Wachten op regen
De drie meisjes lagen naast elkaar te zweten. Er waren twee bedden tegen elkaar geschoven, de matrassen er dwars overheen gelegd, zodat ze er met zijn drieën in pasten.
Het was een broeiendhete julinacht. In de verte rommelde al lange tijd de donder en de lucht leek wel als warme watten in hun kelen te dringen. De meisjes - twee zusters en een nichtje - konden de slaap niet vatten. Eerst hadden ze liggen giechelen en babbelen, stonden om beurten op voor nog een glas water en deden het raam steeds weer open en dicht. Wanneer het open stond, moesten ze het laken over zich heen trekken om de nijdig zoemende muggen van zich af te houden. Wanneer ze het raam sloten, leek de lucht in de kamer zo plakkerig en heet te worden, dat ze geen woord meer konden uitbrengen.
Het nichtje An, de jongste van de drie, moest in het midden liggen. De zusters Hilde en Katrien lagen op het uiterste randje van de matrassen, angstvallig vermijdend dat hun zweterige lichamen elkaar zouden raken. Weer rommelde de donder, weer werd het raam geopend in de hoop op een zuchtje wind.
"Doen we het licht aan en meppen we wat muggen dood?" vroeg Hilde, het jongste zusje.
"Neuh er komen toch weer nieuwe bij," zuchttte Katrien en veegde met haar katoenen lijfje haar gezicht af.
An zei niets, ze kon wel huilen. Waarom hadden haar oom en tante geen logeerbed? Waarom moest je helemaal naar beneden wanneer je naar de WC ging en waarom moest iedereen door hun kamer om naar de badkamer te gaan?
Er waren nog twee neven die gelukkig een aparte kamer haden. Ze gluurden altijd naar haar en de oudste raakte eens, zogezegd per ongeluk haar borst aan. Haar broers begonnen ook al zo raar te doen, want hoewel ze pas tien was, kreeg ze al borstjes en groeiden er fijne haartjes in haar oksels en tussen haar benen.
Het zweet liep in straaltjes van haar voorhoofd in haar oren. Geen van de drie kon het nog opbrengen iets te zeggen.
Plots werd de kamer hel verlicht alsof iemand een grote spot op hen had gericht. De meisjes sprongen op en keken naar buiten. Een plotselinge windvlaag deed hun lange, plakkerige haren bewegen, als drie jonge medusa's, wachtend op een slachtoffer om te verstenen.
Toen barstte de hel los. Een krakende donderslag gaf het startschot, het leek wel of er een fluisterende menigte kwam aangesneld. Er vielen warme, dikke druppels op het platdak naast hun kamer.
"Vlug, naar buiten!" riep Katrien," we doen de regendans!"
De meisjes kropen op blote voeten door het houten raam en draaiden verrukt rond in de stromende regen, die snel afkoelde en hun verhitte lijven deed dampen. Ze leken heidense schepsels, lachend met hun mond wijdopen om zo veel mogelijk regen op te vangen. De bliksem verlichtte hun verrukte gezichten en hun katoen hemdjes die tegen hun dansende benen plakten.
Toen ging het licht in hun kamer aan.
" Katrien, Hilde, An, zijn jullie gek geworden? Maak dat je binnen komt, straks zien de buren jullie!
" Kom erbij mama," riep Katrien, "het is zalig!"
Even leek haar moeder met het idee te spelen. Ze snakte ook wel naar wat verfrissing. Maar dan dacht ze aan haar man, die haar gestuurd had om de meisjes binnen te roepen, omdat hij vond dat het niet hoorde. Ze zuchtte.
"Kom nu binnen, het is genoeg geweest."
Herinnering aan thuis in de zomer van 1976
