Fragment
Wij weten hetdat leven pijn doet.Steriele kamers, groene jassen,holle stappen op de gang.
Eenzame nachten,wachten op iets ofiemand, de smaakvan spijt - bitterzoet.
Het voorbijrazend landschapuit het raam van de trein,grazende koeien, malende kaken,hun vragende blik.
Weten zij het beter?
Wij weten hetdat leven zich verzet,gebalde vuisten onder het laken,gesmoorde tranen.
Wringende woordenin strak getrokkenschouders, zwijgend protestklinkt zoveel luider.
Jij hebt me niet gebroken,ik ben niet stuk. Ik ben alleengefragmenteerd, een verzamelingzorgvuldig bijeen gehouden deeltjes.
Lees mij als een boek,sommige pagina's versleten,op zoek naar de verhaallijn,een verborgen spanningsboog.
Ik verberg mij achter ezelsoren, wat voor de hand ligt, zoek mijn toevlucht in woordendie zich eenvoudig op mijn lippen plooienen tochblijf ik zwijgen. Kromik mijn rug als een kwadekat, zet mezelf schraptot het pijn doet.
Aai mij over mijn strammespieren, ontdooi mij. Vertel medat tijd ook maar vergankelijk isen dat ik uiteindelijk altijdop mijn pootjes land.
