Zoeken

plompverloren [alsof ik]

  Er is een landschapwaar je plompverloren komt te staanik was vergeten stil te staaner hing een blad papier in mijn mond [alsof ik] alles wat ik moest zeggenvoorontwerp tijdsbestek en de rekening achterafnochtans [was ik iets vergeten]vraagtekensluifels gaan open en dichthaag vol met dood dode bladerenvers gras verse eieren vers leveneen glas een stoel en wederkerig ik voor henen voor de vorm nog een stijloefening[veel valt te zeggen] de ene horizon die in de andere kijkten alles baadt in klaarteen nog een zon om alles in te lijsten[en ik ben vergeten]ook mijn lieve vrouw en kinderenvergeten [te zeggen]alles heeft mij en mij heeft allesieder is daar en hier is allesen da’s alles wat er is[alsof ik]

Manuel Van den Fonteyne
8 1

Belichaming van de zomer

      En dan komt zij voorbij in een walm van warmte en zoete vanille, haar huid zacht als fluwelen, gladde perziken die smelten in je mond.   Een paar luttele seconden kriebelen rillingen over mijn rug als kleine glimmende insecten die over mijn hand lopen terwijl ik een boek lees in de tuin.   Ze zoekt haastig een plek in de trein terwijl ze onbewust een schilderij in mijn hoofd achterlaat, getiteld:   Belichaming van de zomer.

B.P. Arend
14 0

Bereik

Omdat oren zien willenvraag ik – waar ben je? en zo vinden wij elkaar Stilte poseert in de schemervoor ’t lange leven van waarschijnlijkheid Een wimperslag met hoog voltage Jij en ik zijn fotonautenin het licht van sluitertijd Er zijn er die roemloos starenen zij die een ogenblik raken Jij trekt je lippen opvoor de tandwissel des tijds en ikverblindblijf houdenaan jouw vergewistgezicht

Evi Rosiers
24 0

Christus

ik weet niet of het kind levensvatbaar is - zegt de dokter  en Christus glijdt geruisloos van zijn kruis de lokroep van de kievit klinkt bijzonder ver weg vandaag en verderop in het klimop, tussen de stoffige stengels liggen van Betadine verzadigde watten zo rood maar dat weet je niet van mij   er kruipt iets langs haar been omlaag en de dokter kijkt ongegeneerd onder zijn bureau port met een stok haar knieën open wat niet mee wil, moet eruit – zegt hij zijn mondhoek blijft hangen aan de knop van zijn jas dus biedt zij hem een zakdoekje aan   ze danst met spijkers in haar ruggengraat om zichzelf bijeen te houden en wanneer hij zich buigt over haar barst valt hij met klimijzers het donker in dat is heel diep   zijn tocht begint

Evi Rosiers
18 0

Geen funk, behalve stilte

  Laten we niet doen alsof we liefde nodig hebben. Daarvoor is ze te zeldzaam. Laten we iets nemen buiten onszelf. Muziek, de roes, bewondering En laat ons vergeten hoe of wat we wensen te zijn.   Maar laat ons dat vergeten in elkaars armen en overhouden wat we zijn. Zonder de leegte te vrezen. Maar gewoon vasthouden.   Laten we doen alsof we elkaar kennen. Zonder te doen alsof.   Laat ons naakt zijn en beginnen Als we kussen, bijten onze monden zich woordenloos naar de waarheid Die is sensationeel en sensueel Laten we daaraan niet ontkomen   Laten we niet vergeten wat we afgezworen hebben. En geen uitzondering maken, maar nog een kans overhouden En geloven dat al wat wij niet wensen achter ons kan verdwijnen Laat ons onszelf of elkaar nog een keer verrassen, minstens   Na het proeven van het leven of de liefde,   blijft de smaak van dorst Naar meer of minder en naargelang het zich aandient en wij honger krijgen, of niet.   Ooit moet een woord gesproken worden En er zal geen god zijn Geen licht of duister Geen funk behalve stilte

Evi Rosiers
19 0

Durf?

bij mezelf voel ik die zoen, die aanraking doet goed. bij mezelf denk ik is dit de ware of niet? bij mezelf die onrust de kunst is, rust vinden in die onrust die onrust heeft niks met jou te maken maar alles met mij. en de grote levensvraag : "durf ik te Leven?"      

anker
17 1

Nachtspel

wees gitzwart, wees tijdloos,wees jezelf verdraag mijn meest verdagte gedachtenopgespaard, krampachtig omarmd: poging tot versmachten luister naar mijn bijtend, vlijmscherp gefluister en hoor mijn hart bloedt harder dan jouw pijnlijkbonzend oor wees veelzeggend. Stil!ritmisch, lijf aan lijf beklijvend lichaamssappen ontsnappengutsen en geuren naar alcohol, angst, knoflook en onvermogen we snappen er samen niks vanverzetten daarom wat zinnenwe voelen ons niet bedrogenwant dit spel heet Beminnen

Wim Auwerx
5 1

Ongeschonden

Ik kom met lege handen. Niets heb ik bij me, enkel maar een groet: saluut aan wie mijn blik ontmoet. Niets eist mij op en niets legt mij aan banden. Hier, vrank en ongebonden, ontvang ik met die handen wat er is en wat zich nu aan mij vertelt. Een beeld van vroeger dat is opgeweld, vervliegt, niet langer meer een kommernis. Het lichaam sterft en ik ben ongeschonden.

Hanneke van Almelo
10 1

Activiteit

Het Schrijflab - Zoals alleen een eik kan kijken

Begint op 10 nov 2019

Activiteit

Het Schrijflab - Zoals alleen een eik kan kijken

Begint op 10 nov 2019

Activiteit

Het Schrijflab - De Sprekende Ezels

Begint op 7 nov 2019

Activiteit

Het Schrijflab - De Sprekende Ezels

Begint op 7 nov 2019

Activiteit

Het Schrijflab - Het komt allemaal goed met Els Dejonghe

Begint op 31 okt 2019

Activiteit

Het Schrijflab - Het komt allemaal goed met Els Dejonghe

Begint op 31 okt 2019

1. Schoonheid heeft een zeker gewicht;

2. Een poët heeft soms meer dan woorden nodig. Soms minder 3. En dan bedenk ik me dat ik toch niet aan mijn tijd kan ontsnappen

Erte
23 0

Activiteit

Het Schrijflab: Slam Poetry

Begint op 31 okt 2019

Activiteit

Het Schrijflab: Slam Poetry

Begint op 31 okt 2019

Dromen

       Levend in illusies,          een spiegel, die de realiteit verwaterd.             Een stem, die ik hoor, tot de laatste droom.        Een zwarte vlek,   verschuilt wat men vreest.          Red me toch! Was haar laatste boodschap,       voor ze verdween...          Geeft niet op,         maar staat stil.  Dromen, donker en grijs.            De tijd,         haalt je neer.        Het is te laat.  Smekend om een glimp,   van haar laatste beeld.        Opent de ogen.       Slaat weer dicht...    Charlotte Bruggeman          

Charlottsie
2 0

De granaatappel

Hoeveel zijn er? Binnenin die rode, volle vrucht met voelbaar dunne en toch alles bij elkaar houdende schil verzameld. Sommige willen geboren worden. Nog niet allemaal. Toch snijd ik haar voorzichtig open. Dwars doormidden. Sommige bloeden al. Andere zijn nog helemaal dicht. Al ben ik heel voorzichtig, de bloedwraak van de rijpe is duidelijk. Mijn keuken helderrood bekladdend in spetterende woede. Ik excuseer me, voed me met hun vlees en sap. We worden uiteindelijk sterk één, die granaatappelpitjes en ik.

Anemos
2 1

Proef mijn gif

Tussen de lava van onrust en euforie bevind ik me   samengesmolten en verhard. Met een mantel van een of andere bejaarde steensoort.   Ik ben het zoet. Dus bijt me in twee.   Proef me.   Verscheur en vermaal me.   Slik me door.   Ik beland in een lauwe brokkensoep.   Wat sneeuw valt op je huid. Smeltbaar grof zout uit een kreeftenzwembad in plaats van uit een steenkleurige hemel. Mijn dagdromen, mijn verbeelding.   In Het toilet van Venus houding lig ik op je onverteerde chocokoeken verder weg te doberen als een badeend.   In een donkere kamer zonder ramen of deuren, achter je verzilverde navel, waar ik van waterpijp (met bonbonsmaak) geniet, hoor ik een kreunversie van Die Königin der Nacht.   Een explosieve jaloezie, dat ben ik nu. Je loopt achter semi-plastieken slangenvrouwen aan, hun contouren gevuld met egale pigmenten: melasse, speculaas en kaneel + de glitters op hun ogen, lippen en wangen.   Mozarts werk stopt en mijn lust lust naar het  zoet ook.   Mijn regenboogdromen zijn nu niet meer dan ontplofte wolken van illusies.   Ik scheur je vanbinnen uit open   en verlaat je   als een verliefde vlinder.   Je zakt in een bordeaux plas verder  weg met fluorescerende pillen in je ene hand en een andere in die van je erotische pop.   Ik ben nu het zuur, een taaie snack en later een bittere pil.   En op het einde... een toxische appelcocktail  wat zelfs Sneeuwwitje zou strikken.   Het verleden is nu een schaduw in het heden. Soms komt er weer een aria in mijn dromen waarin ik terug een jonge merrie ben.   Want kijk nu: ik leef in een ziekenhuisbed op een zwarte regenboog achter tralies.   Mijn antieke lichaam verstopt in een kimono met aronskelken erop.   Het is mijn geweten.   Ik had beter moeten zijn. Want nu eindig ik als een eenzame rimpelkop.

Andrea Derese
36 0

woud

als het brandt voel ik de naaktheid  om me heen  zweven, want jij bent degene die het woord voor mij gaat spellen en de gedachte alleen al aan die ontzettende eenzaamheid doet me de andere kant op kijken   alsof daar de schijn van het ongezegde beter, ongenoemd, zal zijn    de meander die in me woedde, en of die daar ooit echt ook was, zet het op een lopen   en ik hol hem achterna, met de angst je nooit meer  terug te zien    wanneer de doorbraak zo verblindend is, dat de bril en de broek geen kans meer maken   komen de letters over mijn lippen en fluister ik heel zacht   sorry   jij verdient me niet   (nog niet) (misschien)      als het brandt zet ik het op een lopen want  dit wil ik niet   niet nog een keer              

Femke Van Houte
6 0

alles valt

… is de man in mijn tweepersoonskamer  hij kan de wereld dragen van op bed  met zijn eigen mening    ik sta aan de deur volwassen en gezond   … we verdwalen dan hier  opdoeken, draaien, beminnen, lossen en daarna zien op de avond  …    we reizen verder uit de kamers met de vreemde man voor wie ik intussen  … vreemder ben geworden   het is een lange tocht  … ervandoor gaan en dan blijven     !    we verklaren de ochtend door het licht op de avond …    door zijn rimpels te tellen  en twee bedden te bezetten met de lichamen die we kneden    … voelen       voelen      voelen    woelen we de lakens tot  de wereld wordt gedragen … door… zijn eigen mening   van op bed    opvouwen , inpakken  … EN DAN WEGWEZEN!!!               

Femke Van Houte
18 0

overgave

je gedachten steeds je trouwe dienaars collaboreren in de onderhandelingen met de ijlheid die nu daarboven regeert je lijf je levenslange bondgenoot capituleert in de strijd tegen de zwaartekracht die je elke dag meer naar de aarde lokt tot overgave gedwongen verlies je elk houvast

saskia van laere
3 1

De onverlaat

Daar ginds in de zon Waar het leven begon Stond alles voor hem klaar Zwembad, ligstoel en bar Zonnewarmte op zijn huid Cruiseschip gans vooruit Naar een perspectief zonder zorgen Naar een leven zonder morgen Dubbele bodem, een laatste koffer Niet verwacht plots zo’n opdoffer Gedacht de drugs goed verstopt Maar onverwachts toch geklopt Het vooruitzicht stond klaar Evenals een controle in Zadar Het gerecht begon hem te plukken Zorgeloos leven zal niet meer lukken Het cruiseschip van Filip Liep zowaar op een klip Met afgunst zijn boezemmaat Een foute gemene toeverlaat Schrijft hij nu kinderverhalen in het gevang Als zijn eeuwigdurende vogelzang Een warme maaltijd staat klaar Hij vindt nu rust echt zowaar Met verhalen pennen over boeven Die zichzelf gingen overtroeven Door drugs te gaan smokkelen Hun toekomst verbrokkelen Ze dachten slim te gaan wezen Maar waren beter dom gebleven   https://autismestorm.home.blog

Autisme Storm
0 0
Laad meer ...