingrepen, dat zou net te overbruggen zijn.
Tijdens de middagpauze vond ze geen rust. Ze ging even in een nabijgelegen Italiaanse snackbar haar lunch genieten met een opkikkerende ristretto. Die gaf haar de nodige pit om de dag zonder kleerscheuren door te komen. Ondertussen doorspitte ze, verdwaald van de wereld, het gesprek van gisterenavond. Dat was even pittig als haar ristretto geweest. Er was duidelijk een adempauze nodig, een lange time-out. Er was te veel om te verwerken, dat nood had aan rust, een soort strijdbijl die moest worden begraven.
Ze analyseerde: Ja, ik hou van hem en neen ik volg het gedachtengoed van de organisatie niet meer. De vraag dook weer in haar op: hoe wist Mauritz dit allemaal ? Deze informatie pik je niet op uit de media, misschien pik je het op straat op en dan nog zou dit heel verbazend zijn. Nee, hij heeft duidelijk zijn connecties…dan heeft hij een verleden…een crimineel verleden…maar… een verborgen leven, misschien een dubbel leven ?
Haar brein maakte duidelijk zware kronkels wat haar bewust maakte dat Mauritz niet zomaar een doetje was. Hij had duidelijk een leven dat nog niet volledig aan de oppervlakte was gekomen. Wat wist ze, wat nog niet ? Hell, verdomme….hij gebruikt mij en ik zie het niet, flitste plots door haar hersenen. Hoe is het mogelijk, hmmm stop stop STOP Mitra, je hersenen slaan op tilt….!
Ok, even terug tot mezelf komen….wacht, ik weet zeker dat onze gevoelens niet gespeeld zijn, wat zeker is, is dat hij connecties heeft want anders kon hij zulke opmerkingen niet hebben gemaakt. Was Jeremia zijn sleutel naar al deze informatie en hoe…was hij het die connecties had en een dubbel leven ? Welke rol speelt Mauritz dan, wat is zijn functie ? Natuurlijk is het Jeremia. Mauritz had me toch vertelt van zijn afspraak met hem en vandaar zijn doortastend gesprek met mij. Gewoon kotvrienden, dat zal wel ….ik geloof er niets van. Ik wil en zal er achter komen.
Plots merkte ze dat de wandklok van Arti & Mestieri dertien uur aanwees, tijd om op te stappen. Ze rekende af, knikte dag naar de uitbaatster en verdween met rasse schreden naar de uitgang, richting praktijk.
Mauritz, ik vraag je om geduld te hebben flitste ondertussen door haar hoofd.
Ze haspelde de dag en de verdere week door.
Vrijdagavond nam ze het besluit om een langere tijd afstand te nemen van Mauritz. Ja, ik ga hem missen, hij zal mij missen, werd ze bewust. Het is nodig om tot innerlijke rust te komen, tot mezelf te komen, te kijken hoe het verder kon tussen ons.
Ze wilde weten hoe Jeremia aan al de informatie was gekomen ongeacht ze hem blind vertrouwde gezien het een vriend van Mauritz is.
Bij haar man kon ze niet terecht met haar vragen om haar relatie met Maurtitz niet in gevaar te brengen. Ze moest de schijn hoog houden dat ze Mauritz nog steeds probeerden te overhalen om voor de organisatie te werken.
Ze had geen flauw idee hoe iemand haar zou kunnen helpen aan de informatie te komen. Laat ik op het Universum vertrouwen, geen druk uitoefenen, dan zal ik het wel achterhalen.
Zaterdag dook ze in haar garderobe opzoek naar haar Gottic periode. Gezien ze nu, door haar besluit, voor een langere periode over vrijheid zou beschikken. Zou haar figuur nog voldoende afgelijnd zijn om zich terug te kunnen verschansen in deze illusionaire wereld van destijds ? Haar nachtelijke avontuurlijke vluchtweg uit de academische wereld ? Door het doorzoeken van de wandkasten naar haar outfit, werd ze verrast door haar imposante kleding collectie. Die was verbluffend groter dan ze zich ooit kon inbeelden. Uiteindelijk vond ze in één grote zwarte kledinghoes met haar outfit in een kast op de achterkamer. Meteen probeerde ze het uit, bij wonder paste alles ‘slim fit’.
Ze was klaar om een stapje in de wereld te zetten, alles te laten vieren.
In de late namiddag belde ze naar haar echtgenoot. Alle twee maanden gaf ze een telefonisch verslag. Hij verwachte follow-up van haar rekrutering van potentiële kandidaten. Zoals de laatste tijd was het een soort charme offensief waarbij ze de façade hoog moest houden zodat haar schijnvertoon niet zou worden ontmaskerd. Ze moest de indruk wekken dat ze nog steeds aan hem was gebonden en haar toeverlaat was. Tegelijkertijd was het nodig dat ze de indruk gaf dat het overhalen van Mauritz niet over één nacht ijs ging, ook al was ze hem al lange tijd zogenaamd aan het brainwashen.
Een aardig stukje toneel spelen was de boodschap. Gelukkig was ze ‘gehide’ om haar man zorgeloos om te tuin te leiden zodat hij geheel geen achterdocht kreeg. Het onderhoud duurde dik twee uur. Nadien was ze weer bevrijd voor de volgende twee maand.
Er was tijd om zich voor te bereiden, om zich nog eens uit te leven zoals ze van oudsher deed. Haar studentenleven borrelde in haar op. De echte leeuwin in haar kwam terug tot leven, het vuur dat ze nooit helemaal verloor bij Mauritz kwam nu helemaal terug tot zijn recht. Klaar om de nacht in te vliegen, voluit te gaan en haar zorgen aan de kant te schuiven. ‘Here I come, bring it on baby…’ dacht ze in het geniep. In stilte bleef Mauritz in haar gedachten.
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
Uw leeftijd, tussen:(omcirkel)
16 -20 20 – 30 30 – 40 40 – 50 50 – 60 60 – 70 70 – 80 80+
U bent: man vrouw X
U leest: af en toe regelmatig tamelijk veel heel veel
=> boeken - tijdschriften - vakbladen - kranten - kranten op internet – andere
---------------------------------------------------------------------------------------------------
Op welke manier ervaart u het lezen deze hoofdstukken ?
Vlot Ontspannend Moeizaam Langdradig vervelend zwaar andere
Is dit stukje verhaal helder ? JA NEEN
Spreken de personages je reeds aan bij dit stukje verhaal ? JA NEE
Is de informatie in hoofdstuk 4: goed - langdradig - onnodig - te veel aan info - andere ?
Waardoor word je getriggerd ? Waarom wordt je niet getriggerd ?
Word je getriggerd om het boek later te lezen ? JA NEEN
U kan uw antwoorden op de vragen doormailen naar KoPeboeken@gmail.com.
Bedankt de vragen te beantwoorden.
KoPé
