GSM
Het was coronatijd.
'Blijf in je kot'-tijd. Dus dat deed ik.
Maar op regendagen maakte ik er net zo lief 'blijf in je bed'-tijd van.
Filmpje streamen via gsm op tv? Geen probleem.
Foto's uit de galerij casten? Piece of cake.
Maar na de zoveelste film of serie begon het plafond op me af te komen. De verveling sloeg onbarmhartig toe. Wat doe je in hemelsnaam in zo'n tijden?
Ik lag in bed, met die verveling als enige bedgenote. En aangezien zij niet tot mijn officiële bubbel behoorde, gold de onverbiddelijke regel: blijf aan jouw kant!
"Hou je van Scrabble?" kwam plots in een bericht.
Tja, eigenlijk wel. "Download dan Wordfeud. Kies een nickname."
Zo gezegd, zo gedaan. Het zoeken naar "user Ellen1234" had wat meer voeten in de aarde maar uiteindelijk vond ik haar.
Toch knaagde de twijfel: hoe wist ik zeker dat zij het was?
"Stuur mij een foto op WhatsApp," typte ik. Hopla. Daar was ze. Geen twijfel mogelijk.
Ik herkende haar meteen aan die ene, charmant ontbrekende tand.
Let's play.
Ik verloor kansloos. Zij was level 4, ik pas level 1.
Nog een spel? Maar deze keer wilde ik de inzet verhogen.
"We spelen voor een prijs," stelde ik voor.
"Je laat me een borst zien als ik win." De stilte die volgde was hoorbaar.
"Oh, sorry," reageerde ze even later. "Mijn broer belt mij, tot straks."
Hopla. Daar lag ik dan weer. Een halve dag. De hele dag. De hele avond. De lange, stille nacht.
Maar ik zat niet stil. Ik oefende stiekem tegen de computer, met twee gsm's tegelijk om het systeem te kraken.
De volgende ochtend hield ik het niet meer van de spanning.
"Nog een spelletje? Ik lig nog in bed,"" stuurde ik.
Pas na een klein half uurtje klonk er een verlossende ting.
"Ben net wakker. Had wat ingenomen, kon de slaap niet vatten. Goed, één spelletje voor mijn ontbijt."
Ik zette alles op alles. Mijn stiekeme oefensessies wierpen hun vruchten af: ik won.
Mijn vingers vlogen over het scherm.
"Waar blijft mijn prijs?"
Het bleef ijzig stil .
Ik gaf het op, stond op en maakte mijn eigen ontbijt. Ik ruimde wat en praatte over het terras heen met de buurvrouw om de tijd te doden. En toen, plots: ting.
Mijn prijs verscheen op het scherm. Ademloos keek ik ernaar.
"Even kijken, dan deleten, hè?" had ze erbij gezet.
Ik keek maar ik delete niet.
Nee, dat deed ik niet.
De adrenaline gierde door mijn lijf. "Nog een spelletje?" vroeg ik meteen.
"Vandaag niet," antwoordde ze en de speelse sfeer sloeg in één klap om.
"Ik moet naar het ziekenhuis. Mammografie. En daarna bij mijn broer in Hamme."
De realiteit sneed plotseling rauw door onze digitale bubble.
"Morgen?" vroeg ik voorzichtig "Ja." typte ze.
Dan win jij wist ik.
De volgende ochtend bleef het lang stil. De Wordfeud-app gaf geen teken.
Ik scrolde door mijn letters, legde een paar proefwoorden neer op het digitale bord, maar drukte niet op 'speel'.
Het voelde ongepast om haar op te jagen. De onbezorgde spanning van de dagen ervoor was even bevroren
Rond de middag trilde de telefoon eindelijk. Geen Wordfeud-melding, maar een bericht.
"Terug thuis. Alles oké. Geen kalkspatjes of rare knobbels te zien."
Ik voelde de spanning uit mijn eigen schouders wegvloeien.
Pas nu merkte ik hoe krampachtig ik die telefoon had vastgehouden. Ik typte meteen terug.
"Gelukkig maar. Ongelooflijk blij voor jou."
Een paar minuten later verscheen de vertrouwde melding op mijn scherm: Ellen1234 heeft een woord gelegd.
Ze had 'VRIJ' neergelegd.
Een driedubbele woordwaarde.
Ze stond meteen weer mijlenver voor.
Onderaan het scherm, in de chatfunctie, verscheen een nieuw berichtje:
"Zie je wel, vandaag win ik. Dus wat staat er in die virtuele prijzenkast van jou?"
Ik keek naar mijn letters, en toen naar haar chatbericht.
De speelse, ondeugende sfeer van de dagen ervoor was weer helemaal terug, maar er zat nu een gouden randje aan.
