Zoeken

a.m.a.d.a. amadezen en p.v.d.a. a

Een paar jaar geleden sprak ik met een topman van de PVDA, een voormalig lid van AMADA. Hij vond mij een anarchist. Ik zei hem dat zij niet wisten hoe een arbeider echt denkt. Hij verweet mij op zijn beurt dat ík het niet wist. Ik heb hem toen eens goed uitgelachen; ik heb immers van mijn 14e tot mijn 60ste in fabrieken gewerkt en als vrachtwagenchauffeur. Hij had ooit een paar maanden in een fabriek gestaan en vond dat "de mooiste tijd van zijn leven". Ik niet.Hun naam was "Alle Macht Aan De Arbeiders". Toen ik voor het eerst met die naam geconfronteerd werd, moest ik even slikken. Ik dacht aan mijn collega’s in de fabriek. Het idee dat zij opeens alle macht zouden verwerven... ik werd er niet goed van. Ik denk dat het vanaf het ogenblik dat in de Sovjet-Unie de arbeider in de drukkerij besliste wat de schrijver moest schrijven, gedaan was met de USSR. In 1968 was ik 16 jaar oud en werkte ik al twee jaar in de fabriek. De "Amadezen" vonden me in de jeugdclub en vroegen of ik mee de arbeiders wilde overtuigen van de voordelen van een revolutie, die volgens hen nabij was. Een week later stond ik naast een student voor een arbeider die zijn auto aan het wassen was voor zijn sociale woning. De student, wiens vader in een veel grotere wagen reed en in een immens huis woonde, droomde van de revolutie. Hij minachtte die arbeider blijkbaar. Ik dacht: hier klopt iets niet. Later besefte ik dat die student de functie had van politiek commissaris: hij controleerde mijn verhaal.Controle, daar draait het bij hen om. Dictators en massamoordenaars als Stalin en Mao zijn hun vriendjes. Van de dictaturen in Cuba en Venezuela zijn ze superfans. Het is zeer eigenaardig: ze zeggen dat ze tegen het kapitalisme zijn, maar in een van hun grote heldenstaten, China, zijn na de invoering van het kapitalisme miljoenen mensen uit de armoede gehaald. Het zijn dus ook leugenaars. China is ondertussen de grootste kapitalistische dictatuur ter wereld. Maar u kent de natuurwet: dictaturen vallen altijd. De Amadezen werden de PVDA, nog even gehersenspoeld als vroeger. Tijdens een SKEPP-etentje in Hasselt was er weer een; hij stond buiten in de kou te wachten om ons te overtuigen. Nog even volhardend. Pier Paolo Pasolini zei over die studenten die op de universiteiten letterlijk op politieagenten sloegen: "Die agenten zijn de zonen van arbeiders uit de lagere klasse." De zonen van de hogere klasse sloegen dus op de zonen van de lagere klasse. Het was een bloederig feestje van de elite tegen het volk. Ironisch genoeg zeiden die rijke zonen dat ze streden voor de arbeiders. Het feest duurde niet lang: een paar jaar later waren die revolutionairen aandeelhouder in de fabriek van hun vader. Ze werden junkies of yuppies. Toen kon de uitbuiting door deze "vroegere revolutionairen" pas echt beginnen, op de dag dat Ronald Reagan het feest inzette.De studentenromantiek van die tijd spreekt over "napalm in de morgen". Ha! Het was eerder kots, Duvel, wiet en heroïne (ook wel S.M.A.K. genoemd). Napalm? Alleen in hun dromen. Stalin, de stalinisten en hun "nuttige buitenlandse intellectuele idioten" zijn verantwoordelijk voor de repressie tegen communistische partijen wereldwijd. Zij zijn erin geslaagd de boodschap van Vrijheid, Gelijkheid en Broederschap te verkrachten. Nergens in de nalatenschap van de Franse Revolutie staat "dictatuur" geschreven.Voorstanders van Stalin zeggen ter verdediging dat hij de samenleving in snel tempo de industrialisatie heeft binnengeleid. Het Westen is die nieuwe tijd ook ingegaan, maar dan zonder massamoorden op de eigen bevolking. Daarom kan een dictatuur onmogelijk links zijn. Miljoenen Amerikanen hebben tijdens de Cubacrisis in doodsangst onder tafels leren schuilen voor kernraketten die op hun steden gericht stonden. De dictaturen in Cuba en Venezuela waren uiteindelijk zelfs de oorzaak van de winst van Jair Bolsonaro in Brazilië.   Foto VERF ED 1995 Mechels plein antwerpen Video https://youtu.be/EmCOjISsvsg?si=U9HXfgstwGuXb8EJ youtube VERF ED erotic, bad boy at night antwerpen, FOTO GALLERY verf ed https://www.2dehands.be/q/verf+ed+/   Rond 1995 heb ik dat werk gemaakt. Ik noem het "altaar der culturen."Links ziet men een tv, onze gemeenschappelijke identiteit valt van het - silicium - glas - zand.De gemeenschappelijke informatiebronnen zijn verdwenen.De wijzen van vroeger opgevolgd door radio en uiteindelijk als laatste de tv die een ongeveer gemeenschappelijke boodschap uitdragen is niet meer.De informatie is versplinterd.Rechts ziet men een gietijzeren kandelaar daar in een mensenhoofd in papier. Stukken teksten. Krantenpapier "De encyclopedische mens".Gietijzer = nationalistenKandelaar = religieIn het midden staat de hedendaagse mens. Opgesloten. "de encyclopedische mens".Dit deel is gemaakt van een reclame voor lippenstift.Regeneratie KosmetikIn de dubbele wand gaan luchtbellen in het water de hoogte in.In die dubbel - transparantie - plexiglas zit diezelfde "encyclopedische mens".Het geheel staat op dunne platen, glas = chips = zand = silicium.Het geheel steunt op een gietijzeren pilaar = industriële cultuur.De gietijzeren plaat staat op de grond = landbouwcultuur.HET ALTAAR DER CULTUREN. Ik woonde toen in de Aalmoezenierstraat in Antwerpen. De jaren 90 tig.   http://www.anamorfose.be/verf/misc-images/verf-t-i-r-e  

verf ed: Contemporary interdisciplinair ArtTIST, nen tjolder, nen prutser.
106 0

Claustrofobisch. a

Hij las de angst in mijn ogen. "Twijfel je aan me?" Ik zweeg, maar mijn blik verraadde alles. "Is er een reden om te twijfelen?" drong hij aan. Zijn ogen waren een poel van wanhoop. "Nee!" brulde hij. "Het ligt aan die vervloekte pillen!"Ik zag de onrust in zijn lijf kruipen. Ik wist: als hij nu vertrekt, verlies ik hem aan de straat. De muren zouden op hem afkomen, de ruimtes te nauw worden. Zijn enige redding was de beweging, het urenlange dwalen door de stad in een vergeefse hoop zijn demonen af te schudden. Het bekende patroon diende zich weer aan. Eerst de paniek, dan de verstikking, en dan de vlucht in die eerste pint. Maar één glas was nooit genoeg; het was slechts de opmaat naar meer, naar andere middelen, naar de totale verdoving. Het einde van het liedje was altijd een drama: een ontwaken in de scherven van zijn eigen leven, gevolgd door een broze periode van herstel. Maar vandaag was de spiraal weer ingezet. Of hij de weg naar huis nog zou vinden, was de vraag. Hij stapte de drempel over en liet de onzekerheid achter.   uiteindelijk pleegde mijn beste vriend zelfmoord  in  de vergeetputen in merksplas. Met geen dank aan louis tobback en de diehards bij de socialisten in belgië.  Pas tijdens de regering van Michel, toen de socialisten buiten werden gekieperd, werden de vergeetputten afgeschaft. De geestelijke gezondheidszorg in dit land trekt op geen KlOoTeN. Veel beton veel handboeien veel kettingen veel bewakers zomaar van de straat geraapt zonder opleiding. geen therapeuten geen dokters. RESULTAAT IS TE ZIEN AAN DE AGRESSIE IN DE STRATEN.    foto VERF ED 1995 cafe d'anvers antwerpen FOTO GALLERY verf ed https://www.2dehands.be/q/verf+ed+/ Rond 1995 heb ik dat werk gemaakt. Ik noem het "altaar der culturen."Links ziet men een tv, onze gemeenschappelijke identiteit valt van het - silicium - glas - zand.De gemeenschappelijke informatiebronnen zijn verdwenen.De wijzen van vroeger opgevolgd door radio en uiteindelijk als laatste de tv die een ongeveer gemeenschappelijke boodschap uitdragen is niet meer.De informatie is versplinterd.Rechts ziet men een gietijzeren kandelaar daar in een mensenhoofd in papier. Stukken teksten. Krantenpapier "De encyclopedische mens".Gietijzer = nationalistenKandelaar = religieIn het midden staat de hedendaagse mens. Opgesloten. "de encyclopedische mens".Dit deel is gemaakt van een reclame voor lippenstift.Regeneratie KosmetikIn de dubbele wand gaan luchtbellen in het water de hoogte in.In die dubbel - transparantie - plexiglas zit diezelfde "encyclopedische mens".Het geheel staat op dunne platen, glas = chips = zand = silicium.Het geheel steunt op een gietijzeren pilaar = industriële cultuur.De gietijzeren plaat staat op de grond = landbouwcultuur.HET ALTAAR DER CULTUREN. Ik woonde toen in de Aalmoezenierstraat in Antwerpen. De jaren 90 tig.   http://www.anamorfose.be/verf/misc-images/verf-t-i-r-e   http://www.anamorfose.be/verf/misc-images/verf-t-i-r-e

verf ed: Contemporary interdisciplinair ArtTIST, nen tjolder, nen prutser.
7 0

Hoe adolf hitler, de loser, kinderneukende paters creëerde. a

Hoe  adolf hitler, de loser, kinderneukende paters creëerde. Na de Tweede Wereldoorlog werden er afspraken gemaakt. De  SOCIALISTEN hielden de arbeiders kalm, daarvoor kregen ze regelmatig wat snoepjes toegeworpen door de ijverige baasjes van de LIBERALEN. DE CHRISTENEN kregen cultuur en opvoeding. In die oorlog gingen zeer veel  mannen, vooral jonge mannen, dood. Er was een tekort aan onderwijzers. Daarom werden nonnen en paters uit de kloosters gehaald. Wat voor sommigen een probleem was, want ze waren net het klooster ingetrokken om zich uit de samenleving terug te trekken. Een reden om zich terug te treken uit de samenleving was omdat ze worstelden met rare gevoelens, zoals dromen over seks met kinderen.   foto VERF ED barcelona sagrada familia FOTO GALLERY verf ed https://www.2dehands.be/q/verf+ed+/ Rond 1995 heb ik dat werk gemaakt. Ik noem het "altaar der culturen."Links ziet men een tv, onze gemeenschappelijke identiteit valt van het - silicium - glas - zand.De gemeenschappelijke informatiebronnen zijn verdwenen.De wijzen van vroeger opgevolgd door radio en uiteindelijk als laatste de tv die een ongeveer gemeenschappelijke boodschap uitdragen is niet meer.De informatie is versplinterd.Rechts ziet men een gietijzeren kandelaar daar in een mensenhoofd in papier. Stukken teksten. Krantenpapier "De encyclopedische mens".Gietijzer = nationalistenKandelaar = religieIn het midden staat de hedendaagse mens. Opgesloten. "de encyclopedische mens".Dit deel is gemaakt van een reclame voor lippenstift.Regeneratie KosmetikIn de dubbele wand gaan luchtbellen in het water de hoogte in.In die dubbel - transparantie - plexiglas zit diezelfde "encyclopedische mens".Het geheel staat op dunne platen, glas = chips = zand = silicium.Het geheel steunt op een gietijzeren pilaar = industriële cultuur.De gietijzeren plaat staat op de grond = landbouwcultuur.HET ALTAAR DER CULTUREN. Ik woonde toen in de Aalmoezenierstraat in Antwerpen. De jaren 90 tig.   http://www.anamorfose.be/verf/misc-images/verf-t-i-r-e

verf ed: Contemporary interdisciplinair ArtTIST, nen tjolder, nen prutser.
6 0

De ziekte. a

  Kent u het ziektebeeld: dwangneurotisch poetsen? Het is een verschrikkelijke 'ziekte'.Diegenen die eronder lijden, vinden zichzelf supernormaal. Iedereen die hun 'ziektebeeld' niet deelt, vinden ze abnormaal. Ze vinden die 'abnormaliteit' zo bedreigend dat ze menen het absolute recht te hebben die met alle middelen te vernietigen. Manipulatie, bedrog, verraad: niks is hun te min om die – in hun ogen – bedreigende levenswijze te doen stoppen.Een paar jaar geleden waren ze zelfs op tv te zien. Ze waren aan het jammeren over het lijfje dat burgemeester Jansens droeg; ze zouden zéker niet voor hem stemmen. Dat politiek over ideeën gaat, niet over plastrons en lijfjes, dat konden ze niet vatten. Wie niet dwangneurotisch poetst, kwam er niet in. Stelt u zich voor dat al die bacteriën hun geboende lijven zouden attaqueren. Zuiverheid is hun hoogste goed. Zíj zijn zuiver, als u dat maar weet. Het liefst zouden ze de 'abnormalen' zo ver mogelijk van hen verwijderd zien.Er is een theorie die stelt dat astma veroorzaakt wordt door het dwangneurotisch poetsen. Kinderen die niet blootgesteld worden aan een aantal bacteriën, bouwen geen weerstand op, zodat ze op volwassen leeftijd onderhevig zijn aan allergieën allerlei. En de dwangneurotische poetsers, die poetsen voort. Ze zullen poetsen tot ze denken dat ze iedere bacterie hebben gedood, waarbij ze niemand sparen: iedere vieze, vuile bacterie moet weg.Een groot deel van de mens bestaat uit bacteriën. In onze darmen en plooien op ons mooi geboende lichaam zit het er vol van. Ze zijn zo klein dat er duizenden op een vingernagel te vinden zijn. Zonder bacterie, geen mens.Het zou bijna grappig zijn als het niet zo tragisch was: iedere keer dat de dwangneurotische poetsers met overvloedig veel zeep denken dat ze weer een veeg beestjes vernietigd hebben, hebben ze in werkelijkheid de 'soep' van beestjes op hun lijf herverdeeld. Jaren geleden bestond er zoiets als de Vapona-strip die bleek gemaakt te zijn met Ieperiet: het gifgas dat wereldwijd bekendstaat als het eerste gebruikte gifgas uit de Tweede Wereldoorlog.Op dat moment dacht ik: wat een waanzin. De dwangneurotische poetsers besproeien hun huizen met, in sommige gevallen, gevaarlijke chemische troep. Daarna hangen ze er een lap gifgas.DE ZOMER.Het was niet de zomer die op het caféterras kwam zitten, het was een man met de naam van een ander jaargetijde. Het baasje van een partij wiens politiek ik zo walgelijk vind dat ik zelfs zijn naam niet wil vermelden. Hij zette zich aan een tafeltje naast mij. Op 10 cm afstand: ik kon hem niet alleen zien, ik kon hem ook ruiken. De meeste bezoekers van het café kenden hem niet, want het waren – zoals sommigen hen noemen – vreemdelingen.De enigen die hem herkenden, waren grappig genoeg twee Russische jongeren die stilletjes verontwaardigd aan een Antwerpse man hun beklag deden. De Antwerpse man zei dat iedereen in hun stad het recht had om ongestoord aan een cafétafel te zitten. Naast de man met de ijskoude naam zaten twee van zijn medestanders: duidelijk dwangneurotische poetsers.   Foto VERF ED wild groen 2006 FOTO GALLERY https://www.2dehands.be/q/verf+ed+/

verf ed: Contemporary interdisciplinair ArtTIST, nen tjolder, nen prutser.
8 0

De ecologische leugens. a

Het recht op luiheidEen merkwaardige waanzin heeft bezitgenomen van de arbeidersklasse in de landen waar de kapitalistische beschaving overheerst. Deze waanzin brengt individuele en sociale ellende met zich mee die de mensheid al twee eeuwen lang kwelt. Het gaat hier om de liefde voor de arbeid: de morbide hartstocht voor werk, doorgezet tot de uitputting van de levenskrachten van het individu en diens nageslacht. Paul Lafargue schreef dit, maar vandaag zien we een nieuwe vorm van uitsluiting: de L.E.Z. (Lage-emissiezones). Dit is het instrument van een corrupte Europese kleinburgerij die op sociaal-darwinistische wijze verhindert dat minder gegoede Europeanen nog de Europese cultuursteden kunnen betreden. Men is blijkbaar vergeten dat het succes van zowel de nazi’s als de communisten voortkwam uit hun nadruk op gezondheid en de creatie van de 'Nieuwe Mens'. Let wel: het ging hier om hún definitie van gezondheid. Die gezondheid was niets meer of minder dan de fitheid van slaven, die gezond en wel moesten zwoegen voor een nieuw herenras.   In een Afrikaans land heerste een schrijnende hongersnood, hoewel de voorraadschuren gevuld waren met Amerikaans graan. De Europese Groenen — met name de Duitse tak — stelden de lokale leiders echter een ultimatum: als het graan onder de bevolking werd verdeeld, zou de ontwikkelingshulp onmiddellijk worden stopgezet. Omdat deze hulp vooral de elite ten goede kwam, bleven de schuren dicht. Het gevolg was een humanitaire ramp met honderdduizend doden.Een vergelijkbaar moreel dilemma speelt in Azië, waar miljoenen kinderen blind worden door een gebrek aan vitamine A. Een speciaal ontwikkelde rijstsoort, 'Gouden Rijst', had dit tekort kunnen oplossen. De introductie werd echter jarenlang gedwarsboomd door Greenpeace; zij verketterden het project omdat er gebruik werd gemaakt van genetische modificatie (ggo's). Volgens critici heeft dit verzet geleid tot miljoenen onnodige gevallen van blindheid. Deze controverse bereikte in 2016 een hoogtepunt toen 107 Nobelprijswinnaars in een open brief eisten dat Greenpeace haar verzet tegen ggo's, en Gouden Rijst in het bijzonder, zou staken. L.e.z. : Lage emissies en de korte ketenIk ben op zoek gegaan naar de berekeningen achter het aantal doden dat zou vallen door emissies. Die cijfers zijn nergens concreet te vinden, omdat ze gebaseerd zijn op kansberekening en statistische modellen. Het zou kunnen dat ze kloppen, maar stellen dat er geen enkele dode valt, is even onwetenschappelijk.Ondertussen worden er wel harde politieke programma’s mee uitgevoerd. De arme man met zijn oude dieseltje wordt uit de cultuursteden geweerd. Het lijkt er soms op dat men in de ecologische gemeenschap een afkeer heeft van minderbedeelden; alsof armoede de eigen schuld is van de arme. Ondertussen gaat de gepamperde kleinburgerij wel drie keer per jaar op citytrip en trekken ze veertien dagen met de auto de wereld rond.De hypocrisie is stuitend: cruiseschepen, die vele malen meer uitstoten, worden vriendelijk ontvangen. Oldtimers — oude, stinkende voertuigen — mogen de stad in zolang er voor betaald wordt. Wie diep in de buidel tast, rijdt plotseling in een 'schone' auto. Hetzelfde geldt voor de 'korte keten'. Honderden stedelingen bestormen met hun auto het platteland voor een zakje aardappelen. Dat terwijl diepvriesgroenten vaak ecologischer zijn: ze worden wetenschappelijk geteeld, gewassen, gesneden en verpakt, waarbij al het afval wordt gerecycled. Dat is met de minste energie het maximale bereiken. Het idee dat groenten van de korte keten smaakvoller zijn, zit vaak tussen de oren. Weer is de arme mens, die zijn groenten gewoon in de plaatselijke supermarkt koopt, de dupe. Hun eten zou zogenaamd minder gezond of lekker zijn, terwijl het vooral een kwestie is van sociale uitsluiting.       De arme mens die vanaf zijn 14e tot zijn 60e als laaggeschoolde in vervuilende fabrieken werkt, krijgt in ons land een van de laagste pensioenen van West-Europa. Dit blijkt uit rapporten die onder meer in De Tijd en De Morgen zijn gepubliceerd. Volgens diezelfde bronnen werkt 18% van de Belgische bevolking voor de overheid; zij ontvangen juist de hoogste pensioenen van West-Europa.Deze kwetsbare gepensioneerden (die afhankelijk zijn van een inkomensgarantie) stuiten bovendien op strikte regels: wie langer dan 29 dagen per jaar in het buitenland verblijft, moet dit melden aan de Pensioendienst. Voor velen voelt dit als een 'kafkaiaanse' administratieve hel die hun bewegingsvrijheid inperkt. Waarschuwingen voor overbevolkingWaarschuwingen voor overbevolking zijn zo oud als de mensheid zelf. In de moderne geschiedenis vinden ze hun oorsprong in de theorieën van de Britse demograaf Thomas Malthus. Hij had het echter bij het verkeerde eind.Uit berekeningen van de wereldbevolking en de beschikbare ruimte blijkt dat, indien alle mensen geconcentreerd op één plek zouden wonen, zij slechts de oppervlakte van Italië en Frankrijk zouden beslaan. De rest van de planeet zou dan mensenvrij zijn. In dit scenario zou ieder mens zelfs nog kunnen beschikken over voldoende woonruimte met een kleine tuin. Er is in principe voldoende voedsel; hongersnoden worden niet veroorzaakt door een tekort aan middelen, maar door politiek gekonkel en logistieke onwil. Misbruik van DarwinDe nazi's hadden veel sympathie voor de theorie dat er 'te veel mensen' waren. Zij misbruikten de leer van Charles Darwin. Darwin stelde dat degenen die zich het best aanpassen aan hun omgeving evolueren (survival of the fittest in de zin van 'best passende'). De nazi's verdraaiden dit naar de 'wet van de sterkste'.Dergelijke theorieën worden vaak gebruikt om een beperkte elite alle macht en middelen te geven, zodat zij de massa kunnen onderdrukken. Dit zien we zowel bij communistische dictators als bij een vorm van ultra-kapitalisme zonder sociale correctie. Ironisch genoeg beroepen communistische dictators zich vaak op het heil van de arbeiders, terwijl zij diezelfde arbeiders juist onderdrukken, monddood maken en de vruchten van hun arbeid opeisen.Het zijn echter niet de sterksten die overwinnen, maar zij die zich het best kunnen aanpassen aan verandering. De geschiedenis bewijst dit: zowel het onveranderlijke nazisme als het rigide communisme zijn in de vuilnisbak van de geschiedenis beland. Wat overblijft is de veranderlijke chaos. Eén ding is zeker bij dictaturen: ze vallen altijd.Ecologie als nieuw Sociaal Darwinisme?Planten, dieren en mensen moeten zich aanpassen om te overleven. Vandaag de dag is ecologie een gevoelig thema dat door sommigen wordt aangegrepen om autoritaire ideeën te promoten. Binnen de ecologische beweging pretenderen sommigen de wereld te willen redden, soms zonder zich op gedegen wetenschap te baseren. De vraag rijst: wordt ecologie het nieuwe sociaal darwinisme?Sociaal darwinisme is een term voor ideeën die de evolutietheorie misbruiken om sociale ongelijkheid, racisme of imperialisme te rechtvaardigen. Het stelt onterecht dat sommige mensen of rassen 'superieur' zijn. Wetenschappelijk onderzoek heeft allang aangetoond dat deze uitgangspunten niet kloppen; daarom wordt het als pseudowetenschap beschouwd. Oorspronkelijk diende het als ideologische rechtvaardiging voor de excessen van het kapitalisme: armoede zou het gevolg zijn van 'erfelijke minderwaardigheid', terwijl rijkdom een bewijs zou zijn van 'voortreffelijkheid'.Vandaag de dag moeten we waakzaam blijven dat ecologische argumenten niet misbruikt worden om opnieuw groepen mensen uit te sluiten of basisrechten in te perken. foto gallery VERF ED https://www.2dehands.be/q/verf+ed+/  

verf ed: Contemporary interdisciplinair ArtTIST, nen tjolder, nen prutser.
14 0

De Middernachtbibliotheek

Boekrecensie: “De Middernachtbibliotheek” Auteur: Matt Haig - Publicatie: 2020               Mocht het mogelijk zijn, zou jij een ander leven willen leiden? Als je een goed boek wil lezen, kan je dat zorgvuldig uitkiezen; je snuistert rond in de bib, je doet navraag in de plaatselijke boekhandel of je bestudeert de top 10 van de bestsellerslijst.  Of… je doet je wekelijkse boodschappen en je oog valt op een boek dat je meteen aanspreekt. Zo verging het mij. Tijdens het winkelen stuitte ik op het boek “Middernachtbibliotheek" van Matt Haig: een bescheiden boekje met zwarte cover, witte letters en de afbeelding van een vreemd, wit gebouw zonder dak. Nieuwsgierig las ik de achterflap: het ging over een vrouw die de kans krijgt op een ander leven. Niet slechts één, maar talloze nieuwe levens waaruit ze mag kiezen. Ik was meteen verkocht. Of het boek ook zijn belofte zou waarmaken, moest nog maar blijken.  “Middernachtbibliotheek” start onder een somber gesternte. Nora Seed, de hoofdpersoon, is een vrouw die op het punt staat zelfmoord te plegen. Ze vindt haar leven zinloos en is ervan overtuigd dat ze iedereen tot last is. Ze voelt zich al een tijdje depressief. Als dan ook nog haar kat wordt aangereden, is dat de laatste druppel voor Nora. Zelfs voor een kat zorgen kan ze niet!  Zelfdoding lijkt de enige uitweg om van alle ellende af te geraken. Ze neemt een overdosis pillen en spoelt deze door met een fles wijn. Doodgaan blijkt echter niet zo eenvoudig. In plaats van te sterven, komt ze terecht in een soort tussenstadium, een plek tussen leven en dood. Ze stapt een zwevende bibliotheek binnen, zonder vloer of muren, gevuld met eindeloze planken vol boeken. Ze ziet er haar bibliothecaris terug met wie ze vroeger een goede band had. Deze vrouw leert haar dat elk boek een ander leven bevat dat Nora had kunnen leiden als ze andere keuzes gemaakt had.  Keuzes vormen inderdaad een belangrijk thema in dit boek. Nora wordt gekweld door spijt over keuzes die ze in haar leven gemaakt heeft. Ze lijdt onder het gevoel dat ze voortdurend de verkeerde beslissingen genomen heeft en is daardoor zo ongelukkig geworden. Ze krijgt de kans om parallelle levens te ontdekken, die ze in een ander universum had kunnen leiden. Meteen moet je als lezer stilstaan bij je eigen leven. Onvermijdelijk vraag je je af of jijzelf in het verleden de juiste keuzes gemaakt hebt. Denk jij dat je zoals Nora kansen gemist hebt?  Misschien had je wel een veel leuker, boeiender leven kunnen hebben. Natuurlijk blijft de vraag of dat in werkelijkheid wel zo zou zijn, want het gras lijkt nu eenmaal altijd groener aan de overkant.  Voor Nora lag een leven als Olympisch zwemkampioen binnen handbereik, of ze had bij haar ex kunnen blijven en samen hun eigen pub kunnen uitbaten, of ze had haar oude droom om gletsjers te onderzoeken kunnen waarmaken. Nora kan van al die levens proeven, en nog van vele andere. Telkens wanneer ze denkt een goed leven te hebben gevonden, moet ze echter op iets anders inleveren. Het perfecte leven is niet haalbaar. Of toch? Zal ze een leven vinden waarin ze weer gelukkig is en niet meer wil sterven? Of dienen er zich dan weer andere problemen aan? Je blijft als lezer geboeid door Nora’s zoektocht. Soms weet je al vanaf het begin dat dit leven niet veel beter is dan dat wat ze wil verlaten. Je wordt, net als zij, met heel wat verrassingen geconfronteerd. En al zijn de details anders, je kan je wonderwel inleven in haar. Het verhaal kent een origineel vertrekpunt en het leest heel vlot omdat het goed en doordacht opgebouwd is. De personages zijn geloofwaardig en het verhaal kent een voorspelbaar, maar zorgvuldig uitgewerkt plot. Doorheen het boek begrijp je ook dat het niet alleen gaat om de alternatieve levens, maar ook om de evolutie die de hoofdpersoon doormaakt en wat haar gelukkig maakt. Dit roept vragen op naar wat geluk betekent, en wat het leven de moeite waard maakt. De auteur Matt Haig, een Brits journalist en schrijver, schreef in 2015 al een ander boek, nl. “Redenen om te blijven leven”. Hierin deelt hij openhartig zijn eigen ervaringen met depressie. Zijn boodschap aan de mensheid is duidelijk: “Het leven is prachtig, ook al gaat het gepaard met een hele hoop shit! Haal àlles uit je leven, want je hebt er maar één!”  "Middernachtbibliotheek" is een feelgood roman, eentje die je niet alleen achterlaat met een goed gevoel maar die je ook doet nadenken. Je wordt erop gewezen dat er altijd nog andere mogelijkheden zijn in het leven als je even niet weet hoe verder te gaan. Al moet ook aangestipt worden dat we ons leven niet volledig in handen hebben:  je wordt op een bepaalde plek en op een bepaald moment in de tijd geboren, en een boel andere factoren bepalen in grote mate hoe je leven zal verlopen. Wellicht is dat iets wat de auteur bewust nalaat te vermelden, want als mens rest er je de vrijheid om bepaalde keuzes te maken in het leven dat je voorgeschoteld krijgt. Ook al zijn die keuzes achteraf gezien misschien niet de juiste. Dan is het de kunst te leren van je fouten, want fouten maken is menselijk en het is precies de manier waarop we met spijt en mislukkingen omgaan die mee ons leven bepaalt. Al met al is de Middernachtbibliotheek een meeslepende en hartverwarmende roman die lekker wegleest en aan mensen die het moeilijk hebben in hun leven de sprankel hoop en troost kan bieden waarnaar ze op zoek zijn.

HildeA
26 1

Een ode aan de wandeling in het bos

Het geluid van zingende vogels, krakende takken en stromend water. Onverharde grond onder je voeten, met verwilderd gras en hier en daar een paardenbloem of een zoemende bij. Ken je het gevoel? De rust zelve, heerlijk toch. Meer heeft ons hoofd niet nodig om bepaalde zorgen te neutraliseren of soms zelfs uit onverwachte hoek antwoorden tevoorschijn te toveren op moeilijke vragen. Menig schrijvers hebben er al over gefilosofeerd, er gebeurt iets magisch wanneer je vastzit tijdens het schrijven en beslist om de laptop dicht te klappen, de pen neer te leggen en de natuur in te trekken. En eigenlijk is dat niet abnormaal. Het is onze oorsprong, we zijn daar ooit ontstaan en we zijn er nog steeds sterk afhankelijk van. Tussen de planten en de dieren ervaren we weer even de puurheid van wie we zijn zonder al onze materiële waarden en struggels die daarbij komen kijken, maar daarvoor moeten we wel met ontzag om ons heen durven kijken. Hier in Vlaanderen is het niet altijd even evident om een plek te vinden waar je in de directe omgeving geen huizen ziet staan en waar de natuur domineert. Misschien werkt een wandeling door de stad ook, maar ik kan er in elk geval niet over meespreken. De zintuigen moeten volgens mij gevoed worden door datgene wat níet door de mens is gemaakt, door wat al eeuwenlang bestaat en bovendien al bestond voordat er sprake was van de mensheid; wat óns gemaakt heeft. Er is geen betere zalf om de vlies van de ziel te ontdoen van barstjes en droge plekjes. Probeer het maar eens, laat alles liggen en trek je wandelschoenen aan. Zoek een plek waar je door de bomen geen huis meer ziet en snuif de geur op van planten en bloemen. Observeer, doe indrukken op, aanschouw de schoonheid. Voordat je het weet ontpopt er zich een oplossing voor een probleem in je verhaal waar je voordien geen oplossing voor had. Het is niet altijd gegarandeerd, soms kom je tot het besef dat je het gewoon rustiger aan moet doen. Maar geloof me, je komt als een ander mens terug thuis.

Ruben Bultinck
115 0